Τρίτη 31 Μαΐου 2016

Δέντρα πάλι - πλάνο 3ο

Θα ζωγραφίσω μάταια, δέντρα
- μη μου χαλάτε τον ειρμό -
θα τα κλαδεύω πριν καρπίσουν. 

Θα ´ναι τα άνθη όλο υποσχέσεις 
- το μεταξένιο και το άμοιρο - 
θα τα μυρίζω όπως τα λιώνω. 

Λέω ν´ ανοίξω ένα αυλάκι 
και στη φλέβα τους
να δοκιμάσω να μπολιάσω το κορμί μου. 

Λέω να μάθω να μιλώ,
όπως τα χέρια τους,
μ´ ένα απαλό μουρμουρητό και να σιωπώ. 

Θα ζωγραφίζω μάταια δέντρα 
- τι άλλο απέμεινε να κάνω; -
προσομοιώσεις ζωής δεν αντέχω άλλες. 

Θα ´ναι τα φύλλα αέρινα κι ευλύγιστα
- τα χάδια τα ανεξίτηλα και τα ψεύτικα -
αόρατες οι ρίζες, επίμονες και σκληρές.

Λέω ν´ ανοίξω ένα αυλάκι 
και στη φλέβα τους
να δοκιμάσω να μπολιάσω το κορμί μου. 

Λέω να μάθω να μιλώ,
όπως τα χέρια τους,
μ´ ένα απαλό μουρμουρητό και να σιωπώ. 


Ο κάδος

Υπάρχουν φωτεινές στιγμές στην ιστορία όλων μας.
Κάποιες ισοβαρείς και αρκετές για να ισοσκελίσουν
μια ολότελα άσκοπα ξοδεμένη ζωή,
γεμάτη με πολλά σώματα που είναι κανένα σώμα,
γεμάτη με το ωραίο χρώμα, το μαύρο χρώμα.

Εσύ όμως μην ανησυχείς για αντανακλάσεις φωτός
και λοιπές θνητές ασχολίες.
Διάλεξε όποια κομμάτια μου σε αφορούν
- βγαίνω σε τεύχη -
και τα υπόλοιπα ρίξτα στον κάδο
μαζί με τα άχρηστα κρεμμυδότσουφλα.

Τί;  Δεν σου κάνουν ούτε αυτά;
Μα αγάπη μου, η αγάπη, δεν είναι θέμα ολότητας.
Η αγάπη είναι θέμα φαντασίας, μόνο.
Κι αν πηγαίνεις με κλάματα στο μυστικό σου δωμάτιο
και δεν βρίσκεις κανέναν ν' αγαπάς,
και λες πως δεν γνώρισες ποτέ κανέναν ν' αγαπάς,
και μένεις μοναχικά ακόμα κι εκεί περιμένοντας...
ε, αυτό αγάπη μου μην το χρεώνεις στην αγάπη.
Χρέωσέ το στην φαντασία σου.


Τρίτη 24 Μαΐου 2016

Η πέτρα

- Γιατί είσαι λυπημένος γιε μου;
- Σκότωσα κάποιον.
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Το ξέρω μητέρα...  Πήρα μια πέτρα και του έλιωσα το πρόσωπο.
- Σε συγχώρεσε γιε μου;
- Ναι μάνα.  Μου είπε ότι όσο η πέτρα έλιωσε το πρόσωπο, τόσο και το πρόσωπο έλιωσε την πέτρα.  Κι ό,τι το αίμα είναι αίμα.  Είτε είναι κόκκινο.  Είτε είναι πέτρινο.
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Το ξέρω μητέρα...  Μετά σηκώθηκε και βάφτηκε μητέρα.  Φόρεσε αρκετό μακιγιάζ.  Έγινε φάντασμα και δε το αναγνωρίζω πια το πρόσωπο αυτό μητέρα.  Κι ας το αγάπησα πολύ.  Πάρα πολύ...
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Μητέρα έχει κόκκινα χείλη και γελάει.  Δεν είναι αυτό το γέλιο της μητέρα.  Το ξέρω το γέλιο της.
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Καίγομαι μητέρα.  Δεν αγαπώ μητέρα.  Παρά μόνο την πέτρα.
- Θα καώ στην κόλαση γιε μου.
- Το ξέρω μητέρα.  Σε συγχωρώ μητέρα.  Όσο η αγάπη πετρώνει, τόσο η πέτρα αγαπά.  


Σάββατο 21 Μαΐου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Τίποτα παράξενο η αγάπη

"Δεν είναι τίποτα παράξενο η αγάπη. Και πάψε πια να εκπλήσσεσαι."  Όλο κάτι τέτοια μου ´λεγες τις μέρες που ο ήλιος δεν έδυε κι εσύ δίδασκες τις επιφάσεις σου. Κι όμως για μένα ήταν ανεξήγητη. Και στο λέω τώρα που δεν είσαι πια.

Υπάρχει πάντα μια ασάφεια στις φωτογραφίες σου. Το βλέπω πλέον καθαρά. Λες και δεν βρισκόσουν ποτέ σε ένα μέρος. Κοιτάζω αυτό το άδειο άλμπουμ μας και αναρωτιέμαι. Πώς γίνεται περισσότερο να απουσιάζεις παρά να υφίστασαι; Πώς το κατάφερες αυτό, κι είναι θολές οι μέρες και οι εμφανίσεις σου;

Ήθελα από τότε και τόσο πολύ να σε περιγράψω με σαφήνεια. Να σε ορίσω. Να σε καταλάβω. Βρήκα τελικά μια ωραία λύση. Πήρα τη ζωή μου και την έριξα σε μια σκηνή τσίρκου. Ζωγράφισα πορτοκαλιές και κόκκινες ακτινωτές ρίγες στην τέντα του. Κι από πίσω του ψηλά, σκούρα σύννεφα και γκρι. Και κάρφωσα στο χώμα ένα φουγάρο από κόκκινα τουβλάκια να καπνίζει. Να λερώνει τον αέρα και να πνίγει τις αναπνοές μας. Τέλος, σ´ έβαλα να καθίσεις σε μια σκληρή καρέκλα μπροστά απ´ ολ´ αυτά.
Με τα χέρια σου απαλά ακουμπισμένα στα γόνατα. Με τα γόνατα κλειστά και τα πόδια σταθερά καρφωμένα στο έδαφος. Με την πλάτη σου στητή. Μ´ ένα άσπρο πουκάμισο μεταξένιο με δαντέλα.  Κλειστό στο λαιμό. Και τα μαλλιά σου κότσο, πιασμένα ψηλά στο κεφάλι. Με το πρόσωπό σου, το αλαβάστρινο, στεγνό. Και τα κοραλλένια χείλη σου σφιχτά.

Είπα: "Δεν μπορεί!  Θα φυλακίσω την ελάχιστη στιγμή της." Θα την κοιτάξω και θα την καταλάβω αποτυπωμένη. Κι όμως! Όταν σ´ έψαξα αργότερα στο γυαλιστερό χαρτί, βρήκα μόνο τα χέρια σου.

Ναι, δεν είναι τίποτα παράξενο η αγάπη ίσως. Μονάχα ένα φριχτά παραμορφωμένο πλάσμα που το γέννησα μονάχος μου και το περιφέρω χρόνια στον κόσμο με μια χοντρή αλυσίδα. Και που κανένας δεν πληρώνει πια να δει. Γιατί είναι γεμάτος πια ο κόσμος φρίκες, απ´ άκρη σ´ άκρη. Και που να στήσω πια το τσίρκο μου δεν ξέρω και δεν έχω. Και ποια βιτρίνα να στεγάσει την θολή φωτογραφία σου δεν βρήκα ακόμη τόσα χρόνια που γυρίζω.

Σκέφτομαι τελευταία μια λύση ανάγκης. Να ξεθάψω το παλιό ανοιχτήρι του παππού για τις κονσέρβες. Είναι σκουριασμένο από χρόνια και θαμμένο δίπλα του, αλλά είμαι σίγουρος. Θα κάνει τη δουλειά του μια χαρά, αν καταφέρω να το βρω. Αρκεί να μη φοβηθώ να ματώσω τα νύχια και τα χέρια μου. Μ´ αυτά τα εργαλεία θα σκάψω για να ησυχάσει επιτέλους η απορία μου. Θα σκάψω και θα το βρω. Χωρίς να ξεπλυθώ, με το αναστημένο ανοιχτήρι θα ανοίξω σιγά-σιγά μια τρύπα στο στήθος μου. Θα πετάξω το άχρηστο στέρνο μου στον ανοιχτό λάκκο. Θ´ αδειάσω εκεί και τα άχρηστα περιεχόμενα του. Θα κλείσω ύστερα το άνοιγμα μ´ ένα γυάλινο παράθυρο από παραμορφωτικό γυαλί. Και θα την αφήσω μέσα.

Γιατί δεν είναι τίποτα παράξενο η αγάπη. Αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος γι' αυτό. 


Τετάρτη 18 Μαΐου 2016

Εξ ορισμού

Εσύ, η φωνή, κι η πέτρα σου, 
με τα τούλια και τις λεβάντες,
με τ´ ανθισμένα παράθυρα.  
Εγώ, η ακοή κι η πορσελάνη,
με τα γόνατα και τις πληγές,
με τα λυτά κορδόνια μου. 

Με ρίψεις και με κρούσεις οριζόμαστε. 

Εσύ, η Ηχώ, και οι αυταπάτες μου,
με τις κίτρινες, χρυσές κλωστές,
με τα φωτισμένα λευκά, τα ελληνικά. 
Εγώ, η απεικόνιση του ιδανικού σου, 
με τα καμμένα χέρια, τ´ αεικίνητα, 
με τα πλανεμμένα μάτια μου. 

Με λόγια και με αέρα κρατιόμαστε. 

Εσύ, η μικρή αναμονή και ο γάντζος
με τις κρεμασμένες λαχτάρες,
με τις αφημένες υποσχέσεις. 
Εγώ, ο νόμος του ανέφικτου,
με αυταπάρνηση ο υπηρέτης 
με θυσία ανώφελη, ως οφείλει. 

Με κραυγές και με φτερά χωριζόμαστε. 



Δευτέρα 16 Μαΐου 2016

Το αυτοκίνητο

Πιο κάτω μια κοπέλα πετάει
την γυμνή ρόμπα της
μέσα στα μάτια του μικρού αγοριού.

Ένα αυτοκίνητο θα πέσει
απ´ τον δεύτερο
και θα σωθούμε όλοι

Μια στρατιά κάγκελα παρελαύνουν
Κι ο ήλιος τρελαίνει τα μάτια τους

Τα κύματα σπάζουν ένα ένα
Η πλάτη μας προστατεύει την μεγάλη
αυταπάτη του έρωτα
Ευτυχείς οι τυφλοί, ευτυχείς
Και οι λίγοι με τα μάτια τοποθετημένα στη λάθος μεριά
δυστυχείς δια παντός

Ένα αυτοκίνητο θα πέσει
απ´ τον δεύτερο
και θα μας λιώσει.

Μια στρατιά από κάγκελα παρελαύνουν
Κι ο ήλιος τρελαίνει τα μάτια τους

Τα κύματα λιώνουν λίγο λίγο
τη διαβρωμένη υπόσταση την ελάχιστη,
τη μέγιστη αυταπάτη
Μακάριοι οι ανυπόστατοι, μακάριοι
οι μακαριστοί, ανεξαρτήτου ιερότητος

Και οι άλλοι, οι ανυποψίαστοι και οι έξοχοι
μακάριοι κι αυτοί
Προπάντων αυτοί μακάριοι. 


Τετάρτη 27 Απριλίου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Η ταπετσαρία

Το σπίτι της θείας μύριζε ναφθαλίνη γερμανική.  Δεν έχω ιδέα πώς μυρίζει η γερμανική ναφθαλίνη.  Αν μύριζε κάπως διαφορετικά από τις υπόλοιπες ναφθαλίνες, φαντάζομαι θα μύριζε έτσι. 

Πρώην μετανάστρια, επέστρεψε σαν μετανάστρια, και έζησε μέχρι το τέλος σαν μετανάστρια.  Έκρυβε στα ντουλάπια και τα συρτάρια της μυστήρια υφάσματα λαχούρ και φλοράλ κι είχε σαγρέ ταπετσαρίες στους τοίχους και σκουρόχρωμες, βαριές μοκέτες στο σκοτεινό διάδρομο που οδηγούσε στην κρεβατοκάμαρα. 

Τα στόρια παντού, σχεδόν πάντα κατεβασμένα.  Ο ήλιος τρύπωνε μόνο συνωμοτικά, σε όλα τα δωμάτια.  Το σπίτι ήταν σαν σε καταστολή.  Εκτός απ´ την κουζίνα.  Εκεί χτυπούσε η καρδιά του.  Η θεία τηγάνιζε πάντα πατάτες και συκώτι μοσχαρίσιο.  Άλλες φορές έφτιαχνε πατατοσαλάτα και κέικ.  Στριμωχνόμασταν εννιά, δέκα νοματαίοι γύρω από ένα τραπέζι μελαμίνης που με το ζόρι μας χωρούσε.  

Μεγαλώσαμε με την καθιερωμένη εβδομαδιαία επίσκεψη στο διαμέρισμα της Επταλόφου. Με πατάτες τηγανητές.  Με τη γιαγιά πότε στο μπαουλοντίβανο της μικρής κουζίνας και πότε στο στενό μπαλκόνι της οδού Βενιζέλου πάνω από την πλατεία.  Το χαρτζιλίκι για μπουγάτσα από κάτω.  Την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.  Με μια πορτοκαλί ηλεκτρική σκούπα AEG.  Χρόνια απανωτά.  Αριθμός 76.  Τρίτος όροφος.  Μωσαϊκό στους κοινόχρηστους διαδρόμους και το ίδιο κουρασμένο ασανσέρ.   

Με την γκρίνια της μάνας για τη γιαγιά, και για την θεία και τον θείο.  Με την γκρίνια της μάνας για τον πατέρα.  Του πατέρα για τη μάνα.  Με τις ανακατωμένες αγάπες και τα μίση να πετάνε εδώ κι εκεί.  Να αναδιανέμονται.  Να αποδομούνται και να ανασυντίθενται.  Το σπίτι της θείας που μύριζε ναφθαλίνη γερμανική, ήταν ένα πεδίο σφαγής.  Η παχιά μοκέτα του ήταν βουτηγμένη στο αίμα της στρεβλής εκείνης οικογένειας.  Κι όλοι εμείς τσαλαπατούσαμε επάνω της μεθυσμένα, όπως πατώντας σταφύλια. 

Ένα μεσημέρι που έπρεπε να κοιμηθώ με το ζόρι, αποφάσισα να ζωγραφίσω τις σαγρέ ταπετσαρίες δίπλα στο κρεβάτι.  Ξεκίνησα με ένα μικρό προσχέδιο μιας ιστορικής μάχης.   Δεν θυμάμαι ποιας.  Κρατούσα ένα μολυβάκι τόσο δα, καλά κρυμμένο στο μανίκι σαν βαρυποινίτης.  Ξεκίνησα από ένα μικρό κομμάτι, είκοσι επί είκοσι εκατοστά δίπλα στο μαξιλάρι μου.  Εκεί έκανα το προσχέδιο.  Τις αρχικές παρατάξεις των στρατευμάτων.  Μετά το έξυσα μια φορά και επεκτάθηκα σ´ όλο τον τοίχο, αναπαράγοντας τις διάφορες φάσεις της.  Ενώ η μάχη μαίνονταν πια, και δεν υπήρχε καμία σωτηρία για κανέναν τους, ακόνισα μια τελευταία φορά το μολυβάκι μου με τα παιδικά μου δόντια.  Έφτιαξα μια μικροσκοπική λεπίδα.  Πέρασα από τη μεσοτοιχία δίπλα, στην κουζίνα. Και τους έσφαξα όλους. 


Όταν ξύπνησα αργά το απόγευμα, ο πατέρας μου στέκονταν βλοσυρός πάνω από το κεφάλι μου.  Ενώ εγώ είχα ξεχάσει τα πάντα για τη μάχη, εκείνος ήταν έτοιμος να με μαλώσει αυστηρά για πέντε μολυβιές στην μέχρι το μεσημέρι αδιάφορη ταπετσαρία. 


Τρίτη 26 Απριλίου 2016

Ο Λευτέρης

Τον λένε.  
Δεν έχει ιδέα 
γιατί. 
Ποτέ του δεν 
ήταν. 
Έζησε μια ζωή 
άβολη. 
Ποτέ 
στο σώμα του. 
Ποτέ
τ´ όνομά του. 

Θυμάται μονάχα 
ελάχιστες φορές,
τρύπες στην 
ιστορία του,
να είναι
αυτός με παλμό
στην καρδιά του, 
με συντονισμένη 
ανάσα κι ένα 
λουλούδι 
στα δόντια. 

Τον λένε 
αλλά δεν είναι,
αν εξαιρέσεις 
το λουλούδι,
παρά το άβολο
ανακάθισμα,
τα φαγωμένα
νύχια κι η 
δύσκολη 
αναπνοή. 
Στην άκρη του 
κοιμάται,
να μην κουράζει
το κρεβάτι του.
Παραμερίζει
διαρκώς 
μη τύχει και
απαντήσει 
στο δρόμο 
τον συνονόματο 
εαυτό του,
μη τύχει και 
κοιταχτούν,
μη τύχει και 
του ζητήσει 
τα ρέστα που 
κράτησε,
πώς τόλμησε, 
στις τρύπιες 
τσέπες του
και τα ´πε ζωή. 


Δευτέρα 25 Απριλίου 2016

Το αστείο πηγάδι

Έλα πηγάδι βαθύ και στενό,
ελεεινό πηγάδι. 

Ανάβεις και σβήνεις τον ήλιο,
ακούς τις βροχές στο κεφάλι σου,
ακούς τις βροχές στα πόδια σου,
πηγάδι που ανάβεις και σβήνεις τον ήλιο,
πηγάδι που βλέπεις τα δέντρα να περνούν, 
πηγάδι βαθύ και στενάχωρο 
με μαύρα τούβλα στους τοίχους σου,
μαύρα τούβλα παντού κι απροσδιόριστο βάθος,
απελπισμένο, αστείο φρέαρ,
που δεν ξεχειλίζεις και που δεν στερεύεις
και που σε τρυγούν θλίψεις αυθεντικές σαράντα διψασμένα χρόνια. 

Η μνήμη των κύκλων σου απαράμιλλη 
(ενώ η δική σου μικρή, ελάχιστη),
απαράλλαχτα κυλά, 
στο κοίλο δέρμα σου πηγάδι,
ελάχιστο και βαθύ, 
καημένο, φαιδρό πηγάδι. 

Μη σε νοιάζει καρτερικό!
Άπειροι χρόνοι θα ποτιστούν απ´ το αίμα σου,
και θα ´ρθουν χρόνοι που οι λύπες θα ´ναι άχρηστες
και θα πληρώσεις το τρύπιο βάθος σου, έρμο και μόνο,
επίμονο, 
και θα ´ρθουν χρόνοι που οι χαρές θα είναι άχρηστες
και θα αδειάσεις το τίμιο σώμα σου, έρμαιο και μόνο, 
επίπονο. 

Το επιτύμβιο κλέος σου θα θαυμάζουν 
λίγοι διψασμένοι περαστικοί 
και θα πετάνε πέτρες μίσους στ´ άψυχο βάθος σου... 
μέχρι να σβήσει κι αυτό.

 

Δευτέρα 18 Απριλίου 2016

Τα μολύβια

Μια ζωή συνέλεγα μολύβια.
Αναρωτιόμουν. 

Τώρα ζωγραφίζω δέντρα που τα δέρνει ο άνεμος.
Τρώω τα μολύβια μου αργά
και δε μαζεύω άλλα πια. 

Φοβάμαι, κάποτε τα μολύβια θα τελειώσουν.
Τα δέντρα μου θα μείνουν αζωγράφιστα. 
Κι η ιστορία μου ανείπωτη. 


Η τρίτη αντανάκλαση της μαρκίζας

Αυτοί που από λάθος απώλεσαν μικροί,
κι εσύ λαμπερός ανάμεσά τους,
την απώλεια μια ζωή αναζητούν 
σαν μαθημένη ευαισθησία, 
σαν μια μεγάλη ανοησία. 

Παλιοί σκύλοι, παραστρατημένοι εστέτ,
κι εσύ νικημένος ανάμεσά τους,
την οδύνη μια ζωή τρυπούν 
σαν εξαρτημένη εξαπάτηση,
σαν κουρασμένη τιμωρία. 

Αυτοί που από λάθος ζήσανε μικροί,
κι εσύ πιο μικρός ανάμεσά τους,
στην ουσία μια ζωή αστοχούν,
σαν δικαιωμένη αυτοχειρία,
σαν αδύνατη εκεχειρία. 


Κυριακή 17 Απριλίου 2016

Υγρασία

Εσύ πού ταξιδεύεις, όταν ταξιδεύεις;
Πού αναπαύεται η σκέψη σου, 
όταν φεύγεις;
Ψάχνει να βρει εκείνο το Κάτι το σημαντικό
και στην εικόνα του αφήνεται;

(Το ημιτελές χωράει φαντασία άπειρη. 
Αυτό που ζούμε είναι νεκρό. 
Έτσι αναρωτιέμαι αν κι εσύ καμιά φορά,
σ´ ένα ημιτελές κοινό και παλιό αναρρώνεις 
από την καθημερινή σφαγή.)

Θυμάμαι. 
( ) κοιτούσα αχόρταγα. 
Όπως κάτι που ποτέ δεν θα ´χω. 

(Η ζωή είναι υγρασία. 
Μπαίνει ύπουλα παντού. 
Απ´ τις λεπτές χαραμάδες των παραθύρων μας. 
Διαβρώνει τη φαντασία μας. 
Και πρασινίζουν τα τοιχώματά της. 
Και σαπίζει το δέρμα της. 
Ποιος αντιστέκεται στην φθορά της;)

Δεν έχω πια φαντασία. 
Την κατέλαβε ολοκληρωτικά η ζωή. 
Εκτείνομαι από τις τρίχες των μαλλιών μου 
εως τα δάχτυλα των ποδιών μου. 
Ενάμισι τετραγωνικό σάρκα και κόκκαλα και τρίχες. 
Ένα ογδόντα δύο, έκταση χεριών. 
Τι να αγκαλιάσει κανείς με ένα σώμα;

(Καταλαβαίνω πλέον τη σιωπή. 
Την παραδοχή της ήττας. 
Τα χρώματα των λουλουδιών. 
Το λάθος και το τυχαίο. 
Το αδύνατο. Και το λίγο. 
Το αδιανόητο και το κλάμα.)

Θυμάμαι. Αποστειρωμένα και αφ´ υψηλού. 
Τι αισχρός τρόπος να θυμάται κανείς!



Πέμπτη 14 Απριλίου 2016

Η ερωμένη

Ποίηση είναι αυτό που δεν είναι. 
Εκείνο που το θες για να το χάνεις. 
Η βίωση της απώλειας μόνο είναι. 
Διότι αν αυτό δεν είναι
- ακόμα και αν δεν είναι -
αυτό είναι. 

Έτσι, καμιά ιστορία δεν είναι αλήθεια. 
Οι μεν φανταστικές εξ ορισμού
- όσο ισχυρά ριζωμένες κι αν είναι. 
Οι δε αληθινές, ποτέ αληθινές. 
Και πως θα μπορούσαν άλλωστε;

Και στις χαραμάδες τους, πέφτει κέρμα η επιβίωση. 
Κουδουνίζει στους γρανίτες της πρώτης. 
Αλαλάζει στα κύμβαλά της το κίβδηλό μας. 
Αντανακλά στις αιχμές της δεύτερης 
και κομμάτια της αφήνει ματωμένα,
κόκκινα και κίτρινα και πράσινα, ενίοτε, 
μα κυρίως μπλε, μπλε βαθιά, προπομπούς μαύρων. 
Κι έπειτα αφήνεται χαμένη. 
Απομεινάρι και κέρμα ασήμαντο, λιανό, από κόκκινο χαλκό
κάτω απ´ το κάθισμα του παλιού αυτοκινήτου του πατέρα. 

Ποίηση σα να λέμε, είναι αυτό που δεν ευτύχησε να μη ζήσει. 
Και αλήθεια, μια συνισταμένη του απείρου, απροσδιόριστη και πρόστυχη ερωμένη.


Δευτέρα 4 Απριλίου 2016

Το δέντρο - πλάνο 2ο

Το δέντρο.
Ένας χάρτης.
Τον περπατήσαμε τον κόσμο
φύλλο φύλλο.

Το δέντρο.
Ένα δωμάτιο.
Σ´ αυτον τον κύβο μεριμνήσαμε
τούβλο τούβλο.

Το δέντρο.
Ένα τρυπάνι.
Στο χώμα βαθύναμε απαραίτητα
αλλά μη αναγκαία.

Εις ύψος ανάπτυξη για εποπτικές απελπισίες
Πλάτεμα για ανάπτυξη αχρείαστων αντοχών
Εις βάθος διακλάδωση για ριζωμένες αοριστίες

Και οι δαίμονες;
Οι δαίμονες ήταν οι βάρβαροι.
Μη μας στερείτε την τελευταία μας λύση. 

Σάββατο 2 Απριλίου 2016

Τοπικά νέα

Εδώ, είναι λες και σ´ αγαπάω περισσότερο. 
Βγαίνω στο δρόμο με το θόρυβο, 
με τα δέντρα εκατέρωθεν 
και την αψίδα στο κεφάλι του,
φωτογραφίζω το σημαντικό τίποτα,
και σου απευθύνομαι. 

Είναι μια τρύπα στον κόσμο, 
στη θέση αυτή,
κι όποτε έρχομαι εδώ 
της ρίχνω τσιμέντο και αίμα. 

Εδώ ήταν που έλεγες πως είναι αδύνατον να είμαστε. 
Εδώ που αψηφήσαμε το αδύνατο. 
Εδώ που κάθε χρόνο μια φορά 
γιορτάζουμε την ήττα μας και την αποκοτιά μας. 

Και τέλος 
Εδώ 
είναι αυτό που δεν είναι. 
Κι εμείς από δίπλα του,
εδω...,
αναπολούμε τόσα που δεν ευτύχησαν.


Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Το νερό

Τι όμορφα που βρέχει!
Πάνω στις επιθυμίες μας
Πάνω στις αμαρτίες μας 

Κυλάει το νερό κορδόνια στα παράθυρα 

Τι όμορφα που βρέχει!
Στα κορμιά μας και στις γειτονιές
Στα κορμιά και τις ξερές πορτοκαλιές

Κυλάει το νερό κορδόνια στα παράθυρα 

Τι όμορφα που βρέχει!
Στον Αμερικάνικο νότο και τις ζέστες του
Στο Παρίσι με τις λεπτές γυναικείες φιγούρες

Κυλάει το νερό κορδόνια στα παράθυρα 

Τι όμορφα που βρέχει!
Αφήστε μας να κυλήσουμε στις λείες επιφάνειες
Αφήστε μας να γίνουμε αυτό που είμαστε

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Το δέντρο - πλάνο 1ο

Σε αγαπούσα
όπως τα δέντρα που τα ´χει φυσήξει 
ανελέητος Βοριάς και στρέψανε
κορμό και φύλλα και κλαδιά 
κατά την πεθυμιά του,
και την κοιτάνε πια από λίγο πιο κοντά,
και την μαρτυρούν και τη λένε,
και την αγάπησαν κι αυτά,
κι όλο τον άνεμο περιμένουν
να τα σπρώξει λίγο ακόμα προς τα ´κει,
κι όλο απλώνουν και τεντώνονται
να την φτάσουν, 
να την αγγίξουν, 
να την σκιάσουν,
να την δροσίσουν,
κι όλο ξεχνούν πως είναι δέντρα
και πως δεν θα πάνε πουθενά. 

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Τρυφερά τετ-α-τετ

Σκαρφάλωναν οι τάφοι στον λόφο
Τα τέρατα και τα σημεία των καιρών
όλα στρωμένα όμορφα και βαθιά. 
Σκαρφάλωναν οι τάφοι στον λόφο 
ζώα νυκτόβια, τρομακτικοί θηρευτές, 
χωνεύοντας την ανέστια πια λεία. 

Ησύχασαν για λίγο τα χέρια και τα μάτια, 
κι εκείνα εκεί, και τούτα δω. 
Κοιτιόμασταν αμφοτεροι 
εκατέρωθεν του καθρέφτη 
με τη γαλήνη
που η απόσταση απ' τη ζωή χαρίζει. 
Τα κυπαρίσσια έγερναν στοργικά 
πάνω απ´ το ματαιωμένο θαύμα 
κι άλλα πουλιά δεν πετούσαν.

Ύστερα τα μάτια ξεχάστηκαν 
και πήραμε νεκροί και ζωντανοί το δρόμο μας
ξεχνώντας ένα "καλή αντάμωση" να ανταλλάξουμε τρυφερά. 



Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016

Ορατών τε πάντων και αοράτων

Ιλουστρασιόν το φάντασμα που μ' επισκέπτεται ακόμα.
Φω κι εικόνα μαγική.
Μια σελίδα περιοδικού ποικίλης ύλης.
Ένα υπέροχα τυλιγμένο κουτί με χρυσή κορδέλα.

Με πιάσανε στον ύπνο και με θολώσανε με όνειρα.
Με εξαίσιες μουσικές με ξεμυαλίσανε.

Είναι αόρατος αυτός ο κόσμος.
Και όλοι οι εις αυτόν συμμετέχοντες.
Αόρατοι κι αυτοί.

Κι εγώ που γι' αυτήν την οφθαλμαπάτη γράφω,
κι αυτό το γραμμένο και το γραφόμενο,
κι εσύ που διαβάζεις,
αόρατοι όλοι μας.  


Περί ελέους

Αχ, όμορφα κορίτσια!
Μη βγάζεται τόσες φωτογραφίες.
Ο ανελέητος χρόνος θα σας εκδικηθεί.
Το αγλάισμα του προσώπου σας θα μασήσει
και θα το φτύσει στα πόδια σας.

Αχ, φερέλπιδες ποιητές!
Μην γράφετε τόσα ποιήματα.
Ο ανελέητος χρόνος θα σας εκδικηθεί.
Την λάμψη των λέξεών σας θα σκουριάσει
και θα ανατρέψει την σιγουριά τους.

Αχ, απερίσκεπτοι εραστές!
Μην χαρίζεστε τόσο απλόχερα.
Ο ανελέητος χρόνος θα σας εκδικηθεί.
Την λαχτάρα των φιλιών σας θα αφανίσει
και θα στεγνώσει την δροσιά τους.

Αχ, ανόητοι άνθρωποι...


Ανομίες

Διότι εμείς δεν είμαστε παράνομοι.
Άνομοι είμαστε
την ώρα που αγκαλιαζόμαστε
και ανασαίνουμε
από αναπνευστήρα και μπουκάλα
ο ένας του άλλου την αναπνοή.

Άνομοι και αιμοδιψείς.
Γιατί το αίμα το δικό μας δε μας φτάνει
κι έτσι δαγκωνόμαστε
για να πιει ό,τι μπορεί καθένας απ' τον άλλο,
στο τέχνασμα αυτό της φύσης
που μας βασανίζει.

Άνομοι γιατί όταν υπάρχουμε μαζί
τα άλλα παύουν να υπάρχουν.


Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

Δαμόκλειος

Μου τρύπησε το σάλιο σου τη γλώσσα.
Κι αυτό το χάδι σου έμεινε πάνω απ' το κεφάλι μου.
Και χάσκει αιώνια δεμένο από μια κλωστή.

Δε λέω πια.  Μπαίνει αέρας στα λόγια μου και σβήνονται.
Δεν αφήνομαι πια.  Αν αφεθώ θα εκδικηθεί το άνωθεν σπαθί.
Δεν θέλω πια.  Ακινητώ να μην τρομάξω την κλωστή.

Ξέρω το κόστος του φιλιού.
Ξέρω το κόστος του χεριού.
Μένει τώρα να μάθω και πόσο στοιχίζει η λάμα.
Αλλά τι λέω;
Ένα κεφάλι ακριβώς.  


Σάββατο 12 Μαρτίου 2016

Νιπτήρ χειρών

Ξεπλένεται το αίμα
στο καινούργιο σώμα
πολλές φορές.
Άλλες θυμάται.

Το παν είναι η κύλιση
Το απαστράπτον ποδήλατο
Στην ποίηση και στην αγάπη

Ξεπλένεται το σώμα
στο καινούργιο αίμα;
Καμία φορά.
Πάντα θυμάται.

Το παν είναι η αδράνεια. 
Το ιριδίζον κέντρο των ακτίνων.
Στην ποίηση και στην αμνησία. 


Πέμπτη 10 Μαρτίου 2016

Μασκαραλίκια

Ήταν μια φορά ένας βράχος. 
Τα βράδια ντύνονταν φάρος. 
Κορόιδευε τα πλοία και τα βούλιαζε. 
Τα σπρωχνε προς τ´ αδέρφια του. 
Τα λιάνιζαν όμορφα κι ωραία. 

Ήταν μια φορά ένας φάρος. 
Τα βράδια ντύνονταν βράχος. 
Τρόμαζε τα πλοία και τα έδιωχνε. 
Τους ούρλιαζε μην πλησιάσουν. 
Τα απωθούσε όμορφα κι ωραία. 

Μια μέρα ο βράχος ναυάγησε στον φάρο. 


Τάδε Μαρτίου συν μία

Βρέχει συνέχεια στην ακόρεστη πόλη
Δρόμοι και σπίτια οριστικά αφυδατωμένα
πίνουν αδίκως τις υδάτινες κλωστές. 

Μονότονοι ήχοι ρυθμικοί και επίμονοι
νανουρίζουν το τελείωμα της μέρας. 
Τάδε Μαρτίου του έτους Χ ξαπλώνω. 

Τάδε Μαρτίου συν μία,
ξυπνάω στη μέση της βροχής
από ανονείρευτο ύπνο. 
Πλέουν γύρω μου τ´ αξεδίψαστα σπίτια, 
οι αξεδίψαστοι άνθρωποι, και τ´ αξεδίψαστα χρόνια. 
Την κουρασμένη μας δίψα σέρνουμε όλοι μας
στους ιδρωμένους δρόμους και τις γωνιές της. 
Ξεπληρώνουμε χρέη και φορτωνόμαστε τα επόμενα. 
Κι η επίμονη βροχή συνηγορεί. 


Κυριακή 6 Μαρτίου 2016

Le vent nous portera

Θα ξεχωρίσει την ήρα από το στάχυ
αυτός ο άνεμος ο διακριτικός. 
Τα μαλλιά σου, που τα μπλέξαν άλλοι
άνεμοι παλιότεροι, θα στα ξεμπλέξει. 
Θα σε πάρει από το χέρι να σε κυλίσει
παρακάτω και γρήγορα δεν θα θυμάσαι
ούτε τη γη αυτή που έζησες και σ´ έθρεψε, 
ούτε αν ήσουν ήρα, ή στάχυ, 
το χέρι του αλωνιάρη, ή το μαχαίρι του. 
Φύσηξε πια ο ανανεωτής ο μεθυσμένος 
και κύλισαν τα ζάρια μας τα κόκκαλα. 
Το χτες επιτέλους θα αλλάξει αύριο. 


Σάββατο 5 Μαρτίου 2016

Κηπουρική

Υπήρξε αδέξιος χειριστής της αγάπης.
Μια λίμνη αβαθής
κι ένα δωμάτιο τέλεια φωτισμένο.
Ανεξιχνίαστη δεν ήταν καμιά γωνιά του.
Άλλωστε ήταν άδειο.
Παντελώς άδειο.

Όσοι επένδυσαν σε δεύτερες αναγνώσεις του,
σε πέραν και πίσω από τις γραμμές αναγνώσεις του,
έχασαν.
Η διαφάνειά του αφοπλιστική και θανάσιμη.

Τώρα, κάνει τρεις ώρες την ημέρα κηπουρική 
και γερνάει τη ζωή του πατέρα του.
Πήρε και τα παλιά του παπούτσια του και μ' αυτά κοιμάται και ξυπνάει.

Περιφέρει στον κόσμο το μουδιασμένο νηπενθές του
περίπου δύο Οδύσσειες και δύο Ιλιάδες,
γιατί δεν διαθέτει ούτε μία μηχανή της προκοπής
να φτιάξει κι αυτός ένα κούφιο άλογο,
μια μοιραία σχέση με τη μάγισσα,
φόνους και δράματα
ή έστω ένα τέλος άξιο αναφοράς.


Τρίτη 1 Μαρτίου 2016

Του νερού

Όπως στεγνώνει η βροχή θα ξεχαστείς
Ρίχνω στην αυλή σου πετονιά 
Ανασύρω την καρδιά 
Υπόσχομαι

Θα με κρεμάσει η άνοιξη σ´ ένα κλωνάρι 
Σύρμα θα γίνω για πουλιά αποσταμένα
Παράθυρο ανοιχτό για ανονείρευτους
Λευκή και κόκκινη κλωστή για ονειρευτές

Όπως ανθίζουνε τα κύματα αναπτύσσω
ροή, λουλούδισμα και θάνατο 
Σε κλείνω και σε πνίγω
Περνάω


Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου 2016

Το στόμα

Είπαμε πολλά "ποτέ" ξέχειλα
με παιδική βεβαιότητα. 
Και μεγάλα "σ´αγαπώ" 
ειλικρινή και καταδικασμένα. 

Τα κρατήσαμε στα χέρια μας
σφιχτά όπως τις αμαρτίες
κι όπως κάτι πολύτιμο. 

Γραπωθήκαμε απ´ τα ρούχα
που μας φόρεσαν 
με το ζόρι. 
Λάθος νούμερα και χρώματα και σχέδια. Λάθος όλα. 

Χρόνια μετά κοιτάξαμε στο καθρέφτη 
Το στόμα μας πια είχε μικρύνει. 
Σχεδόν έκλεισε. 
Ξεχάσαμε ν´ αστράφτουμε. 
Μαύρισαν και τα τιμαλφή. 
Και ήταν αργά για συνειδητοποιήσεις. 


Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Τα χέρια

Αυτα τ´ αγάλματα
κάποτε είχαν αίμα στις φλέβες τους. 
Ηταν ζεστά τα κορμιά τους. 
Σπανίως ακινητούσαν. 
Ενίοτε ερωτεύονταν. 
Τα ψυχρά τους μάτια γυάλιζαν απο λύπη κι από χαρά. 
Αυτα τα χείλη τα πετρόχτιστα μίλησαν.
Τραγούδησαν. Και φίλησαν. 
Άγγιξαν σάρκες ζεστές άλλων αγαλμάτων.  

Αυτά τα χέρια τα ξερά και τα κομμένα, 
κάποτε αποθεώθηκαν. 


Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016

Η ζωή είναι αισχρή.
Παρ' όλα αυτά συνεχίζεται.  


Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016

Η άθροιση

Μήπως η παιδική φίλη δεν είναι φίλη;
Μήπως δεν είναι γυναίκα, αλλά χρόνος;
Μήπως δεν είναι χρόνος, αλλά κατάσταση;

Δες τον πως κοιτάζει στον αόρατο καθρέφτη του!
"Μήπως ξέρεις γι' αυτήν που σου μιλώ;"
Ωχ, πως εξανεμίστηκε έτσι, η ξοδεμένη!
Τα ιμάτιά της μοιράστηκαν στους τέσσερις ανέμους.

Σαράντα χρόνια μετά, μια αντανάκλαση.
Τα γερασμένα χέρια του πατέρα στα χέρια μου.
Η απέραντη μοναξιά τους.
Το ανεπαίσθητο που έφυγε αθόρυβα.
Κι ο λυμένος γρίφος του έρωτα.

Έκανα την άθροιση.
Αυτά απόμειναν.

ΥΓ.  Ίσως κι ένα τσέλο, σκουριασμένο πριόνι στο στομάχι.  


Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016

Αφραγκίες

Άχρηστες μέρες έρχονται με βρίσκουν μου ζητάνε λογαριασμό. 
Δεν έχω φράγκο στην τσέπη. 
Μου ζητάνε το αίμα μου και τα μαλλιά μου. 
Αίμα έχω. Θα δώσω. 
Μαλλιά έχω. Ασπρίζουν σιγά σιγά στα επιτόκια. 

Ήμουν κακός μαθητής. Δεν έμαθα να ζω. 
Εντάξει όμως. Είμαι καλοπληρωτής. 


Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2016

το φύλλο

άφησα απ' το σώμα μου να περάσουν όλες οι εποχές.
μα κυρίως το φθινόπωρο.
αυτό, γιατί ήμουν φύλλο.
που ζητούσε να πέσει στο χώμα.
δεν άντεχα τα ύψη.
ήθελα μονάχα,
αφού αλλάξω όλα τα χρώματα που μου αναλογούν,
να πέσω μαλακά.
δεν είναι βλέπεις όλοι οι βλαστοί κατάλληλοι να ανθίσουν.


Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

Οδηγίες προς

Άγρυπνοι, άγνωστοι, ταξιδευτές,
αναζητούμε πιασμένοι χέρι-χέρι το όνομά μας,
κυρίως τις παγωμένες νύχτες του Ιανουαρίου, 
τότε που όλα ξεκινούν και όλα δείχνουν παλιότερα από ποτέ. 

Ταξιδευτές του σκότους, 
Κυλώνειο άγος να ρωτάτε τ´ όνομά σας. 

Όσοι ονοματοδοτηθήκατε εξ απαλών ονύχων, 
πορευτείτε προς τις κλίνες σας και μην ξαναρωτάτε. 
Δεν είναι για σας αυτές οι ντροπές. 
Αφήστε τις νύχτες για τους κληρονόμους, τους ανονομάτιστους και τους τυραννισμένους. 

Το σκοτάδι απαιτεί. 
Η μέρα διεκπεραιώνει. 


Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016

ο φυλακισμένος στη σίκαλη

εδώ στο χωράφι με τη σίκαλη σε περιμένω.
έχω ντυθεί ελαφρά και θέλω ν' ανθίσω δίπλα σου
επάνω στον ασήμαντο μίσχο μου

εσύ όμως δεν θα 'ρθεις.
έγινες φάντασμα μέσα μου και σαρώνεις τα δωμάτια
στο επάνω ράφι σκονισμένη φωτογραφία

το σκοτάδι μου δεν φοβάται.
πυκνώνει στην απουσία σου μέχρι να καταρρεύσει
και να γίνει μελανό και να μας καταπιεί
εμένα, εσένα και την σκόνη της φωτογραφίας σου.


Ελάχιστες Ιστορίες - Η μπλε ώρα


Έχασε τη μνήμη της λίγο πριν γίνει σαράντα.  Της ήταν πολύ βολική αυτή η ακύρωση της προηγούμενης ζωής της.  Τα τελευταία χρόνια ένιωθε όλο και πιο έντονα ότι κουβαλούσε ένα αβάσταχτο βάρος. Το τοποθετούσε στο στήθος αν και δεν μπορούσε να το εντοπίσει ακριβώς.  Της δυσκόλευε την αναπνοή.  Άλλοτε βούλωναν τ´ αυτιά της και βούιζε το κεφάλι της. Ένιωθε πως θα εκραγεί.   Όσο πλησίαζε στο ορόσημο αυτό, τόσο λες μεγάλωνε το αίσθημα. Κάποιες φορές σε τέτοιο βαθμό που το σώμα της αρνούνταν να συνεχίσει. Περνούσαν τότε μέρες ολόκληρες οι δυο τους κλεισμένοι στο σπίτι. Με μακαρόνια και μπύρα.  Εκείνη αμίλητη.  Να ανασαίνει βαριά.  Να τρώει μηχανικά ό,τι βρει και να κοιμάται ώρες ατέλειωτες.  Αφήνοντας εδώ κι εκεί πεταμένα ρούχα και πράγματα.  Αυτός σιγυρίζοντας το σπίτι, φροντίζοντας να της παρέχει το οργανωμένο περιβάλλον που ήξερε ότι χρειάζονταν για το χάος της που την κατάπινε.

Ζούσε μαζί του εδώ και τρία χρόνια.  Τον γνώρισε με δική της πρωτοβουλία, στο σούπερ-μάρκετ που εργάζονταν.  Του είπε να βγούνε και να που φτάσανε τώρα, λίγα χρόνια μετά.  Αυτή έτσι απούσα.  Κι αυτός εκεί, σαν αρσενική Πηνελόπη.  Καμιά φορά πίστευε σιωπηλά πως καμιά συμπεριφορά της δεν μπορούσε να τον κλονίσει.  Και το θαύμαζε αυτό αλλά συγχρόνως το σιχαίνονταν κιόλας.  Ήταν τόσο άρρωστο.  Κι όσο άρρωστο το ένιωθε, τόσο ασθενής τελούσε και η ίδια, αφού είναι γνωστό: ο εραστής σου είναι ο καθρέφτης σου.

Τη μέρα που έχασε τη μνήμη της ετοιμάζονταν για ένα πάρτυ.  Περνούσε το ρουζ στα μάγουλα και κάτι τελευταίες πινελιές στο μακιγιάζ της.  Όμορφη ήταν στα σαράντα της χρόνια.  Ο χρόνος ήταν ευγενικός με το σώμα της.  Σκεφτόταν τον Ντόριαν Γκρέϋ όσο χάραζε την γραμμή κάτω από τα βλέφαρα με εκείνη την ίδια κίνηση πάνω από 20 χρόνια τώρα.

Εκεί στο τελείωμα της μαύρης γραμμής κάτι άστραψε μέσα της.  Ή κάτι έσβησε.  Δεν ξέρω.  Όταν κοιτάχτηκε ξανά στο καθρέφτη, έβλεπε μιαν άγνωστη.  Αυτό όμως δεν την σόκαρε.  Μάλλον την άφησε αδιάφορη.  Όπως και το άγνωστο δωμάτιο του οποίου την αντανάκλαση έμεινε να κοιτά ανοιγοκλείνοντας νωθρά τα μάτια.  Τις στιγμές εκείνες το μυαλό έμεινε τελείως άδειο.  Μόνο ένα άγνωστο πρόσωπο μπροστά της.  Μάλλον μόνο η αντανάκλαση του πλαισιωμένη από μια άγνωστη κρεβατοκάμαρα.

Ώσπου, σιγά-σιγά, άρχισε να αναδύεται μέσα της μια χαρά πρωτόγνωρη.  Κι αδιευκρίνιστη.  Έμενε ακόμα ακίνητη και ανέκφραστη.  Όμως κάτι ξεκίνησε να βράζει στο στήθος της.  Να βράζει και να ανεβαίνει από τον οισοφάγο προς τον φάρυγγα, το λαρύγγι και το στόμα της που έμενε ακόμα κλειστό και σφιγμένο.  Πιστό στον αρχικό πίνακα.  Το κράτησε για λίγο υπό έλεγχο ανάμεσα στα δόντια της.  Γαργάλισε την γλώσσα της.  Ύστερα ξεχείλισε και χώθηκε στο λεπτό μεσοδιάστημα μεταξύ των δοντιών και των βαμμένων χειλιών της.  Τότε το στόμα άρχισε να τρέμει ελαφρά.  Το σαγόνι της αρχικά.  Τα χείλη της.  Κι έπειτα όλο το κεφάλι της με ένα τρέμουλο αυξανόμενης έντασης που όσο κρατούσε σφραγισμένα τα χείλη της, τόσο περισσότερο εντεινόταν.

Στην κουζίνα ο άλλος ήταν έτοιμος και περίμενε.  Έπαιζε με το κινητό και χάζευε τηλεόραση.  Ήταν τελείως χαμηλωμένη και ακούγονταν μόνο ο ηλεκτρονικός ήχος του κινητού.  Και τίποτ´ άλλο.  Όλο το σπίτι είχε ησυχάσει.  Λούφαζε.  Το μοτέρ του ψυγείου είχε σιγήσει.  Το διπλανό διαμέρισμα σιωπηλός τάφος.  Μόνο το εκνευριστικό μπλιπ μπλιπ του κινητού του αντηχούσε στους τοίχους.  Ώσπου σταμάτησε κι αυτό όταν, συνειδητοποιώντας ότι είχε να ακούσει πολύ ώρα οποιονδήποτε άλλο ήχο από την κρεβατοκάμαρα, το άφησε στο τραπέζι. Τίποτα.  Ούτε καν εκείνο το χαρακτηριστικό χτύπημα που κάνουν τα μολύβια της, οι μάσκαρες, τα πινέλα και η ξύστρα όταν χτυπούν το ένα το άλλο μέσα στο τσαντάκι της, την ώρα που τα ανταλλάσσει για να ολοκληρώσει το μακιγιάζ της με γρήγορες, ακριβείς, αυτόματες κινήσεις.  Τίποτα.  Κράτησε για λίγο την ανάσα του, μαζί με το σπίτι.  Τίποτα.  Η φωνή του είχε κλείσει και δεν μπορούσε να της φωνάξει να δει τι κάνει.  Προσπάθησε να σηκωθεί.  Αλλά το σώμα δεν υπάκουσε.  Το κρατούσε καθηλωμένο ο άηχος χώρος.  Παραδομένος μετά από αυτή τη σύντομη μάχη, έμεινε στη θέση του και γύρισε το κεφάλι προς την πόρτα της κρεβατοκάμαρας.  Από την μικρή χαραμάδα είδε μόνο ένα τρεμοπαίξιμο του φωτός.  Και τίποτα άλλο.

Μετά μια κραυγή, κάτι μεταξύ γέλιου, κλάματος, φρίκης, αγωνίας, χαράς και τρέλλας έσπασε τον υμένα της σιωπής.  Εκείνης, πρώτα θρυμματίστηκαν τα δόντια της.  Μετά εξαρθρώθηκε το σαγόνι και έμεινε να χάσκει προς στα κάτω, κρεμασμένο στο άλλοτε όμορφο πρόσωπο.  Τα μάτια της εκραγήκαν στις κόγχες τους.  Και γέμισαν αστέρια οι μαύρες κοιλότητες.  Νόμιζες πως γεννήθηκαν δυο σύμπαντα νέα και γέμισε αστρική σκόνη το κρανίο της.  Τα αυτιά της λιώσαν σαν κέρινα.  Έσταξαν στους ώμους της και λέρωσαν τις δαντελένιες τιράντες του.  Μετά πέσαν τα χέρια από τους ώμους και σκόρπισαν γυάλινα στο χαλί.  Το κεφάλι της γύρισε μισή βόλτα γύρω από τον άξονά του.  Κι όταν το πιγούνι της ακούμπησε στην πίσω πλευρά του λαιμού της, ξεκόλλησε ολόκληρο και κύλησε στο πάτωμα κάνοντας έναν υπόκωφο θόρυβο, μέχρι που σταμάτησε στο δεξί πάνω πόδι του κρεβατιού.  Το υπόλοιπο του σώματός της, ακέφαλο πια και χωρίς χέρια, παρέμεινε καθηλωμένο και βουβό στην καρέκλα.  Ήταν μια καρέκλα παριζιάνικου καφενείου με μπράτσα, άχρηστα πια.  Σκούρη καφέ καρυδιά που έκανε αντίθεση με το άσπρο φόρεμα και το λευκό δέρμα των ποδιών της.   

Κατάφερε να σηκωθεί και έτρεξε να δει τι συμβαίνει.  Έσπρωξε με δύναμη και αγωνία την πόρτα.  Έκανε ρεύμα στο δωμάτιο.  Από το παράθυρο που άνοιξε διάπλατα, πρόλαβε να δει να φεύγουν τα τελευταία υπολείμματα της σκόνης της.  Λίγο ρουζ κοκκίνησε το απόγευμα που πλησίαζε κι έκανε την μπλε ώρα λίγο μωβ.  Η πούδρα άφησε μια μυρωδιά καθαριότητας στον χώρο.  Κι άλλο τίποτα πια.   


Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Το 23

Πιαστήκαμε από τη ναφθαλίνη τη νύχτα αυτή.
Όλα στον κόσμο έχουν τη μυρωδιά της κι εκείνη χαίρεται.
"Θα σας διαλύσω," σκέφτεται και αναδύεται.

Οι παιδικές σκιές και οι αράχνες στο ταβάνι αποθρασύνθηκαν.
Τι θέλεις βροτέ για να ευτυχίσεις;  Τι θέλεις βρωτέ, της σκόνης λουκούλειο γεύμα;
Πόσους δαίμονες χρειάζεσαι να θρέψεις στο οικογενειακό τραπέζι;
Πόσους να πάρεις αγκαλιά όταν κοιμάσαι;


(Βάζει ο έρωτας μυστικά ένα μεγάλο κουτάλι στην κατσαρόλα.
Σσσσσσς!
Ανακατώνει τον χυλό της ζωής για την κανέλα του.
Σςςςςςςς!
Χαράζει δρόμο για λίγο ανοίγοντας σαν Μωυσής αυλάκι προσωρινό.
Ή βάζει ο έρωτας φωτιά και καίει το φαγητό.

Υποχωρούν για λίγο όλα και φωτίζονται τα σύμπαντα του νου.

Και μετά με μεγαλύτερη φόρα επιστρέφουν.
Ω, ιεροί αυτοματισμοί! Ω, ιεροί αυτοματισμοί!
Δικαιώστε το δράμα της ζωής μου.
Θα καίγομαι πάντα κεράκι στην χάρη σας,
να με φυλάτε από την χαρά και την υγεία.)


Τρύπες παντού ανοίγει η ναφθαλίνη.
Απ' τα ρουθούνια ανοίγει σπηλιά στο βάθος του μυαλού.
"Έλα λύπη και πάρε μας, και όπου θέλεις πάνε μας" νανουρίζεις μάνα.
Ρημαδιό όλα τα παιδικά παιχνίδια.
Ξεκοιλιασμένες κούκλες.
Εκτροχιασμένα τραίνα.
Ανάπηροι στρατιώτες.


Υποχώρησε λες ο κόσμος γύρω, κι έμεινε ένας μόνος στο κέντρο του κενού.
Χωρίς τίποτα στα χέρια.
Και είναι και τα χέρια του κοντά, παιδικά κι ανήμπορα, κρεμασμένα στο ενήλικο σώμα.
Αυτό το τέρας της αποκάλυψης στο φως του προβολέα.
Κάτω από τα πόδια καμένα λιβάδια και βάλτοι απέραστοι.

Τρύπες ανοίγει η ναφθαλίνη.  Μυρωδιά χημικής τρέλλας.
Για εκείνα που γίνονται κατά το σενάριο αλλά χωρίς νόημα.
Το δικό μου μέλλον, δεν είναι μέλλον.
Ναφθαλίνη που χύνεται απ' τα πατάρια.
Τα ρούχα του παππού και τα προικιά που σώθηκαν από τον σκόρο.
Αλλά τα σάρωσε η πραγματικότητα.


Θα πάρουμε κάποτε το 23 και θα ανεβούμε Άνω Πόλη.  
Εκείνο το παλιό το κόκκινο και το μαύρο.  
Θα κοιτάμε την πόλη που φεύγει πια, καράβι στον κόλπο.
Να χαθεί η πόλη και να μείνει ένα σώμα στο κάδρο. 
Ένα κλικ μηχανής.  Όπως κλείνει το μάτι ο φακός. 
Ένα αυτόματο τίποτα απαθανατισμένο. 


Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Η γέννα

Όταν φεύγει ο κόσμος κι ησυχάζει το σπίτι, 
τότε μπαίνει μέσα η ζωή. 
Έρχεται και το γεμίζει με τη βουή, τη βρώμα της 
και την απελπισία της την σπέρνει στα δωμάτια κι ανθίζει. 
Ησυχία που σκίζει μ´ ένα μικρό ψαλιδάκι το στομάχι. 
Όσο πιο τίποτα το τίποτα που συμβαίνει,
τόσο βαθύτερο το τραύμα. 
Μια καισαρική για μια αδύνατη γέννα. 

Είναι αχόρταγη η σιωπή. 
Το υπόκωφο βουητό του ψυγείου πριονίζει τα γόνατα. 
Σπάει τους τένοντες εξαναγκάζοντάς τα σε αφύσικες διατάσεις. 
Χώνει το μακρύλεπτο εγχειρίδιο της στο διαμπερές πέρασμα μεταξύ των αυτιών. 
Αυτιά. Ύπουλο όργανο στη βάση του κρανίου. 
Αργά και μεθοδευμένα διαβρώνουν. 
Ακοή! Ακοή πουτάνα! Μας εξέδωσες, για ψίχουλα...


Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

Ο δαίμων της Κυριακής

Σε είδα στον ύπνο μου πάλι.
Από τη μέση του σώματός σου έσταζαν νερά.
Γέμιζαν τα σεντόνια
κι έμενες στο κέντρο της λίμνης να σπαρταράς.
Νερά και μ´ έσπρωχναν μακρυά, 

μ´ ονειρικούς κυματισμούς ανηλεείς.

Κι έμενα μόνος.
Κι έπειτα πάλι στο όνειρό μου.
Αποκλεισμένος στο σπίτι με φώτα και πόρτες κλειστά.
Το κακό φιλοξενούσα και μαχαίρωνα το άυλο 

με πυρωμένες σταυρωτές λαβές.
Και τίποτα δεν βοηθούσε.

Η δεκαετής σου κυριαρχία τελειώνει.
Φοβάμαι το κενό της απουσίας των βαρβάρων σου.
Τα σιωπηλά, μονήρη χρόνια που θ´ ακολουθήσουν
δε θα οδηγούν πια σε μια δεύτερη νιότη,
αλλά στα πρώτα γηρατειά μου.
Και αυτό είναι ήδη από μόνο του μια καθαρή ήττα.

Έτσι Κική;


Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016

Ο εραστής μέσα

Η σύμβαση κραταιά.
Χωρίζει τα πλήθη σε δυνατούς κι αδύνατους.
Ισχυρότερη των παθών
Κουρελιάζει τον άνθρωπο, τον συνθλίβει.
Αυτή τον βάζει σε ένα πλοίο
και τον διώχνει.
Αυτή τον αφήνει στη βροχή να ξεπλένεται από τις επιθυμίες του.
Αυτή τον κοιτάζει κατάματα.
Με άδεια μάτια και μια τρύπα στο στήθος.

Είναι ένα κόκκινο κουτί.
Πολυτελές. Χρυσό. Αδαμάντινο. Και σιδερένιο.
Είναι κόκκοι οπίου και ξεπουλημένη οικοσκευή.
Η αμνησία και η λήθη.
Είναι μια μύγα ενοχλητική
γύρω από ένα ζεστό νεαρό σώμα κοριτσιού.

Η σύμβαση είναι
ένα αποπνικτικό μεσημέρι.
Ο εραστής
που σκίζεται στα δύο για να μην έρθει.
Η ερημιά της ερωμένης.
Το κλάμα ενός μωρού.
Μια αδειανή πόρτα δίφυλλη.
Το πλοίο που φυσά και μικραίνει και σβήνει στον μέλλοντα καιρό.

Και το λουλούδι στην γλάστρα που κατάφερε ν´ ανθίσει...
αυτό...δεν είναι. 


Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Απορίας άξιον

Συγκλονίζονται οι άνθρωποι 
από την απώλεια των ανθρώπων. 
Λες και είναι ο άνθρωπος 
λιγότερο ευτελής από την άμμο 
για να χτίσει κανείς πάνω του 
οτιδήποτε περισσότερο από ένα κάστρο,
ένα καλοκαιρινό απόγευμα. 

Το παρελθόν είναι ελάχιστα δεδομένο. 
Και συγκλονίζονται οι άνθρωποι
απ´ την απώλειά του.
Λες κι είναι το παρελθόν 
λιγότερο ασαφές από το σύννεφο
για να πατά κανείς πάνω του 
οσαδήποτε βήματα περισσότερα από ένα. 

Τι είναι αυτό που βρίσκω κι εγώ τόσο εκπληκτικό;
Ακριβή ήταν η ευχή της μάνας μου 
και για κείνη δανείστηκα χρόνια 
και πληρώνω ακόμα.  Και παρά ταύτα,
ακόμα με εκπλήσσουν τόσα και τόσα.
Η επίφαση της αγάπης, η προδοσία,
οι βροχερές καλοκαιρινές μέρες, 
και ο ήλιος τον χειμώνα.   


Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

Μικρό ερμηνευτικό λεξικό

Θυμάμαι. Ένα λάθος ρήμα για μια διαρκή παρουσία. 

Αντέχω. Ανακριβές, όταν δεν υπολογίζεται η διάβρωση. 

Ζω. Χρησημοποιείται για να περιγράφεται η επιβίωση. 

Ονειρεύομαι. Αντ´ αυτού που θα ´ταν μια λύση ζωής. 


Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Πλανητικό

είναι ένας κομήτης.
έρχεται με μια ιδιάζουσα απεριοδικότητα.

υπάρχει κι ένας πλανήτης ακίνητος, σκοτεινός.
που περιμένει και δεν περιμένει τον κομήτη για να φωτιστεί.
πάνω του δε φυτρώνει τίποτα παρά μόνο φωτιές.
οι φωτιές δεν φωτίζουν.  μόνο καίνε.

ο πλανήτης έχει παγώσει από καιρό.
ο κομήτης χάθηκε από χρόνια.

ωστόσο αυτή η ασάφεια.
συντηρεί την εσωτερική καύση.
την άθερμη.
την άφωτη.
την κυρτωμένη από τους συμπαντικούς νόμους παραλληλία των ευθειών τους.

το ασύγχρονο πάντρεμά τους,
κάποιο σωτήριο έτος πριν εκατομμύρια σωτήρια έτη,
αυτό θεμελίωσε την ύπαρξη του ετερόφωτου ενός.
αλλά δεν έσωσε κανέναν τους.


Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015

Το γράμμα

Θέλω να μένω σε μια οδό που την λένε Χλόης,
με μια κοπέλα που θα τη λένε Δάφνη.
Το σπίτι θα έχει κήπο και στόμα για να αναπνέει.
Η κοπέλα θα είναι ανθισμένη όλο το χρόνο.
Τα καλοκαίρια θα τρώμε ζεστό ψωμί με τυρί και ντομάτα ώριμη.
Τα βράδια θα χορταίνουμε με αντιπαραβολές,
με επιβεβαιώσεις και μοντελισμό.
Οι μέρες θα 'ναι γλυκές σαν κλάματα ανακούφισης.
Θα τις ντύσουμε με βελούδα μπλε και γκρενά παπιγιόν.

Θα μεγαλώνει το σπίτι μας σαν δέντρο,
στην οδό Χλόης,
θα το ποτίζει ένα αγέραστο κορίτσι από μετάξι κινέζικο.
Θα 'χει κι η ίδια ρίζα βαθιά στη γη, όπως ο μύθος.
Θα αγαπά τα χρώματα και τις γλυκόπικρες γεύσεις.
Θα ΄χει ήσυχα κύματα στη φωνή της
και θα ‘χει κλάψει ατέλειωτες, χειμωνιάτικες βροχές.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κάθε Χριστούγεννα,
θα καίμε στο τζάκι γερασμένες, κόκκινες ματαιώσεις,
και τις χλωρές τους φύτρες θα τις τρώμε για πρωινό.
Δεν θα μ’ αφήνει να στέλνω άλλα γράμματα λυπημένα στον Άι Βασίλη,
όπως εκείνα στον ανθό των πρώτων γηρατειών μου:

Αγαπητέ Άι Βασίλη
το σώμα μου μεγάλωσε.

Πήρα εκείνο το τραινάκι που πάντα ήθελα. 
Δεν έφυγα. Δεν πήγα πουθενά.
Έβαλα μόνο ένα κέντρο στο κέντρο μου
και το κυκλώνω ανελέητα από τότε.
Το γυρίζω εμμονικά, σκάβοντας
κι αδυνατώντας να πλησιάσω. 

Πήρα ένα γρήγορο αυτοκίνητο.
Δεν ξέρω αν το έστειλες εσύ.
Τρέχω και καλύπτω με ταχύτητα τις απαιτητικές αποστάσεις της ζωής μου.
Και μένω ακίνητος.  Όσα χιλιόμετρα κι αν κάνω. 
Κι όσο πιο γρήγορο το αμάξι, τόσο δεν φτάνω. 

Πήρα και την κούκλα με τα μεταξένια μαλλιά.
Ήταν ωραία.  Ξανθή.  Μελαγχροινή.
Είχε ένα σώμα γεμάτο χυμό πορτοκάλι,
φράουλα, και γρανίτα λεμόνι,
κι όσα πεθύμησα όταν κοιτούσα ιδρωμένος τις αλάνες
τα καλοκαιρινά μεσημέρια. 
Δεν ήταν για ΄μένα οι αλάνες.  Ή οι κούκλες.
Τι να την κάνεις άλλωστε την κούκλα όταν έχεις μεγαλώσει;
Το πολύ να την βάλεις να καθήσει στη θέση του συνοδηγού. 
Να πιάσεις τον ζεστό μηρό της.  Και να μην την κοιτάζεις πια. 

Πήρα το τόπι, τα λουστρίν παπούτσια, πολλά πολλά πουκάμισα.
Πήρα και ρολόγια.  Ξέρεις πόσο αγαπάω τα ρολόγια!
Πήρα πολλά.  Έζησα ακριβής.  Σε ένα κόσμο που ευνοεί το χάος.
Και έχασα από το προοίμιο.  

Ένα παιδικό τραινάκι μου είπε για το άπιαστο όνειρο,
το ομφάλιο τέρας της αποκαλύψεως,
(και τις υπόλοιπες σκόνες
και τους θορύβους ενός κόσμου σε ράγες).
Έγχρωμο, μεταλλικό και νωχελικό μου δίδαξε σκληρά,
- θυμάσαι την κακιά καθηγήτρια στην δευτέρα γυμνασίου; -
πως είναι τέχνη να αποφεύγεις τον εαυτό,
όπως ο διάολος το λιβάνι που του αναλογεί. 

Κι απ τις κούκλες έλαβα δώρο ζωντανό τραύμα στην πλάτη,
μεγαλύτερο-ίσο με την αξία της απώλειας,
και στο πηλίκο μου περίσσεψε μια βόλτα στο λούνα παρκ,
χρυσή πληρωμένη,
και ένα καλά βολεμένο αδύνατο στην καρδιά. 

Κι από όλα τα ρολόγια με τα οποία μολύνθηκα εξ αρχής,
τι σημαίνει προπατορικό έμαθα. 
Γύρισαν μανιασμένα, μόλις γεννήθηκα, τρεις γενιές δείκτες διπλοί και τρίδιπλοι.
Ακύρωσαν μία-μία τις παιδικές μου λαχτάρες.
Τις αναμονές και τις χαρές. 
Τα παιχνίδια, τα κλάματα, τις απαιτήσεις.
Τα ρολόγια όλα των προγόνων μου φορτώθηκα στην πλάτη.
Κληροδοτήματα βαριά που τα χώσαν στο μυαλό μου
και τ΄αφήσαν να στροφάρουν ρουφώντας τον χρόνο μου. 

Δεν έχω παράπονο.  Δώρα πολλά ανύπαρκτε και άγιε.
Και παρά τα δώρα όλα, ποτέ δε σε πίστεψα.
Ούτε μια στιγμή. 
Διότι ποτέ δε μου χαλάλισες το μοναδικό δώρο που χρειάζεται ένα παιδί.
Την ευκαιρία να διεκδικήσει ένα ψίχουλο ιστορίας δικής του, προσωπικής,
σ' αυτό τον ανερμάτιστο κόσμο. 

Η κοπέλα όμως δεν θα ξέρει να διαβάζει.
Δεν θα καταλαβαίνει από γράμματα και αγίους.
Θα την λένε Δάφνη και θα είναι ένα ισοσκελισμένο δαιμόνιο καινό.
Θα στηρίξει το κέντρο του βάρους μου κι όποτε εγώ θα ταλαντεύομαι,
αυτή θα μου κρατάει τη μέση.

Θα με αγαπήσει με τη θέρμη της γης και του χώματος.
Θα με αναγκάσει να πιστέψω σε σπίτια από ζαχαρωτά,
σε ξεχασμένα αδράχτια, σε κόκκινα μήλα και Άι Βασίληδες.
Κι όταν της το ζητήσω, επιτέλους πληρωμένος,
θα με αφήσει να πεθάνω.
Σπίτια, κορίτσια και αγάπες,
Χριστούγεννα και Άι Βασίληδες,
δεν είναι για χόρταση.


(αφιερωμένο με αγάπη στην πιο φανατική μου αναγνώστρια για το παιδί που με μεγάλους κόπους διασώζει μέσα της)


Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015

Η πείνα

Κουράστηκαν τα μάτια μου να σε ψάχνουν
Σε πλήθη αγνώστων
Σε απίθανες πραγματικότητες
Σε πρόσωπα,
σχήματα σωμάτων,
σε αγκαλιές απελπισμένες.

Κουράστηκα να σε ζήτω στην βουή της αγοράς.
Στο δρόμο για το σπίτι.
Να ελπίζω να σε δω στην επόμενη γωνία.
Κουράστηκα αχόρταγα να κοιτάζω το ενδεχόμενο.
Κουράστηκα αυτή την πείνα των ματιών μου.

Και πείνασα πολύ.
Πείνασα το σώμα σου με τις γραμμές του όλες.
Και μπούχτισα ν´ αναπαράγω εμμονικά τη σκιά του.
Να γράφω το περίγραμμά του.
Σε λέξεις να το εσωκλείω.
Και να αδυνατώ να ξαναβρώ τη θέρμη του.

Κι όσο μακρυά σου στέκομαι,
σε σταθερή όμως απόσταση,
για να με λένε λεγεώνα,
και να με λένε εμφύλιο,
να είμαι το πείραμα των δυο σχισμών
και να μην ξέρω αν με παρατηρώ ή όχι, κουράστηκα.

Πέρασε καιρός από την ερώτησή σου, το ξέρω.
Μα η απάντηση ήταν πάντα και είναι.
Μία.


Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015

Το λουλούδι

Όταν θα σε ξαναδώ θα κρατάς στο χέρι μια γερασμένη εικόνα σου, σα μαύρη μάνα.

Θα ´σαι κορίτσι εικοσπέντε χρονώ και θα μου δείχνεις ένα πιο δίκαιο μέλλον.

Τα γράμματά σου που φυλάω στην τσέπη μου και μιαν άνοιξη που σου ματαίωσα ασυλλόγιστα.

Θα σου χαρίσω ένα λουλούδι (εγώ που ποτέ μου δεν χάρισα) σε σχήμα αντεστραμμένο και νόστιμο σαν αίμα.

Τόσα πρόσημα κλειστά και κόκκινα κι ούτε ένας δρόμος δεν θα μείνει πια αδιάβατος.

Αχ! θα ´σαι κορίτσι εικοσπέντε χρονώ κι εγώ αγόρι να σε ποθεί μ´ όλη τη δύναμη του κόσμου.

Στην εκπνοή του χρόνου θα κερδίσω το άπειρο με το ´να μου χέρι.

Θα σ´ αγκαλιάσω τρυφερά μέχρι να σμίξουν δυο βουνά, θα σου συντρίψω τον μέλλοντα χρόνο και τον παρελθόντα.

Και σαν αρχή αέναη στο σπίτι σου θα μπω για να υμνήσω το θαύμα της αιώνιας νιότης μας.

Εσύ κι εγώ δεν είμαστε. Εσύ κι εγώ, σκορπισμένοι στα σύμπαντα χρόνια περικλείουμε το όλο.

Κι η θλιβερή εικόνα μας η γερασμένη, αμυδρή απόδειξη μιας παραστρατημένης, σπαταλημένης ζωής, θα ανατραπεί οριστικώς από την άχρονη αιμάτινη αγάπη μας. 


Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015

Το σώμα

Κουβαλάω ένα σώμα
σε χειμερία νάρκη.
Διεκπεραιώνω χειμώνες.
Με καύσιμο το μυικό μου ιστό.
Μετράω τη μέρα με τα χάπια μου.
Ξημέρωσε, το λευκό. Βράδιασε, το κίτρινο.
Και γονατίζω.

Έχω στήσει κάπου μυστικά έναν βωμό.
Και πίσω του,  είδωλο χρυσό και κοίλο.
Όλα του τα ´ταξα.
Το προσκυνώ.

Όταν η καρδιά μου αδυνατεί,
σ' αυτό προστρέχω.
Σ' αυτό θυσιάζω το χρόνο μου
και όποιον στέκεται δίπλα μου.
Αυτό ονειρεύομαι,
όταν το όνειρο μου το επιτρέπει.
Αυτό σφίγγω στο χέρι μου κόμπο-κόμπο
και μ´ αυτό προσεύχομαι.

Δεν είμαι παρά ένα σώμα σε νάρκη.
Ένα κορμί σε αναμονή.
Ένας πιστός με παρωπίδες.
Ένα "κύριε ελέησον" αξιολύπητο.
Μια έρημος προσωπική, στη μέση μιας όασης.
Κι ένας Σταυρός χωρίς κανένα απολύτως νόημα. 


Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

Οικογενειακό δείπνο

Γύρω από ποιο τραπέζι καθίσαμε όλοι μας,
συνδαιτυμόνες άσπονδοι κι αγαπημένοι;

Μ' ακονισμένα τα μαχαιροπίρουνά μας και τα δόντια μας
είπαμε τις προσευχές μας και ξεκινήσαμε να τρωγόμαστε.

Στρωμένο το τραπέζι με αναμνήσεις, με παλιά μέλλοντα,
με επαναλήψεις, ελάσματα, και με ανάπηρους συλλογισμούς.

Θα χορταστούμε, θα χωνέψουμε, και θα συνεχίζουμε.
Θα πίνουμε, θα ξεχνάμε, θα μεθάμε και θα θυμόμαστε.

Κι όλα αυτά με χάρη περίσσια και με παρρησία.
Μέχρι να μείνουν οι φωνές μόνο να οχλάζουν.


Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2015

Μικρό

Επτωχεύσαμεν. Ευτυχώς. 
Κι αυτή τη λίγη περιουσία την φτενή
την σκόρπισε ο καιρός. 
Αν δεν είναι αυτό δικαιοσύνη, 
τότε τι είναι;

Μας παίρνει η ζωή απ´ τα πέντε μας
και μας εκπορνεύει. 
Κι απορώ ποιος την ανακάλυψε  
για να μας τυραννά 
με τέτοιο βάναυσο τρόπο. 

Επτωχεύσαμεν ευτυχώς.  
Κι αυτό το ισχνό φως μέσα μας
το φύσηξε ο παγωμένος χρόνος. 
Αν δεν είναι αυτό ανακούφιση,
τότε πες το ζωή.