Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

Ηρωικά

Θέλω να κάτσω στο παράθυρο
να βλέπω το χιόνι
ως το πρωί.

Ήσυχες πτώσεις, ευγενικές,
στην αθόρυβη νύχτα,
φως σημειακό.

Ζευγάρι κουρτίνες αμφίπλευρα
να πλαισιώνεται η πτώση
πτυχές μετάξι.



Στο δωμάτιο όμως, τους τοίχους
τρυπήσανε σκουλήκια
και τρώνε σοβάδες.

Σε λίγο θα εξαφανιστεί ολόκληρο
από μικροσκοπικά στόματα
κι αόρατα στομάχια.

Αυτά που κινούν σύμπαν και χρόνο.
Εδώ απομένουν μονάχα
ηρωικές πτώσεις.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015

Η μνήμη

Τα κρίματα, τα θύματα
τα κυνηγούν τις νύχτες.
Σκαλίζουνε συνθήματα,
δε λένε καληνύχτες.

Τα ψέματα τα πλήρωσα,
και τα πληρώνω ακόμα
με μιαν ασθμαίνουσα ψυχή,
κι ένα φθαρμένο σώμα.

Μέρα μου, πως σ´ εξοφλήσα;
Νύχτα μου, σε πληρώνω.
Βαρύς δασμός, γονάτισα
και πως τον ξεπληρώνω.

Να ´ταν η αγάπη εύκολη
κι η ζωή μελένια.
Να ´μενε ο άνθρωπος παιδί
κι η μνήμη πουπουλένια.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

Νησιωτικο

Μια εκκλησία ζαχαρωτή,
να την χαϊδέψει η σκουριασμένη αφή μου.
Να καταλάβει πως η γλύκα της
δεν είναι στην αλήθεια που δεν στεγάζει,
αλλά στο ψέμα που την πασπάλισε
με άχνη και κανέλα στα σπλάχνα της.  

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Ελεύθερος υπηρεσίας

Κι έτσι μια μέρα ξαφνικά,
όλοι όσοι υπάρχουν στη ζωή μου
θα πεθάνουν.

Απροειδοποίητα.
Εκκωφαντικά.

Με μιαν ανακούφιση θα δεχτώ
το μοιραίο της στιγμής. 
Και θα ´ναι σα να ξαναγεννιέμαι,
ελεύθερος βαρών.


Δεν φοβάμαι τον κρότο
αυτής της γόνιμης μοναξιάς.
Φοβάμαι μόνο πως θα χρειαστεί
να πεθάνω εγώ για να τον ακούσω.

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015

Να μη ρωτάς

Ονόματα-αινίγματα φορτωθήκαμε
λες και ήταν πιο σημαντικές
οι απορίες τούτες
από το δικό μας το μαύρο πηγάδι.

Μ' ονόματα-αινίγματα προχωρήσαμε
σέρνοντας το βάρος τους
με αυταπάρνηση,
σα να 'ταν το μέλος του κορμιού μας.

Τόσα ονόματα-αινίγματα αναρωτηθήκαμε
και ούτε μια φορά δεν σκύψαμε
προς τα μέσα μας
να δούμε του θαύματος την απάντηση.


Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2015

Μερικώς αληθές

Όμως απ’ όλα όσα λέτε
ξέρω το ψέμα που μασάτε
όταν στα μάτια με κοιτάτε
κι όταν μιλάτε στον καθρέφτη.

Κι όλοι εσείς που μ’ ακουμπάτε
διάφανη είναι, κύριοι,
του καθενός η αλήθεια.
Δε με γελάτε, πιτσιρίκια.

Κι ό,τι κι αν λέτε μεταξύ σας,
φίλοι, οικογένειες, στα σπίτια,
ξέρω πως δεν μιλάτε εσείς,
μα των σκιών σας η συνήθεια. 


Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2015

Φωτογραφίες στο κέντρο

Ο ζητιάνος παίρνει το γεύμα του περνώντας: 
Ένα σωληνάριο ζάχαρη απ´ του Ζόναρς. 
Ένα πρεζάκι ρουφάει απ´ το πεζοδρόμιο έξω απ' το Άττικα.

Και είναι Άνοιξη!  Τι ωραία! 
Χρώματα παντού. 
Φωτισμένος ο τόπος. 

Πιο πάνω, 
στο Κολωνάκι, 
δυο κύριες φιλοξενούν στο τραπέζι τους έναν μικρό που πουλάει μουσικές. 
Έναν άπλυτο αλητάκο, πένητα και ξύπνιο. 
Σήμερα πούλησε το ταλέντο του για μια μακαρονάδα. 

Όπου και να κοιτάξω βρωμάει επιβίωση. 
Και είναι Άνοιξη, τι τραγικό! 

Μαθήματα και ξυραφάκια

Μάθε πως δεν μπορώ να αγαπήσω.
Είναι παγίδα η ζεστή αγκαλιά μου.
Είναι δολώματα τα λόγια μου.

Με ξυραφάκι θα περάσω την καρδιά σου
μόλις την δω να σπαρταράει στο πιάτο μου.

Μάθε πως δεν μπορείς να πλησιάσεις

Ούτε ένα βήμα πιο βαθιά απ´ το κρεβάτι μου.

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015

Πιο κάτω η θάλασσα

Στον δρόμο 
με τις διπλές σειρές τα κυπαρίσσια 
ορίσαμε τον Αυγούστο. 

Μια χωματένια διαδρομή 
ήσυχη, μικρή. 
Ζεστά απογεύματα 
στο τέλος του καλοκαιριού.  
Μυρωδιές από χώμα 
και γλυκιά σήψη. 

Εμείς περπατούσαμε χέρι χέρι,
λερώναμε τα γυαλισμένα μας παπούτσια,
προσθέταμε κι αφαιρούσαμε στα ταμεία μας. 

Συζητήσεις χαμηλόφωνες
για τις εποχές που αλλάζουν
για φύλλα αθώα, ανυποψίαστα 
για σώματα ανυποψίαστα 
για επιδέσμους και ιώδια. 

Πιο κάτω ήταν η θάλασσα.  

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015

Μαριονέτα

Είχα που λες καρδιά 
άγουρη και μικρή. 
Γρήγορα μεγάλωσε, 
βίαια ωρίμασε, 
και έπεσε στο χώμα. 

Και δεν κατάλαβα πως έφτασα πατέρα,
δυο βήματα πριν τα σαράντα,
εφτά χρόνων παιδί. 

Είχα που λες καρδιά.
Άγουρη κ μικρή. 
Μικρή μεγάλωσε. 
Μικρή ωρίμασε
και έπεσε στο χώμα. 

Και δεν κατάλαβα ποτέ μαμά αληθινά, 
τι με κουρδίζει και κουνάω 
χέρια και πόδια με σχοινιά
σαν μαριονέτα.  

Του αφελούς

Θέλεις να μ' αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα;
Να κοιτάζω τ' όμορφο πρόσωπό σου,
να 'χω δυο μπάλες παγωτό χωνάκι,
ένα κρεβάτι ζεστό,
νερό στο ποτήρι,
και τ' όμορφο πρόσωπό σου απέναντι,
μ' εκείνο το φωτισμένο χαμόγελο το δροσερό.

Δεν έχω τίποτα να σου δώσω ανταποδοτικά.
Ούτε καν τον σκορπισμένο εαυτό μου.
Μην περιμένεις λοιπόν κάτι από μένα.
Εκτός ίσως από ένα παγωτό χωνάκι,
ένα ζεστό κρεβάτι,
νερό στο ποτήρι σου το βράδυ που ξυπνάς,
και ένα ματσάκι βασιλικό στο κομοδίνο σου.  

Ο λαιμός

Πόσα "αχ" να αντέξει αυτός ο λαιμός
Αλλοιώθηκε η ψυχή και ξεφτάει κι από λίγο
στην κάθε εκπνοή.

Σ' αυτόν τον κόσμο
που σαπίζει και ανασταίνεται,
που χαλάει και ανθίζει κάθε μέρα,
πόσα "αχ" χρειάζονται πριν τελειώσει.


Αποφοίτηση

Ζωγραφίζω πάντα αγόρια δίχως χέρια.
Με κοντά παντελόνια και γραμμικά μαλλιά.
Ελπίδα δεν έχω να συναντήσω το ζεύγος μου.
Αν και για ένα ζευγάρι χέρια έχω δώσει μισή ζωή.

Κοιτάζω πάντα με χρώματα πρώτα.
Αδρές γραμμές και πρωτογονικές φιγούρες
σκαρφαλώνουν στο λευκό μου χαρτί μηχανικά.
Τι να σου κάνουν τα χρώματα άμα δεν βλέπεις, σκέφτομαι.

Θυμάμαι πάντα εκείνη την φριχτή δασκάλα,
Παπαδοπούλου την έλεγαν, και τον τρόμο του τεστ.
Με αυτό τον τρόμο έζησα τριάντα χρόνια μετά.
Και κάθε μέρα "πρόχειρο διαγώνισμα" διαχειρίζονται τα μέσα μου.
Μα πως να γράψεις χωρίς χέρια;

Αχ, πόσο λαχτάρισα να αποφοιτήσω.  

Κλεψύδρα

Ράγισε η κλεψύδρα που σε γύριζε.
Ποτέ πια του αγγέλου σου νερό.
Ποτέ και του διαβόλου σου λιβάνι.

Μόνο δερβίσικους χορούς
γύρω απ´ τον εαυτό σου.
Και να ´σαι εσύ ο θεός σου.
Εσύ να ´σαι ο θεός σου.

Έσπασε η αλυσίδα που σε τύλιγε
και τώρα πια θα σέρνεσαι αυτοβούλως!
Θ´ αλλάξει τάχα, κι η ζωή σου η απνευστί.

Μόνο σισύφειους δεσμούς
γύρω από τ´ όνειρό σου.
Και να ´ναι ο θάνατός σου
το βήμα στο χορό σου. 

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2015

Το φως

Το βράδυ αφήνω, κάθε βράδυ, ένα φως ανοιχτό 
Είναι μ´ αυτό που ξεγελάω τη σοφή μοναξιά μου 
Κλείνω τα μάτια και πεθαίνω, μένει εκείνο ανοιχτό 
Κι όταν ξυπνάω ξεθωριασμένο, με κοιτάει σκεφτικό

Να μη ξεχάσω να κλειδώσω 
Να ταΐσω τον σκύλο 
Την κόρη μου να τη φιλήσω
σ´ ένα κάδρο, παιδί
Να πλύνω δόντια, να ξαπλώσω 
το κορμί μου να μπει,
στην πιο μικρή, την πιο σκληρή
του κρεβατιού μου εσοχή. 

Το σπίτι ακούω κουρασμένος λίγο πριν να χαθώ 
Μικρές ανάσες κι απορίες ν´ αντηχούνε στους τοίχους 
Ένα μακρόσυρτο, ερεβώδες και βουβό ουρλιαχτό
ξαπλώνει δίπλα, μου, γελάει και μου γράφει τους στίχους

Ο αναλογούν ουρανός

Επάνω και ψηλά 
λίγος ουρανός. 
Λίγος και βαθύς, 
γιατί, πόσο να δεις;

Τα πόδια προς τα κάτω
Φυτρώνουν απ´ το χώμα 
Θεμέλια, και νερά
κυλούνε στα τυφλά. 

Στρατήγημα η ζήση,
δε λέει να μας αφήσει
Ειρηνικά να διέλθουμε
πρωτού ν´ απέλθουμε. 

Η αβάσταχτη βαρύτητα του απίθανου

περπάτησε χίλια χιλιόμετρα
για ένα φιλί στο στήθος της.
χρόνια, και πάθη, και παθήματα
πόλεις, και πένθη, και γιορτές.

ταξίδεψε, αιώνιες ώρες
για τη θέρμη του χεριού του στο λαιμό της.
βροχές, και ήλιους, και λιμούς
στεγνές ερήμους κι άγρια κύματα.

είναι ακόμα μόνοι τους.
όπως ταιριάζει στους τρελούς,
στους εραστές και στους αλήτες.

αυτός κοιτάζει έναν τεράστιο γερανό,
τους πορτοκαλί δρόμους,
ένα ασθενοφόρο που αναβοσβήνει αθόρυβα
ένα πεθαμένο πουλί στο μπαλκόνι.

εκείνη κοιμάται ήσυχη,
με την λεπτή της ανάσα να χαϊδεύει την σιωπηλή βουή
σ' ένα κρύο δωμάτιο
σ' ένα μικρό διαμέρισμα
μιας άχρωμης γειτονιάς.

υπήρξαν δύο ενδεχόμενα
ανάμεσα στα άπειρα του σύμπαντος
συνέβησαν,
πείστηκαν για το ελάχιστο της σύμπτωσής τους
κι αποχώρησαν νικημένοι από το βάρος της.

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

Απανθρωπάκια

Απανθρωπάκια ακούστε!
Το μπλε αγόρι με τ´ ασημένια μαλλιά
όταν κάνει έρωτα λιώνει το μυαλό του. 
Το λιώνει χωρίς να το λυπάται. 
Απ´ το χρυσάφι που ρέει ζεστό
φτιάχνει σταυρούς την ημέρα
και τους καρφώνει στα μάτια του. 
Κι ας μην σας νοιάζει. 

Απανθρωπάκια ακούστε!
Κι εσύ κορίτσι φωτεινό μην πλησιάζεις. 
Εκλείπουν πότε πότε οι έσωθεν αμνοί
και είσαι τόσο όμορφη για Ιφιγένεια!
Πολύ όμορφη για να παραλειφθείς
των διαδικασιών που η κατάσταση απαιτεί. 
Θα σε θερίσουν με λαχτάρα οι ενοχές του. 
Μην πλησιάζεις κι ας μη σε νοιάζει. 

Απανθρωπάκια ακούστε!
Μέλλουσες νύφες ματωμένες. 
Πρόγονοι θλιβεροί κι επίγονοι αθώοι. 
Δεν έχει εξημερωθεί το θηρίο μέσα του
και κατασπαράζει τους πλησιάζοντες 
ανεξαρτήτως αγαθών προθέσεων,
ανεξαρτήτως επιθυμιών κι ονείρων.  
Ανεξαρτήτως της υπάρξεως, εν τέλει. 

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2014

Περί αναμονών

Δεν προσμένουμε μόνο βαρβάρους μα και Έλληνες,
με χαρά και λαχτάρα ίδια. 

Όμως σχεδόν πάντα, 
η άφιξης των Ελλήνων είναι όμοια θλιβερή με την απουσία των Βαρβάρων. 

Ενίοτε και πιο σαρωτική.  
Σου κόβει κάθε άλλοθι με το σπαθί της πραγματοποίησης,
που ´ναι πιο κοφτερό από κάθε άλλο.

Αν δε με πιστεύεις ρώτα τον Μέγα Αλέξανδρο. 
Ξέρει για τι μιλάω.  


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014

Το δάσος

Τι όμορφο θέαμα!
Αυτό το δάσος από ξεραμένα δέντρα.
Κι εκείνο το νεκροταφείο δίπλα του
με τους σιωπηλούς σταυρούς
και τα γερμένα λουλούδια στις οριστικότητες.  


Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Με παραδέχομαι

Το παραδέχομαι, δε ζω
κι ας κάνω τον καμπόσο.
Ίσα να μένω επαρκής.
Κι όσο να τα μπαλώσω.

Το παραδέχομαι πουλώ
το χρόνο στους αλήτες,
όσους φυλάω μέσα μου
και σ' έξωθεν αγύρτες.

Γι' αυτό λοιπόν το σκέφτηκα
και είπα με παρρησία:
Το να μιλάω μόνος μου
δεν είν' ανοησία.
Το να τα λέω μόνος μου
πες το απελπισία.


Γύρισα και σιγύρισα
το δράμα του σπιτιού μου.
Αυτό όμως μένει άστατο,
σπιτιού υποκατάστατο.

Έχω να ζει εδώ μέσα μου
χρόνια κάτι σπασμένο
πάντα η ρωγμή του με πονά
χρόνια σακατεμένο.

Γι' αυτό λοιπόν το σκέφτηκα
κι είπα να το μπαλώσω.
Τα λέω λοιπόν μόνος μου
κι έχει μια σημασία.
Το να μιλάω μόνος μου
μου δίνει ευελιξία.


Το παραδέχομαι, μετρώ
ήττες με το τσουβάλι.
Αφέθηκα να περπατώ
βόλτες μ' ένα τσακάλι.

Κι ούτε κι εσύ κατάλαβες
ούτε θα το πιστέψεις.
Δεν ήθελα απολαβές,
λίγο μόνο να αντέξεις.

Γι' αυτό λοιπόν τα άφησα
το δράμα, την ελπίδα.
Το να μιλώ σε 'μένανε
θα σώσει την παρτίδα.
Το να τα λέω εαυτώ
είναι η κατακλείδα.  


Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Στη μνήμη του Κώστα Λαχά

Οι φίλοι μου εγκλωβίστηκαν όλοι
στα παιδικά τους ρούχα.  
Σαρανταρίσαμε πια 
κι είναι το θέαμα πικρό και γελοίο 
να τους βλέπω να περνάνε
με το άκαιρο, το αγορίστικο βήμα τους
απ´ την Ικτίνου και την Ζεύξιδος, 
στην πλατεία της Αγιασοφιάς
και στην Σκρα. 

Κάτι κουρασμένα παιδιά 
με τα κουρελιασμένα εφηβικά τους παλτά
να λιώνουν πάνω τους 
και να τους σφίγγουν κάθε μέρα πιο πολύ. 

Τους κοιτάζω έναν έναν. 
Πρόωρα γερασμένοι στα δέκα τους,
αθεράπευτα ανώριμοι στα σαράντα τους. 

Συναθροίζονται σαν φαντάσματα
στις παλιές σχολικές μας αίθουσες
Με τις ίδιες αγωνίες στους σάκους τους
ακόμα. 
Τους λυπάμαι όλους. 
Αυτά τα αφύσικα παιδιά. 
Σαν φρούτα δέντρου που συλλέχθηκαν βίαια 
και βιάστηκαν να ωριμάσουν σε ψυγεία 
για να βγουν ροδαλά και όμορφα στη βιτρίνα. 

Στενές πολυκαιρισμένες φόρμες
Τέσσερα νούμερα στενά παπούτσια
Άτσαλα βήματα 
Άτσαλα συναισθήματα, ανοικονόμιτα και λειψά. 
Κουτουλάνε εδώ κι εκεί σαν αιώνια μεθυσμένοι οι φίλοι μου. 


Πόσο τους συμπονώ. 

Ακούω πάντα τις κασέτες που ανταλλάσσαμε. 
Τόσες δεκαετίες και δεν προχώρησαμε ούτε ένα βήμα
Ούτε στ´ αυτιά μας, ούτε στις ψυχές μας. 

Κοιτάζομαι κι εγώ στον ίδιο πάντα καθρέπτη. 
Αγίας Σοφίας και Καστριτσίου γωνία. 
Φορώντας ένα σορτσάκι του πατέρα μου,
εκείνο με τις τιράντες
σε μια φωτογραφία του ´55
δίπλα στο τεράστιο, πράσινο ποδήλατο. 

Κι όπως μας κοιτάζω όλους μαζί,
Θέλω να τους αγκαλιάσω όλους και να τους πω...
δεν πειράζει...

Βασίλη, Γεράσιμε, Νίκο, Μήτσο, Αρήκο,
δεν πειράζει.

Αλέκο δεν πειράζει.


Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014

Η σκάλα

Ανεβαίνουμε πάντα 
μιαν αθέατη σκάλα
σ´ έναν τοίχο χτυπάμε
και πάμε.

Όσα είναι γραμμένα 
ηρωικά αγνοούμε. 
"Τι θα πει, τι θα πούνε;" 
ρωτούμε. 

Το κενό της ζωής μας χωράμε 
από ´κει κι από ´δω στα πατάρια
και τα χρόνια πληθαίνουν χορτάρια
και το βάρος αυξάνει να ζούμε.

Ανεβαίνουμε πλέον 
πατημένα σαράντα.
Στα τσακίδια τραβάει 
η μπάντα.  

Κάθε μέρα αναιρούμε 
τη μέρα που ζούμε. 
Τι βολή! Τι ασφάλεια! 
Γελούμε...

Το κενό της ζωής μας χωράμε 
από ´κει κι από ´δω στα πατάρια
και τα χρόνια πληθαίνουν χορτάρια
και το βάρος αυξάνει να ζούμε.

Το ακριβό το κρασί μας
που φυλούσαμε χρόνια 
ξίδι έγινε χύμα.
Τι κρίμα...

Επενδύσεις και ευχές 
συνόψισαν το ζην μας
Πες μου που ειν´ η ζωή μας;
Πες μου που ειν´ η ζωή μας!
Πες μου που ειν´ η ζωή μας 
και πιες!

Ανεβαίνουμε πάντα
μιαν ατέλειωτη σκάλα
Σ´ ένα τοίχο χτυπάμε. 
Και πάμε. 


Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2014

Περί διαλεκτικής

Έτσι!
Να αυτοματοποιούμε τους διαλόγους μας.
Μέχρι να φτάσουμε να μη μιλάμε.  


Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Ο Αλέκος

Αλέκο μου βιάστηκες. 
Η χαρά του κόμπου ήταν να τον λύσεις. 

Με τ´ ασήμι σου 
θέρισες, θέρισες ρουμπίνια μέχρι τέλους. 

Μα βιάστηκες Αλέκο. 
Κόβοντας δρόμο, μίκρυνες το δράμα της ζωής σου. 

Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014

Δύο για το δρόμο

Πόσους λάθος αναστεναγμούς 
το μητρικό κρεβάτι άκουσε αδιάφορο;
Και πόσα δάκρυα το βρήκανε ζεστό
μα με ένα σώμα μείον;

Μια στρεβλή Πηνελόπη 
ασχημαίνουσα με τα χρόνια
και σακατεμένη απ´ τις αϋπνίες 
μου ´φτιαξε μάλλινη κουβέρτα. 
Και μου μάθε γυμνός να την σκεπάζομαι με τ´ αγκάθια της
άπαντα στη σειρά και στοιχισμένα. 

Μετά ταξίδεψα, δε λέω,
στο δικό μου αχυρένιο στρώμα
Κι είχα να με τσιμπούν 
το στρώμα μου από κάτω 
κι η κουβέρτα της από πάνω. 
Για να κοιμάμαι καθημερινά 
με τη Σκύλα και την Χάρυβδη
αγκαλιά,
και κάθε στροφή του άγνωστου δρόμου μου,
να ´ναι γεμάτη Συμπληγάδες. 

Κάποιος παρερμήνευσε την Ιθάκη. 


Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

Hilton

Και μόνο εσύ τέτοια αποκλήθηκες


Κλειδιά ονόματα που ανοίγαν
φωτεινά παράθυρα κρεμασμένα
πάνω απο την Βασιλίσσης Σοφίας,
απέναντι από τον Δρομέα.
Και ισόυψα με την Ακρόπολη. 
Τέτοια παράθυρα αερόστατα,
στολίσματα της νύχτα της Αθήνας. 

Τέτοια ονόματα ουσιαστικά δισυπόστατα. 
Τόσα ονόματα επίθετα στο Όνομά σου συμφραζόμενα.  

Άυπνων νυκτών στροβιλίσματα
Άυλων χαλικιών στο στόμα
Εικόνες ευσεβείς και απρεπείς,
ο πόνος των αναπνοών.

Αποκλήθηκες κι αποκαλύφθηκες 
Αποκλήθηκες και διαμορφώθηκες
Αποκλήθηκες και σκαλίστηκες μάρμαρο Αττικό αειθαλές 
δροσερό, καμπυλωτό κι ευθυτενές. 
Συμμόρφωσες τον καιρό. 
Έκανες στολίδι σου το φως
Και το ανάδειξες στο σώμα σου

Φως εκ φωτός. 


Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014

Του σύμπαντος κόσμου

Δεν είναι πάντα μια μοιραία γυναίκα
που ανατρέπει τα πάντα για πάντα.
Δεν είναι πάντα μια απώλεια τραγική, μεγαλειώδης. 
Δεν είναι απαραίτητα κάτι τόσο βαρύ και προφανές και τερατώδες. 
Πολλές φορές είναι η ανύποπτη, 
η αδιάφορη σκόνη. 
Ίδια με τα εκατομμύρια επιβιώνοντες
στις γκρι πολυκατοικίες,
των γκρι γειτονιών,
των γκρι πόλεων,
και των γκρι χρόνων. 

Μια μικρή ρωγμή ασήμαντη κι αθόρυβη 
ένα απόγευμα Κυριακής,
μυστική κι αόρατη,
χαμένη βαθιά στις παιδικές σου μέρες.  
Ήσυχη σαν το νεράκι που τρέχει χαρούμενο στα σπλάχνα των βουνών 
κι όπως μια γάτα αλαφροπάτητη που περνάει τον δρόμο. 

Είναι ένα αχ! κι ένας αναστεναγμός μικρός, εσώτερος. 
Μοιάζει με θόρυβο σελίδας που γυρίζει αφηρημένα. 
Καμιά φορά και μ´ ένα κόψιμο στο χέρι από χαρτί 
που θ´ ανακαλυφθεί αργότερα. 

Από ´κει ξεκινάνε όλα.
Οι καταιγίδες. 
Οι χείμαρροι. 
Τα γκρεμίσματα. 



Μετά 
η μικρή μας ψυχή συρρικνώνει το διαστελλόμενο σύμπαν
σε κάθε της διασπασμένο κομμάτι. 

Κι όλα καλά. 



Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Σίσυφος στον Γολγοθά

Να σ´ ασημοδέσω 
απάνω στο Σταυρό μου
Τρία δεσίματα για τ´ άκρα
και μια πληγή κάτω από ´κει
που μου ´χες κλέψει τη μισή ζωή

Κι όπως ανθίζουν τα φθινόπωρα
τα μαραμένα φύλλα
έτσι για σένα θα γυρίζω στο χώμα

Θα ξαναγυρίζω σαν την πρώτη ύλη
και θα σε βρίσκω για να φτιάχνουμε
στα μωρά μας το ίδιο λάθος


Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

Πόσα σκοτάδια επένδυσαν στην πείνα μου;
Λέω πως το άπειρο το βάθος της 
είναι τόσο παλιό που ξεπερνάει το ζυγωτό μου.  

Ίσως να φτάνει κι ως την άκρη του σύμπαντος, δεν ξέρω. 
Πάντως, όταν με πιάνει απ´ τα μαλλιά με συνταράζει.
Όλο το σώμα μου σηκώνει κι ούτε μια τρίχα δε μου κόβεται να πέσω. 

Κι είναι σα να μάχομαι
- ο κόκκος σκόνης -
με το άπειρο. 

Η ματαιότητα της πάλης μου με καθησυχάζει, δε λέω...



Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014

Φλυαρίες

Εχτές μιλήσαμε για τη θάλασσα

Εσύ μου έλεγες για τις φαρδιές γραμμές της στον καμβά,
τα υδάτινα βουνά και τα βουλιαγμένα καράβια της. 
Εγώ για τη μυρωδιά όταν ο ήλιος πνίγεται στην μήτρα της,
για τα γλαροπούλια που την τρυγούν και τα ασύλητα κοχύλια της. 

Κρόκος και λουλάκι 
κι ένας αέρας λεπτός, νησιώτης 
να κουβαλάει τη μέλισσα στο σπίτι της. 

Εχτές μιλήσαμε ασταμάτητα,
σιωπώντας φλύαρα,
σα να μην είχαμε να πούμε τίποτα. 
Κι αυτά που κρύβαμε με λέξεις ακατάσχετες
τα σκορπούσαν τα κύματα στο απέραντο. 

Κι όποιος κοιτούσε έλεγε "τάχα για τι να λένε τούτοι δω οι εραστές;
Και ποια υγρή αγκαλιά θα σβήσει την φωτιά τους;"

Γιατί στ´ αλήθεια τ´ αγαπούσαμε το ζωτικό μας ψέμα. 
Κι ο ένας τον άλλον θυσιάζαμε στην Αυλίδα
για να φυσήξει μέσα μας το ελάχιστο κάτι. 

Και πόσα παράλογα και πόσα μεταξένια ψέματα
μας κρατούσανε να μη βουλιάξουμε

Μετά, το κύμα ορθώθηκε και τα σπλάχνα της κουνήθηκαν 
Μάλλον δεν άντεξε τόση απάτη στον αφρό της και μας κατάπιε. 

Κι όποιος κοιτούσε έλεγε "τι όμορφα ναυάγια που ανθίσανε
στη μέση του πελάγου
και πόσα βράχια κοφτερά που γύρω τα φιλάνε" 


Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014

Ο άρτος ημών ο επιούσιος...
Ο έρωτας...
Ν´ αγαπήσεις...
Ν´ αγαπηθείς...
Ο καθένας κάτι ζητά στον κόσμο. 

Εγώ θελω να γεμίσω
την άδεια καρέκλα 
με τον απέναντι εαυτό.  
Τον άγνωστο και τον ξένο.


Καλύτερα

Καλυτερα οι άνθρωποι να χωρίζουν βουβά
Τον εξευτελισμό του χωρισμού 
να μην επιτείνουν με ευτελισμένες λέξεις
Τα τέλη να μην εξωραΐζουν με φτηνά γράμματα που δεν εννοούν. 
Μόνο μια λέξη ταιριάζει των χωρισμών:
Αντίο


Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014

Κομπολόγια

Κομπολογώντας οι ανιστόρητοι
περνάμε τις μέρες μας με τσικ και με τσακ

Τα κεχριμπάρια και τα δευτερόλεπτα
μας νανουρίζουν νωχελικά

Ξεχάσαμε το παρόν μας
διαστρεβλώσαμε το παρελθόν μας
βιάζουμε το μέλλον μας...

Τσικ...τσακ...τσικ...τσακ


Δευτέρα 25 Αυγούστου 2014

Το σχοινί

Η ιστορία του ανθρώπου που κρεμάστηκε
δεν είναι πάντα
η ιστορία του ανθρώπου που κρεμάστηκε.

Εκκρεμούν λεπτομέρειες ουσιώδεις,
απ' το σχοινί.


Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014

Αμήν

Τώρα που γέρασα
μίκρυναν και σίγησαν μέσα μου οι άλλοι.
Αυτή η πληγή η μόνιμη, μ´ αφήνει.
Λες κι ημέρεψε ο κόσμος.

Βαδίζω, κοίτα, πιο αργά.
Φοβάμαι λιγότερο.

Σιγουρεύτηκα για το τέλος.


Τρίτη 19 Αυγούστου 2014

Σεφέρης


"Μας βαραίνουν οι φίλοι
που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν."

Εμείς τα καταφέραμε όμως!
Τους σκοτώσαμε όλους μέσα μας και γύρω μας.

Ξεπεράσαμε ανάγκες, αισθήματα και ενοχές.
Τους στήσαμε όλους στον τοίχο του Φορτίνο Σαμάνο.
Και κανείς τους δεν γέλασε.
Κανείς δεν ζήτησε τσιγάρο.
Τρέμαν όλοι σαν κουτάβια.
Πφφφφ

Μπαμ!

Μονοτουφεκιά κι όλοι κάτω.

Ή τέλος πάντων ο ένας κάτω. 
Που χωρίς αυτόν κανείς όρθιος. 


Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014

Κεντρικά

Εδώ. Στο κέντρο όλων. 
Απολαμβάνω την πολυκοσμική μοναξιά μου. 
Σαρώνω συντρίμμια κάτω από το χαλάκι του μπάνιου. 
Κι ανασυντάσσομαι για νέες ήττες. 

Μου είπαν να βασανίζομαι χρόνια. 
Έτσι μου ορίσαν τη ζωή. 
Κι εγώ ο χαζός χρόνια τους ακούω. 
Κι ακόμα και στην καρδιά του παράδεισου κολάζομαι. 


Να βρέχει

Να βρέχει. 
Να βρέχει όταν έρχεσαι. 
Να ´ναι κλειστά τα τοπία 
Να ´ναι μπερντέδες μαύροι στα παράθυρα 
Όλες οι θέες και τα πλοία να σκοτίζονται
Ούτε να φαίνονται, ούτε να βλέπουν όταν έρχεσαι.
Θέλω να χάνεται ο κόσμος. 


Το σπίρτο και το ρολόι

Καμιά φορά το ποτήρι στο τραπέζι με κοιτά 
και με καλεί
Κι είναι περίεργη αμοιβή αυτή η δροσιά
η καυτερή
που μου ζητά 
και μου προσφέρει. 

Τα βράδια που γυρίζω μες το σπίτι,
κυκλωτικά σα φάντασμα 
στον τόπο και τον χρόνο μου,
με στοιχειώνω με περίσσια απλοχεριά και με χαρίζω 
στο άλεσμα των ρολογιών. 

Είναι ο ήχος των δεικτών τους, 
αυτό το σχεδόν αθόρυβο "τικ τακ,"
ο πιο σπαρακτικός 
και ο πλέον συντριπτικός
ήχος του σύμπαντος. 


Θεατρικόν ΙΙ

Όταν φωτίζεται από πίσω η σκηνή
δεν είμαι τότε παρά μόνο η σκιά μου. 

Δες πως κινείται.  
Άψυχη κούκλα
μ´ ένα περίγραμμα σκότους 
να την ορίζει εκ των έσω. 

Το περιβαλλόμενο φως 
κι αυτό με περιγράφει,
κι εγώ το περικλείω. 
Εκείνο με ανέχεται 
και ´γω το υποφέρω. 

Είμαι από μαύρο και από γκρι 
και από κίτρινο είμαι. 
Ορίστηκα να διατρέχω
σαν το ζουζούνι 
το λευκό δέρμα 
του θεού προβολέα. 
Μια ενόχληση και μια τρύπα στην υγρή συνέχεια του γλαυκού. 

Ποιος θέλει ένα ζιζάνιο στο χέρι του; 
Ποιος τ´ αγαπά; 
Μόνο το φως. 
Κι ας διαταράσσεται η αειπάρθενος επιφάνειά του. 
Αυτό επιμένει. 

Δυστυχισμένα ολογράμματα της σύμπτωσης ύπαρξής μου
λυπάμαι.
Εγώ δεν μπόρεσα 
να σας αγαπήσω 
χωρίς όρους.  


Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

Το μεγάλο δάσος

Οι πράσινες θάλασσες των βουνών. 
Το υπόκωφο βουητό τους. 
Μήδε πουλί να κελαϊδά, 
μήδε το φλύαρο τριζόνι. 
Μόνο το κατέβασμα του αέρα
κι οι στροβιλισμοί του στα δέντρα 
και το σαρωμένο δέρμα τους.

Ύστερα ούτε αυτό. 
Σωπαίνει ο αέρας 
κι απ´ το βάθος μόνο αχνακούγεται
το μέταλλο στο λαιμό τους. 
Και βλέπεις μια άσπρη γραμμή να διαταράσσει αργά την επιφάνεια του πράσινου. 
Μια μεταβαλλόμενη κι αταίριαστη ψυχή που δεν εντάσσεται σε σχήμα. 
Καβαλάει τα κυματιστά βουνά, 
τρέφεται απ´ αυτά, 
κι όμως το σώμα της αλλάζει στη στιγμή 
και δεν χαρίζεται παρά στο Όλον του Μέγα Ποιμένα. 


Τετάρτη 30 Ιουλίου 2014

Μετά

Αυτός ο κόσμος γύρω μας
δεν θα παλιώσει πριν από μας. 

Κάθομαι σε μια καρέκλα φτηνή
κι όμως θα αντέξει περισσότερο από μένα,
όπως η σκόνη απά στο σκρίνιο της γιαγιάς,
που την ξεπέρασε εδώ και χρόνια.

Δυστυχισμένοι μικροί άνθρωποι
Σπόροι σταριού στον μύλο του σύμπαντος

Ζούμε αντιπαλεύοντας τα όνειρά μας. 
Σώμα με σώμα αγώνας. 
Και μετά ένα μονό κρεβάτι. 
Ίσα να μας χωρά. 
Και μετά τίποτα. 


Τρίτη 22 Ιουλίου 2014

Η Αθήνα

Πρωί
Μεταλλική η Αθήνα στραφταλίζει
στου Υμητού τα πόδια και του ήλιου
Ένα πελώριο ποτάμι από τσιμέντο και γυαλί
κι ανάμεσά τους σαν τα ψάρια τρέχουμε. 

Βράδυ
Γυάλινη η Αθήνα το βράδυ, 
γύρω απ´ τον Βράχο αναβοσβήνει κι ανασαίνει.
Πολύβουο μελίσσι που λουφάζει κι ανασταίνεται στον ίσκιο του. 
Λαμαρίνες και μπετά τα κύτταρά της τρίζουν και τανίζονται
Χρυσά χτενάκια στα μαλλιά της οι έρωτες. 

Ξημέρωμα 
Ξανθό κορίτσι η Αθήνα και λιανό, 
απ´ τις Κυκλάδες μυρωμένο κι απ´ το Πέλαγο. 
Στο σιταρένιο της κορμί με σεργιανάει και στο κύμα του. 
Στενά κι αιώνιες θέες, 
γράπες και παξιμαδάκια, 
πορτοκάλι γλυκό και κίτρινο τυρί
μου χαρίζει στο δισάκι μου, 
να με κρατάν και να πορεύομαι. 

Καλό ταξίδι η Αθήνα κι ασημένιο. 
Βρύση, καμίνι κι απορία, 
για όσα γίνανε μ´ ανυποψία και με τρέλα. 



Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

Μινιμαλισμοί

Τίποτα.
Μόνο να βλέπω την θάλασσα το χειμώνα.
Κι ένα βουνό να ξεκαλοκαιριάζω.


Κυριακή 13 Ιουλίου 2014

Η βιονική γυναίκα

Θέλω να αγαπήσω μια γυναίκα πέτρινη. 
Να 'ναι φτιαγμένη συμπαγής κι ακλόνητη.  
Να 'ναι τα χέρια της συρματόσχοινα ατσαλένια. 
Να 'ναι η καρδιά της ένα ρολόι ελβετικό. 

Θέλω να μάθω ν' αγαπώ την Καρυάτιδα. 
Στο μαρμαρένιο της κορμί να δροσίζομαι. 

Θέλω να φιλάω μια γυναίκα ωμή και διαμαντένια
Να 'ναι από φίλντισι κι η πιο μικρή της λεπτομέρεια. 
Να 'ναι στο σώμα συρματόπλεγμα σωσμένο. 
Να 'ναι τα χέρια της στιλέτα δίκοπα με αίμα φρέσκο στις λαβές. 

Θέλω βαθιά ν' αγαπηθούμε. 
Χίλια φεγγάρια να φωτίσουν
του έρωτά μας την πορεία. 
Κι όταν τελειωσουν και τα χίλια 
με δυο σπαθιές να μ' αγκαλιάσει
κι από τη ρίζα της πικρής μου ιστορίας να κοπώ.


Έτερο και αλληλο-ορισμοί

"Είσαι η μεγαλύτερη πληγή μου"
μου είπες κι έκλαιγες
Είχες στο κάτω χείλος 
μια σχισμή ασύμμετρη 
Πίσω απ´ τα μάτια σου είχες 
κρυμμένη 
μια μικρή, χάρτινη ελπίδα. 

"Η πιο μεγάλη μου πληγή. 
Αυτό είσαι."
Η φωνή σου δεν έτρεμε πλέον. 
Ούτε έκλαιγες. 
Σχεδόν μονολογούσες κι ούτε με κοιτούσες πια. 

Και ´γω έμεινα αμίλητος. 

"Κι ύστερα μας πήραν τα πουλιά"


Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

Πως την πατήσαμε έτσι;

Φαίνεται πως η Ιθάκη δεν ήταν νησί
αλλά ένα πλοίο που βολτάριζε
στην ομίχλη και τις βαθιές τις θάλασσες.

Πως την πατήσαμε έτσι...


Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

Ο τρύπιος κουβάς

Νοστάλγησα ένα αμιγές συναίσθημα 
Κάτι κρυστάλλινο και διαυγές
Ένα, ας πούμε, "αγαπώ" σαν το νερό της πηγής. 
Ένα "θέλω" ξεκάθαρο. 
Κάτι μη μπασταρδεμένο τέλος πάντων. 

"Ο τρύπιος κουβάς..." θα το πω. 

Και θα ποτίζω μ' αυτόν τους άνυδρους κήπους μου.