Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων Ι

Περπατά ο θεός σημαιοφόρος. 
Αν υπήρχε, 
πρώτος αυτός θα έμπαινε
στην κόλαση του άγιου Ιούδα. 
Πίσω του εγώ. 
Έχω λιμάρει όλα τα κλειδιά,
και των συντρόφων μου τα γόνατα
τρυφερά. 
Δε με κρατάει πια καμία πόρτα,
μπαίνοντας,
με αφημένη την πάσα ελπίδα. 

Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μας. 


Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016

Το δέντρο που έρχεται

Σκέφτομαι τελευταία εκείνο το δέντρο που περπατάει
Περνά συχνά, πρώτο πλάνο, στα άτσαλα όνειρά μου κι έχει κάτι μάτια περίεργα
Εξεταστικά με κοιτούν περιεργαζόμενα την απαρηγόρητη θλίψη μου
Λες και κανείς στον κόσμο δεν πόνεσε περισσότερο
Λες και να ´χει κάποια σημασία αυτό για την αξία της σχετικής μου ακινησίας

Κι όπως περπατά στον δρόμο που κάποτε μου αναλογούσε σκέφτομαι
Αν για παράδειγμα πιαστώ στα τρυφερά κλαδιά του
Αν ίσως δαγκώσω τις εξέχουσες ρίζες του
Αν καρπωθώ έναν-δυο από τους περιπατητικούς καρπούς του
Μήπως απαλλαχθώ απ´ το κακοφορμισμένο όνειρο της φυγής μου

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2016

Τα χτενάκια

Τίποτα πια δεν είναι θαυμαστό στον κόσμο. 
Τίποτα παρά μόνο ο τρόπος που χτενίζεις τα μαλλιά σου. 

Κι εγώ ο άχρηστος επιτέλους, 
τί υψηλό σκοπό που βρήκα στη ζωή μου!
Θα ετοιμάζω τα χτενάκια σου για την επόμενη φορά. 

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016

Αναπνευστήρες

Ευλογημένες οι ανορθογραφίες του ονόματός σου. 
Ζωτικές αμαρτίες, αναπνευστήρες χρωματιστοί. 
Στα κεφαλαία και στους τόνους του ξαποσταίνει 
και κρύβεται ακόμα η δειλία μου. 

Αδιάκοπη κι η ζωή, κυλάει στο χάσμα 
ανάμεσα στις ορθόδοξες προθέσεις 
και τις ανορθόδοξες πράξεις μας, 
νεράκι που μεγάλωσε και μας πλημμύρισε. 

Αναστημένοι σε καινούργιες παραλληλίες, 
ασύμπτωτοι κολυμβητές στο μάταιο ρεύμα, 
μαζεύουμε όπως-όπως τις επιθυμίες μας 
και κυλάμε προς τη μεγάλη θάλασσα. 

Ψιλοσοφικό χαϊκού

Χωρά το νόημα της ζωής 
σ´ ένα ζευγάρι σταράκια. 

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016

Άτιτλο

Είχε διάφανα μάτια, διάφανα.
Λαμπύριζαν μέσα αστέρια και κύματα.
Είχαν πουλιά, χελιδόνια και πέρδικες.
Κρυστάλλιζαν πάνω ποτάμια και κρήνες.

Ήταν χρυσά τα μαλλιά, χρυσά.
Πολύτιμα μες τον ανάξιο κόσμο.
Κλωστές κεντημένες σε κεφάλι και ώμους.
Χόρευαν πάνω φώτα, ήλιοι, φεγγάρια.

Άνοιξε η θάλασσα κι ακούστηκε.
Φύσηξε ιώδιο, όνειρο, πάφλασε η καρδιά.
Άνοιξη άγρια, μέλι έσταξε στα δάχτυλα.
Ένα λεπτόμεσο λουλούδι άνθιζε.

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016

Σαράντα

"οίη περ φύλλων γενεή, τοίη δε και ανδρών"Ομήρου Ζ, 146.


Εν τω μεταξύ μεγάλωσε.
Δεν έγινε ο άντρας που φαντάστηκε.
Φοβάται πάντα στο φως της ημέρας.
Αναρωτιέται πως γράφεται
το παράξενο γκρι στο κεφάλι.

Τα κεντημένα χρώματα του πανιού αποστήθισε με τα δάχτυλα,
χωρίς να καταλάβει τη λειτουργία τους.
Ο δισύλλαβος πατέρας αναγραμματίστηκε εντέχνως, αλλά φευ!
Πυκνά σκουριασμένα μαλλιά σιβυλλικά.
Μόνο το σώμα έγινε βρύση κι όλο στερεύει.

Γραμμένα ήταν στα χέρια, των προγόνων όλα τα ριζικά.
Με αυτό τον χάρτη πορεύεται
και μ' αυτόν χάνεται.
Όλα γραμμένα λεπτομερώς στα χέρια του.
Στο σώμα του συμπερίληψη γενεών επτά,
με αλλαγμένα μόνο τα ρούχα του βασιλιά.

Κάπως έτσι,
το αργόσυρτο βήμα του μονοκύτταρου σύμπαντος,
βλέπει την διαδρομή
απ' την προαιώνια σούπα ως τον ανοιχτό ουρανό.
Αργά, βασανιστικά, ματωμένα.

Σ' αυτό το κυκλικό ταξίδι
μπορεί
μετά από χιλιάδες γεννοθανάτους
να επιστρέψει στην αρχαϊκή του μορφή
ξυπνώντας ένα πρωί στην σαρκοφάγο του,
κατανοώντας στον ύπνο του,
πως η ζωή είναι ένα φύλλο που πέφτει.


Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

Του φιλιού

Έζησε μια ζωή κανονική. 
Έναν έρωτα σπιτικό. 
Είχε φίλους και αμάξι. 
Είχε χέρια να τον αγγίζουν
και μάτια να τον κοιτούν. 
Αγάπησε σαν άνθρωπος λογικός. 
Μίσησε. Έφαγε. Ήπιε. 
Πέθανε ευτυχής και ήσυχος. 

Από την κόλαση βέβαια τον έσωσε ένα. 
Δεν φίλησε ποτέ πια. 

Τουλάχιστον γλίτωσε από την εκπόρνευση του φιλιού. 


Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κατ´ επίφασιν

Η στιγμή είναι ένα είδος σταγόνας. 
Η σταγόνα, ποσότητα ωκεανού. 
Τέσσερα χέρια αγκαλιάσαν
στην υποδιαίρεση το όλο. 

Το "μετά" είναι ένα είδος φαντασίας. 
Η φαντασία, εγγενής απάτη. 
Με διαρκείς επαγωγές
θα αποδείξω το αξίωμα. 

Η βροχή είναι παραλλαγή ζωής. 
Η ζωή, παραφθορά ανυπαρξίας. 
Διαρκείς αρνήσεις της, φτιάξαν
την κατ´ επίφασιν  ζωή μου.


Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2016

Επιτύμβιο

Πάει. Πέθανες πια. 
Ή έστω φτάνει στο τέλος το ότι πεθαίνεις. 
Ακόμα κι αυτό, είναι μια πρόοδος. 
Το συγκρίνω με τον μακροσκελή θάνατό σου,
χρόνια τώρα παρατεταμμένο και ατέλειωτο,
σαν χειροκρότημα κατάμεστης πλατείας
και σαν διακρότημα διαρκές που ανοίγει τρύπες στους πνεύμονες
και δυσχεραίνει την δυνατότητα να ζει κανείς,
ή έστω να μη ζει,
όπως η άπαξ και δια παντός εκπυρσοκρότηση επιτρέπει. 

Σα να λέμε δηλαδή,
ευχολόγια και προσευχές αυτιστικές,
και σα να πιστεύουμε 
στον αδύνατο, αόριστο έναν,
αντί του περιγραφικότατου καθρέφτη μας. 

Πέθανες πια, λέω στα πλήκτρα. 
Να ένας ευφάνταστος τρόπος να σιγουρέψεις την απόσταση 
μεταξύ αλήθειας και ψέματος. 
Κλικ και κλικ και μετά κι άλλα πολλά 
σαν ήχοι αρθρώσεων που σπάνε
και με κάθε σπάσιμο θρυμματίζουν ασφαλέστερα το αυθυποβληθέν αδύνατο. 

Λες και γνωρίζει από αδύνατα κι απίθανα η ανείπωτη λέξη. 


Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016

Το Κόκκινο σπίτι

Κάποια στιγμή θα είναι σα να μην υπήρξαμε.
Δεν θα μας ξέρει κανείς.
Δεν θα μας έχει δει.
Θα σβήσουμε μέσα στην μνήμη όπως τα παιδικά μας χρόνια
κι όπως εκείνο το αγοράκι που απ' τα τέσσερα όριζε το γήρας.

Κανείς δεν θα ξέρει για το σπίτι στο Διοικητήριο.
Κανείς δεν θα 'χει ακούσει τα σκαλιστά τραγούδια.
Τα βήματα που πατήσαμε σ' αυτή την πόλη που ζει ανάμεσά μας,
θα μας προδώσουν.
Εκείνη θα μας βρει.  Θα μας τυλίξει.
Θα ενσωματωθούμε στον οργανικό ιστό της.
Θα μας μασήσει, θα χτίσει επάνω μας, και θα ξεχαστούμε.

Φυλλορροεί κάθε μέρα η παρουσία.
Κερδίζει ο χρόνος και τα μέτρα δεν αποσταίνουν ποτέ.
Το έλασμα που κάποτε συσπάστηκε τώρα χαλαρώνει.
Χαλαρώνουν και τα μέλη που αγκαλιάστηκαν.
Όλα είναι πιο ασαφή.  
Ο πόνος, η χαρά, η αγάπη και ο πόνος,
όλα μόρια της κόκκινης λάσπης
κι ακόμα ένα τούβλο στο σπίτι που όλο υψώνεται,
και γκρεμίζεται, και ξανά-υψώνεται,
και κανείς δεν βλέπει τα συστατικά του.
Μόνο ένα έξωθεν περίβλημα που σε τίποτα δε θυμίζει
τον έναν ή τον άλλο
ή τα παράλληλα χτυπήματα που κάποτε δικαίωσαν τις ζωές μας.



Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2016

Μικρές γεωφυσικές υποθέσεις

Είναι ένα σύννεφο απλωμένο μαντήλι
πάνω στο βουνό.
Είναι ένα βουνό απλωμένο χέρι
πάνω στη θάλασσα.
Είναι η θάλασσα μια άκρη του κόσμου,
στην άλλη αόρατη εσύ.
Λέω,
να βρέξει στο χέρι
να γεμίσει η θάλασσα
ν' απλώσει
και να γείρει ο κόσμος προς το μέρος σου.

Ταίναρον ή "δεν εδεσμεύτηκα"


Το πρωί δεσμεύτηκα να φύγω. 
Να γίνω...
Φύλακας φάρος του Ταινάρου
να κοιτάζω
τα καραβοτσακισμένα πόδια μου
τα τεθλιμμένα βράχια
τους θυμωμένους αφρούς
τα ανήσυχα νερά
τα ξερόχορτα στα βουνά
τις αγριομέλισσες πολυάσχολες,
να γίνω
το κόκκινο χώμα
το αρχαίο μωσαϊκό
το σιδερένιο πορτί που σκούριασε
το ισχυρό κονίαμα στις πολεμίστρες,
να μείνω
πειρατής
να εισπράττω διόδια
εδώ στην έσχατη μύτη του κόσμου,
να περιμένω
τον Ηρακλή να ξανάρθει
να φυλάω
με την πλάτη μου τον Κέρβερο,
να ανοιγοκλείνω
το μάτι στα μελλούμενα πλοία
και τα γεγονότα.

"Όμως δεν έμενα τοιούτος διόλου."

Ελγίνεια

Μοσχοβόλα τα τείχη
μα απροσπέλαστα. 
Προδότρια η φωτογραφία
κι η παγιωμένη εικόνα. 
Ούτε άρωμα, ούτε αισθήσεις
κουβάλησε στην τσέπη μου.

Βέβαια, δεν φοβάμαι πια. 
Κεντημένη λεπτομερώς στη γεωγραφία του κόσμου
κατάστικτη στου σώματός μου την τοπογραφία
βελονιασμένη 
κι όμως...
αποσχηματισμένη πλήρως,
ασώματη,
ευτυχής,
όπως οι μακρισμένοι τόποι,
τα ζαχαρένια κουκλόσπιτα και οι φαντασίες.

Στο ξεμόνι που ´χτισα εδώ,
όταν βασίλεψε η εικόνα στη θάλασσα,
για να βρεθεί σε άλλο ξερονήσι 
και να λατρευτεί κι εκεί όπως εδώ,
μετράω έτη και έτη εν πολέμω,
και τα χίλια βήματα της πέτρας
απ´ το βυθό ως την ακτή,
πριν τη ζυγίσω στο χέρι μου
και την τινάξω πίσω.

Ύστερα παίρνω τη δική σου
που είναι πάντα βαρύτερη,
πολύ βαρύτερη,
παγούρι στους ώμους μου
να με δροσίζει στη μεγάλη ανηφόρα του κόσμου.
- Γιατί μ´ αγαπάς; με ρώτησες μια νύχτα στ' όνειρο.
- Μα... επειδή σε κουβάλησα.
Σα να λέμε δηλαδή, με την απληστία του Έλγιν.

Πλατεία Ομονοίας

Φύλλα ξερά κροταλίζουν στις πέτρες.
Βουίζει ο αέρας στις κορυφές των πύργων.
Αναστενάζει η νύχτα.
Στο μανιασμένο τοπίο οι ράχες τεντώνονται ηλεκτρισμένες 
κοιτώντας για το ουράνιο χάδι.

Άνοιξα το παράθυρο να μπει μέσα όλος ο καιρός. 
Στάθηκα στο μισό μπαλκόνι. 
Το σώμα αφέθηκε στο σημείο. 
Τα μαλλιά μπλεγμένα στα φρύγανα και τα σκοτάδια. 
Έσκυψα.
Κρέμονται από κάτω κουρασμένες Ηλέκτρες στο περβάζι.
Ξεχαρβαλωμένες στις κλειδώσεις τους. 
Ιστία συρμάτινα.
Και το σχοινί της έπαρσης
να μαστιγώνει τον στύλο του ξεδιάντροπα.
Γερασμένες, αναποδογυρισμένες νυχτερίδες αιωρούνται στο κενό. 
Το αρχαίο υπνομαντείο ατενίζουν
μπλε και άσπρα και πλοία.
Τέσσερις ακροβάτες κρατάνε τη σκεπή του
γιατί εγώ κουράστηκα πια, κουράστηκα,
κι άσε αυτούς να κουβαλάνε τα έτερα βάρη μου.

Δίπλα στον θίασο αυτό θυμάμαι.
Μόνο να θυμάμαι πια μπορώ. 
Ηλέκτρα κι εσύ.
Θυμάμαι την αρένα της κοιλιάς σου.
Τα υπόγεια κάτω απ´ αυτήν και τις ετοιμασίες μου.
Την αγωνία και την ένταση πριν τη μάχη.
Τα ιδρωμένα πήγαιν' έλα
και τα μεταλλικά σφυρίγματα του ξίφους.
Τους φαιούς αποκεφαλισμούς μου πάνω της και χαίρε!

Τώρα, ο έρωτας κοιμάται διπλωμένος στα σκαλιά,
σε κάποια πλατεία Ομονοίας κάθε βράδυ,
άστεγος και ρακένδυτος.

Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016

Προσοχή

Μερικοί νομίζουν πως είσαι πρόσωπο. 
Ζηλεύουν τα κάλλη σου,
εξοργίζονται μαζί σου. 
Ίσως ακόμα και να σε μισούν. 
Για το σπίρτο που έβαλα φωτιά 
στη ζωή μου 
και την έκαψα,
μιλούν και φτύνουν. 

Μερικοί νομίζουν 
πως βλέπουν τα πυκνά μαλλιά σου
τυλιγμένα στα χέρια μου
σαν συρματόπλεγμα αγκαθωτό. 
Τις χαρακιές 
στα γόνατά σου ύστερα,
το γενναίο ράμμα 
στα χαμηλά της κοιλιάς. 
Καμιά φορά νομίζω τα βλέπω κι εγώ αυτά.

Απορούμε απαξάπαντες,
εαυτοί, γνωστοί και φίλοι, 
με την κούφια επιμονή μου
να ενσαρκώνω 
επί σειρά ετών κι ερώτων
σε σώματα και όμοια αλλότριες ζωές
το διαθλασμένο ακτίνωμα του ήλιου σου. 

Κάποιες φορές ακυρώνεται
τρόπον τινά, 
το άξιο της απορίας. 
Θωμάδες ψηλαφίζουν τα σημάδια σου
στο σώμα μου και
στο κενοτάφιό σου παίρνουν την εκδίκησή τους.  

Κάποτε μάλιστα μαρμαρώσαμε όλοι. 
Τρομοκρατημένοι μην τύχει κι είσαι αληθινή,
σε χαρτογραφήσαμε. 
Λεπτομερώς...
"Λες να μην είναι παρά μόνο 
μια πολύ προσωπική παραμυθία;" αναρωτηθήκαμε. 
"Μη τυχόν και δεν έχουν δίκιο 
οι μητέρες-Κασσάνδρες 
με τις δυσοίωνες βεβαιότητες,
πως τάχα το αέρινο μέλλον 
βαραίνει πιο πολύ από το χωμάτινο παρόν;"
Όχι. 
Αποκλείεται κάθε ευτυχές σενάριο. 

Πυκνές μορφές συνωστισμένες 
στο αισθητικό μου πεδίο φτιάχνουν
έναν πίνακα πολύχρωμο. 
Με περικυκλώνουν 
και δεν μπορώ να σε δω πια 
ευτυχώς. 
Απέχουμε, που λες, 
πολλές εικόνες
πολλές μέρες
πολλές θάλασσες
πολλές ζωές 
που ωχριούν αισχρά 
μπροστά στο όνειρό μου για σένα. 

Κάποιοι νομίζουν πως είσαι γυναίκα με αίμα. 
Κάποιοι σε βλέπουν να περπατάς. 
Να μιλάς. 
Να συναλλάσσεσαι. 
Να ερωτεύεσαι. 
Να οδηγείς το κληροδότημα. 
Να περπατάς στις μικρές λεωφόρους
μ´ ένα ζευγάρι γκρι σταράκια. 
Να αναπνέεις τον συνεταιρικό μας αέρα. 
Πλανημένοι κι αυτοί. 

Πόλεις πολύβουες, 
χιλιάδες αυτοκίνητα,
άνθρωποι μυρμήγκια, 
βουνά και θάλασσες
σε κύκλωσαν και ορίζουν τη μορφή σου. 
Κι όπως με τ´ άπειρα χέρια τους
σε αγγίζουν 
σε βλέπω αόρατη 
κι αιωρούμενη σαν εικόνα αγίας
σούρουπο σε ξωκκλήσι. 
Όλα γύρω σου σε περιγράφουν
όπως οι τελείες τις μορφές του Σερά. 
Μα δεν καταλαβαίνει κανείς τι είσαι. 

Είσαι το κενό διάστημα ανάμεσα σε όλα τα πράγματα. 

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2016

Έπρεπε

Του Μάνου

Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις 
Να μενεις πάντα 
κρυφή μου. 
Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις. 
Σε τόσα ορκίστηκα. 
Εσύ δεν έπρεπε. 
Κίτρινα παντού, 
άνθη, φεγγάρια, ήλιοι. 
Κι εσύ δεν έπρεπε να φύγεις. 
Χρόνια παντού 
ξεκουρδισμένα. 
Λίγα εκεί, λίγα αλλου, 
κανένα εδώ. 
Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις
Δέντρα και δάση 
ολα καμμένα. 
Δέκα πατώματα,
συγκάτοικοι χιλιάδες,
με κανέναν δε μιλώ 
και ζω σαν φάντασμα. 
Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις. 

Πέμπτη 25 Αυγούστου 2016

Ικαρισμοί

Ακροτελεύτια αιώρηση κέρινη
δικαίωσε την  καθ´ ύψος ζωή μας
έστω
κι αν μοιραία πτώσις εκκρεμεί 
προς επίρρωσιν του δεδομένου. 

Στον πρόσκαιρο θρίαμβο αυτό,
της ζωής,
πτήση κέρινη γίνε εσύ το μέσο
η καθημερινότητάς μας
να ξεγελάσει τον δαίμονα, 
που ζητά άθλους και μεγαλεία
απ´ την παρηκμασμένη φύση μας. 

Μια μέρα, 
των ημερών την τελική,
όταν ενθουσιώδεις, 
νέοι, 
αδημονούντες,
θα ανέλθουμε βλακωδώς και μοιραία
εκεί
στο στιγμιαίο μέγιστο, 

εξήγησέ μας πως 
η ακμή δικαιώνει 
την ερημική, την διψασμένη, 
την ακριβόφτηνη διαβίωσή μας, 
και πως την παρακμή μας προλογίζει, 
ε...
κι ύστερα ας μας πάρει ο διάολος. 

Κατά τα άλλα, 
του έρωτος η παγωμένη καύση, 
των πουλιών το πρωινό κελάιδισμα,
των κουρασμένων νεφών τα κλάματα,
συνεχίζουν κανονικά την αιώνια πορεία τους.  

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2016

Παζάρι

"Φοβήθηκα τη μοναξιά και φαντάστηκα ανθρώπους" (Κ.Δ.)


Φοβήθηκα τη μοναξιά 
και φαντάστηκα ότι δεν υπάρχω. 
Είπα θα περάσει. 
Και δεν έχει σημασία. 
Είπα ό,τι είπα. 
Ό,τι είπαν κι άλλοι πριν. 
Και τι δεν είπα. 
Και φοβόμουν τη μοναξιά 
και είπα να μην υπάρχω. 

Ξήλωσα τον κήπο των γονιών μου,
κήπο ονείρων, κήπο μελετημένο,
όπως οφείλουν να ξηλώνονται 
οι απαρχαιωμένες, άχρηστες συνήθειες. 
Κι ύστερα φύτεψα 
στις ίδιες ανοιχτές τρύπες,
στα ίδια σκαμμένα αυλάκια, 
στα ίδια παρτέρια,
νέα λουλούδια ίδια,
για να τα δω ν´ ανθίζουν, 
να γερνάνε,
να ξηλώνονται ίδια
απ´ τα ματωμένα χέρια της κόρης μου. 


Φοβήθηκα τη μοναξιά 
και φαντάστηκα ότι υπάρχω. 
Είπα πως δεν μπορεί.  
Να το το δέρμα!
Να τη η καρδιά! 
Είπα ό,τι είπαν κι οι άλλοι πριν.  
Και τι δεν είπα. 
Φοβόμουν τη μοναξιά 
κι έλεγα ότι υπάρχω. 

Φύτεψα κήπο για την κόρη μου. 
Βασιλικούς και θρούμπι. Κατιφέδες. 
Φύτεψα ελιές και περιβόλια πορτοκαλιές. 
Φύτεψα πέτρες. 
Απαρχαιωμένες, άχρηστες συνήθειες φύτεψα. 
Κι ίδια παρτέρια στα χώματα. 
Άιντε και κάτι χάρτινα λουλούδια στον αέρα μονάχα δικά μου. 
Για να της πω τα ίδια που δεν μου ´παν κι εμένα 
εκείνοι που το αίμα τους μου δώσαν και μου πήραν το δικό μου,
ως είθισται,
στο παζάρι της Κυριακής. 


Τρίτη 23 Αυγούστου 2016

Περί γεύσης

Πόσο κουράστηκε!
Κι όλα τα αδιέξοδα συναισθήματα της. 
Θέλει να βρει έναν άνθρωπο στεγνό 
χωρίς ίχνος καρδιάς. 
Έναν άνθρωπο να την αγαπήσει
με το φθαρτό του σώμα. 
Για λίγο.
Ελάχιστα. 
Για δεκαπέντε ψεύτικες καλοκαιρινές μέρες. 

Πόσο κουράστηκε!
Κουβαλά τα χρόνια
και κάθε μέρα βαραίνει περισσότερο η πλάτη της.
Καμπούριασε.
Ρυτίδιασε.
Έμεινε χωρίς αίμα το σώμα.
Κάτι έχει γραπωθεί απ' το κεφάλι της
και της ψιθυρίζει διαρκώς στ' αυτί.

Καταναλώνει για να ξεφορτώνεται,
ρούχα, αυτοκίνητα, θερμίδες,
και φορτώνεται μέρες
και ρούχα, αυτοκίνητα, θερμίδες.



Καμιά φορά τον θυμάται σαν έργο αποπερατωμένο.
Κοιτά μονάχα τα επιχρίσματά του.
Κάτι γέλια.
Κάτι χειροκροτήματα.
Κάτι κλάματα.
Ό,τι τέλος πάντων εν δήμω αφήνεται
σαν ψίχουλο
στην διαδρομή ενός παραμυθιού
που ξεθωριάζει με τον χρόνο.

Χορέψανε δώδεκα φεγγάρια γεμάτα.
Αγαπήθηκαν τα τριπλά και τα τρίδιπλα.
Ύστερα παλέψαν.
Ύστερα παραιτηθήκαν.
Στην λακκούβα ενός καναπέ
απολαμβάνουν τώρα
την αδικία του μαχαιριού.
Και δεν κοιμούνται.
Δεν αγαπούν.
Δεν γεύονται.


Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016

Περί του αισθήματος

Χειμάζεται το αίσθημα. 
Νομίζουν ότι όλα τα μπορούν
εκείνοι που με μια γρήγορη κίνηση
κοφτή,
το βγάζουν στην άκρη ως πεπερασμένο. 
Ότι το "άνευ" είναι εφικτό. 
Ότι είναι ανεκτό το "χωρίς". 
Κι αφήνονται τα κρύα να σαρώσουν
ανυπεράσπιστα κοπάδια. 
Κι οι μοναξιές τσαλακώνουν 
τις βουβές καρδιές
όπως το ροζιασμένο, σιδερένιο χέρι
σπάει το καρυδότσουφλο. 

Όχι μόνο. 
Χειμάζεται κι αλλιώς. 
Μέσα στην αφροντισιά
και μέσα στην λήθη, ανυποψίαστα. 
Κι όταν το καλοκαίρι χτυπήσει,
δρεπάνι στα χέρια ξυπόλυτου κοριτσιού.  
Στα λεπτά της πόδια γονατίζουν
και σέρνονται οι πάλαι ποτέ ισχυροί,
κι όσοι απόλαυσαν την πρόσκαιρη ηδονή 
της αμνησίας. 
Χαλκέντεροι μέχρι το σημείο θραύσης. 
Μετά γεμάτοι αίματα 
στην κοιλιά και στα μάτια μετά. 
Θρυαλλίδα...δέκα λεπτά δάχτυλα
που πιέζουν τη γη 
με το ελαφρύ βάρος του φρέσκου γυναικείου κορμιού,
καθρώς το βήμα ξεμακραίνει αθόρυβα. 
Πόσες εκρήξεις αμετάκλητες
καταπίνουν την λήθη στη σκόνη τους,
και πως η δίδυμη αδερφή της,
σπαθίζοντας άκοπα και χωρίς τύψεις, 
αναδύεται και εκδικείται!
Και πώς αρμοί γονάτων λύνονται 
αυτόματα
στη θέα του ξυπνημένου τέρατος!
Και πώς, 
μες το ορυμαγδό της συντελεσμένης καταστροφής
αναρωτιέσαι πως περπατούσες τόσο καιρό
με χαλασμένα πόδια,
και πως έτρεχες!

Χειμάζεται το αίσθημα.
Των πολυάσχολων καιρών η ευκολία 
δεν αφήνει να σηκωθεί το πέπλο,
μα κείτεται από κάτω του
ετοιμοπόλεμο. 
Κι όταν η φλύαρη και αδιάφορη μέρα σωπάσει,
όταν οι θόρυβοι των ανθρώπων και του κόσμου σκορπίσουν,
ατμός ιδρωμένου σώματος στον καλοκαιρινό αέρα,
με έναν σουγιά σκίζει το δέρμα με τις απαλές ίνες του,
κι αναμετριέται με το φως. 


Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016

Δωμάτιο Σκωραμίδων

Φτηνό πλαστικό χωρίζει τους πόνους
Διαδοχικά και εναλλάξ αχ
εκατέρωθεν
του αισχρού παραβάν.
Φθορίζει στα κεφάλια μας η αδυναμία
και αχ ξανά
και βουβαμάρα ύστερα.
Συγγενείς πόνοι.
Πόνοι αγνώστων.
Πόνοι μόνοι.
Σώματα οριζόντια,
στέρνα χαϊδεμένα
Σώματα αβόλευτα,
αχάιδευτα χέρια.
Ζωή στην κλωστή
δένεται, λύνεται,
κι αλλού ξεφτίζει,
κι αλλού ανθίσταται.


Πάλη, πάλι πάλη, ουλές.
Στάζει σαν αίμα
κάποια χαρά παλιά
και ονειρεύεται
το "κάπου αλλού" το ψέμα.
Εδώ που ξενυχτάμε, πόνοι πονεμένοι, πόνοι απόνευτοι και πόνοι μέλλοντες, είμαστε διαφανείς μεμβράνες, υμένες ευτελούς τίποτα που στριμώχνεται και ιδρώνει, που κατουριέται, χέζεται, ματώνεται ασύστολα και πρήζεται.
Που ξεχνάει, που τρεκλίζει και μπουσουλάει αλλά που κυρίως θυμάται, ω πόσο βασανιστικά θυμάται;

Ο φροντιστής θα μπει ουρλιάζοντας βιαστικά θα χώσει κάτι στη φλέβα κάτι στα μάτια μας κάτι στις καρδιές μας.

Κι ύστερα θα αναμείνουμε κεριά
για τα μετρημένα λόγια του άσπρου θεού.
Αυτός θα θρέψει την ολιγάρκειά μας
με λιγοστές ασαφείς συλλαβές
και Κύριε ελέησον.

Και μετά ξανά φριχτές αναμονές.

Παππού, φίλε, πατέρα, άνθρωπε
Πόσο δρόμο βελονιασμένο ν´ αντέξεις;
Και γιατί;


Σάββατο 6 Αυγούστου 2016

Η μαύρη τρύπα

Θα σ´ αγαπήσω σε καιρούς δύσκολους
Όταν οι δρόμοι θα ´ναι αδιάβατοι 
Θα ´χουν τα χέρια και η γλώσσα σου αγκάθια
και τότε θα ´ναι η ώρα για την πρώτη βόλτα μας

Είναι το σώμα μου αγκαλιά που την κουβαλάει ο άνεμος σαν φτερό
Το φιλί σου είναι η άμμος και τα σπασμένα γυαλιά στο στόμα μου
Έρχεται η θάλασσα σε κύματα 
επαναλαμβανόμενα 
σύμφωνα
ο συριγμός της 
στο δέρμα μου γράφεται και σβήνεται 
σεντόνι 
καλύπτει κι αποκαλύπτει το στέρνο μου θα σ´ αγαπήσω με την ίδια επιμονή.
Τα λέπια πάρε μαχαίρι και καθάρισέ τα. 
Με χαράζεις που και που.  Χαλάλι σου. 


Μπήκε στο σώμα σου μια συκιά που άνθισε χιονονιφάδες κι ύστερα κάρπισε και τρώω παγωμένα σύκα κόκκινα αιματηρά και τα σποράκια τους γλεντάνε στα δόντια μου και σε τραγουδώ καθώς η γλώσσα μου τα γλείφει ένα-ένα κι είναι ήδη η ασχολία μου αυτή πρώτη σκέψη πρωινή και τελευταία κι ένα σταθερό υπόβαθρο ημερήσιο πρακτική ετών και του μέλλοντος το παρόν μου 


Έχουμε κάτσει ώμο-ώμο και καθρεφτιζόμαστε στην απέναντι θάλασσα. 
Θαυμάζω την εικόνα σου και πότε-πότε βουτάω με τα ρούχα μου μέσα σου και σε κολυμπώ. 
Εσύ μασάς πασατέμπο και κουνάς τα πόδια σου ανέμελα ανακατεύοντας τον άνεμο. Το σώμα σου αναπνέει τ´ άρωμά του και χρυσίζει τα γύρω δέντρα και τη θάλασσα. 
Είναι η σκέψη μας κοινή κλωστή που ξεκινάει απ´ την κοιλιά μας και απλώνεται ως το φεγγάρι. 
Μας λέμε προαίσθημα σωστό. 
Μας λέμε δρόμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης.
Μας λέμε ένστικτο και κλαδιά κισσού πλεγμένα και καταπράσινα. 
Κι είναι οι ώμοι μας ηλεκτροκολλημένοι πια κι είναι οι ανάσες μας συμπληρωματικές. 


Αποσπώ το χέρι μου στο ύψος του αγκώνα. 
Το αφήνω στην λακκούβα της μέσης σου. 
Βιδώνεις το δικό σου στο κέντρο μου να γίνει διονυσιακός φαλλός να γονιμοποιήσουμε την δύση με την πορτοκαλί της μήτρα. 
Τα ποδαράκια σου μ´ εκείνες τις γαλάζιες σαγιονάρες ανάμεσα στα όμορφα δάχτυλά πήραν τον δρόμο για το σπίτι μας. 
Τα μαλλιά σου στο λαιμό μου όπως από τότε που έβγαλα τον σταυρό για να τα έχω αδιαφιλονίκητο φυλαχτό μου. 
Τέσσερα δόντια μπροστινά δυο πάνω και δυο κάτω ροκανίζουν το στήθος σου ρέει το γάλα σου άφθονο και να το ωραίο βραδινό μας. 

Στο μαξιλάρι του στήθους μου γέρνεις το κοχύλι στο αυτί σου κι αποκοιμιέσαι κι εγώ χλευάζω τον θεό που είναι πιο μικρός κι απ´ την ελιά στο μαρμάρινο μάγουλο. 

Με τα μουδιασμένα μου πόδια ξυλοπόδαρα 
μας σηκώνω ψηλά για την θέα. 
Είναι δυο σώματα από κάτω μας 
ανακαλύπτονται
και φανερώνονται. 
Κατασπαραγμένα από την αρμύρα του σύμπαντος κόσμου κυνηγιούνται ηδονικά στ´ αστέρια ψάχνοντας τα πιο πεθαμένα απ´ αυτά να τ´ αναστήσουν. 


Παρασκευή 5 Αυγούστου 2016

Παραμορφώσεις

Εσύ ήσουν ο χρόνος.
Εγώ φορούσα ρολόι.
Ε, συναντηθήκαμε κάπου.  Και τι έγινε;
Εσύ κύλησες προς όλες τις κατευθύνσεις.
Εμένα σταμάτησαν οι δείκτες μου.

Που να σε ψάξω;
Σε ποια εποχή;
Σε ποια γη;
Ήσουν ο χρόνος και δεν υπάρχεις.
Μόνο σαν παραμόρφωση στην μνήμη σε βίωσα.
Κάποια αστοχία υλικού στο φαιό μου.
Ένα μικρό τρύπημα στην συνέχειά μου
που έμπασε ποτάμια και θάλασσες
κι εξαφανίστηκε στα ακούραστα κύματά τους.



Εκπτώσεις

Έλα να συμψηφίσουμε τις αμαρτίες μας.
Εσύ να μου μιλάς για καμένα δάση σου.
Εγώ να σου λέω για τις μικρές μου αγωνίες.
Για όσα δεν κατάφερες να αγαπήσεις, εσύ.
Για όσα πάνω τους απέλπιδα ξοδεύτηκα, εγώ.

Θα φτιάξουμε μια ισόβαρη τραμπάλα
Θα παίζουμε. Δεν θα μιλάμε.  Μόνο θα παίζουμε.
Πάνω.  Κάτω.  Πάνω.  Κάτω.  Πάνω.

Θα έχουμε αχινούς κάτω από τα γυμνά μας πόδια
Θα 'χουμε και τον ήλιο να καίει τα κεφάλια μας
Θα ισορροπούμε
Κι όταν το θέλουμε θα στροβιλιζόμαστε
Χέρια και πόδια ανοιχτά
Θα δέσουμε σχοινιά στη μέση μας
και θα δώσουμε τις άλλες άκρες σ' ένα μεγάλο χέρι.
Θα συνεχίσει το τραμπάλισμα στον ουρανό
Θα γίνουμε ότι έπρεπε να είμαστε
όταν πουλούσαμε στις εκπτώσεις τη ζωή μας,
κι όπως έπρεπε, πριν πνιγούμε από το σκοτάδι
που κάθε μέρα στοιβάζονταν στις αδύναμες πλάτες μας.


Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016

Κτηνοτροφείο

Η μνήμη είναι ένα ζώο περίεργο.
Τρώει τις σάρκες των παλιών εραστών.
Προκαλεί πόνο σε ανύπαρκτες καρδιές
ακρωτηριασμένες από χρόνια.

Έτσι καμιά φορά σκέφτομαι
με το καύσιμο της να περιλούσω την ζωή μου
να της ανάψω τις ξεφτισμένες άκρες,
μουλιασμένα φιτίλια, 
και να την δω να ανατινάζεται τρώγοντας ποπ-κορν.

Περίεργο ζώο η μνήμη.
Πότε πέφτει σε νάρκη.
Πότε σκοτώνεται συγκρουόμενη μετωπικά
σ' ένα σώμα προσωρινό.  
Πότε ανασταίνεται ανέλπιδα. 
Συνήθως όμως βρικολακιάζει στην ντουλάπα της σοφίτας.
Κατεβαίνει τα βράδια και τρέφεται από το αίμα των ενοίκων.

Να γίνει χιόνι και βροχή η μνήμη
Να παγώσει στα ρούχα μας
Να παγώσει στα δάχτυλά μας
Να τα πετάξουμε στην φωτιά όλα να γλιτώσουμε.
Κι έπειτα να ψηλαφίζουμε μόνο με την γλώσσα.
Τον πάγο και το νερό και τα πρόσωπα.
Όλα να είναι φρέσκα, παρθένα, και αγνά. 
Σα να μην πέρασε ο χρόνος και να μη τα βίασε όλα
και να μην τα μόλυνε με την αναπνοή του.

Θα 'ρθει όμως κι η ώρα της.  
Η ώρα που θα την γδάρω. 
Να απολέσει το σιδερένιο της περίβλημα. 
Να τρέξουν τα κόκκινά της στις πλάκες.  
Να δούμε από τι είναι φτιαγμένη και πως τρέφεται.  
Να την ανατμήσω στα συνθετικά της:
σαπισμένη παιδικότητα,
ναρκισσευμένες οφθαλμαπάτες,
τυραννικές κανονικότητες,
λογικές παρανοήσεις,
σκόνες πολλές και αναθυμιάσεις.  

Έτσι καμιά φορά σκέφτομαι
με το περίβλημά της να περιζώσω τη ζωή μου
να ανάψω στις ξεφτισμένες άκρες
μουλιασμένα φιτίλια, 
και να την δω να ανατινάζεται τρώγοντας ποπ-κορν.   


Το φως

Αυτή η επιμονή σου είναι ακατανόητη.
Ξέχασαν τα χείλη.
Ξέχασαν τα μάτια.
Μόνο η μύτη μου ίσως λίγο αντιστέκεται.
Κι εσύ σ' αυτό το λίγο της όσφρησης
εμμένεις, και πατάς κι ανασυντάσσεσαι.
Κάθε φορά κι από το λίγο ξεκινώντας
θερίζεις ολόκληρες σοδειές.


Το σώμα κλείστηκε σε λήθηνο δωμάτιο.
Μόνο ψηλά του έχει μείνει ένας βόλος.
Συμπαγής.  Αιχμηρός. Μεταλλικός.
Αναπηδά στις πέτρες
και κάνει έναν θόρυβο που με τρυπάει ως πέρα.
Κι από το παιχνίδι του βόλου
κι από τα καμώματα του ήχου
έγινα διάτρητος.
Και δεν κρατάει μέσα μου ούτε φαγητό, ούτε νερό.
Και πάντα διψάω.  Και πάντα πεινώ.

Μόνο το φως καλοπερνάει πια στο σώμα μου.  
Μπαινοβγαίνει ανενόχλητο κάνοντας περίεργα σχήματα στο χώμα τα πρωινά
και στην θάλασσα το αδιάκοπτο βράδυ.

Αν συνεχίσει μ' αυτό τον ρυθμό η άτιμη σφαίρα
θα καταντήσουμε κι εσύ κι εγώ...φως.  


Προκειμένου

Άφησα ένα σημάδι μες τη θάλασσα.
Μια τρεμάμενη φλογίτσα.
Ένα καντήλι με ταγγισμένο λάδι
και φυτίλι παλιό. 
Την φύτεψα πριν χρόνια στη μέση του νερού. 
Περιμένει εκεί για χάρη μου. 
Ξεθεωμένη. 
Ασθενική. 

Τι κάνει μια φωτιά μοναχή μέσα σε τόσο νερό;
Και να το πλοίο που περνά και την αφήνει
Και να το ψάρι που τρομάζει και μακραίνει
Και δυο πουλιά που την κοιτούν ειρωνικά,
τέτοια επίμονη φωτιά και πεθαμένη,
τέτοια άσβεστη φωτιά 
τόσο βαθιά ναυαγισμένη;

Άμα τη δεις από μακριά μοιάζει με φάρο
όπως χορεύει στο μαύρο νερό. 
Μα αν πλησιάσεις, και κοιτάξεις καλύτερα,
θα καταλάβεις ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο 
από ένα απελπιστικό μήνυμα 
σ´ ένα μπουκάλι που μπάζει νερά. 


Το ποτήρι

Άλλαξε ο καιρός σήμερα.
Δεν ξέρω αν το παρατήρησες.
Βλέπω πουλιά να πετούν στο κέντρο της γης.
Σηκώθηκε αέρας παγωμένος και μάρμαρα κρέμονται από τα σύννεφα.
Θα πέσουν στα κεφάλια μας
ή θα γίνουν σκάλες σε προαύλια νεκρών σχολείων
κι αγάλματα στις πλατείες;
Ένα-ένα τα λουλούδια μας αποτεφρώνονται.  
Σκορπάμε τις στάχτες στους στον ουρανίσκο μας
και πίνουμε υποβρύχιο νερό
με μια κουταλιά βανίλια.

Φτάσανε οι μέρες που όλα τελειώνουν γρήγορα.
Που τίποτα δεν φαίνεται ατέλειωτο
και τίποτα δεν είναι παντοτινό.
Η βροχή αγαπάει το δέρμα μας και βδέλλα κολλάει πάνω του
Τα βήματά μας τρυπούν τα πεζοδρόμια,
περνούν κάτω από το δέρμα των πόλεων
κι ανακατεύουν τα έντερά τους.

Άλλαξε ο καιρός.  Το παρατήρησες;
Φύτρωσαν μαλλιά στα μάτια μας.
Ακούμε περισσότερο.  Βλέπουμε ελάχιστα.
Τα χέρια μας δεν χρησιμεύουν πια σε τίποτα.
Ούτε τα στόματα.
Ταΐζουμε τα κορμιά μας από τρύπες στην κοιλιά,
αλεσμένες συνειδητοποιήσεις.
Της καρδιάς μας της λείπει το αίμα.
Των πνευμόνων μας το οξυγόνο.
Των ημερών μας το φως.
Των παραθύρων μας το όνειρο.

Γίναμε χελώνες.  Απαθείς.  Νωχελικοί.
Σερνόμαστε σε σιτοβολώνες απέραντους
ανάμεσα σε στάχυα και μέρες επαναλαμβανόμενες
Άσκοποι.
Χωρίς παράπονα.
Σκορπώντας αόρατα θρύψαλα στο ξεραμένο χώμα.
Γκρι και ξανθό και ξασπρισμένες πέτρες.
Τα υπάρχοντά μας τέρατα φορτωμένοι.
Αψηφούμε πια καιρούς, αισθήσεις, μελωδίες, χρόνους.


Κρατάω στο χέρι μου ένα μεταλλικό ποτήρι.
Δεν ξέρω αν διψώ ή αν ζητάω να ακούσω τον ήχο του νερού στην κοιλιά του.
Ίσως τον ήχο του σώματός του όταν θα το αφήσω να πέσει στο μάρμαρο.
Κρατάω στο χέρι μου ένα σκονισμένο μαχαίρι.
Δεν ξέρω αν βαρέθηκα ή αν ζητώ να ακούσω τον ήχο του ακονίσματος στην κοιλιά μου.
Ίσως τον ήχο της λάμας του που σπάει στο μάρμαρο το αδολοφόνητο.
Κρατάω στα μπράτσα μου γερά τον κορμό ενός δέντρου.
Άλλαξε ο καιρός.  Με λύσσα φυσάει.
Και ο καθένας κορμός μπορεί να αποδειχτεί σωτήριος.
Για λίγη βόλτα ακόμη.  


Το λουλούδι

Είναι ένα λουλούδι
Είναι μια έρημος
Τόσο μικρό λουλούδι,
είναι να αναρωτιέται κανείς,
πώς κουβάλησε ολόκληρη έρημο στα πόδια του;
Κρεμάστηκε, τεμπέλα και αναίσχυντη,
στις κλώστινες ρίζες του
και λικνίζεται, αιώνες τώρα, αργά στην βάση του
αφήνοντας άμμο και σκόνη εδώ κι εκεί στον κόσμο.
Κι ούτε που ντρέπεται να στηριχτεί
σε λεπτότητες, ελπίδες κι όνειρα.


Είναι ένα λουλούδι.
Φύτρωσε στη μέση της πριν χίλια χρόνια
ένα απόγευμα του Ιουλίου
- θα 'τανε άνοιξη φαίνεται -
απρόσμενα και θρασύτατα.
Περίεργα πράγματα συνέβησαν τότε στον ερημικό ομφαλό.
Σκίστηκε το στεγνό χώμα και νερό γαλάζιο πετάχτηκε
να ποτίσει τον ελάχιστο κήπο.
Και μια άπειρα μικρή όαση στήθηκε γύρω του.
Με εύκρατο μικροκλίμα και προσδοκίες μεγαλείου.
Περίεργα πράγματα.

Και λίγο τα ξανθά νερά,
λίγο η τόλμη της νιότης του,
λίγο η θέρμη της ερήμου...
άνθισε
και μύρισαν αμμόλοφοι και ερημίες,
κι είπαν να πάρουν άλλο χρώμα,
παρατρεχάμενοι κόκκοι,
ξερά φρύγανα και υπομονές.

Κοίταξε το λουλούδι την εικόνα του
στην αντανάκλαση της λίμνης.
"Α!  Τι όμορφο που είμαι!" είπε και τεντώθηκε αυτάρεσκα.
Κι ένιωθε εκεί στη μέση της απέραντης μοναξιάς
πλάτανος αιωνόβιος,
κι είπε:
"Είμαι έτοιμο πια να σκιάσω την γη!"


Μα είναι μόνο ένα λουλούδι.
Ο μίσχος του κοντός κι αδύνατος.
Ο ίσκιος του φτενός.
Οι ρίζες του ρηχές.
Ο ανθός του αθώος κι άσοφος.
Κι αυτή του η ομορφιά,
μέσα στην τόση ερημιά,
ύβρις και ασέβεια.

Ο θεός για να το τιμωρήσει, το 'χει αφήσει εκεί, χίλια χρόνια.
Ούτε μαραίνεται, ούτε πεθαίνει, ούτε μεγαλώνει, ούτε κατακτά.
Αντιστέκεται άδοξα.  Περιμένει άδικα.
Κοιτάζει πότε την εικόνα του στη λίμνη και σκέφτεται πια μελαγχολικά:
"Τι καλά που θα 'τανε να ήμουν μόνο ένα λουλούδι...".

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2016

Συμπλεγματικές απορίες

αν μπορούσαμε να ξεπερνάμε αυτά που μας βασάνιζαν
με ποιους εραστές θα μέναμε ερωτευμένοι;
αν δεν μπορούσαμε να ξεπερνάμε αυτά που μας βασάνιζαν
με ποιους εραστές θα χωρίζαμε;


Τρίτη 26 Ιουλίου 2016

Πολυχρωμίες

Φορούσε ένα πολύχρωμο τουλπάνι στο κεφάλι
Ημίτρελη η ώρα δώδεκα και δέκα
Νύχτα καλοκαιριού
Ανέμιζες σκαρφαλωμένη στην κορυφή του πανιού της
Απόληξη χρώματος κι αναπνοή του αέρα
Καλοκαίρι
Ημίτρελος κι εγώ
Σύμπτυξη σε λίγες ίνες υφάσματος
χρωματιστού και βρώμικου,
για αυτό το λίγο που περισσεύει
και για το "κατ´ ανάγκη".

Να σε ξεκαρφώσω από το κάδρο στον παιδικό μου τοίχο
Να σε αποκαθηλώσω, όπως την παλιά ιδέα,
και να σ´ αφήσω ν´ ανεμίζεις
ανάμνηση χορευτική και πουπουλένια,
άχρονη, άσκοπη, άστεγη.
Μασάω βερίκοκο

Την ξεχασμένη αίσθηση
αναπληρώνει η φαντασία
Εδώ. 

Σ´ αυτή τη γειτονιά
να οξειδωνόμαστε παρέα
εσύ, εγώ, αυτή,
η αδικαίωτη προσδοκία.
Τίποτα. Ούτε. 
Μόνο οι νεκροί δεδικαίωνται.


Ένα καροτσάκι λαϊκής
Όλο το βιος της σ´ ένα συρμάτινο κουτί
Όλο το δικό μου σ´ ένα όνομα
και είπα να προσευχηθώ, ο φτωχότερος:
"Το μαντήλι σου Κυρά, ελέησέ με."
Κουφή, κατά το χρέος της.
Συμπληρωμένα όσα μπορούσε να ακούσει
στον χρόνο μιας ζωής
Αχώρετα τα υπόλοιπα
Τώρα πια μόνο μιλά. 


Έσερνε τα πόδια της
Βρώμικα πόδια κουρασμένα σάρωναν
τον αδίστακτο δρόμο
Συνέχιζε αυτός το μάταιο έργο του
παρά τα ξεκούρδιστα τραγούδια,
τα ξεκολλημένα απ´ τα πεζοδρόμιά του
Η εκδίκησή του τώρα σηκώνεται σκόνη
απ´ τα πόδια της

Και τα δάχτυλα;
"Ξέχασες τα δάχτυλά μου;"
Τα δάχτυλά σου Κυρά μου!
Να τιμωρήσω τη μνήμη μου
Να της καρφώσω σκουριασμένα καρφιά
στα χέρια και στα πόδια
Που τόλμησε να ξεχάσει έτσι ξεδιάντροπα.

Τώρα παραμιλάει.
Σπασμένες λέξεις
Στερούμενες νοήματος
Υπερπλήρεις συναισθήματος
Πολλά "ωωωω" ακούω
που πάει να πει πως πόνεσε
Πολλά "εεεε"
που πάει να πει πως ακόμα απευθύνεται
Ημίτρελη.
Απευθύνεται.
Ημίτρελος κι εγώ θέλω να φορέσω το σακάκι της,
τρία κουμπιά λειψά,
δεμένο σχοινί στη μέση,
όλα σωστά κι όλα στη θέση τους
Κυρίως τα λειψά
Στη Δωδεκανήσου
κοιμάμαι από τότε σε μια είσοδο,
λίγο πιο κάτω ένα βράδυ
κι ακόμα λίγο η θάλασσα. 
 
 

Κυριακή 24 Ιουλίου 2016

Στιγμιότυπα

Ας μιλήσουμε για τις διαδρομές κανονικότητας
Ας πούμε για το άσπρο που σύντομα θα φοράς
Να πούμε και για τ´ ασήμια στο κεφάλι μου που ουδόλως αύξησαν το βάρος του 
και που ποτέ δεν φάνηκαν χρήσιμα
Για την σχετικότητα να λέμε, 
που ταιριάζει με τα άχρωμα υφάσματα και τα αδιάφορα γαρύφαλλα στην γλάστρα
Για το πως τα καταφέραμε και το πως όχι
Για τον ποτισμένο κήπο ας πούμε
και την απότιστη καρδιά
Καμιά φορά νομίζω δεν πρέπει να μιλάμε. 


Ωστόσο, ας πουμε για τα αντανακλαστικά τζάμια στα γυάλινα κτίρια
Για την τριβή και τα σημάδια της που έκρυβα και κρύβω από αδιάκριτα μάτια
Για τα αμήχανα χέρια και τα αμήχανα αισθήματα
Να λέμε και να κρύβουμε όπως εκείνη η σοφία της παιδικότητάς μας:
"Ψάξτο. Ψάξτο. Δεν θα το βρεις..."
Να λέμε
Για κείνα μέσα στην κλειστή παλάμη
Να λέμε, να κρύβουμε
Να τριγυρίζουμε με το μαντήλι στο χέρι 
και να κλαίμε
Να κλαίμε της μικρής Ελένης την ματαίωση
και για την συλλογή ματαιώσεων 
που εμπλουτίζεται με εξαίρετης ποιότητας τεμαχισμούς και συμψηφίσεις 
Καμιά φορά και να μην λέμε και να μην κλαίμε τίποτα.
 
 

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2016

Άνυδρο

Σκληρό και άνυδρο το τοπίο σου.
Πως να βγω έξω απ´ τον κανόνα σου;
Αναγκάστηκα να συρρικνωθώ.
Οικονομώ χρόνο,
νερό και αίσθημα.
Διαχειρίζομαι,
και δεν παρέχομαι πια
ελεύθερα και απερίσκεπτα.
Το πεδίο ερημικό, επίπεδο.
Μακραίνει το μάτι,
πεινάει
να δει παραμικρή έξαρση
ύψους και συναισθήματος.
Ματαίως.
Μεγάλη, αχανής η χώρα σου.
Και δεν μπορεί να θρέψει
ούτε μια ψυχή
ολιγαρκή και λιγόφαγη.

Χαλάλι λοιπόν στα σκληρόδερμα ερπετά
και στα φρύγανα που σε κατοικούν.
Χαλάλι των βραχών σου οι αιχμές.
Χαλάλι οι θερμές μέρες και οι κρύες νύχτες σου.

Είσαι τουλάχιστον ένα απόλυτα ειλικρινές τοπίο.


Τετάρτη 20 Ιουλίου 2016

Περί ανέμων

Στα μέρη μου ο άνεμος 
τη γη δε την αφήνει 
να ησυχάσει ούτε στιγμή. 
Μουρμουρίζει στ´ αφτί της 
πάντα τραγούδια
και ψέματα 
ανατριχιαστικα.  

Τα χέρια και το αίμα μου, 
στη γη που μεγαλώνω,
σπέρνω συνέχεια με ορμή
κι επιμονή. 
Το σώμα όμως,
όπως κι η γη,
θέλει πολλή δουλειά. 
Λες να φυτρώνουν κάποτε
οι διαρκείς προσδοκίες;

Τα μέρη αυτά που αγαπώ 
τα αγαπάει κι ο ήλιος. 
Όλη τη μέρα καίγονται 
απ´ τ´ ακριβό του χάδι. 
Στάχτες αφημένες
στο χώμα.  
Τετριμμένες 
καρκινικές
οικειότητες. 

Στα μέρη αυτά που αγαπώ, 
όλη τη νύχτα βρέχει. 
Ποτίζει η γη τον ουρανό 
κι αυτος ανταποδίδει. 
Βρέχει ο καιρος τις ώρες όλες,
μία-μία. 
Ανθίζουν τα περάσματα. 
Τα ποτάμια σκάνε. 
Χύνονται απ´ τα σπλάχνα
τα όνειρα και οι ευχές μας. 

Τα μέρη αυτά μεγάλωσαν. 
Λύση άλλη δεν έχουν.
Κι εγώ που δεν τα κατάφερα,
δεν αντέχω τις μέρες μου. 
Σπάνε συνεχώς γυαλιά
μπροστά στα μάτια μου. 

 
Ψέματα. 

Δεν υπάρχουν μέρες. 
Όλα τα ρούχα μας
τα ρίξαμε σ´ ένα βαθύ
πιάτο σούπας. 
Δεν υπάρχει η γη. 
Όλο το χώμα μας 
το πήρε ο άνεμος
και το σκόρπισε. 
Δεν θα βρουν πια
οι ρίζες μας βάθη
να κρυφτούν 
και να στεριώσουν.  

Ψέματα. 

Δεν υπάρχει ο άνεμος. 
Δεν υπάρχουμε κι εμείς. 


Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

Ο χορός των μαρμάρινων χεριών

Τις νύχτες,
όταν όλα πεθαίνουν ήσυχα,
έχω παίζω ένα παιχνίδι.
Ξεχνάω δίπλα μου το τέρας
που συμπληρώνει το μισό δικό μου,
κλείνω τα μάτια μου
και βλέπω.


Σπάζουνε τότε μπρος μου,
μεγάλα κομμάτια του πέτρινου δωματίου
κι ανοίγουν ακανόνιστα παράθυρα.
Βλέπω εικόνες ουρανό,
πλαισιωμένο με πέτρες,
βλέπω στιγμιότυπα πουλιών,
βλέπω φύλλα ξερά,
αποκομμένα,
και αέρα να σπρώχνει
βαμβακερά σύννεφα.

Βρήκα ένα χαρούμενο παιχνίδι.
Σπάω τις πέτρες μου
και αναπλάθω
πεθαμένες αλληλουχίες γεγονότων
αλλάζοντας την φυσική τους ροή,
ανακατεύοντας
την τράπουλα της μοίρας,
φτιάχνοντας δικές μου παρτίδες.
Για τα αγαπημένα,
τα μόνα αλώβητα,
αυτά που δεν υπήρξαν
κι έτσι τους επιτρέπεται
να επιμένουν εμμονικά.


(Μεταξύ μας,
είμαι ένας Ζηλωτής.
Φανατικά προσηλωμένος
θρηνώ,
όχι για το θνητό, όπως θα ταίριαζε,
αλλά στ´ αθάνατα.
Με πένθος διαρκές,
γείτονα της σήψης.)



Έχω βρει ένα περίεργο παιχνίδι
ν' ανασταίνω
όλα τα μη βιωμένα πεθαμένα μου.
Σ´ ένα χαρούμενο μνημόσυνο
συναντάω
πρόσωπα και διαλόγους ιδανικούς.
Τώρα θα καθίσει στο τραπέζι.
Μετά θα πει για τούτο και για ´κείνο.
Ύστερα γέλια.
Μετά σιωπές και πάλι κουβέντες.
Ξεκούραστα απογεύματα και βράδια,
θρυμματιστά γεγονότα
θαυμαστά ανύπαρκτα.

Έγινε πια η θλίψη πολύχρωμη πλαστελίνη.
Οι παλάμες μου βάφονται.
Ματωμένες άγκυρες
σηκώνονται τα μικρά δευτερόλεπτα
που ανοίγω το στήθος με τα χέρια.


Το παιχνίδι μου
είναι της εύκρατης μνήμης
πολλαπλάσιο.
Βεβαίως, ό,τι δεν υπήρξε
δεν είναι μνήμη.
Όμως αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες
όταν κρατάς τ´ αγαπημένα χέρια.


Παρασκευή 1 Ιουλίου 2016

Τα κατάρτια

Φύτρωναν κατάρτια στο χώμα
την ώρα που έσφιξα το χέρι σου.
Μια τέτοια γνωριμία καλέ μου
δεν αφήνει στο συρτάρι
παρά ελάχιστες ερωτήσεις.

Συράβω επιμελώς τις μέρες μου
στα άκρα ενός τυχαίου εκκρεμούς.
Με τις συμμετρικές ρουτίνες του
και τις φονικές τριβές του.
Ανεπαίσθητη φθορά του ξυραφίζει
ακέραιες εβδομάδες και μήνες.
Αθόρυβα και πονηρά.
Η άνοδος κι η πτώση,
ομοζυγωτικές με κοροϊδεύουν.

Όμως, αυτό που με τρομάζει πιο πολύ
απ´ τη μοιραία περιοδικότητα,
είναι η ευκολία με την οποία
εισέβαλε το νήμα σου στην δομημένη ερημιά μου.

Είναι πολύ αργά. Είναι πάλι πολύ αργά.
Και περιμένω να πάει αργότερα
για να ξεκουραστώ,
πετώντας στον σκυλο μου
την ελάχιστη μερίδα επιβίωσης.

Εσύ, που φυσικά δεν εισαι εσύ που νόμιζα,
μες την φαιδρή μου παιδικότητα,
εμμένεις ασαφής ήχος της πόλης
στο φόντο.


Αλλά κι εγώ, ειδικά εγώ,
δεν είμαι αυτό που νομίζω.
Στοίβες τα ρούχα της ζωής μου ασιδέρωτα,
αδιάβαστα βιβλία,
σαπίζεις σοφία στα ράφια.

Τις νύχτες που οι ποιητές κυριολεκτούν
εγώ αναγκάζομαι να γράφω ποιήματα
μεγαλύτερα, αναλυτικότερα, περιγραφικότερα,
λες και τη νοιάζει τη ζωή μου
πόσο βαθιά θα την ανατμήσω.

Όσο λοιπόν κι αν θέλω να είμαι μόνο μία λέξη άηχη,
χωρίς τίποτα σύμφωνο πουθενά,
αλλά κυρίως χωρίς φωνήεν,
το παναίσθημα και το αντίθετό του
συντηρούν την φλυαρία μου.

Πιο πολύ όμως απ´ όλα καλέ μου,
τις λέξεις μου κουνάς σαν μαριονέτες εσύ.
Κι από όλες τις λέξεις, δυο που σου φαίνονται πιο εύκολες.



Τρίτη 28 Ιουνίου 2016

Γυάλινα

Τα χέρια σου ήταν παλιά
χάραζαν δρόμους, αυλάκια, κοίτες.
Τα μάτια σου σκούρα, θολά, σκονισμένα.
Το κορμί σου πράσινο, παρ' όλ' αυτά.
Αυτό το οξύμωρο, 
εξουθενωτικό.
Τα μαλλιά σου γυάλινα
έσπαγαν στα χέρια μου και μ' έκοβαν.
Τα χέρια μου χαρτιά.
Σερπαντίνες και κομφετί κατακόκκινα.
Ο λαιμός σου θάλασσα,
θάλασσα, θάλασσα.
Πέτρες τα μάτια σου στο σώμα μου
και βούλιαζα, βούλιαζα.
Βούλιαζα.