Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016

Περί του αισθήματος

Χειμάζεται το αίσθημα. 
Νομίζουν ότι όλα τα μπορούν
εκείνοι που με μια γρήγορη κίνηση
κοφτή,
το βγάζουν στην άκρη ως πεπερασμένο. 
Ότι το "άνευ" είναι εφικτό. 
Ότι είναι ανεκτό το "χωρίς". 
Κι αφήνονται τα κρύα να σαρώσουν
ανυπεράσπιστα κοπάδια. 
Κι οι μοναξιές τσαλακώνουν 
τις βουβές καρδιές
όπως το ροζιασμένο, σιδερένιο χέρι
σπάει το καρυδότσουφλο. 

Όχι μόνο. 
Χειμάζεται κι αλλιώς. 
Μέσα στην αφροντισιά
και μέσα στην λήθη, ανυποψίαστα. 
Κι όταν το καλοκαίρι χτυπήσει,
δρεπάνι στα χέρια ξυπόλυτου κοριτσιού.  
Στα λεπτά της πόδια γονατίζουν
και σέρνονται οι πάλαι ποτέ ισχυροί,
κι όσοι απόλαυσαν την πρόσκαιρη ηδονή 
της αμνησίας. 
Χαλκέντεροι μέχρι το σημείο θραύσης. 
Μετά γεμάτοι αίματα 
στην κοιλιά και στα μάτια μετά. 
Θρυαλλίδα...δέκα λεπτά δάχτυλα
που πιέζουν τη γη 
με το ελαφρύ βάρος του φρέσκου γυναικείου κορμιού,
καθρώς το βήμα ξεμακραίνει αθόρυβα. 
Πόσες εκρήξεις αμετάκλητες
καταπίνουν την λήθη στη σκόνη τους,
και πως η δίδυμη αδερφή της,
σπαθίζοντας άκοπα και χωρίς τύψεις, 
αναδύεται και εκδικείται!
Και πώς αρμοί γονάτων λύνονται 
αυτόματα
στη θέα του ξυπνημένου τέρατος!
Και πώς, 
μες το ορυμαγδό της συντελεσμένης καταστροφής
αναρωτιέσαι πως περπατούσες τόσο καιρό
με χαλασμένα πόδια,
και πως έτρεχες!

Χειμάζεται το αίσθημα.
Των πολυάσχολων καιρών η ευκολία 
δεν αφήνει να σηκωθεί το πέπλο,
μα κείτεται από κάτω του
ετοιμοπόλεμο. 
Κι όταν η φλύαρη και αδιάφορη μέρα σωπάσει,
όταν οι θόρυβοι των ανθρώπων και του κόσμου σκορπίσουν,
ατμός ιδρωμένου σώματος στον καλοκαιρινό αέρα,
με έναν σουγιά σκίζει το δέρμα με τις απαλές ίνες του,
κι αναμετριέται με το φως. 


Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016

Δωμάτιο Σκωραμίδων

Φτηνό πλαστικό χωρίζει τους πόνους
Διαδοχικά και εναλλάξ αχ
εκατέρωθεν
του αισχρού παραβάν.
Φθορίζει στα κεφάλια μας η αδυναμία
και αχ ξανά
και βουβαμάρα ύστερα.
Συγγενείς πόνοι.
Πόνοι αγνώστων.
Πόνοι μόνοι.
Σώματα οριζόντια,
στέρνα χαϊδεμένα
Σώματα αβόλευτα,
αχάιδευτα χέρια.
Ζωή στην κλωστή
δένεται, λύνεται,
κι αλλού ξεφτίζει,
κι αλλού ανθίσταται.


Πάλη, πάλι πάλη, ουλές.
Στάζει σαν αίμα
κάποια χαρά παλιά
και ονειρεύεται
το "κάπου αλλού" το ψέμα.
Εδώ που ξενυχτάμε, πόνοι πονεμένοι, πόνοι απόνευτοι και πόνοι μέλλοντες, είμαστε διαφανείς μεμβράνες, υμένες ευτελούς τίποτα που στριμώχνεται και ιδρώνει, που κατουριέται, χέζεται, ματώνεται ασύστολα και πρήζεται.
Που ξεχνάει, που τρεκλίζει και μπουσουλάει αλλά που κυρίως θυμάται, ω πόσο βασανιστικά θυμάται;

Ο φροντιστής θα μπει ουρλιάζοντας βιαστικά θα χώσει κάτι στη φλέβα κάτι στα μάτια μας κάτι στις καρδιές μας.

Κι ύστερα θα αναμείνουμε κεριά
για τα μετρημένα λόγια του άσπρου θεού.
Αυτός θα θρέψει την ολιγάρκειά μας
με λιγοστές ασαφείς συλλαβές
και Κύριε ελέησον.

Και μετά ξανά φριχτές αναμονές.

Παππού, φίλε, πατέρα, άνθρωπε
Πόσο δρόμο βελονιασμένο ν´ αντέξεις;
Και γιατί;


Σάββατο 6 Αυγούστου 2016

Η μαύρη τρύπα

Θα σ´ αγαπήσω σε καιρούς δύσκολους
Όταν οι δρόμοι θα ´ναι αδιάβατοι 
Θα ´χουν τα χέρια και η γλώσσα σου αγκάθια
και τότε θα ´ναι η ώρα για την πρώτη βόλτα μας

Είναι το σώμα μου αγκαλιά που την κουβαλάει ο άνεμος σαν φτερό
Το φιλί σου είναι η άμμος και τα σπασμένα γυαλιά στο στόμα μου
Έρχεται η θάλασσα σε κύματα 
επαναλαμβανόμενα 
σύμφωνα
ο συριγμός της 
στο δέρμα μου γράφεται και σβήνεται 
σεντόνι 
καλύπτει κι αποκαλύπτει το στέρνο μου θα σ´ αγαπήσω με την ίδια επιμονή.
Τα λέπια πάρε μαχαίρι και καθάρισέ τα. 
Με χαράζεις που και που.  Χαλάλι σου. 


Μπήκε στο σώμα σου μια συκιά που άνθισε χιονονιφάδες κι ύστερα κάρπισε και τρώω παγωμένα σύκα κόκκινα αιματηρά και τα σποράκια τους γλεντάνε στα δόντια μου και σε τραγουδώ καθώς η γλώσσα μου τα γλείφει ένα-ένα κι είναι ήδη η ασχολία μου αυτή πρώτη σκέψη πρωινή και τελευταία κι ένα σταθερό υπόβαθρο ημερήσιο πρακτική ετών και του μέλλοντος το παρόν μου 


Έχουμε κάτσει ώμο-ώμο και καθρεφτιζόμαστε στην απέναντι θάλασσα. 
Θαυμάζω την εικόνα σου και πότε-πότε βουτάω με τα ρούχα μου μέσα σου και σε κολυμπώ. 
Εσύ μασάς πασατέμπο και κουνάς τα πόδια σου ανέμελα ανακατεύοντας τον άνεμο. Το σώμα σου αναπνέει τ´ άρωμά του και χρυσίζει τα γύρω δέντρα και τη θάλασσα. 
Είναι η σκέψη μας κοινή κλωστή που ξεκινάει απ´ την κοιλιά μας και απλώνεται ως το φεγγάρι. 
Μας λέμε προαίσθημα σωστό. 
Μας λέμε δρόμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης.
Μας λέμε ένστικτο και κλαδιά κισσού πλεγμένα και καταπράσινα. 
Κι είναι οι ώμοι μας ηλεκτροκολλημένοι πια κι είναι οι ανάσες μας συμπληρωματικές. 


Αποσπώ το χέρι μου στο ύψος του αγκώνα. 
Το αφήνω στην λακκούβα της μέσης σου. 
Βιδώνεις το δικό σου στο κέντρο μου να γίνει διονυσιακός φαλλός να γονιμοποιήσουμε την δύση με την πορτοκαλί της μήτρα. 
Τα ποδαράκια σου μ´ εκείνες τις γαλάζιες σαγιονάρες ανάμεσα στα όμορφα δάχτυλά πήραν τον δρόμο για το σπίτι μας. 
Τα μαλλιά σου στο λαιμό μου όπως από τότε που έβγαλα τον σταυρό για να τα έχω αδιαφιλονίκητο φυλαχτό μου. 
Τέσσερα δόντια μπροστινά δυο πάνω και δυο κάτω ροκανίζουν το στήθος σου ρέει το γάλα σου άφθονο και να το ωραίο βραδινό μας. 

Στο μαξιλάρι του στήθους μου γέρνεις το κοχύλι στο αυτί σου κι αποκοιμιέσαι κι εγώ χλευάζω τον θεό που είναι πιο μικρός κι απ´ την ελιά στο μαρμάρινο μάγουλο. 

Με τα μουδιασμένα μου πόδια ξυλοπόδαρα 
μας σηκώνω ψηλά για την θέα. 
Είναι δυο σώματα από κάτω μας 
ανακαλύπτονται
και φανερώνονται. 
Κατασπαραγμένα από την αρμύρα του σύμπαντος κόσμου κυνηγιούνται ηδονικά στ´ αστέρια ψάχνοντας τα πιο πεθαμένα απ´ αυτά να τ´ αναστήσουν. 


Παρασκευή 5 Αυγούστου 2016

Παραμορφώσεις

Εσύ ήσουν ο χρόνος.
Εγώ φορούσα ρολόι.
Ε, συναντηθήκαμε κάπου.  Και τι έγινε;
Εσύ κύλησες προς όλες τις κατευθύνσεις.
Εμένα σταμάτησαν οι δείκτες μου.

Που να σε ψάξω;
Σε ποια εποχή;
Σε ποια γη;
Ήσουν ο χρόνος και δεν υπάρχεις.
Μόνο σαν παραμόρφωση στην μνήμη σε βίωσα.
Κάποια αστοχία υλικού στο φαιό μου.
Ένα μικρό τρύπημα στην συνέχειά μου
που έμπασε ποτάμια και θάλασσες
κι εξαφανίστηκε στα ακούραστα κύματά τους.



Εκπτώσεις

Έλα να συμψηφίσουμε τις αμαρτίες μας.
Εσύ να μου μιλάς για καμένα δάση σου.
Εγώ να σου λέω για τις μικρές μου αγωνίες.
Για όσα δεν κατάφερες να αγαπήσεις, εσύ.
Για όσα πάνω τους απέλπιδα ξοδεύτηκα, εγώ.

Θα φτιάξουμε μια ισόβαρη τραμπάλα
Θα παίζουμε. Δεν θα μιλάμε.  Μόνο θα παίζουμε.
Πάνω.  Κάτω.  Πάνω.  Κάτω.  Πάνω.

Θα έχουμε αχινούς κάτω από τα γυμνά μας πόδια
Θα 'χουμε και τον ήλιο να καίει τα κεφάλια μας
Θα ισορροπούμε
Κι όταν το θέλουμε θα στροβιλιζόμαστε
Χέρια και πόδια ανοιχτά
Θα δέσουμε σχοινιά στη μέση μας
και θα δώσουμε τις άλλες άκρες σ' ένα μεγάλο χέρι.
Θα συνεχίσει το τραμπάλισμα στον ουρανό
Θα γίνουμε ότι έπρεπε να είμαστε
όταν πουλούσαμε στις εκπτώσεις τη ζωή μας,
κι όπως έπρεπε, πριν πνιγούμε από το σκοτάδι
που κάθε μέρα στοιβάζονταν στις αδύναμες πλάτες μας.


Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016

Κτηνοτροφείο

Η μνήμη είναι ένα ζώο περίεργο.
Τρώει τις σάρκες των παλιών εραστών.
Προκαλεί πόνο σε ανύπαρκτες καρδιές
ακρωτηριασμένες από χρόνια.

Έτσι καμιά φορά σκέφτομαι
με το καύσιμο της να περιλούσω την ζωή μου
να της ανάψω τις ξεφτισμένες άκρες,
μουλιασμένα φιτίλια, 
και να την δω να ανατινάζεται τρώγοντας ποπ-κορν.

Περίεργο ζώο η μνήμη.
Πότε πέφτει σε νάρκη.
Πότε σκοτώνεται συγκρουόμενη μετωπικά
σ' ένα σώμα προσωρινό.  
Πότε ανασταίνεται ανέλπιδα. 
Συνήθως όμως βρικολακιάζει στην ντουλάπα της σοφίτας.
Κατεβαίνει τα βράδια και τρέφεται από το αίμα των ενοίκων.

Να γίνει χιόνι και βροχή η μνήμη
Να παγώσει στα ρούχα μας
Να παγώσει στα δάχτυλά μας
Να τα πετάξουμε στην φωτιά όλα να γλιτώσουμε.
Κι έπειτα να ψηλαφίζουμε μόνο με την γλώσσα.
Τον πάγο και το νερό και τα πρόσωπα.
Όλα να είναι φρέσκα, παρθένα, και αγνά. 
Σα να μην πέρασε ο χρόνος και να μη τα βίασε όλα
και να μην τα μόλυνε με την αναπνοή του.

Θα 'ρθει όμως κι η ώρα της.  
Η ώρα που θα την γδάρω. 
Να απολέσει το σιδερένιο της περίβλημα. 
Να τρέξουν τα κόκκινά της στις πλάκες.  
Να δούμε από τι είναι φτιαγμένη και πως τρέφεται.  
Να την ανατμήσω στα συνθετικά της:
σαπισμένη παιδικότητα,
ναρκισσευμένες οφθαλμαπάτες,
τυραννικές κανονικότητες,
λογικές παρανοήσεις,
σκόνες πολλές και αναθυμιάσεις.  

Έτσι καμιά φορά σκέφτομαι
με το περίβλημά της να περιζώσω τη ζωή μου
να ανάψω στις ξεφτισμένες άκρες
μουλιασμένα φιτίλια, 
και να την δω να ανατινάζεται τρώγοντας ποπ-κορν.   


Το φως

Αυτή η επιμονή σου είναι ακατανόητη.
Ξέχασαν τα χείλη.
Ξέχασαν τα μάτια.
Μόνο η μύτη μου ίσως λίγο αντιστέκεται.
Κι εσύ σ' αυτό το λίγο της όσφρησης
εμμένεις, και πατάς κι ανασυντάσσεσαι.
Κάθε φορά κι από το λίγο ξεκινώντας
θερίζεις ολόκληρες σοδειές.


Το σώμα κλείστηκε σε λήθηνο δωμάτιο.
Μόνο ψηλά του έχει μείνει ένας βόλος.
Συμπαγής.  Αιχμηρός. Μεταλλικός.
Αναπηδά στις πέτρες
και κάνει έναν θόρυβο που με τρυπάει ως πέρα.
Κι από το παιχνίδι του βόλου
κι από τα καμώματα του ήχου
έγινα διάτρητος.
Και δεν κρατάει μέσα μου ούτε φαγητό, ούτε νερό.
Και πάντα διψάω.  Και πάντα πεινώ.

Μόνο το φως καλοπερνάει πια στο σώμα μου.  
Μπαινοβγαίνει ανενόχλητο κάνοντας περίεργα σχήματα στο χώμα τα πρωινά
και στην θάλασσα το αδιάκοπτο βράδυ.

Αν συνεχίσει μ' αυτό τον ρυθμό η άτιμη σφαίρα
θα καταντήσουμε κι εσύ κι εγώ...φως.  


Προκειμένου

Άφησα ένα σημάδι μες τη θάλασσα.
Μια τρεμάμενη φλογίτσα.
Ένα καντήλι με ταγγισμένο λάδι
και φυτίλι παλιό. 
Την φύτεψα πριν χρόνια στη μέση του νερού. 
Περιμένει εκεί για χάρη μου. 
Ξεθεωμένη. 
Ασθενική. 

Τι κάνει μια φωτιά μοναχή μέσα σε τόσο νερό;
Και να το πλοίο που περνά και την αφήνει
Και να το ψάρι που τρομάζει και μακραίνει
Και δυο πουλιά που την κοιτούν ειρωνικά,
τέτοια επίμονη φωτιά και πεθαμένη,
τέτοια άσβεστη φωτιά 
τόσο βαθιά ναυαγισμένη;

Άμα τη δεις από μακριά μοιάζει με φάρο
όπως χορεύει στο μαύρο νερό. 
Μα αν πλησιάσεις, και κοιτάξεις καλύτερα,
θα καταλάβεις ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο 
από ένα απελπιστικό μήνυμα 
σ´ ένα μπουκάλι που μπάζει νερά. 


Το ποτήρι

Άλλαξε ο καιρός σήμερα.
Δεν ξέρω αν το παρατήρησες.
Βλέπω πουλιά να πετούν στο κέντρο της γης.
Σηκώθηκε αέρας παγωμένος και μάρμαρα κρέμονται από τα σύννεφα.
Θα πέσουν στα κεφάλια μας
ή θα γίνουν σκάλες σε προαύλια νεκρών σχολείων
κι αγάλματα στις πλατείες;
Ένα-ένα τα λουλούδια μας αποτεφρώνονται.  
Σκορπάμε τις στάχτες στους στον ουρανίσκο μας
και πίνουμε υποβρύχιο νερό
με μια κουταλιά βανίλια.

Φτάσανε οι μέρες που όλα τελειώνουν γρήγορα.
Που τίποτα δεν φαίνεται ατέλειωτο
και τίποτα δεν είναι παντοτινό.
Η βροχή αγαπάει το δέρμα μας και βδέλλα κολλάει πάνω του
Τα βήματά μας τρυπούν τα πεζοδρόμια,
περνούν κάτω από το δέρμα των πόλεων
κι ανακατεύουν τα έντερά τους.

Άλλαξε ο καιρός.  Το παρατήρησες;
Φύτρωσαν μαλλιά στα μάτια μας.
Ακούμε περισσότερο.  Βλέπουμε ελάχιστα.
Τα χέρια μας δεν χρησιμεύουν πια σε τίποτα.
Ούτε τα στόματα.
Ταΐζουμε τα κορμιά μας από τρύπες στην κοιλιά,
αλεσμένες συνειδητοποιήσεις.
Της καρδιάς μας της λείπει το αίμα.
Των πνευμόνων μας το οξυγόνο.
Των ημερών μας το φως.
Των παραθύρων μας το όνειρο.

Γίναμε χελώνες.  Απαθείς.  Νωχελικοί.
Σερνόμαστε σε σιτοβολώνες απέραντους
ανάμεσα σε στάχυα και μέρες επαναλαμβανόμενες
Άσκοποι.
Χωρίς παράπονα.
Σκορπώντας αόρατα θρύψαλα στο ξεραμένο χώμα.
Γκρι και ξανθό και ξασπρισμένες πέτρες.
Τα υπάρχοντά μας τέρατα φορτωμένοι.
Αψηφούμε πια καιρούς, αισθήσεις, μελωδίες, χρόνους.


Κρατάω στο χέρι μου ένα μεταλλικό ποτήρι.
Δεν ξέρω αν διψώ ή αν ζητάω να ακούσω τον ήχο του νερού στην κοιλιά του.
Ίσως τον ήχο του σώματός του όταν θα το αφήσω να πέσει στο μάρμαρο.
Κρατάω στο χέρι μου ένα σκονισμένο μαχαίρι.
Δεν ξέρω αν βαρέθηκα ή αν ζητώ να ακούσω τον ήχο του ακονίσματος στην κοιλιά μου.
Ίσως τον ήχο της λάμας του που σπάει στο μάρμαρο το αδολοφόνητο.
Κρατάω στα μπράτσα μου γερά τον κορμό ενός δέντρου.
Άλλαξε ο καιρός.  Με λύσσα φυσάει.
Και ο καθένας κορμός μπορεί να αποδειχτεί σωτήριος.
Για λίγη βόλτα ακόμη.  


Το λουλούδι

Είναι ένα λουλούδι
Είναι μια έρημος
Τόσο μικρό λουλούδι,
είναι να αναρωτιέται κανείς,
πώς κουβάλησε ολόκληρη έρημο στα πόδια του;
Κρεμάστηκε, τεμπέλα και αναίσχυντη,
στις κλώστινες ρίζες του
και λικνίζεται, αιώνες τώρα, αργά στην βάση του
αφήνοντας άμμο και σκόνη εδώ κι εκεί στον κόσμο.
Κι ούτε που ντρέπεται να στηριχτεί
σε λεπτότητες, ελπίδες κι όνειρα.


Είναι ένα λουλούδι.
Φύτρωσε στη μέση της πριν χίλια χρόνια
ένα απόγευμα του Ιουλίου
- θα 'τανε άνοιξη φαίνεται -
απρόσμενα και θρασύτατα.
Περίεργα πράγματα συνέβησαν τότε στον ερημικό ομφαλό.
Σκίστηκε το στεγνό χώμα και νερό γαλάζιο πετάχτηκε
να ποτίσει τον ελάχιστο κήπο.
Και μια άπειρα μικρή όαση στήθηκε γύρω του.
Με εύκρατο μικροκλίμα και προσδοκίες μεγαλείου.
Περίεργα πράγματα.

Και λίγο τα ξανθά νερά,
λίγο η τόλμη της νιότης του,
λίγο η θέρμη της ερήμου...
άνθισε
και μύρισαν αμμόλοφοι και ερημίες,
κι είπαν να πάρουν άλλο χρώμα,
παρατρεχάμενοι κόκκοι,
ξερά φρύγανα και υπομονές.

Κοίταξε το λουλούδι την εικόνα του
στην αντανάκλαση της λίμνης.
"Α!  Τι όμορφο που είμαι!" είπε και τεντώθηκε αυτάρεσκα.
Κι ένιωθε εκεί στη μέση της απέραντης μοναξιάς
πλάτανος αιωνόβιος,
κι είπε:
"Είμαι έτοιμο πια να σκιάσω την γη!"


Μα είναι μόνο ένα λουλούδι.
Ο μίσχος του κοντός κι αδύνατος.
Ο ίσκιος του φτενός.
Οι ρίζες του ρηχές.
Ο ανθός του αθώος κι άσοφος.
Κι αυτή του η ομορφιά,
μέσα στην τόση ερημιά,
ύβρις και ασέβεια.

Ο θεός για να το τιμωρήσει, το 'χει αφήσει εκεί, χίλια χρόνια.
Ούτε μαραίνεται, ούτε πεθαίνει, ούτε μεγαλώνει, ούτε κατακτά.
Αντιστέκεται άδοξα.  Περιμένει άδικα.
Κοιτάζει πότε την εικόνα του στη λίμνη και σκέφτεται πια μελαγχολικά:
"Τι καλά που θα 'τανε να ήμουν μόνο ένα λουλούδι...".

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2016

Συμπλεγματικές απορίες

αν μπορούσαμε να ξεπερνάμε αυτά που μας βασάνιζαν
με ποιους εραστές θα μέναμε ερωτευμένοι;
αν δεν μπορούσαμε να ξεπερνάμε αυτά που μας βασάνιζαν
με ποιους εραστές θα χωρίζαμε;


Τρίτη 26 Ιουλίου 2016

Πολυχρωμίες

Φορούσε ένα πολύχρωμο τουλπάνι στο κεφάλι
Ημίτρελη η ώρα δώδεκα και δέκα
Νύχτα καλοκαιριού
Ανέμιζες σκαρφαλωμένη στην κορυφή του πανιού της
Απόληξη χρώματος κι αναπνοή του αέρα
Καλοκαίρι
Ημίτρελος κι εγώ
Σύμπτυξη σε λίγες ίνες υφάσματος
χρωματιστού και βρώμικου,
για αυτό το λίγο που περισσεύει
και για το "κατ´ ανάγκη".

Να σε ξεκαρφώσω από το κάδρο στον παιδικό μου τοίχο
Να σε αποκαθηλώσω, όπως την παλιά ιδέα,
και να σ´ αφήσω ν´ ανεμίζεις
ανάμνηση χορευτική και πουπουλένια,
άχρονη, άσκοπη, άστεγη.
Μασάω βερίκοκο

Την ξεχασμένη αίσθηση
αναπληρώνει η φαντασία
Εδώ. 

Σ´ αυτή τη γειτονιά
να οξειδωνόμαστε παρέα
εσύ, εγώ, αυτή,
η αδικαίωτη προσδοκία.
Τίποτα. Ούτε. 
Μόνο οι νεκροί δεδικαίωνται.


Ένα καροτσάκι λαϊκής
Όλο το βιος της σ´ ένα συρμάτινο κουτί
Όλο το δικό μου σ´ ένα όνομα
και είπα να προσευχηθώ, ο φτωχότερος:
"Το μαντήλι σου Κυρά, ελέησέ με."
Κουφή, κατά το χρέος της.
Συμπληρωμένα όσα μπορούσε να ακούσει
στον χρόνο μιας ζωής
Αχώρετα τα υπόλοιπα
Τώρα πια μόνο μιλά. 


Έσερνε τα πόδια της
Βρώμικα πόδια κουρασμένα σάρωναν
τον αδίστακτο δρόμο
Συνέχιζε αυτός το μάταιο έργο του
παρά τα ξεκούρδιστα τραγούδια,
τα ξεκολλημένα απ´ τα πεζοδρόμιά του
Η εκδίκησή του τώρα σηκώνεται σκόνη
απ´ τα πόδια της

Και τα δάχτυλα;
"Ξέχασες τα δάχτυλά μου;"
Τα δάχτυλά σου Κυρά μου!
Να τιμωρήσω τη μνήμη μου
Να της καρφώσω σκουριασμένα καρφιά
στα χέρια και στα πόδια
Που τόλμησε να ξεχάσει έτσι ξεδιάντροπα.

Τώρα παραμιλάει.
Σπασμένες λέξεις
Στερούμενες νοήματος
Υπερπλήρεις συναισθήματος
Πολλά "ωωωω" ακούω
που πάει να πει πως πόνεσε
Πολλά "εεεε"
που πάει να πει πως ακόμα απευθύνεται
Ημίτρελη.
Απευθύνεται.
Ημίτρελος κι εγώ θέλω να φορέσω το σακάκι της,
τρία κουμπιά λειψά,
δεμένο σχοινί στη μέση,
όλα σωστά κι όλα στη θέση τους
Κυρίως τα λειψά
Στη Δωδεκανήσου
κοιμάμαι από τότε σε μια είσοδο,
λίγο πιο κάτω ένα βράδυ
κι ακόμα λίγο η θάλασσα. 
 
 

Κυριακή 24 Ιουλίου 2016

Στιγμιότυπα

Ας μιλήσουμε για τις διαδρομές κανονικότητας
Ας πούμε για το άσπρο που σύντομα θα φοράς
Να πούμε και για τ´ ασήμια στο κεφάλι μου που ουδόλως αύξησαν το βάρος του 
και που ποτέ δεν φάνηκαν χρήσιμα
Για την σχετικότητα να λέμε, 
που ταιριάζει με τα άχρωμα υφάσματα και τα αδιάφορα γαρύφαλλα στην γλάστρα
Για το πως τα καταφέραμε και το πως όχι
Για τον ποτισμένο κήπο ας πούμε
και την απότιστη καρδιά
Καμιά φορά νομίζω δεν πρέπει να μιλάμε. 


Ωστόσο, ας πουμε για τα αντανακλαστικά τζάμια στα γυάλινα κτίρια
Για την τριβή και τα σημάδια της που έκρυβα και κρύβω από αδιάκριτα μάτια
Για τα αμήχανα χέρια και τα αμήχανα αισθήματα
Να λέμε και να κρύβουμε όπως εκείνη η σοφία της παιδικότητάς μας:
"Ψάξτο. Ψάξτο. Δεν θα το βρεις..."
Να λέμε
Για κείνα μέσα στην κλειστή παλάμη
Να λέμε, να κρύβουμε
Να τριγυρίζουμε με το μαντήλι στο χέρι 
και να κλαίμε
Να κλαίμε της μικρής Ελένης την ματαίωση
και για την συλλογή ματαιώσεων 
που εμπλουτίζεται με εξαίρετης ποιότητας τεμαχισμούς και συμψηφίσεις 
Καμιά φορά και να μην λέμε και να μην κλαίμε τίποτα.
 
 

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2016

Άνυδρο

Σκληρό και άνυδρο το τοπίο σου.
Πως να βγω έξω απ´ τον κανόνα σου;
Αναγκάστηκα να συρρικνωθώ.
Οικονομώ χρόνο,
νερό και αίσθημα.
Διαχειρίζομαι,
και δεν παρέχομαι πια
ελεύθερα και απερίσκεπτα.
Το πεδίο ερημικό, επίπεδο.
Μακραίνει το μάτι,
πεινάει
να δει παραμικρή έξαρση
ύψους και συναισθήματος.
Ματαίως.
Μεγάλη, αχανής η χώρα σου.
Και δεν μπορεί να θρέψει
ούτε μια ψυχή
ολιγαρκή και λιγόφαγη.

Χαλάλι λοιπόν στα σκληρόδερμα ερπετά
και στα φρύγανα που σε κατοικούν.
Χαλάλι των βραχών σου οι αιχμές.
Χαλάλι οι θερμές μέρες και οι κρύες νύχτες σου.

Είσαι τουλάχιστον ένα απόλυτα ειλικρινές τοπίο.


Τετάρτη 20 Ιουλίου 2016

Περί ανέμων

Στα μέρη μου ο άνεμος 
τη γη δε την αφήνει 
να ησυχάσει ούτε στιγμή. 
Μουρμουρίζει στ´ αφτί της 
πάντα τραγούδια
και ψέματα 
ανατριχιαστικα.  

Τα χέρια και το αίμα μου, 
στη γη που μεγαλώνω,
σπέρνω συνέχεια με ορμή
κι επιμονή. 
Το σώμα όμως,
όπως κι η γη,
θέλει πολλή δουλειά. 
Λες να φυτρώνουν κάποτε
οι διαρκείς προσδοκίες;

Τα μέρη αυτά που αγαπώ 
τα αγαπάει κι ο ήλιος. 
Όλη τη μέρα καίγονται 
απ´ τ´ ακριβό του χάδι. 
Στάχτες αφημένες
στο χώμα.  
Τετριμμένες 
καρκινικές
οικειότητες. 

Στα μέρη αυτά που αγαπώ, 
όλη τη νύχτα βρέχει. 
Ποτίζει η γη τον ουρανό 
κι αυτος ανταποδίδει. 
Βρέχει ο καιρος τις ώρες όλες,
μία-μία. 
Ανθίζουν τα περάσματα. 
Τα ποτάμια σκάνε. 
Χύνονται απ´ τα σπλάχνα
τα όνειρα και οι ευχές μας. 

Τα μέρη αυτά μεγάλωσαν. 
Λύση άλλη δεν έχουν.
Κι εγώ που δεν τα κατάφερα,
δεν αντέχω τις μέρες μου. 
Σπάνε συνεχώς γυαλιά
μπροστά στα μάτια μου. 

 
Ψέματα. 

Δεν υπάρχουν μέρες. 
Όλα τα ρούχα μας
τα ρίξαμε σ´ ένα βαθύ
πιάτο σούπας. 
Δεν υπάρχει η γη. 
Όλο το χώμα μας 
το πήρε ο άνεμος
και το σκόρπισε. 
Δεν θα βρουν πια
οι ρίζες μας βάθη
να κρυφτούν 
και να στεριώσουν.  

Ψέματα. 

Δεν υπάρχει ο άνεμος. 
Δεν υπάρχουμε κι εμείς. 


Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

Ο χορός των μαρμάρινων χεριών

Τις νύχτες,
όταν όλα πεθαίνουν ήσυχα,
έχω παίζω ένα παιχνίδι.
Ξεχνάω δίπλα μου το τέρας
που συμπληρώνει το μισό δικό μου,
κλείνω τα μάτια μου
και βλέπω.


Σπάζουνε τότε μπρος μου,
μεγάλα κομμάτια του πέτρινου δωματίου
κι ανοίγουν ακανόνιστα παράθυρα.
Βλέπω εικόνες ουρανό,
πλαισιωμένο με πέτρες,
βλέπω στιγμιότυπα πουλιών,
βλέπω φύλλα ξερά,
αποκομμένα,
και αέρα να σπρώχνει
βαμβακερά σύννεφα.

Βρήκα ένα χαρούμενο παιχνίδι.
Σπάω τις πέτρες μου
και αναπλάθω
πεθαμένες αλληλουχίες γεγονότων
αλλάζοντας την φυσική τους ροή,
ανακατεύοντας
την τράπουλα της μοίρας,
φτιάχνοντας δικές μου παρτίδες.
Για τα αγαπημένα,
τα μόνα αλώβητα,
αυτά που δεν υπήρξαν
κι έτσι τους επιτρέπεται
να επιμένουν εμμονικά.


(Μεταξύ μας,
είμαι ένας Ζηλωτής.
Φανατικά προσηλωμένος
θρηνώ,
όχι για το θνητό, όπως θα ταίριαζε,
αλλά στ´ αθάνατα.
Με πένθος διαρκές,
γείτονα της σήψης.)



Έχω βρει ένα περίεργο παιχνίδι
ν' ανασταίνω
όλα τα μη βιωμένα πεθαμένα μου.
Σ´ ένα χαρούμενο μνημόσυνο
συναντάω
πρόσωπα και διαλόγους ιδανικούς.
Τώρα θα καθίσει στο τραπέζι.
Μετά θα πει για τούτο και για ´κείνο.
Ύστερα γέλια.
Μετά σιωπές και πάλι κουβέντες.
Ξεκούραστα απογεύματα και βράδια,
θρυμματιστά γεγονότα
θαυμαστά ανύπαρκτα.

Έγινε πια η θλίψη πολύχρωμη πλαστελίνη.
Οι παλάμες μου βάφονται.
Ματωμένες άγκυρες
σηκώνονται τα μικρά δευτερόλεπτα
που ανοίγω το στήθος με τα χέρια.


Το παιχνίδι μου
είναι της εύκρατης μνήμης
πολλαπλάσιο.
Βεβαίως, ό,τι δεν υπήρξε
δεν είναι μνήμη.
Όμως αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες
όταν κρατάς τ´ αγαπημένα χέρια.


Παρασκευή 1 Ιουλίου 2016

Τα κατάρτια

Φύτρωναν κατάρτια στο χώμα
την ώρα που έσφιξα το χέρι σου.
Μια τέτοια γνωριμία καλέ μου
δεν αφήνει στο συρτάρι
παρά ελάχιστες ερωτήσεις.

Συράβω επιμελώς τις μέρες μου
στα άκρα ενός τυχαίου εκκρεμούς.
Με τις συμμετρικές ρουτίνες του
και τις φονικές τριβές του.
Ανεπαίσθητη φθορά του ξυραφίζει
ακέραιες εβδομάδες και μήνες.
Αθόρυβα και πονηρά.
Η άνοδος κι η πτώση,
ομοζυγωτικές με κοροϊδεύουν.

Όμως, αυτό που με τρομάζει πιο πολύ
απ´ τη μοιραία περιοδικότητα,
είναι η ευκολία με την οποία
εισέβαλε το νήμα σου στην δομημένη ερημιά μου.

Είναι πολύ αργά. Είναι πάλι πολύ αργά.
Και περιμένω να πάει αργότερα
για να ξεκουραστώ,
πετώντας στον σκυλο μου
την ελάχιστη μερίδα επιβίωσης.

Εσύ, που φυσικά δεν εισαι εσύ που νόμιζα,
μες την φαιδρή μου παιδικότητα,
εμμένεις ασαφής ήχος της πόλης
στο φόντο.


Αλλά κι εγώ, ειδικά εγώ,
δεν είμαι αυτό που νομίζω.
Στοίβες τα ρούχα της ζωής μου ασιδέρωτα,
αδιάβαστα βιβλία,
σαπίζεις σοφία στα ράφια.

Τις νύχτες που οι ποιητές κυριολεκτούν
εγώ αναγκάζομαι να γράφω ποιήματα
μεγαλύτερα, αναλυτικότερα, περιγραφικότερα,
λες και τη νοιάζει τη ζωή μου
πόσο βαθιά θα την ανατμήσω.

Όσο λοιπόν κι αν θέλω να είμαι μόνο μία λέξη άηχη,
χωρίς τίποτα σύμφωνο πουθενά,
αλλά κυρίως χωρίς φωνήεν,
το παναίσθημα και το αντίθετό του
συντηρούν την φλυαρία μου.

Πιο πολύ όμως απ´ όλα καλέ μου,
τις λέξεις μου κουνάς σαν μαριονέτες εσύ.
Κι από όλες τις λέξεις, δυο που σου φαίνονται πιο εύκολες.



Τρίτη 28 Ιουνίου 2016

Γυάλινα

Τα χέρια σου ήταν παλιά
χάραζαν δρόμους, αυλάκια, κοίτες.
Τα μάτια σου σκούρα, θολά, σκονισμένα.
Το κορμί σου πράσινο, παρ' όλ' αυτά.
Αυτό το οξύμωρο, 
εξουθενωτικό.
Τα μαλλιά σου γυάλινα
έσπαγαν στα χέρια μου και μ' έκοβαν.
Τα χέρια μου χαρτιά.
Σερπαντίνες και κομφετί κατακόκκινα.
Ο λαιμός σου θάλασσα,
θάλασσα, θάλασσα.
Πέτρες τα μάτια σου στο σώμα μου
και βούλιαζα, βούλιαζα.
Βούλιαζα. 


Τετάρτη 15 Ιουνίου 2016

Η μνήμη του νερού

Το νερό σ´ αυτό το σπίτι
ξέρει μόνο από πουλιά,
τα μετρά καθώς κοιτάει
να του φεύγουν μακρυά. 
Με τη μνήμη μαυρισμένη
απ´ τους δίσεκτους καιρούς,
το νερό μου ξεδιψάει
μόνο κάτι αμαρτωλούς. 

Μη τ´ ακούς από τις βρύσες όταν στάζει
Μη το βλέπεις να κυλάει καθαρό
Το νερό σ´ αυτό το σπίτι ξενυχτάει
κι είναι πάντα σκοτεινό.  

Το νερό μου πάντα κλαίει
δεν αντέχει να περνά
μεσα απ´ τα πικρά μου χέρια
στα στεγνά τα όνειρα. 
Να ποτίζει μόνο λέξεις
δεν αντέχει το νερό
κι απ´ το σχήμα της ψυχής μου
να κατρακυλάει βουβό. 

Κοίταξέ το πως θυμώνει και πονάει
μες το σώμα μου να καίγεται γυμνό. 
Το νερό σ´αυτό το σπίτι ξενυχτάει
Κι είναι πάντα σκοτεινό.



Παρασκευή 10 Ιουνίου 2016

Ο υπέρ πάντων

Αγωνίστηκα τίμια. 
Δοκίμασα τεχνικές και επιστήμες. 
Πήρα δρόμους διαφορετικούς και ίδιους
με ιδρώτα και με αίμα να διαρρήξω,
προσπάθησα κι ορκίστηκα,
το αίνιγμα των ανθισμένων θαλασσών 
στους λεπτούς σου αστραγάλους,
τις χαρακιές στα γόνατά σου 
και των μηρών σου την απαλότητα. 
Μάταια όλα. 
Πάντα ταξιδεύαμε περνώντας 
από τους ίδιους σταθμούς 
σε αντίθετες κατευθύνσεις. 
Αναχωρήσεις εγώ κι εσύ αφίξεις. 
Αναχωρήσεις εσύ κι εγώ αφίξεις. 
Να μην αφήνεται ποτέ το πρόσχημα εκτεθειμένο. 
Ο γόρδιος της εκ του σύννεγγυς οικειότητος να νικά την λεπίδα. 

Μεταχειρίστηκα κι όποιον άλλο δόλο ήξερα!
Όλες μου τις ακριβές ατιμίες ξόδεψα. 
Μηχανεύτηκα άλογα κούφια, 
και κούφιες υποσχέσεις,
όνειρα εύκρατα και φουσκωμένα,
γαίες επαγγελίας ευαγγελίστηκα 
κι έταξα εαυτώ και αλλήλους, 
τον γενναίο, νέο κόσμο 
που η επαλληλία μας θα εγκαθιστούσε 
αντίβαρο στην πένισσα πραγματικότητα. 

Φεύ!
Μηροί, κόμποι, και πραγματικότητες 
δεν επτοήθησσαν. 
(Ίσως ελάχιστα και μόνον οι πρώτοι.)
 
Έτσι κι η μόνη εντιμότητα που μου απέμεινε,
τα ελάχιστα "σ´ αγαπώ" που ξεστόμισα
στο κοίλο της μασχάλης σου,
χάθηκε, 
εξατμίστηκε και χάθηκε,
μαζί με την γλυκιά μυρωδιά του ιδρώτα σου. 
Μαζί με την μέγιστη τέχνη της αυταπάτης του έρωτα. 

Έτσι κι η μόνη ατιμία που μου απέμεινε,
η ψευδαίσθηση της αποκαθηλωμένης μνήμης,
πρόφαση κάποιας δήθεν καθυστέρησης,
θα χαθεί κι αυτή,
θα εξαυλωθεί και θα χαθεί,
ηττημένη όπως κι η μυρωδιά σου 
κι ατιμασμένη που κατάντησε μνήμη και λέξεις.  


Κυριακή 5 Ιουνίου 2016

Το μπαλόνι

Οι περισσότεροι ζουν στην επιφάνεια ενός μπαλονιού. 
Εκπνέω και διαστέλλονται. 
Εισπνέω και εισβάλλουν στο στήθος μου.  

Ειναι φιγούρες μυθικές 
Παραμορφωμένα σχήματα φριχτά
Αναπνέω τις επιθυμίες τους 
και κατά κάποιο τρόπο ζω. 

Προσαρτημένο στο στόμα μου 
το άτιμο μπαλόνι,
βήμα δεν κάνω χωρίς να το κοιτώ. 
Μεγαλώνει με την ανάσα μου
Ορέγεται το οπτικό μου πεδίο
και το καταλαμβάνει όλο και περισσότερο. 
Κάποια στιγμή θα περπατώ χωρίς να βλεπω
παρά μόνο κωμικές και τραγικές φιγούρες 
ανθεκτικού και ελατού υλικού
χρώματος πρασινωπού. 



Τρίτη 31 Μαΐου 2016

Τω Καίσαρι

Γεροντική άνοια σου λέει.
Όχι φίλε μου.  Δεν θα πέσω τόσο χαμηλά. 
Όχι.  Δεν θα καταδεχτώ τέτοια αρρώστια.  
Γεροντική ανία είναι.  Ανία να την λες.  
Μην τη φοβάσαι τη λέξη.  
Για την κούραση αυτή που σου φορτώνει η ζωή, 
μην καταδεχτείς αήθεις εξωραϊσμούς.
Όταν φτάσει εκείνη η ώρα, 
μη μου στερήσεις το ύστατο δικαίωμά μου.  
Ανία να την πεις.  
Μήπως δικαιωθώ εν ζωή. 
Κι ας μη με χειροκροτήσεις.
Χειροκροτημένοι και μη, όμοια απουσιάζουν.   


Φιλασοφίες

των ανθρώπων οι βροχές και η υγρασία της λύπης τους,
κι αλίμονο αν μαθαίναμε από την παλιά σοφία.

των ανθρώπων οι ήλιοι και η ζεστασιά της χαράς τους,
κι αλίμονο αν ευτυχούσαμε εξ αντανακλάσεως.

των ανθρώπων οι ήσυχες, αδιάφορες, μακρές ημέρες,
αν κατάφερνε κανείς να ενταθεί περισσότερο από ελάχιστα
αλίμονο!

πως θα λογίζονταν το ανθρώπινο και το θείο;


Δέντρα πάλι - πλάνο 3ο

Θα ζωγραφίσω μάταια, δέντρα
- μη μου χαλάτε τον ειρμό -
θα τα κλαδεύω πριν καρπίσουν. 

Θα ´ναι τα άνθη όλο υποσχέσεις 
- το μεταξένιο και το άμοιρο - 
θα τα μυρίζω όπως τα λιώνω. 

Λέω ν´ ανοίξω ένα αυλάκι 
και στη φλέβα τους
να δοκιμάσω να μπολιάσω το κορμί μου. 

Λέω να μάθω να μιλώ,
όπως τα χέρια τους,
μ´ ένα απαλό μουρμουρητό και να σιωπώ. 

Θα ζωγραφίζω μάταια δέντρα 
- τι άλλο απέμεινε να κάνω; -
προσομοιώσεις ζωής δεν αντέχω άλλες. 

Θα ´ναι τα φύλλα αέρινα κι ευλύγιστα
- τα χάδια τα ανεξίτηλα και τα ψεύτικα -
αόρατες οι ρίζες, επίμονες και σκληρές.

Λέω ν´ ανοίξω ένα αυλάκι 
και στη φλέβα τους
να δοκιμάσω να μπολιάσω το κορμί μου. 

Λέω να μάθω να μιλώ,
όπως τα χέρια τους,
μ´ ένα απαλό μουρμουρητό και να σιωπώ. 


Ο κάδος

Υπάρχουν φωτεινές στιγμές στην ιστορία όλων μας.
Κάποιες ισοβαρείς και αρκετές για να ισοσκελίσουν
μια ολότελα άσκοπα ξοδεμένη ζωή,
γεμάτη με πολλά σώματα που είναι κανένα σώμα,
γεμάτη με το ωραίο χρώμα, το μαύρο χρώμα.

Εσύ όμως μην ανησυχείς για αντανακλάσεις φωτός
και λοιπές θνητές ασχολίες.
Διάλεξε όποια κομμάτια μου σε αφορούν
- βγαίνω σε τεύχη -
και τα υπόλοιπα ρίξτα στον κάδο
μαζί με τα άχρηστα κρεμμυδότσουφλα.

Τί;  Δεν σου κάνουν ούτε αυτά;
Μα αγάπη μου, η αγάπη, δεν είναι θέμα ολότητας.
Η αγάπη είναι θέμα φαντασίας, μόνο.
Κι αν πηγαίνεις με κλάματα στο μυστικό σου δωμάτιο
και δεν βρίσκεις κανέναν ν' αγαπάς,
και λες πως δεν γνώρισες ποτέ κανέναν ν' αγαπάς,
και μένεις μοναχικά ακόμα κι εκεί περιμένοντας...
ε, αυτό αγάπη μου μην το χρεώνεις στην αγάπη.
Χρέωσέ το στην φαντασία σου.


Τρίτη 24 Μαΐου 2016

Η πέτρα

- Γιατί είσαι λυπημένος γιε μου;
- Σκότωσα κάποιον.
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Το ξέρω μητέρα...  Πήρα μια πέτρα και του έλιωσα το πρόσωπο.
- Σε συγχώρεσε γιε μου;
- Ναι μάνα.  Μου είπε ότι όσο η πέτρα έλιωσε το πρόσωπο, τόσο και το πρόσωπο έλιωσε την πέτρα.  Κι ό,τι το αίμα είναι αίμα.  Είτε είναι κόκκινο.  Είτε είναι πέτρινο.
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Το ξέρω μητέρα...  Μετά σηκώθηκε και βάφτηκε μητέρα.  Φόρεσε αρκετό μακιγιάζ.  Έγινε φάντασμα και δε το αναγνωρίζω πια το πρόσωπο αυτό μητέρα.  Κι ας το αγάπησα πολύ.  Πάρα πολύ...
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Μητέρα έχει κόκκινα χείλη και γελάει.  Δεν είναι αυτό το γέλιο της μητέρα.  Το ξέρω το γέλιο της.
- Θα καείς στην κόλαση γιε μου.
- Καίγομαι μητέρα.  Δεν αγαπώ μητέρα.  Παρά μόνο την πέτρα.
- Θα καώ στην κόλαση γιε μου.
- Το ξέρω μητέρα.  Σε συγχωρώ μητέρα.  Όσο η αγάπη πετρώνει, τόσο η πέτρα αγαπά.  


Σάββατο 21 Μαΐου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Τίποτα παράξενο η αγάπη

"Δεν είναι τίποτα παράξενο η αγάπη. Και πάψε πια να εκπλήσσεσαι."  Όλο κάτι τέτοια μου ´λεγες τις μέρες που ο ήλιος δεν έδυε κι εσύ δίδασκες τις επιφάσεις σου. Κι όμως για μένα ήταν ανεξήγητη. Και στο λέω τώρα που δεν είσαι πια.

Υπάρχει πάντα μια ασάφεια στις φωτογραφίες σου. Το βλέπω πλέον καθαρά. Λες και δεν βρισκόσουν ποτέ σε ένα μέρος. Κοιτάζω αυτό το άδειο άλμπουμ μας και αναρωτιέμαι. Πώς γίνεται περισσότερο να απουσιάζεις παρά να υφίστασαι; Πώς το κατάφερες αυτό, κι είναι θολές οι μέρες και οι εμφανίσεις σου;

Ήθελα από τότε και τόσο πολύ να σε περιγράψω με σαφήνεια. Να σε ορίσω. Να σε καταλάβω. Βρήκα τελικά μια ωραία λύση. Πήρα τη ζωή μου και την έριξα σε μια σκηνή τσίρκου. Ζωγράφισα πορτοκαλιές και κόκκινες ακτινωτές ρίγες στην τέντα του. Κι από πίσω του ψηλά, σκούρα σύννεφα και γκρι. Και κάρφωσα στο χώμα ένα φουγάρο από κόκκινα τουβλάκια να καπνίζει. Να λερώνει τον αέρα και να πνίγει τις αναπνοές μας. Τέλος, σ´ έβαλα να καθίσεις σε μια σκληρή καρέκλα μπροστά απ´ ολ´ αυτά.
Με τα χέρια σου απαλά ακουμπισμένα στα γόνατα. Με τα γόνατα κλειστά και τα πόδια σταθερά καρφωμένα στο έδαφος. Με την πλάτη σου στητή. Μ´ ένα άσπρο πουκάμισο μεταξένιο με δαντέλα.  Κλειστό στο λαιμό. Και τα μαλλιά σου κότσο, πιασμένα ψηλά στο κεφάλι. Με το πρόσωπό σου, το αλαβάστρινο, στεγνό. Και τα κοραλλένια χείλη σου σφιχτά.

Είπα: "Δεν μπορεί!  Θα φυλακίσω την ελάχιστη στιγμή της." Θα την κοιτάξω και θα την καταλάβω αποτυπωμένη. Κι όμως! Όταν σ´ έψαξα αργότερα στο γυαλιστερό χαρτί, βρήκα μόνο τα χέρια σου.

Ναι, δεν είναι τίποτα παράξενο η αγάπη ίσως. Μονάχα ένα φριχτά παραμορφωμένο πλάσμα που το γέννησα μονάχος μου και το περιφέρω χρόνια στον κόσμο με μια χοντρή αλυσίδα. Και που κανένας δεν πληρώνει πια να δει. Γιατί είναι γεμάτος πια ο κόσμος φρίκες, απ´ άκρη σ´ άκρη. Και που να στήσω πια το τσίρκο μου δεν ξέρω και δεν έχω. Και ποια βιτρίνα να στεγάσει την θολή φωτογραφία σου δεν βρήκα ακόμη τόσα χρόνια που γυρίζω.

Σκέφτομαι τελευταία μια λύση ανάγκης. Να ξεθάψω το παλιό ανοιχτήρι του παππού για τις κονσέρβες. Είναι σκουριασμένο από χρόνια και θαμμένο δίπλα του, αλλά είμαι σίγουρος. Θα κάνει τη δουλειά του μια χαρά, αν καταφέρω να το βρω. Αρκεί να μη φοβηθώ να ματώσω τα νύχια και τα χέρια μου. Μ´ αυτά τα εργαλεία θα σκάψω για να ησυχάσει επιτέλους η απορία μου. Θα σκάψω και θα το βρω. Χωρίς να ξεπλυθώ, με το αναστημένο ανοιχτήρι θα ανοίξω σιγά-σιγά μια τρύπα στο στήθος μου. Θα πετάξω το άχρηστο στέρνο μου στον ανοιχτό λάκκο. Θ´ αδειάσω εκεί και τα άχρηστα περιεχόμενα του. Θα κλείσω ύστερα το άνοιγμα μ´ ένα γυάλινο παράθυρο από παραμορφωτικό γυαλί. Και θα την αφήσω μέσα.

Γιατί δεν είναι τίποτα παράξενο η αγάπη. Αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος γι' αυτό. 


Τετάρτη 18 Μαΐου 2016

Εξ ορισμού

Εσύ, η φωνή, κι η πέτρα σου, 
με τα τούλια και τις λεβάντες,
με τ´ ανθισμένα παράθυρα.  
Εγώ, η ακοή κι η πορσελάνη,
με τα γόνατα και τις πληγές,
με τα λυτά κορδόνια μου. 

Με ρίψεις και με κρούσεις οριζόμαστε. 

Εσύ, η Ηχώ, και οι αυταπάτες μου,
με τις κίτρινες, χρυσές κλωστές,
με τα φωτισμένα λευκά, τα ελληνικά. 
Εγώ, η απεικόνιση του ιδανικού σου, 
με τα καμμένα χέρια, τ´ αεικίνητα, 
με τα πλανεμμένα μάτια μου. 

Με λόγια και με αέρα κρατιόμαστε. 

Εσύ, η μικρή αναμονή και ο γάντζος
με τις κρεμασμένες λαχτάρες,
με τις αφημένες υποσχέσεις. 
Εγώ, ο νόμος του ανέφικτου,
με αυταπάρνηση ο υπηρέτης 
με θυσία ανώφελη, ως οφείλει. 

Με κραυγές και με φτερά χωριζόμαστε. 



Δευτέρα 16 Μαΐου 2016

Το αυτοκίνητο

Πιο κάτω μια κοπέλα πετάει
την γυμνή ρόμπα της
μέσα στα μάτια του μικρού αγοριού.

Ένα αυτοκίνητο θα πέσει
απ´ τον δεύτερο
και θα σωθούμε όλοι

Μια στρατιά κάγκελα παρελαύνουν
Κι ο ήλιος τρελαίνει τα μάτια τους

Τα κύματα σπάζουν ένα ένα
Η πλάτη μας προστατεύει την μεγάλη
αυταπάτη του έρωτα
Ευτυχείς οι τυφλοί, ευτυχείς
Και οι λίγοι με τα μάτια τοποθετημένα στη λάθος μεριά
δυστυχείς δια παντός

Ένα αυτοκίνητο θα πέσει
απ´ τον δεύτερο
και θα μας λιώσει.

Μια στρατιά από κάγκελα παρελαύνουν
Κι ο ήλιος τρελαίνει τα μάτια τους

Τα κύματα λιώνουν λίγο λίγο
τη διαβρωμένη υπόσταση την ελάχιστη,
τη μέγιστη αυταπάτη
Μακάριοι οι ανυπόστατοι, μακάριοι
οι μακαριστοί, ανεξαρτήτου ιερότητος

Και οι άλλοι, οι ανυποψίαστοι και οι έξοχοι
μακάριοι κι αυτοί
Προπάντων αυτοί μακάριοι. 


Τετάρτη 27 Απριλίου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Η ταπετσαρία

Το σπίτι της θείας μύριζε ναφθαλίνη γερμανική.  Δεν έχω ιδέα πώς μυρίζει η γερμανική ναφθαλίνη.  Αν μύριζε κάπως διαφορετικά από τις υπόλοιπες ναφθαλίνες, φαντάζομαι θα μύριζε έτσι. 

Πρώην μετανάστρια, επέστρεψε σαν μετανάστρια, και έζησε μέχρι το τέλος σαν μετανάστρια.  Έκρυβε στα ντουλάπια και τα συρτάρια της μυστήρια υφάσματα λαχούρ και φλοράλ κι είχε σαγρέ ταπετσαρίες στους τοίχους και σκουρόχρωμες, βαριές μοκέτες στο σκοτεινό διάδρομο που οδηγούσε στην κρεβατοκάμαρα. 

Τα στόρια παντού, σχεδόν πάντα κατεβασμένα.  Ο ήλιος τρύπωνε μόνο συνωμοτικά, σε όλα τα δωμάτια.  Το σπίτι ήταν σαν σε καταστολή.  Εκτός απ´ την κουζίνα.  Εκεί χτυπούσε η καρδιά του.  Η θεία τηγάνιζε πάντα πατάτες και συκώτι μοσχαρίσιο.  Άλλες φορές έφτιαχνε πατατοσαλάτα και κέικ.  Στριμωχνόμασταν εννιά, δέκα νοματαίοι γύρω από ένα τραπέζι μελαμίνης που με το ζόρι μας χωρούσε.  

Μεγαλώσαμε με την καθιερωμένη εβδομαδιαία επίσκεψη στο διαμέρισμα της Επταλόφου. Με πατάτες τηγανητές.  Με τη γιαγιά πότε στο μπαουλοντίβανο της μικρής κουζίνας και πότε στο στενό μπαλκόνι της οδού Βενιζέλου πάνω από την πλατεία.  Το χαρτζιλίκι για μπουγάτσα από κάτω.  Την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.  Με μια πορτοκαλί ηλεκτρική σκούπα AEG.  Χρόνια απανωτά.  Αριθμός 76.  Τρίτος όροφος.  Μωσαϊκό στους κοινόχρηστους διαδρόμους και το ίδιο κουρασμένο ασανσέρ.   

Με την γκρίνια της μάνας για τη γιαγιά, και για την θεία και τον θείο.  Με την γκρίνια της μάνας για τον πατέρα.  Του πατέρα για τη μάνα.  Με τις ανακατωμένες αγάπες και τα μίση να πετάνε εδώ κι εκεί.  Να αναδιανέμονται.  Να αποδομούνται και να ανασυντίθενται.  Το σπίτι της θείας που μύριζε ναφθαλίνη γερμανική, ήταν ένα πεδίο σφαγής.  Η παχιά μοκέτα του ήταν βουτηγμένη στο αίμα της στρεβλής εκείνης οικογένειας.  Κι όλοι εμείς τσαλαπατούσαμε επάνω της μεθυσμένα, όπως πατώντας σταφύλια. 

Ένα μεσημέρι που έπρεπε να κοιμηθώ με το ζόρι, αποφάσισα να ζωγραφίσω τις σαγρέ ταπετσαρίες δίπλα στο κρεβάτι.  Ξεκίνησα με ένα μικρό προσχέδιο μιας ιστορικής μάχης.   Δεν θυμάμαι ποιας.  Κρατούσα ένα μολυβάκι τόσο δα, καλά κρυμμένο στο μανίκι σαν βαρυποινίτης.  Ξεκίνησα από ένα μικρό κομμάτι, είκοσι επί είκοσι εκατοστά δίπλα στο μαξιλάρι μου.  Εκεί έκανα το προσχέδιο.  Τις αρχικές παρατάξεις των στρατευμάτων.  Μετά το έξυσα μια φορά και επεκτάθηκα σ´ όλο τον τοίχο, αναπαράγοντας τις διάφορες φάσεις της.  Ενώ η μάχη μαίνονταν πια, και δεν υπήρχε καμία σωτηρία για κανέναν τους, ακόνισα μια τελευταία φορά το μολυβάκι μου με τα παιδικά μου δόντια.  Έφτιαξα μια μικροσκοπική λεπίδα.  Πέρασα από τη μεσοτοιχία δίπλα, στην κουζίνα. Και τους έσφαξα όλους. 


Όταν ξύπνησα αργά το απόγευμα, ο πατέρας μου στέκονταν βλοσυρός πάνω από το κεφάλι μου.  Ενώ εγώ είχα ξεχάσει τα πάντα για τη μάχη, εκείνος ήταν έτοιμος να με μαλώσει αυστηρά για πέντε μολυβιές στην μέχρι το μεσημέρι αδιάφορη ταπετσαρία. 


Τρίτη 26 Απριλίου 2016

Ο Λευτέρης

Τον λένε.  
Δεν έχει ιδέα 
γιατί. 
Ποτέ του δεν 
ήταν. 
Έζησε μια ζωή 
άβολη. 
Ποτέ 
στο σώμα του. 
Ποτέ
τ´ όνομά του. 

Θυμάται μονάχα 
ελάχιστες φορές,
τρύπες στην 
ιστορία του,
να είναι
αυτός με παλμό
στην καρδιά του, 
με συντονισμένη 
ανάσα κι ένα 
λουλούδι 
στα δόντια. 

Τον λένε 
αλλά δεν είναι,
αν εξαιρέσεις 
το λουλούδι,
παρά το άβολο
ανακάθισμα,
τα φαγωμένα
νύχια κι η 
δύσκολη 
αναπνοή. 
Στην άκρη του 
κοιμάται,
να μην κουράζει
το κρεβάτι του.
Παραμερίζει
διαρκώς 
μη τύχει και
απαντήσει 
στο δρόμο 
τον συνονόματο 
εαυτό του,
μη τύχει και 
κοιταχτούν,
μη τύχει και 
του ζητήσει 
τα ρέστα που 
κράτησε,
πώς τόλμησε, 
στις τρύπιες 
τσέπες του
και τα ´πε ζωή. 


Δευτέρα 25 Απριλίου 2016

Το αστείο πηγάδι

Έλα πηγάδι βαθύ και στενό,
ελεεινό πηγάδι. 

Ανάβεις και σβήνεις τον ήλιο,
ακούς τις βροχές στο κεφάλι σου,
ακούς τις βροχές στα πόδια σου,
πηγάδι που ανάβεις και σβήνεις τον ήλιο,
πηγάδι που βλέπεις τα δέντρα να περνούν, 
πηγάδι βαθύ και στενάχωρο 
με μαύρα τούβλα στους τοίχους σου,
μαύρα τούβλα παντού κι απροσδιόριστο βάθος,
απελπισμένο, αστείο φρέαρ,
που δεν ξεχειλίζεις και που δεν στερεύεις
και που σε τρυγούν θλίψεις αυθεντικές σαράντα διψασμένα χρόνια. 

Η μνήμη των κύκλων σου απαράμιλλη 
(ενώ η δική σου μικρή, ελάχιστη),
απαράλλαχτα κυλά, 
στο κοίλο δέρμα σου πηγάδι,
ελάχιστο και βαθύ, 
καημένο, φαιδρό πηγάδι. 

Μη σε νοιάζει καρτερικό!
Άπειροι χρόνοι θα ποτιστούν απ´ το αίμα σου,
και θα ´ρθουν χρόνοι που οι λύπες θα ´ναι άχρηστες
και θα πληρώσεις το τρύπιο βάθος σου, έρμο και μόνο,
επίμονο, 
και θα ´ρθουν χρόνοι που οι χαρές θα είναι άχρηστες
και θα αδειάσεις το τίμιο σώμα σου, έρμαιο και μόνο, 
επίπονο. 

Το επιτύμβιο κλέος σου θα θαυμάζουν 
λίγοι διψασμένοι περαστικοί 
και θα πετάνε πέτρες μίσους στ´ άψυχο βάθος σου... 
μέχρι να σβήσει κι αυτό.

 

Δευτέρα 18 Απριλίου 2016

Τα μολύβια

Μια ζωή συνέλεγα μολύβια.
Αναρωτιόμουν. 

Τώρα ζωγραφίζω δέντρα που τα δέρνει ο άνεμος.
Τρώω τα μολύβια μου αργά
και δε μαζεύω άλλα πια. 

Φοβάμαι, κάποτε τα μολύβια θα τελειώσουν.
Τα δέντρα μου θα μείνουν αζωγράφιστα. 
Κι η ιστορία μου ανείπωτη. 


Η τρίτη αντανάκλαση της μαρκίζας

Αυτοί που από λάθος απώλεσαν μικροί,
κι εσύ λαμπερός ανάμεσά τους,
την απώλεια μια ζωή αναζητούν 
σαν μαθημένη ευαισθησία, 
σαν μια μεγάλη ανοησία. 

Παλιοί σκύλοι, παραστρατημένοι εστέτ,
κι εσύ νικημένος ανάμεσά τους,
την οδύνη μια ζωή τρυπούν 
σαν εξαρτημένη εξαπάτηση,
σαν κουρασμένη τιμωρία. 

Αυτοί που από λάθος ζήσανε μικροί,
κι εσύ πιο μικρός ανάμεσά τους,
στην ουσία μια ζωή αστοχούν,
σαν δικαιωμένη αυτοχειρία,
σαν αδύνατη εκεχειρία. 


Κυριακή 17 Απριλίου 2016

Υγρασία

Εσύ πού ταξιδεύεις, όταν ταξιδεύεις;
Πού αναπαύεται η σκέψη σου, 
όταν φεύγεις;
Ψάχνει να βρει εκείνο το Κάτι το σημαντικό
και στην εικόνα του αφήνεται;

(Το ημιτελές χωράει φαντασία άπειρη. 
Αυτό που ζούμε είναι νεκρό. 
Έτσι αναρωτιέμαι αν κι εσύ καμιά φορά,
σ´ ένα ημιτελές κοινό και παλιό αναρρώνεις 
από την καθημερινή σφαγή.)

Θυμάμαι. 
( ) κοιτούσα αχόρταγα. 
Όπως κάτι που ποτέ δεν θα ´χω. 

(Η ζωή είναι υγρασία. 
Μπαίνει ύπουλα παντού. 
Απ´ τις λεπτές χαραμάδες των παραθύρων μας. 
Διαβρώνει τη φαντασία μας. 
Και πρασινίζουν τα τοιχώματά της. 
Και σαπίζει το δέρμα της. 
Ποιος αντιστέκεται στην φθορά της;)

Δεν έχω πια φαντασία. 
Την κατέλαβε ολοκληρωτικά η ζωή. 
Εκτείνομαι από τις τρίχες των μαλλιών μου 
εως τα δάχτυλα των ποδιών μου. 
Ενάμισι τετραγωνικό σάρκα και κόκκαλα και τρίχες. 
Ένα ογδόντα δύο, έκταση χεριών. 
Τι να αγκαλιάσει κανείς με ένα σώμα;

(Καταλαβαίνω πλέον τη σιωπή. 
Την παραδοχή της ήττας. 
Τα χρώματα των λουλουδιών. 
Το λάθος και το τυχαίο. 
Το αδύνατο. Και το λίγο. 
Το αδιανόητο και το κλάμα.)

Θυμάμαι. Αποστειρωμένα και αφ´ υψηλού. 
Τι αισχρός τρόπος να θυμάται κανείς!



Πέμπτη 14 Απριλίου 2016

Η ερωμένη

Ποίηση είναι αυτό που δεν είναι. 
Εκείνο που το θες για να το χάνεις. 
Η βίωση της απώλειας μόνο είναι. 
Διότι αν αυτό δεν είναι
- ακόμα και αν δεν είναι -
αυτό είναι. 

Έτσι, καμιά ιστορία δεν είναι αλήθεια. 
Οι μεν φανταστικές εξ ορισμού
- όσο ισχυρά ριζωμένες κι αν είναι. 
Οι δε αληθινές, ποτέ αληθινές. 
Και πως θα μπορούσαν άλλωστε;

Και στις χαραμάδες τους, πέφτει κέρμα η επιβίωση. 
Κουδουνίζει στους γρανίτες της πρώτης. 
Αλαλάζει στα κύμβαλά της το κίβδηλό μας. 
Αντανακλά στις αιχμές της δεύτερης 
και κομμάτια της αφήνει ματωμένα,
κόκκινα και κίτρινα και πράσινα, ενίοτε, 
μα κυρίως μπλε, μπλε βαθιά, προπομπούς μαύρων. 
Κι έπειτα αφήνεται χαμένη. 
Απομεινάρι και κέρμα ασήμαντο, λιανό, από κόκκινο χαλκό
κάτω απ´ το κάθισμα του παλιού αυτοκινήτου του πατέρα. 

Ποίηση σα να λέμε, είναι αυτό που δεν ευτύχησε να μη ζήσει. 
Και αλήθεια, μια συνισταμένη του απείρου, απροσδιόριστη και πρόστυχη ερωμένη.


Δευτέρα 4 Απριλίου 2016

Το δέντρο - πλάνο 2ο

Το δέντρο.
Ένας χάρτης.
Τον περπατήσαμε τον κόσμο
φύλλο φύλλο.

Το δέντρο.
Ένα δωμάτιο.
Σ´ αυτον τον κύβο μεριμνήσαμε
τούβλο τούβλο.

Το δέντρο.
Ένα τρυπάνι.
Στο χώμα βαθύναμε απαραίτητα
αλλά μη αναγκαία.

Εις ύψος ανάπτυξη για εποπτικές απελπισίες
Πλάτεμα για ανάπτυξη αχρείαστων αντοχών
Εις βάθος διακλάδωση για ριζωμένες αοριστίες

Και οι δαίμονες;
Οι δαίμονες ήταν οι βάρβαροι.
Μη μας στερείτε την τελευταία μας λύση. 

Σάββατο 2 Απριλίου 2016

Τοπικά νέα

Εδώ, είναι λες και σ´ αγαπάω περισσότερο. 
Βγαίνω στο δρόμο με το θόρυβο, 
με τα δέντρα εκατέρωθεν 
και την αψίδα στο κεφάλι του,
φωτογραφίζω το σημαντικό τίποτα,
και σου απευθύνομαι. 

Είναι μια τρύπα στον κόσμο, 
στη θέση αυτή,
κι όποτε έρχομαι εδώ 
της ρίχνω τσιμέντο και αίμα. 

Εδώ ήταν που έλεγες πως είναι αδύνατον να είμαστε. 
Εδώ που αψηφήσαμε το αδύνατο. 
Εδώ που κάθε χρόνο μια φορά 
γιορτάζουμε την ήττα μας και την αποκοτιά μας. 

Και τέλος 
Εδώ 
είναι αυτό που δεν είναι. 
Κι εμείς από δίπλα του,
εδω...,
αναπολούμε τόσα που δεν ευτύχησαν.


Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Το νερό

Τι όμορφα που βρέχει!
Πάνω στις επιθυμίες μας
Πάνω στις αμαρτίες μας 

Κυλάει το νερό κορδόνια στα παράθυρα 

Τι όμορφα που βρέχει!
Στα κορμιά μας και στις γειτονιές
Στα κορμιά και τις ξερές πορτοκαλιές

Κυλάει το νερό κορδόνια στα παράθυρα 

Τι όμορφα που βρέχει!
Στον Αμερικάνικο νότο και τις ζέστες του
Στο Παρίσι με τις λεπτές γυναικείες φιγούρες

Κυλάει το νερό κορδόνια στα παράθυρα 

Τι όμορφα που βρέχει!
Αφήστε μας να κυλήσουμε στις λείες επιφάνειες
Αφήστε μας να γίνουμε αυτό που είμαστε

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Το δέντρο - πλάνο 1ο

Σε αγαπούσα
όπως τα δέντρα που τα ´χει φυσήξει 
ανελέητος Βοριάς και στρέψανε
κορμό και φύλλα και κλαδιά 
κατά την πεθυμιά του,
και την κοιτάνε πια από λίγο πιο κοντά,
και την μαρτυρούν και τη λένε,
και την αγάπησαν κι αυτά,
κι όλο τον άνεμο περιμένουν
να τα σπρώξει λίγο ακόμα προς τα ´κει,
κι όλο απλώνουν και τεντώνονται
να την φτάσουν, 
να την αγγίξουν, 
να την σκιάσουν,
να την δροσίσουν,
κι όλο ξεχνούν πως είναι δέντρα
και πως δεν θα πάνε πουθενά. 

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Τρυφερά τετ-α-τετ

Σκαρφάλωναν οι τάφοι στον λόφο
Τα τέρατα και τα σημεία των καιρών
όλα στρωμένα όμορφα και βαθιά. 
Σκαρφάλωναν οι τάφοι στον λόφο 
ζώα νυκτόβια, τρομακτικοί θηρευτές, 
χωνεύοντας την ανέστια πια λεία. 

Ησύχασαν για λίγο τα χέρια και τα μάτια, 
κι εκείνα εκεί, και τούτα δω. 
Κοιτιόμασταν αμφοτεροι 
εκατέρωθεν του καθρέφτη 
με τη γαλήνη
που η απόσταση απ' τη ζωή χαρίζει. 
Τα κυπαρίσσια έγερναν στοργικά 
πάνω απ´ το ματαιωμένο θαύμα 
κι άλλα πουλιά δεν πετούσαν.

Ύστερα τα μάτια ξεχάστηκαν 
και πήραμε νεκροί και ζωντανοί το δρόμο μας
ξεχνώντας ένα "καλή αντάμωση" να ανταλλάξουμε τρυφερά. 



Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016

Ορατών τε πάντων και αοράτων

Ιλουστρασιόν το φάντασμα που μ' επισκέπτεται ακόμα.
Φω κι εικόνα μαγική.
Μια σελίδα περιοδικού ποικίλης ύλης.
Ένα υπέροχα τυλιγμένο κουτί με χρυσή κορδέλα.

Με πιάσανε στον ύπνο και με θολώσανε με όνειρα.
Με εξαίσιες μουσικές με ξεμυαλίσανε.

Είναι αόρατος αυτός ο κόσμος.
Και όλοι οι εις αυτόν συμμετέχοντες.
Αόρατοι κι αυτοί.

Κι εγώ που γι' αυτήν την οφθαλμαπάτη γράφω,
κι αυτό το γραμμένο και το γραφόμενο,
κι εσύ που διαβάζεις,
αόρατοι όλοι μας.  


Περί ελέους

Αχ, όμορφα κορίτσια!
Μη βγάζεται τόσες φωτογραφίες.
Ο ανελέητος χρόνος θα σας εκδικηθεί.
Το αγλάισμα του προσώπου σας θα μασήσει
και θα το φτύσει στα πόδια σας.

Αχ, φερέλπιδες ποιητές!
Μην γράφετε τόσα ποιήματα.
Ο ανελέητος χρόνος θα σας εκδικηθεί.
Την λάμψη των λέξεών σας θα σκουριάσει
και θα ανατρέψει την σιγουριά τους.

Αχ, απερίσκεπτοι εραστές!
Μην χαρίζεστε τόσο απλόχερα.
Ο ανελέητος χρόνος θα σας εκδικηθεί.
Την λαχτάρα των φιλιών σας θα αφανίσει
και θα στεγνώσει την δροσιά τους.

Αχ, ανόητοι άνθρωποι...


Ανομίες

Διότι εμείς δεν είμαστε παράνομοι.
Άνομοι είμαστε
την ώρα που αγκαλιαζόμαστε
και ανασαίνουμε
από αναπνευστήρα και μπουκάλα
ο ένας του άλλου την αναπνοή.

Άνομοι και αιμοδιψείς.
Γιατί το αίμα το δικό μας δε μας φτάνει
κι έτσι δαγκωνόμαστε
για να πιει ό,τι μπορεί καθένας απ' τον άλλο,
στο τέχνασμα αυτό της φύσης
που μας βασανίζει.

Άνομοι γιατί όταν υπάρχουμε μαζί
τα άλλα παύουν να υπάρχουν.


Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

Δαμόκλειος

Μου τρύπησε το σάλιο σου τη γλώσσα.
Κι αυτό το χάδι σου έμεινε πάνω απ' το κεφάλι μου.
Και χάσκει αιώνια δεμένο από μια κλωστή.

Δε λέω πια.  Μπαίνει αέρας στα λόγια μου και σβήνονται.
Δεν αφήνομαι πια.  Αν αφεθώ θα εκδικηθεί το άνωθεν σπαθί.
Δεν θέλω πια.  Ακινητώ να μην τρομάξω την κλωστή.

Ξέρω το κόστος του φιλιού.
Ξέρω το κόστος του χεριού.
Μένει τώρα να μάθω και πόσο στοιχίζει η λάμα.
Αλλά τι λέω;
Ένα κεφάλι ακριβώς.  


Σάββατο 12 Μαρτίου 2016

Νιπτήρ χειρών

Ξεπλένεται το αίμα
στο καινούργιο σώμα
πολλές φορές.
Άλλες θυμάται.

Το παν είναι η κύλιση
Το απαστράπτον ποδήλατο
Στην ποίηση και στην αγάπη

Ξεπλένεται το σώμα
στο καινούργιο αίμα;
Καμία φορά.
Πάντα θυμάται.

Το παν είναι η αδράνεια. 
Το ιριδίζον κέντρο των ακτίνων.
Στην ποίηση και στην αμνησία. 


Πέμπτη 10 Μαρτίου 2016

Μασκαραλίκια

Ήταν μια φορά ένας βράχος. 
Τα βράδια ντύνονταν φάρος. 
Κορόιδευε τα πλοία και τα βούλιαζε. 
Τα σπρωχνε προς τ´ αδέρφια του. 
Τα λιάνιζαν όμορφα κι ωραία. 

Ήταν μια φορά ένας φάρος. 
Τα βράδια ντύνονταν βράχος. 
Τρόμαζε τα πλοία και τα έδιωχνε. 
Τους ούρλιαζε μην πλησιάσουν. 
Τα απωθούσε όμορφα κι ωραία. 

Μια μέρα ο βράχος ναυάγησε στον φάρο. 


Τάδε Μαρτίου συν μία

Βρέχει συνέχεια στην ακόρεστη πόλη
Δρόμοι και σπίτια οριστικά αφυδατωμένα
πίνουν αδίκως τις υδάτινες κλωστές. 

Μονότονοι ήχοι ρυθμικοί και επίμονοι
νανουρίζουν το τελείωμα της μέρας. 
Τάδε Μαρτίου του έτους Χ ξαπλώνω. 

Τάδε Μαρτίου συν μία,
ξυπνάω στη μέση της βροχής
από ανονείρευτο ύπνο. 
Πλέουν γύρω μου τ´ αξεδίψαστα σπίτια, 
οι αξεδίψαστοι άνθρωποι, και τ´ αξεδίψαστα χρόνια. 
Την κουρασμένη μας δίψα σέρνουμε όλοι μας
στους ιδρωμένους δρόμους και τις γωνιές της. 
Ξεπληρώνουμε χρέη και φορτωνόμαστε τα επόμενα. 
Κι η επίμονη βροχή συνηγορεί. 


Κυριακή 6 Μαρτίου 2016

Le vent nous portera

Θα ξεχωρίσει την ήρα από το στάχυ
αυτός ο άνεμος ο διακριτικός. 
Τα μαλλιά σου, που τα μπλέξαν άλλοι
άνεμοι παλιότεροι, θα στα ξεμπλέξει. 
Θα σε πάρει από το χέρι να σε κυλίσει
παρακάτω και γρήγορα δεν θα θυμάσαι
ούτε τη γη αυτή που έζησες και σ´ έθρεψε, 
ούτε αν ήσουν ήρα, ή στάχυ, 
το χέρι του αλωνιάρη, ή το μαχαίρι του. 
Φύσηξε πια ο ανανεωτής ο μεθυσμένος 
και κύλισαν τα ζάρια μας τα κόκκαλα. 
Το χτες επιτέλους θα αλλάξει αύριο. 


Σάββατο 5 Μαρτίου 2016

Κηπουρική

Υπήρξε αδέξιος χειριστής της αγάπης.
Μια λίμνη αβαθής
κι ένα δωμάτιο τέλεια φωτισμένο.
Ανεξιχνίαστη δεν ήταν καμιά γωνιά του.
Άλλωστε ήταν άδειο.
Παντελώς άδειο.

Όσοι επένδυσαν σε δεύτερες αναγνώσεις του,
σε πέραν και πίσω από τις γραμμές αναγνώσεις του,
έχασαν.
Η διαφάνειά του αφοπλιστική και θανάσιμη.

Τώρα, κάνει τρεις ώρες την ημέρα κηπουρική 
και γερνάει τη ζωή του πατέρα του.
Πήρε και τα παλιά του παπούτσια του και μ' αυτά κοιμάται και ξυπνάει.

Περιφέρει στον κόσμο το μουδιασμένο νηπενθές του
περίπου δύο Οδύσσειες και δύο Ιλιάδες,
γιατί δεν διαθέτει ούτε μία μηχανή της προκοπής
να φτιάξει κι αυτός ένα κούφιο άλογο,
μια μοιραία σχέση με τη μάγισσα,
φόνους και δράματα
ή έστω ένα τέλος άξιο αναφοράς.