Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Το μοτέρ

Βουίζει το μοτέρ του ψυγείου
Ζέστη αφόρητη 
Πονάνε τα μάτια μου
Άφησα μια γλάστρα έξω να ξεραίνεται 
Ακούω τα φύλλα της να πέφτουν 
Άφησα κι ένα δέντρο μέσα να μεγαλώνει
Ακούω τις ρίζες του να τρίζουν πάνω στα κόκκαλά μου. 

Το μυαλό μου αναπηδά στους τοίχους σαν μπάλα από καουτσούκ. 
Σκουπίζω τον ιδρώτα με την πλάτη του χεριού 
Το βουητό πλαισιώνει την ασφυξία μου
Είναι όμως μια τρυφερή ώρα αυτή
Θ´ αγκαλιάσω τα μαξιλάρια μου κι ίσως...

Θέλω να ονειρευτώ την άρση 
Το τελευταίο κύμα της τρικυμίας
Έναν χορό με το παλτό μου


Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

Φωτογραφία στα Κύθηρα

Τι υπέροχο που είναι να περιμένεις τον εραστή σου
για να καθρεφτιστείς όμορφη στα μάτια του!

Τέσσερις και τέταρτο.
Σε δυο αιώνες θα φανεί!!
Θα κρατάει μέλι στα χέρια του
και ένα κεφάλι λιονταριού θα ´χει καπέλο.

Θα του δοθείς, όπως η άνοιξη στη γη.
Θα σε θερίσει μ´ ένα σκουριασμένο εγχειρίδιο.

Έχουν τα χέρια του λέπια.
Και τα μάτια του ανοιγοκλείνουν νωχελικά.
Κουβαλάει δυο τσουβάλια γεώμηλα
ριγμένα αμφίπλευρα στις πλάτες του.
Βλέπει κόκκινο τον κόσμο.
Και μαύρη, τόσο μαύρη, 

την δική του αντανάκλαση
σε όλα τα στιλπνά αντικείμενα.


Ααααχ, τι όμορφο το χαμόγελό σου
όταν του κρατάς τα μαλλιά!!

Δώσ' του τα δικά σου να πνιγεί.
Δεσ' τα κόμπο γύρω από τον κλειστό,

τον άχρηστο λαιμό του.
Ας τον να κρεμαστεί απ´ το μπαλκόνι σου.
Πλύνε το σώμα του μετά.
Καθάρισε όλα του τα βάρη.
Βάλτον σε στοίβα ξύλινη και κάψε τον.


Είναι αργά.
Ησύχασε ο κόσμος.
Αναπνέεις απαλά, παραδομένη.
Όμορφη!  Όμορφη μέσα στον ύπνο σου!
Όμορφη και μυρωδάτη δίπλα στο σώμα του.

Νεκρός, καμένος, σχεδόν στάχτη εκείνος,
ακόμα σ´ ονειρεύεται.
Κουνιούνται τα μάτια κάτω απ´ τα κλειστά του βλέφαρα.
Κοιτάζει την φωτογραφία σου.
Αυτή που του στέρησες.
Αυτή με τα ριγμένα καστανόξανθα μαλλιά που κρύβαν το μισό πρόσωπό σου.
Θυμάσαι;
Θυμάσαι.


Κάποτε θα πάρεις το απατηλό στιλέτο
Θα το περάσεις από το ένα του αυτί στο άλλο
Θα του σβήσεις όλες του τις μνήμες
Θα του σβήσεις όλες του τις αισθήσεις
Θα του αφήσεις μόνο ένα όνομα
Και τα μαλλιά σου.
Μέχρι τότε θα καίγεται.

Κι εσύ θα χαμογελάς στον άλλο.
Θα καθρεφτίζεσαι όμορφη στα μάτια του.
Θα είναι πάντα τέσσερις και τέταρτο.
Θα τραφεί για λίγο κι αυτός από τον ιδρώτα σου.
Αυτόν ξόδεψέ τον.  Δεν πειράζει.  

Τάιζε για λίγο το ασήμαντο δίπλα. 


Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015

Καφενείον "Λουξ"

Τι ψάχνει να βρει, η λευκή κοπέλα, στην άδεια τσάντα;
Τι θα βγάλει από εκεί;

Ένα λεπτό χέρι χορεύει στα σπλάχνα της.  
Κάποιον αναπτήρα;
Μα δεν καπνίζει. 
Ένα στυλό για κάποια σημείωση;
Μα δεν έχει τίποτα σκεφτεί και τίποτα δεν θα ακούσει. 

Τι ψάχνει να βρει, η λευκή κοπέλα, στην άδεια τσάντα;
Τι παλεύει ν' ανακτήσει;

Κάθεται μόνη στο μαρμάρινο τραπέζι με τις ψάθινες καρέκλες. 
Ανακατεύει μια ξεφούσκωτη, πολυκαιρισμένη τσάντα. 
Ο κόσμος του καφενείου την κοιτά. 
Μήπως το κινητό της;
Μα δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα. 
Είναι 1960. 
Και είναι ανήκουστο για μια γυναίκα να κάθεται μόνη, 
σ´ ένα μαρμάρινο τραπέζι με ψάθινες καρέκλες. 

Τι να κρύβει η λευκή κοπέλα, στην άδεια τσάντα της;
Ποιο μυστικό την τυραννά;

Ψάχνει και ψάχνει, 
(κάνει περίεργους θορύβους το τίποτα)
με απόγνωση σχεδόν κι ύστερα να!!!
Βγάζει ένα κόκκινο μπουμπούκι τριαντάφυλλο 
και τ´ ακουμπάει στο άσπρο μάρμαρο. 


Παρασκευή 17 Ιουλίου 2015

Οι σκλάβοι

Είναι δυο άνθρωποι δεμένοι μεταξύ τους. 
Όχι με σχοινί.
Ούτε με αλυσίδα.
Έχουν μια βέργα μεταλλική και άκαμπτη, δυο μέτρα μήκος.
Έχουν χοντρούς μεταλλικούς κρίκους στο λαιμό.
Και την βέργα ανάμεσά τους.

Οι άνθρωποι αυτοί,
κάποιας μορφής ιδιότυπης σκλάβοι,
ζουν χρόνια ο ένας κοντά στον άλλον
σε αυτή την σταθερή απόσταση.
Δεν πλησιάζουν.  Δεν μπορούν άλλωστε.
Δεν αποχωρίζονται.  Δεν μπορούν να χωριστούν.

Ζουν, μεγαλώνουν, τρώνε, κοιμούνται, κάνουν σεξ
κοιτάζοντας πάντα ο ένας τον άλλον.
Άλλοτε με αποστασιοποιημένο βλέμμα.
Άλλοτε με πολλή αγάπη.
Και πάντα με απόγνωση.

Πολλές φορές ο κρίκος στον λαιμό στενεύει και τους πνίγει.
Τότε,
πάνω στον πανικό τους,
πότε προσπαθούν να απομακρυνθούν
και πότε παλεύουν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.
Να αγκαλιαστούν.  Να κλάψουν.

Όταν κρίκος είναι πιο χαλαρός καταλαγιάζει η απελπισία.
Και ζουν στα σπίτια και τις δουλειές τους.
Βγαίνουν με τους φίλους τους ο καθένας και διασκεδάζουν.
Πάντα δίπλα-δίπλα βέβαια.
Είναι σιαμαίοι αλλά δεν έχουν καμία σωματική επαφή.

Ψέματα!
Θυμάμαι κάποιες ελάχιστες φορές που τους είδα
- θεϊκή συγκυρία -
σε κάποιο οριακό λύγισμα του κορμιού τους,
σε σχεδόν αυτοκαταστροφικές διατάσεις των χεριών και των ώμων τους,
να αγγίζονται ελάχιστα, με τ' ακροδάχτυλά τους.
Σε εκείνες τις άπειρα μικρές στιγμές πίστεψα ότι υπάρχει Θεός.

Όμως κοίτα να δεις ειρωνεία!
Αυτές οι στιγμές ακριβώς, αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει.  


Αφού έτσι είναι...

Σε περίμενα σε πείσμα των καιρών.
Ξεραμένος ως τη ρίζα, αλλά ελπίζων. 
Ήρθαν μύριοι. Φύγανε. Δεν ήρθες. 

Σε περίμενα σε πείσμα του εαυτού μου. 
Ηττημένος, εμπαθής, ειρωνικός. 
Κύματα οι μέρες. Φύγανε. Δεν ήρθες. 

Σε περίμενα Μεσσία και λυτρωτή, έλα. 
Ακατάλυτη η ενοχή μου, σώσε με. 
Ξέφτισε τ´ αισθήματα ο αέρας. 

Δεν θα ´ρθεις.


Τρίτη 14 Ιουλίου 2015

Σαν μωράκι

χαρακίρι κάνει κάθε νύχτα
εκπαιδεύει τον πόνο της
μ' ένα στομωμένο στιλέτο στο στομάχι

το πρωί σηκώνεται
κι είναι όλα στην θέση τους
κι αναίμακτα

όμως κάθε βράδυ λούζει το κρεβάτι της στο αίμα
ακονίζει τα σπαθιά της στις φλέβες της
σπάει ένα ένα τα δόντια της πάνω στα κόκκαλά της

Υστερα, κοιμάται ελαφρά σαν μωράκι


Αμνήμων έρωτας

Ο έρωτας δεν έχει μνήμη.
Δεν έχει παρελθόν. 
Ζει είτε άχρονος, 
είτε σ´ ένα μαρτυρικό παρόν. 

Ο έρωτας δεν έχει απόσταση. 
Στέκεται δίπλα σου. 
Ακούραστος, άγρυπνος  
Είτε είσαι μόνος ή με παρέα. 

Ο έρωτας δεν έχει σχήμα. 
Δεν έχει όριο. 
Είναι μια ακαθόριστη υπόσταση. 
Μια ευμετάβλητη αοριστία που καταλαμβάνει τον υπάρχοντα χώρο. 

Ένα παιδί είναι ο έρωτας. 
Άγραφο. Εριστικό. 
Απροστάτευτο. 
Μόνο. 


Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015

Φωτάκι

Κάθε βράδυ εκπέμπω
Γίνομαι ένας πομπός απελπισμένος 
Γίνομαι ένα αδύναμο φωτάκι κόκκινο 
Κι εκπέμπω προς το άγνωστο 
Ψάχνω έναν οποιονδήποτε δέκτη
Ένα μάτι φιλεύσπλαχνο 
Ένα αυτί πονετικό
Να φωτίσω το ανάλγητο σκοτάδι ψάχνω 

Κάθε βράδυ αρνούμαι 
Να κλείσω τα μάτια αρνούμαι με πάθος
Να κλείσω τα χέρια αρνούμαι με πάθος

Είμαι μια σημαδούρα χωρίς σχοινί
Παρασυρμένη στη μέση μιας μαύρης θάλασσας
Ξεθωριασμένη από τον ακούραστο ήλιο των ημερών 
Αποφασισμένη να σημάνει
Αλλά τι;  Για ποιον;  Και γιατί;
Τσαλαβουτάω
Δεν βουλιάζω και πάω παντού και πουθενά
Δεν έχουν τιμόνια οι σημαδούρες
Δεν έχουν προορισμό

Κάθε βράδυ διαλέγω από την κάβα μου το πιο ακριβό μου μπουκάλι κρασί
Αδειάζω το κρασί στο νεροχύτη 
Τρυπάω στο σώμα μου ένα μήνυμα
Με τυλίγω και με ρίχνω στο μπουκάλι
Βάζω τον φελλό μη ξεθυμάνει η πίκρα μου
Με πετάω στη θάλασσα

Δεν είμαι σώμα
Είμαι χαρτί

Δεν είμαι σώμα
Είμαι μια έρημη σημαδούρα 

Δεν είμαι σώμα
Είμαι πομπός

Ένα αστείο φωτάκι μικρό
στην καρδιά μιας αιώνιας, πυκνής νύχτας
που ξαγρυπνά ακούραστα. 


Παρασκευή 10 Ιουλίου 2015

Ένα ποτήρι

Να κρατάς τα χαμόγελά σου για το βράδυ. 
Να τα αφήνεις τότε και να φωτίζεται ο τόπος.
Μην τα ξοδεύεις, τα γυαλισμένα καλοκαιρινά πρωινά.
Χάνονται στον ήλιο κι είναι κρίμα.

Να πικραίνεσαι τις πίκρες σου την ημέρα.
Στο φως να τις απελευθερώνεις να αλαφραίνει το μέσα σου.
Πάντα τη μέρα.  Συρρικνώνονται.  Μαραζώνουν.
Τα βράδια θεριεύουν και γραπώνονται σφιχτά απ' τον λαιμό σου.

Να σε κοιτάζω, τόσο λαμπρή και διάφανη, και ν' αναρωτιέμαι
μιας τέτοιας Χάριτος ποια μοίρα της ταιριάζει πιο πολύ;
Να την απατήσεις με μια επόμενη; 
Ή να την απατάς, σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα,
με τον εαυτό της;

Αλλά πάλι, τι με αφορούν εμένα αυτά τα ερωτηματικά κι αυτές οι σκέψεις;  
Εγώ είμαι ένα ποτήρι πήλινο. 
Πιες ένα κρύο νερό και πέταξέ με στο χώμα να σπάσω. 


Τοπογραφικό

Τα άλογα να σωπάσουν.
Φτάνει τόσος και τέτοιος καλπασμός.
Τόσος ιδρώτας και φλέβες πεταγμένες.
Φτάνει τόσος αγώνας.

Τα σκυλιά να σωπάσουν.
Όχι άλλα ουρλιαχτά στη μέση των νυκτών.
Τόση αγωνία, τόσοι λυγμοί απ´ τα βάθη των λαιμών τους.
Όχι άλλη πείνα ακούραστη.

Τα πουλιά να σωπάσουν.
Να τους βγάλουν τα εύηχα λαρύγγια τους.
Να τους βγάλουν τα έγχρωμα φτερά τους.
Να σταματήσει η γλύκα τους να ρέει αχρέωτα στον κόσμο.

Τα σκουλήκια να σωπάσουν.
Τα άκοπα δόντια τους να στομώσουν.
Τα ευλύγιστα σώματά τους να παγώσουν.
Να πάψει πια το μέσα της γης να οργώνεται έτσι αναίμακτα κι οδυνηρά. 


Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015

Στους χρόνους που περνάνε

Το σπίτι μου είναι στοιχειωμένο.
Αγγίγματα παλιά κρέμονται
από τους τοίχους και τα ταβάνια.
Φωνές, φροντίδες και σκιές.
Καρφωμένα στα πατώματα.
Ψάχνω μέρος να περάσω
και να μην τα πατήσω.

Ποιος να μπει στο σπίτι μου;
Στιγματισμένο είναι.
Τα ντουλάπια και τα κρεβάτια του.
Τα σεντόνια και τα πιάτα.
Τα ρούχα μου κρατούν όλες τις μυρωδιές.
Το παρελθόν βελονισμένο στα μάτια μου
σχηματίζει άσβηστες εικόνες.

Έτσι,
σιχάθηκα τα ίδια λόγια
και τα ίδια βλέμματα
στους καινούργιους ανθρώπους.
Δεν είναι δικά μου αυτά τα λόγια που ξαναλέω.
Δεν είναι δικά μου αυτά τα χέρια που χαϊδεύουν.
Είναι δικά τους.  Είναι δανεισμένα.
Κι όσο ξαναμιλάω γεμίζει το στόμα μου σάλιο κι αηδία.
Κι όσο αγγίζω γεμίζουν τα χέρια μου λάσπες.
Κι όσο αφήνω...αφήνομαι κομμάτια στους χρόνους που περνάνε.


Νερό

Ξάπλωσα δίπλα σου.
Ο ήλιος σε έλουζε ανηλέητα. 
Μετρούσα με τα μάτια μου 
τους σφυγμούς σου στον λαιμό.
Έκλεισα τ´ αυτιά μου
να μειώσω
την επίδρασή του κόσμου
να εντείνω
την επίδραση του χτύπου
να κοιτάζω
το αίμα που ρέει στη φλέβα.

Μετά τα μάτια
λαχτάρισα το σώμα σου
σαν το νερό.
Αλλά νερό ήσουν.
Ένα ακόμα πλάσμα της φαντασίας μου.
Και κύλησες.  


Ο Έλλην παλαιστής Φαίδρος

Ο Φαίδρος, Έλλην παλαιστής,
έζησε και ήκμασε περί το 386 π.Χ. 
Η τέχνη του απαράμιλλη υπήρξε. 
Αγάπησε την πάλη περισσότερο από τη ζωή. 
Ξόδεψεν τις ημέρες του ασκούμενος. 
Το σώμα του αποτέλεσε το μέγιστο επίτευγμά του. 
Στιλπνόν πάντα. 
Εύγραμμον.
Ήκιστα λιπώδες.

Ο Φαίδρος, άγαλμα του Πραξιτέλους, ζωντανό. 
Ανίκητος. 
Κανείς δεν κατάφερε να πιαστεί από το κορμί του και να το ρίξει. 
Έλαιον παντού καλυμμένος. 
Ηδονικός στην όψη μα απρόσιτος.
Ο Φαίδρος κατέστρεψε όσους τον άγγιξαν στην παλαίστρα.
Η εύπλαστη πλάτη του, τα χέρια του τα σιδερένια,
τα ακούνητα πόδια του, τα αγαλμάτινά του μάτια,
δεν επέτρεψαν κανενός είδους πτώση.
Καμία κίνηση.
Ο Φαίδρος ήτο βράχος.
Όστις ετόλμησεν να τον συναντήσει στην παλαίστρα...τσακίστηκε.  


Κυριακή 21 Ιουνίου 2015

Ο βασιλικός

Ας ειναι σκοτεινή η νύχτα. 
Ας ειναι αφέγγαρη. 
Ο παφλασμός του κύματος 
μένει σταθερά άγρυπνος στο μπαλκόνι μου. 
Στο περβάζι του ξεκινάει η θάλασσα. 
Στον ορίζοντα ενώνεται με τον ουρανό 
και δεν τελειώνει ποτέ. 
Τα αστέρια, τα ψάρια, τα καράβια, τα αερόστατα,
οι άγρυπνες σκέψεις και οι λεπτές ανάσες του κόσμου 
πηγαινοέρχονται κυματιστά
και μου χτυπάνε το παράθυρο. 

Όχι!  Δεν θα ανοίξω.
Λες και εγώ δεν έχω μέσα εδώ,
σ´ αυτό το μικρό δωμάτιο,
έγνοιες κι αναστεναγμούς 
αστέρια και σύμπαντα,
κι έναν ψευτογκρινιάρη βασιλικό 
που όταν περνάς
και τον πληγώνει η άκρη του φορέματός σου, 
λυγιέται και μοσχοβολά,
κι ύστερα λουφάζει μέχρι την επόμενη 
που θα τον ξαναμαστιγώσει
η άκρη σου.  
Αύριο; Σε λίγους μήνες; Ύστερα από χρόνια;
Μια φορά, αυτός μόνο για σένα γκρινιάζει. 
Μόνο με σένα μοσχοβολά. 

Σε μένα υπαγορεύει πάντα τακτικό πότισμα. 
Κι όταν τελειώνει το νερό της βρύσης
-και τελειώνει όλο και συχνότερα τελευταία-
βολεύεται και με το αίμα μου. 


Έχω ένα παράθυρο που όλο το χάνω τα βράδια. 
Αν δε το δέσω στο ποδάρι μου πριν κοιμηθώ
το πιάνει η νύχτα απ´ το λαιμό και το τραβάει. 
Ανοίγει βίαια τα φύλλα του
και το πετάει να αωρείται σε άπειρα λιβάδια σκοταδιών. 
Έτσι διάπλατα ανοιγμένο πλέει 
χωρίς ειρμό 
χωρίς σχέδιο, 
χωρίς ελπίδα. 
Κι εμένα μ´ αφήνει εκτεθημένο. 
Έρμαιο των διαθέσεων της κάθε νύχτας,
του κάθε αστεριού,
των άπειρων σκέψεων του κόσμου. 
Σαν θύελλα εισβάλλουν στο έρμο το δωμάτιο. 
Στροβιλίζονται με μανία πάνω απ´ το κρεβάτι μου
μου τραβούν μαξιλάρια, σεντόνια, μαλλιά
ανακατεύουν την ντουλάπα και τα μέσα μου. 
Κι όταν τελειώσουν με τον χώρο,
πιάνουν γερά το χέρι το δεξί μου 
και με τραβάνε να πέσω 
απ´ το κενό που άφησε το παράθυρο. 

Τότε, αυτή την ύστατη ώρα της απελπισιάς,
λίγο πριν συρθώ στο άπειρο,
επιμένω - για κάποιον αδιανόητο λόγο - να σώζομαι,
απλώνοντας το αριστερό μου, 
γραπώντας ένα κλωνάρι βασιλικό, 
συνήθως το ίδιο που το φόρεμά σου προτιμά. 


Όταν ξυπνάω το πρωί 
το δεξί μου χέρι μυρίζει νύχτα. 
Το αριστερό όμως,
αααααα,
αυτό  θυμάται πάντα το άρωμά σου. 


Το τελευταίο φιλί

Θέλω το πρώτο φιλί να μυρίζει κανέλα
Να πέσει πάνω σε βράχια και να τσακιστεί 
Να μοσχοβολήσουν οι γκρεμοί γλύκα και σπίρτο. 

Θέλω το πρώτο φιλί να μείνει εναιώρημα
Σκορπισμένο, σε διάφανη θάλασσα χαμένο
Σπασμένο, ασπιρίνη σε νεροπότηρο παλιού καφενείου
και το κουτάλι μου να την στριφογυρίζει
μέχρι να ζαλιστεί η πίκρα της. 

Το πρώτο φιλί. 
Που δεν αντέχεται. 
Όπως και το τελευταίο.


Παρασκευή 19 Ιουνίου 2015

Περίλυπον

Η λύπη είναι πέτρινη.
Ακίνητη είναι. 
Η λύπη είναι θάλασσα. 
Απέραντη είναι. 

Κήπος που ανθίζει και μαραίνεται. 
Κι εγώ ένας αδαής κηπουρός 
που δεν ξέρει τι και πως να φροντίσει. 
Τραβάω μια αυλαία από σύννεφα.
Δεν ξέρω αν ανοίγω ή κλείνω.
Επιμένω μόνο στην επανάληψη της πράξης. 
Σκάβω τα χώματα και τα νερά. 
Σπέρνω στα κύματα και περιμένω το λιγοστό φως να ανθίσει. 
Σκοτάδια δάση γύρω μου πλαισιώνουν τα καθέκαστα. 
Η λύπη είναι ανθεκτική. 
Βλάτες κατοικούν τις νύχτες μου.

Χάρτινα βουνά,
Πολλαπλάσιοι καθρέφτες.
Υποστυλώσεις και σχολεία δια βίου μάθησης.
Και τίποτα απ' αυτά δεν βοηθά το μωρό που κοιμάται.

Όλα τα τραγούδια μου είναι νανουρίσματα.
Άλλα γλυκά το κανακεύουν.
Άλλα του πριονίζουν τ' αυτάκια του.
Τσεκούρια κιθάρες και τραντάγματα στους ώμους του δεν το ξυπνάνε.
Το μωρό μου είναι κουφό.
Κουφό κοιμάται.  Κουφό τρώει.  Κουφό μεγαλώνει και γερνάει...

Η λύπη είναι σύντροφος.
Εκείνη κι εγώ θα συμφάγουμε στο μυστικό τραπέζι
κάτω απ' τον αφαλό μου.
Τα δάχτυλά μου είναι τα πιρούνια μας.

Η λύπη είναι κίτρινη.
Χαρτί και μολύβι.
Δεν θέλω να ξέρω άλλα.
Μετρήθηκα από τον Βορρά ως τη Δύση μου και λείπω σχεδόν ο μισός.


Δευτέρα 15 Ιουνίου 2015

Εχτές το βράδυ

Εχτές το βράδυ ονειρεύτηκα ότι μ' αγαπούσες.

Ότι στεκόσουν δίπλα μου κάθε μέρα και δε με βαριόσουν πολύ.
Ότι λαχταρούσες το σώμα μου τη νύχτα κι ότι δε σκεφτόσουν κανέναν άλλο.
Ότι πηγαίναμε για ψώνια στην λαϊκή το Σάββατο και διαφωνούσαμε στο ποιο ψάρι είναι πιο φρέσκο.
Ότι σου μαγείρευα σπιτι πάντα εγώ, και την Πέμπτη το βράδυ σ' έβγαζα έξω για ιταλικό.
Ότι ζητούσες το χέρι μου στον δρόμο κι ότι στις παρέες με φίλους πάντα κρυφοκοιτούσα ψάχνοντας το βλέμμα σου να συναντήσω.
Ότι σου 'στελνα μηνύματα με προστυχόλογα και ότι στα τραπέζια σου ψιθύριζα στο αυτί πόσο όμορφη είσαι.

Ότι γερνούσαμε ήσυχα και αθόρυβα ατενίζοντας την αγέραστη θάλασσα.


Εχτές το βράδυ ονειρεύτηκα ότι σ' αγαπούσα κι εγώ.  


Δευτέρα 8 Ιουνίου 2015

Οι αμνησίες του μέλλοντός μας

Με τη Χ γνωριστήκαμε πριν χρόνια. 
Ερωτευτήκαμε σφοδρά και ασυγχρόνιστα. 

Ζήσαμε ο καθένας στον κόσμο του μετά. 

Ξαναβρέθηκαμε
κι από τότε δεν θυμάμαι πια τίποτα. 


Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

Πόρτες

Ωραία είναι η Κυριακή
πίσω από μια μεγάλη πόρτα. 
Μεγάλη σαν άρνηση 
και σαν απελπισία. 
Μεγάλη σαν υπογραφή 
και σαν αδιαφορία. 

Την πόρτα αυτή κοιτώ
και μυρίζω την ανάσα της. 
Κι όμως νιώθω ασφαλής. 
Με τέτοιες πόρτες 
μεγαλώσαμε άλλωστε. 
Μ´ αποκλεισμένες επιθυμίες. 
Θωρακισμένα αισθήματα. 
Και μια εκτεινόμενη λαχτάρα 
για απόρριψη. 

Κι εσένα που σου ζητήσαμε
σαν κλειδαράς και πορθητής 
κάποια κερκόπορτα να βρεις,
και να ανοίξεις και να μπεις,
ούτε στην τάφρο 
δεν κατάφερες να φτάσεις. 


Με δίχως

Καλύτερα έτσι.  
Χωρίς "σ´ αγαπώ", με δίχως "μωρό μου".

Δεν έχουν ηρωισμούς τα τέλη. 
Άδοξα. Ανομολόγητα. Απαρατήρητα. 
Χωρίς "σ´ αγαπώ", με δίχως "μωρό μου".

Ας πούμε ότι είμαστε πάτσι.
Ανταλλάξαμε τα κενά μας. Ελπιδοφόρα. 
Παραλάβαμε δυνατότητες.  Φουσκωμένα μπαλόνια. 
Παραδώσαμε διευρυμένα αδιέξοδα. 
Κι όλοι αποχωρούμε ευχαριστημένοι. 
Χωρίς "σ´ αγαπώ", με δίχως "μωρό μου".

Όμως εγώ, μωρό μου...


Σάββατο 6 Ιουνίου 2015

Γ

Σ´ ένα Γάμμα κεφαλαίο
κρεμάστηκα
Έγινα παιχνίδι παιδικό
Με σπίρτα, ξύλο και φωτιά
κάηκα
Της ζωής μου τη μυστική ακολουθία
δεν μάντεψα


Παρασκευή 29 Μαΐου 2015

Θεολογικό

Θέατρο,
φώτα στους δρόμους,
αυτοκίνητα.
Αυτοκόλλητοι πόθοι
στα τζάμια,
στις πλάτες των βιβλίων,
στους ώμους,
βαρείς και αυστηροί.

Πείστηκα πάλι.
Αφέθηκα να σε θυμάμαι.
Σε σύννεφο
πάνω αφέθηκα
και ξαπλώνω.
Ροζ σε ζωγράφισα,
χρυσή και μυρωδάτη,
πουπουλένια.
Ήρθες κι εσύ ξανά,
συνεπής πάντα,
να μου κάνεις παρέα.
Αυστηρή μητέρα,
τρυφερή ερωμένη,
ιδανική θεά.


Τι καλά που ποτέ δεν άκουσες
τις προσευχές
και τα "σ´ αγαπώ" μου!
Γιατί αν άκουγες,
κι αν απαντούσες...
τι θεά θα ήσουν;


Κυριακή 24 Μαΐου 2015

Μοίρες

Θα ξεχαστείς κι εσύ. 
Θα πέσεις άδοξα 
όπως οφείλουν 
οι μεγάλοι έρωτες. 
Άδοξα, 
ηρωικά,
παρεστιγμένα. 

Όσοι δεν σ´ αξιώθηκαν
θα λένε ότι υπάρχεις. 
Κι οι άλλοι που σε βρήκαν
θα ορκίζονται ότι δεν ζεις. 
Εκείνη η γάτα στο κουτί,
που υφίσταται ή όχι. 

Κι εγώ δρομέας μόνιμος, αντοχής,
σε κύκλο σκουριασμένο. 
Μοίρες τρακόσιες και εξήντα. 
Μια να σε βλέπω 
και τις άλλες να σε φαντάζομαι. 


Σάββατο 23 Μαΐου 2015

Να ζει κανείς...

Κοφτεροί οι άνθρωποι, 
όπου και να τους πιάσεις. 
Γυαλιά σπαρμένα στο δέρμα τους. 

Καρφιά παντού οι άνθρωποι. 
Τα μάτια τους, 
τα χέρια τους,
οι καρδιές τους καρφιά. 

Αγγίζονται και ξεσκίζουν τις σάρκες τους. 
Μιλάνε και κόβουν με γλώσσες ξυραφένιες. 
Αίματα παντού σέρνονται πίσω τους. 
Αποδείξεις ενός εγκλήματος εκ προμέλητης. 

Το μόνο ερώτημα που έχει κάποια ουσία είναι το:
Ή να μη ζει;


Παρασκευή 22 Μαΐου 2015

Το πουκάμισο

Να εδώ!
Με το αγαπημένο μου πουκάμισο.
Και την αγαπημένη μου μοναξιά.
Κοιτιόμαστε στον καθρέφτη
συμπερασματικά,
κι απροσδιόριστα θλιμμένοι.
Κι όσο όμορφα πλαγιάζει ο άνεμος με τα χόρτα
τόσο όμορφα μας ξαπλώνει ο καιρός που περνάει.

Αυτό δεν θυμάται τίποτα.
Αλλά εγώ θυμάμαι.

Θυμάμαι πως χαράξαμε
πάνω στο δέντρο του γραφείου
τα ονόματά μας.
Μ´ έναν ασύμμετρο σταυρό
και την σοφία της οξιάς συναντηθήκαμε,
και συναντιόμασταν συχνά,
στο ερωτικό τραπέζι να συμφάγουμε,
ό,τι μπορούσε ο καθένας απ´ τον άλλο.

Θυμάμαι. Την τόξευση των σωμάτων
και τις εντάσεις των χορδών.
Πως σ´ αθανάτιζα και πως σ´ έκρυβα
χτισμένη σθεναρά
σε τραγούδια ξερολιθιές.

Θυμάμαι πάντα το τρυγημένο μέλι σου
όπως έσταζε απ´ την κρυφή σου κυψέλη
διάφανο, εκστατικό, άγλυκο και βαθύ.

Θυμάμαι τους ήχους του κορμιού σου.
Τα τριξίματα και τα λυγίσματα που κάνει ο πόθος,
όταν συντρίβεται με το αντίπαλο δέος του.

Θυμάμαι κι έναν χάρτινο διάλογο σιωπηλό.
"Μ´ αγαπάς;"
"Σ´ αγαπώ..."
Για όσο αντέξει το φύλλο, το μελάνι, η μνήμη μας η απατηλή και η τίμια.


Κυριακή 17 Μαΐου 2015

Φυλαχτό

Δεν είσαι φυλαχτό
μα σ´ έχω φυλαγμένο. 
Μαύρα είναι τα μάτια σου, τα πράσινα.  
Τ ανοιγοκλεινεις και
μαυρίζεις τα χρόνια μου. 

Δεν ανατρέπω τίποτα. 
Ούτε σε προσεγγίζω. 
Έντομο πέφτω πανω στο τζάμι σου.  
Καμιά πορεία σου
στο ελάχιστο δεν αλλάζω. 

Για ελευθερίες μιλάς.  
Νίκες λυτρωτικές. 
Κι εγώ ούτε το στηθος μου ορίζω. 
Με τριγυρίζεις λύκος. 
Ανοιγοκλείνω στο ενδεχόμενο. 

Βασάνισέ με. Το αξίζω. 
Άβατο παραβίασα. 
Ομολογώ κι υπομένω τη ματαιότητα. 
Πίκρανέ με. Παραγλυκάθηκα. 
Κύκλος η πίκρα κι η ζωή κύκλος. 


Τετάρτη 13 Μαΐου 2015

Ποιος χρόνος;

Ο χρόνος δεν ξέρει τίποτα.
Ο χρόνος αδιαφορεί
για την εγγενή δυσ(μ)φορία μου.
Δεν μ' ωριμάζει.
Δεν μου γλυκαίνει τις πληγές.
Τον χρόνο δε τον νοιάζει.

Ο χρόνος περνάει.
Μόνο αυτό ξέρει να κάνει.
Και το κάνει καλά.
Δεν διδάσκει.
Δεν είναι δάσκαλος ο χρόνος.


Κύμβαλο ήμιν και εμμένω.
Να κυμβαλίζω μπορώ μονάχα.
Ανεξάρτητα από τις αδαμάντινες προσδοκίες σου.


Επένδυσα σε αέρα.
Αγάπησα ατελώς.
Ερωτεύτηκα ελαττωματικά.
Κι όλα έτσι τα έκανα.
Μισά, άγαρμπα, τραχιά, αιχμηρά.
Και κυρίως μάταια.

Πέμπτη 7 Μαΐου 2015

Τα χέρια

Χτες βραδυ ονειρεύτηκα. 
Την παιδική αυλή. 
Αλλαγμένη ήταν. 
Κι ήταν μικρή. 
Τέσσερα βήματα, απ´ άκρη σ´ άκρη,
το άλλοτε αχανές. 
Λουλούδια μωβ σε σκουριασμένους τενεκέδες. 
Παλιακά τσιμέντα νωπά. 
Λουλάκια.  Και χώμα. 

Μπήκα μετά στον κάμπο 
με τα σπαρμένα φορέματα. 
Έκοψα, έκοψα, έκοψα κι έκαψα,
όσο μπόρεσα, 
κι όσο άντεξαν οι πλάτες μου
κουβάλησα στο σπίτι
καρπούς κι οσμές. 

Το μυστικό τους καράβι, 
στα τρία κύματα της θάλασσάς τους,
το μπλε και το μαύρο τους έκοβα. 
Έπινα το πικρό τους στόμα,
ξελόγιαζα τα δέντρα τους
κι ανθίζαν. 
Κι όταν τα χώριζα, 
τον εαυτό μου τιμωρούσα. 

Χτες το βραδυ ονειρεύτηκα. 
Το δωματιο και το ποτήρι. 
Ένα ποτήρι γεμάτο αίμα. 
Ένα δωμάτιο μ´ αδειασμένο φως. 
Ένα παιδί στο λαμπρό σκοτάδι. 
Μια ακόμα δυνατότητα στραγγισμένη, 
σ´ ένα ποτήρι πλαστικό, πορτοκαλί. 
Μια θλίψη ώριμη σ´ ένα άγουρο σώμα. 

Θέλησα να απλώσω το χέρι μου,
να πιάσω το ποτήρι,
να ποτίσω το στεγνωμένο κορμάκι του,
να αποκαταστήσω τις φυσικές ροές,
να γεμίσω τα ρυάκια και τα ποτάμια του,
να ξεδιψάσω την ψυχή την καχεκτική,
να μπορέσει να μεγαλώσει επιτέλους. 

Αλλά δεν είχα χέρια στο όνειρο.


Σάββατο 2 Μαΐου 2015

Ο μιγαδικός αριθμός

Δεν θα μιλήσω άλλο πια. 
Με τα λόγια προδίδουν οι άνθρωποι. 
Με τα σώματα αγαπάνε. 

Θα κάτσω εδώ να περιμένω τη φθορά σου. 
Αυτή που με όμορφες, ψεύτικες λέξεις αναβάλλω. 
Γιατί πόσο ν´ αντέξει η θύμηση ενός κορμιού; 
Πόσο καιρό μπορεί ν´ ανθίζει μια ιδέα άλογη;
Χωρίς τον ήλιο και το νερό των συνειρμών μου, πως να υμνήσω την εικόνα σου;

Θα μείνω εδώ ακίνητος και θα μετράω τις μέρες. 
Όποτε σκέφτομαι τα μάτια σου θα μετράω ώρες. 
Όποτε θέλω να μιλήσω για το κορμί σου θα μετράω λεπτά. 

Θα κάνω κάθε λέξη μου αριθμό. 
Θα σε στριμώξω σ´ ένα βολικό άπειρο. 
Θα αντικαταστήσω το χαμόγελο με το "δέκα." 
Το στήθος με το "οκτώ." 
Τη φωνή με το "ένα."
Τον κόλπο με το "τρία." 
Τα πόδια με το "δύο."
Τα μαλλιά με το "χιλιάδες."
Τον έρωτά σου με την φανταστική μονάδα.

Θα σε κάνω εγώ, θα δεις, έναν μιγαδικό αριθμό. 
Θα σε υψώσω στο τετράγωνο να μείνουμε μείον ένας. 

Μήπως με τις λέξεις τόσα χρόνια, τι καταλάβαμε; 
Μείον ένας δεν ήμασταν πάντα;


Δευτέρα 27 Απριλίου 2015

Αποδείξεις

Πέταξα όλες τις αποδείξεις της παιδικής μου ηλικίας. 
Δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα μου ήταν χρήσιμες. 
Αδυνατώ πια να πείσω οποιονδήποτε 
πως κάποτε υπήρξα κάτι αλλο. 
Κάτι όμορφο, ευγενικό, κάτι ζωντανό. 

Ίσως και να μην υπήρξα.


Κυριακή 26 Απριλίου 2015

Σεισάχθεια

Εδώ δίπλα στην πολύχρωμη εγκατάλειψη.
Όλοι μαζί, ο καθένας μόνος του χαμένος.
Τίποτα πιο ισχυρό από το έρμα μας.

Ακίνητοι στην καρδιά των καταιγίδων.
Η ισχυρή μας ρίζα θα μας καταστρέψει.
Τα καρφωμένα χέρια μας δεν θα αντέξουν το βάρος.

Δουλοπάροικοι της μάνας μας.
Της παρακμής του πατέρα μας κληρονόμοι.
Του εαυτού μας παιχνίδια.
Του καιρού μας ασήμαντη σκόνη.

Χιλιάδες χρόνια στην πλάτη μας.
Και δεν κουνήσαμε ούτε μια πέτρα.

Ψάχνουμε τους καινούργιους συνδυασμούς λέξεων
που θα περιγράφουν τις ίδιες απελπισίες.
Ψάχνουμε το κλειδί της ανύπαρκτης κλειδαριάς,
του ανύπαρκτου δωματίου.
Ψάχνουμε με αυτιστική μονομανία.
Ωωωωχχχ ψάχνουμε χρόνια τη λύση.

Ανανεώνουμε τακτικά τα αδιέξοδά μας.
Τα συντηρούμε επιμελώς και ύστερα ξεσπούμε πάνω τους.
Ωχ εμείς που επιμένουμε να κουβαλάμε όπου πάμε το τέρμα μαζί μας.

Τι κούραση αλήθεια!
Τι σπατάλη...


Τετάρτη 22 Απριλίου 2015

«Εν τω Μηνί Αθύρ»

Έπεσε στα χέρια μου ένα παλιό χειρόγραφο του παππού.
Σακατεμένο από τη δικαιοσύνη του καιρού 
κι απ´ τα χαϊδέματα του χρόνου.  

Μια ερωτική επιστολή που δεν εστάλη ποτέ. 

Έλεγε, 
δεν ξεχωρίζω και πολλά, 
τα παρακάτω... 

"Είναι παρηγορητικό για ´μένα να γνωρίζω ότι ... εσύ.  
Ότι βρι... κάπου στον κόσμο και κινείσαι κι αναπνέεις. 
Δε με νοιάζει που εμείς οι δύο δεν .... ποτέ. 
Όταν ξαπλώνω στο μαξιλάρι μου μ´ ανακουφίζει να νιώθω πως κάπου περπατάς. Κάπου .... Κάτι ονειρεύεσαι." 

Κι ύστερα οι λέξεις πιο αραιές σαν πληγές πάνω στο σώμα του χαρτιού·
"Το κορμί σου...
              κουβέντες ατέλειωτες... 
       θυμάσαι που...
Μου ´λεγες τότε πως..."

Λέξεις κρατημένες σφιχτά με τα δάχτυλα. 
Γράμματα καρφωμένα με τα μάτια να μη φύγουν. 
Βρεγμένα και ξαναστεγνωμένα παράπονα. 

Πιο κάτω μια τελείως σβησμένη υπογραφή. 

Είναι ανυπόγραφες οι μεγάλες αγάπες. 

Ο καημένος ο παππούς. 
Θυμήθηκε άραγε πότε πως κάποτε αγάπησε πολύ;


Παρασκευή 17 Απριλίου 2015

Γέφυρες

Έτσι λοιπόν θα πρέπει να το παραδεχτώ.
Είσαι η προσωποποίηση της ήττας μου. 

Χάλασα για χάρη σου όλα μου τα εφάπαξ. 
Ξόδεψα συντάξεις κι αποταμιεύσεις. 
Γκρέμισα γέφυρες. 

Κι όπως κάθομαι τώρα μεθυσμένος
στην άκρη του δρόμου, 
αναλογίζομαι πως ενώ έκαψα σπαρτά
κι αχρήστευσα πηγάδια,
πάλι δεν κατάφερα να σ´ αποκτήσω. 

Μάλλον μαζί με τις γέφυρες 
γκρέμισα κι εσένα. 

Κι έτσι έφτασα με ασφάλεια 
στο λάθος μέρος.
Εφησύχασα.
Και κοιμήθηκα ξανά ίδιος κι απαράλλαχτος
σα να μη σ´ είχα γνωρίσει ποτέ. 

Και μπράβο μου.  


Τετάρτη 15 Απριλίου 2015

Τι θα πει

Αποχωρίζομαι θα πει, πως ντύνω το παιδί
και τρέχω να τ´ αφήνω να μένει μακρυά.
Αποχωρίζομαι θα πει, ανταλλάσσω αγάπες 
και βάζω στο ζύγι, αποχωρίζομαι είναι συμβόλαιο. 

Μνήμη και άνθη στολισμένα μνημεία, θυμάμαι. 
Μνήμη και άνθη στα μνήματα των λαθών, ζω. 

Απόηχος ανάσας χτεσινής η μοναξιά. 
Ό,τι απέμεινε στους τοίχους απ´ το γέλιο. 
Σφίξιμο φιδιού στο λαιμό, ως να ξανάρθει,
πάλι για να φύγει, αποχωρίζομαι να πει. 

Μνήμη θα πει συνήθεια. Εφαρμοσμένη απώλεια. 
Μνήμη και κυκλικοί κλονισμοί επαναλαμβανόμενοι. 

Αφήνω θα πει, γελάω κλαίγοντας μπροστά της
και με απόγνωση, εγκαταλείπω, θα πει αφήνω.
Αφήνω θα πει, στο κενό της αθωότητάς της τρυπώνω 
ύπουλα, θα πει και αφήνω με τη μικρότερη μνήμη.  

Θυμάμαι σημαίνει μια τρύπα αφήνω ανοιχτή.  
Θυμάμαι μπορεί και να σημαίνει αφήνω. 


Δευτέρα 13 Απριλίου 2015

Κεριά

Ο ήχος του κεριού που καίει 
στη σιωπηλή εκκλησία με κοίμησε. 
Ήταν η εποχή εκείνη που κάρπιζε 
το αίμα του Χριστού,
στους δρόμους,
κι εγώ έβγαινα να δρέψω βεβαιότητες 
κι αδυναμίες κρεμασμένες στα παράθυρα. 

Λεπτές κλωστές, ηρωικά ξέφτια,
κάποτε κρατούσαν το μέλλον. 
Τώρα παραδομένες κι αυτές
στη βορά του δεδομένου,
χάσκαν παράθυρα ξεχαρβαλωμένα. 
Σε πετρόχτιστο σπίτι. 
Κάποια χρονιά του περασμένου αιώνα. 
Χίλια εννιακόσια είκοσι οχτώ νομίζω διαβάζω,
στο αγκωνάρι αριστερά της εισόδου. 

Και μπήκα. 

Λίγα δοκάρια ξύλινα και θέα ανεμπόδιστη,
πια,
στη θάλασσα την άπειρη.  

Άπειροι κι εμείς όταν ξεκινούσαμε,
χτιζοντας με ζήλο νεοφώτιστου,
να αψηφίσουμε το πολύ και το μεγάλο. 
Αλίμονο. 
Κι αυτό, που δεν καταλαβαίνει από αθωότητες,
κι από όνειρα παιδιάστικα,
μας συνέθλιβε. 

Δίπλα, 
λίγα χρόνια πιο κάτω, 
ο μεγάλος ανεμόμυλος,
με κρατημένο πάντα ένα ειρωνικό τέμπο. 

Έχεις προσέξει πως τραγουδά
το κερί που καίγεται στο μανουάλι;
Από κάτω άμμος. 
Των κεκοιμημένων δούλων Σου
τα έργα και οι ημέρες και οι πράξεις και οι αμαρτίες. 
Μια βάση από κόκκους ασημαντότητας.
Και μετά ο επόμενος
Και ο επόμενος
Και η επόμενη. 
Φιλόξενη, ευμετάβλητη και σταθερή η βάση. 
Έτοιμη να δεχτεί νέα μελωδικά ή παράφωνα κεριά. 
Δίκαιη με όλα τους. 
Μπορείς να την εμπιστευτείς. 

Αποκοιμήθηκα στο άβολο στασίδι,
γοητευμένος από τη χορωδία των καιομενων κεριών. 
Με ξύπνησε η μυρωδιά ενός που σώθηκε 
και σβήνοντας 
με παρακαλούσε να μιλήσω για την ασήμαντη ιστορία του.


Τετάρτη 8 Απριλίου 2015

Δάφνις και Χλόη

Θέλω να μένω σε μια οδό που την λένε Χλόης
με μια κοπέλα που θα τη λένε Δάφνη. 
Το σπίτι θα έχει κήπο και στόμα για να αναπνέει.  
Η κοπέλα θα είναι ανθισμένη όλο το χρόνο. 
Τα καλοκαίρια θα τρώμε ζεστό ψωμί με τυρί και ντομάτα ώριμη. 
Τα βράδια θα χορταίνουμε με αντιπαραβολές, με επιβεβαιώσεις και μοντελισμό. 
Οι μέρες θα ´ναι γλυκές σαν κλάματα ανακούφισης. 
Θα τις ντύσουμε με βελούδα μπλε και γκρενά παπιγιόν. 

Θα μεγαλώνει το σπίτι μας σαν το δέντρο. 
Στην οδό Χλόης, θα το ποτίζει ένα αγέραστο κορίτσι από μετάξι κινέζικο. 
Θα ´χει κι η ίδια ρίζα βαθιά στη γη όπως ο μύθος. 
Θα αγαπά τα χρώματα και τις γλυκόπικρες γεύσεις. 
Θα ´χει ήσυχα κύματα στη φωνή της και θα ´χει κλάψει ατέλειωτες χειμωνιάτικες βροχές.
Θα την λενε Δάφνη και θα ειναι ένα ισοσκελισμένο δαιμόνιο καινό. 
Θα στηρίξει το κέντρο του βάρους μου κι όποτε εγώ θα ταλαντεύομαι αυτή θα μου κρατάει τη μέση. 

Θα με αφήσει να πεθάνω, όταν της το ζητήσω. 
Σπίτια, κορίτσια και αγάπες, δεν είναι για χόρταση. 


Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

Πρωταπριλιάτικο

Μια σειρά κολώνες κυματίζει στην εθνική. 
Περιβόλια μ´ ανθισμένες ροδακινιές. 
και γκρι χιλιόμετρα κυκλωτικά. 

Αλλάζει ο μήνας κι ωριμάζει η άνοιξη. 
"Πρόσεξε μη σε κοροϊδέψουν" μου λες. 
Μα είναι πλέον αργά. 

Ακουμπάω ελαφρά το χέρι μου στο γόνατό σου. 
Το πρόσωπό σου αλλάζει συνεχώς μορφή.
Γίνεσαι γυναίκα παλιά, προγονική, 
γίνεσαι αθώο κορίτσι, γίνεσαι μωρό. 

Μόνο η σημερινή σου εικόνα δεν είσαι,
όπως συντρίβονται στα μάτια μας, 
περιβόλια μ´ ανθισμένες ροδακινιές, δρόμοι,
παλιές και νέες μορφές κι εικόνες από πεπραγμένα μέλλοντα. 

Θα σε αφήσω στο σπίτι σου. 
Θα πάρω μαζί μου μόνο αυτά που κουβαλώ 
από τα δύο μου χρόνια. 

Ούτε εσύ θα καταλάβεις. 
Θα εχεις συνέχεια δυο άνθη ροδακινιάς
αντί για μάτια, να κοιτάνε,
κι ούτε στο ελάχιστο θα νοιάζεσαι
για εκείνα που περιέγραψαν οριστικά
της μάνας μου τα χέρια. 

Εγώ στα μάτια θα ´χω ψαλίδια. 
Στα χέρια θα κρατώ τα μάτια μου. 
Η καρδιά θα έχει καρφί. 
Η μύτη μου τη μνήμη μου. 
Και στα μαλλιά μου χίλια χρόνια κρεμασμένα χάντρες φτηνές. 

Θα σε ψαλιδίσω. 
Θα σε κοιτάξω στοργικά τεμαχισμένη. 
Με τον κούφιο χτύπο μου. 
Με τον βλεννογόνο της μνήμης. 
Και χάντρα μικρή, χρωματιστή, θα σε κρεμάσω στα μαλλιά μου. 


Κυριακή 29 Μαρτίου 2015

Κίρκη

Τις Κυριακές θα τραβάμε τις κουρτίνες στο πλάι. 
Θα τους καρφώνουμε, στοργικά, λουλούδια και ήλιους. 
Θέλουν χρώματα και φως και μυρωδιά οι αργίες. 

Μετά θα αράζουμε στο ζεστό μας κρεβάτι.  
Θέλουν σπατάλη κι απραγία οι Κυριακές. 

Φτάνουν οι γερανοί. 
Φτάνουν τα νέα σπίτια και οι μεταφορικές. 
Φτάνουν πια τα καινούργια-όμοια σώματα. 
Φτάνουν κι οι Πηνελόπες με τις Ιθάκες. 
Αν ήσασταν υπέροχες, εγώ δεν το ´δα. 

Η Κίρκη είναι η Ιθάκη μου εμένα. 
Και μαζί της θέλω να ξοδεύω 
Κυριακές, αργίες, χρόνους και χρώματα. 

Αλλά εξέλειψαν οι Κίρκες.


Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

Τριαντάφυλλα

Δεν ανθίζουν τα τριαντάφυλλα. 
Ανθούσαν κάποτε τα μάτια μας,
κι είδαν το κόκκινο. 
Όμορφα πέταλα κι ωραίες κηδείες. 
Πτώσεις λαμπρές. 
Τα γραπτά και τα μελλούμενα. 

Δεν ανθίζουν τα τριαντάφυλλα. 
Φοβερά και τρομερά τα νέα μας. 
Θα κάνουμε τούτο,
θα γίνουμε τ´ άλλο, θα πάμε παντού. 
Τέλειωσαν τα κύματα. 
Τους δρόμους τους κατάπιε η γη.  

Θα ανθίσουν τα τριαντάφυλλα. 
Όλα μαζί. Κι εμείς θα πλανηθούμε
σαν αμυγδαλιές. 
Χειμώνας είναι πάντα, γλυκιά μου αγάπη. 
Λείπουν ακόμα τα πουλιά. 
Βρέχει πάντα, λάσπες, σκουπίδια κι αποτσίγαρα. 


Τρίτη 24 Μαρτίου 2015

Η μηχανή του κιμά

Δες πως παλιώνουν όλα αυτά που αγαπήσαμε. 
Ξεθωριασμένα μας κοιτούν μέσα στα μάτια, 
με απόγνωση 
και με μια μάταια προσμονή αντιστροφής. 

Δεν θυμόμαστε πια τα ζωηρά τους χρώματα. 
Ούτε τον εύρυθμο χτύπο της καρδιάς μας στην όψη τους. 
Τις μυρωδιές και τις ανάσες τους. 

Ήτανε ψέματα;
Ή μήπως ιδανικός είναι ο τρόπος που φθείρονται τα πάντα;

Είναι η ζωή μια μηχανή του κιμά;


Το φεγγάρι στα σκυλιά

Το φεγγάρι στα σκυλιά,
κι η καρδιά μου στους αλήτες.
Τρία χρόνια σου μιλάω,
με χρησμούς θολούς και πίκρες. 

Με γραμμές αδρές να φτιάχνω
φόρεμα αστραφτερό. 
Μια στο χρόνο να σε ντύνω
στο κομμένο όνειρο. 

Η βελόνα στο κορμί, 
Και οι τρύπες στην αγάπη.
Για σημαία σε κρατώ,
σε φωνάζω οφθαλμαπάτη.

Σε κατάρτι μολυβένιο
Με σχοινιά σφιχτά με δένω
Οι σειρήνες δε μιλάνε. 
Να σε λύσω ή να σε σέρνω;

Το φεγγάρι στα σκυλιά 
Η καρδιά μου ρημαγμένη 
Ποιος τολμάει να ´ναι πιστός 
Ποιος μπορει να περιμένει;


Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015

Μια κάποια λύσις

Εδώ που φτάσαμε,
ένας θάνατος φαντασιώνομαι να μας σώζει,
ίδιος με εκείνον της γιαγιάς.

Να φέρει αέρα ανανέωσης στο σπίτι.
Να βάλουμε την τραπεζαρία στη θέση του κρεβατιού της.
Να οργανώσουμε συμπόσιο.
Να συμφάγουμε.
Να συλλυπηθούμε και μετά να συγχαρούμε ο ένας τον άλλο.

Χορτάσαμε τις ίδιες ανασφάλειες,
απομειώσαμε την καθαρή παρούσα αξία στο ελάχιστο.
Καθίσανε τα ομοιώματα μας να πιούνε έναν καφέ.

Κι από ´δω παν κι άλλοι.


Του δρόμου

Σκέφτομαι να ´ρθώ να σε συναντήσω. 
Θα είναι πρωί. 
Θα βάλω τα χέρια μου στα μάτια σου. 
Δεν θα ξαναδείς ποτέ. 
Μόνο τη θέρμη των χεριών μου πια. 

Θα βρέχει. Φυσικά. 
Εμείς όμως θα είμαστε ήδη βαφτισμένοι.

Θα χώσεις τα νύχια σου στην πλάτη μου  
Κι εγώ το στήθος μου στο στήθος σου. 
Θα μεγαλώσουμε και θα γεράσουμε σαν μπολιασμένο δέντρο.  

Θέλω να πάψω να σε κρατάω μέσα μου 
σαν ανανεούμενη απώλεια. 

Θέλω να γίνεις και να μείνεις εσύ.


Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Εν-τυπώσεις

Η ιδανική γραμμή του σώματός σου,
ο χαμηλός τόνος των ανοξείδωτων λόγων σου,
τα λαμπυρίσματα και οι παφλασμοί των μαλλιών σου,
αυλαίες, ανοίγουν και κλείνουν το πρόσωπό σου βασανιστικά.

Η ιδανική γραμμή του σώματός σου,
η πεπερασμένη και η άπειρη, όπως εκτείνεσαι
απέραντη, σάρκινη, πουπουλένια, μυρωδάτη, αχνίζουσα,
στο κρεβάτι και στο μυαλό μου, ρόδα "στίλβοντος ποδηλάτου".

Η ιδανική γραμμή του σώματός σου,
η αίσθηση της παρουσίας και της απουσίας σου,
τα βεγγαλικά, οι πλημμύρες, οι ξηρασίες, η ευφορία σου,
στο σώμα μου εντυπωμένα όλα, αναπηρίες και θαύματα μαζί.  


Σάββατο 7 Μαρτίου 2015

Μάλλον

Τις νύχτες σ´ αγκαλιάζω για να ζεσταθώ. 
Λίγο καλύτερος να ήταν ο καιρός,
λίγο φτηνότερο το πετρέλαιο,
Ούτε θα σε πλησίαζα... 

Ψέματα!
Βλέπεις, είμαι ένα σκυλί πεινασμένο
από τα μικράτα του και τώρα,
παρά την χοντρή μου κοιλιά,
δελεάζομαι από κάθε πεταμένο κόκκαλο. 

Ένα σχήμα εδραιωμένο 
σε γρανιτένια βάση. 
Μια απολυτότητα περιστρεφόμενη,
στον πιο άχαρο στίχο του δίσκου. 
Αυτό είμαι μάλλον. 


Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Εδεσμεύτηκα

Πήγα.  Πήγα.
Καί πήγα καί δεσμεύτηκα.

Κι απ' τα όνειρά μου,
χάρισα στα σκυλιά τα πιο δικά μου.

Δεν αφέθηκα
πως θα μπορούσα ν' αφεθώ;

σε καμία χαρά
σε καμιά ηδονή δεν δόθηκα ολόψυχα.

Οι θλίψεις μόνο.
Αυτές με κράτησαν ολότελα δικό τους.

Στις θλίψεις μάλιστα.
Εκεί ναι. Πως θα μπορούσα αλλιώς;

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

Το χέρι

Μια πίκρα στην παλάμη μου
ασφυκτιά. 
Κι είναι το σώμα μου καπάκι 
από πηγάδι. 
Άπειρα βάθη και σκοτάδια 
κουβαλά. 
Και το στομάχι μου βυθόμετρο
σημαδεμένο. 

Έγχυση έκανα στις λέξεις μου
με μίσος
όσες προλάβαινα αναθυμιάσεις.  
Μα πνίγηκα. 
Κι ακόμα ζω μέρα τη μέρα μου
κουτσαίνοντας. 

Κάθε βράδυ λέω πως κατάλαβα
το παιχνίδι
κι ανακατεύω την τράπουλα με νέα
σιγουριά.
Κάθε πρωί το ίδιο "χέρι" στο χέρι μου

γαντζώνεται. 

Ηρωικά

Θέλω να κάτσω στο παράθυρο
να βλέπω το χιόνι
ως το πρωί.

Ήσυχες πτώσεις, ευγενικές,
στην αθόρυβη νύχτα,
φως σημειακό.

Ζευγάρι κουρτίνες αμφίπλευρα
να πλαισιώνεται η πτώση
πτυχές μετάξι.



Στο δωμάτιο όμως, τους τοίχους
τρυπήσανε σκουλήκια
και τρώνε σοβάδες.

Σε λίγο θα εξαφανιστεί ολόκληρο
από μικροσκοπικά στόματα
κι αόρατα στομάχια.

Αυτά που κινούν σύμπαν και χρόνο.
Εδώ απομένουν μονάχα
ηρωικές πτώσεις.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015

Η μνήμη

Τα κρίματα, τα θύματα
τα κυνηγούν τις νύχτες.
Σκαλίζουνε συνθήματα,
δε λένε καληνύχτες.

Τα ψέματα τα πλήρωσα,
και τα πληρώνω ακόμα
με μιαν ασθμαίνουσα ψυχή,
κι ένα φθαρμένο σώμα.

Μέρα μου, πως σ´ εξοφλήσα;
Νύχτα μου, σε πληρώνω.
Βαρύς δασμός, γονάτισα
και πως τον ξεπληρώνω.

Να ´ταν η αγάπη εύκολη
κι η ζωή μελένια.
Να ´μενε ο άνθρωπος παιδί
κι η μνήμη πουπουλένια.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

Νησιωτικο

Μια εκκλησία ζαχαρωτή,
να την χαϊδέψει η σκουριασμένη αφή μου.
Να καταλάβει πως η γλύκα της
δεν είναι στην αλήθεια που δεν στεγάζει,
αλλά στο ψέμα που την πασπάλισε
με άχνη και κανέλα στα σπλάχνα της.