Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Το σπίτι στο Βαθύ Χωριό


Η κόρη μου κοιμάται ακόμα, στο δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων.  Όλο το βράδυ με νανούριζε η ρυθμική της ανάσα κι όμως δεν κατάφερα να κοιμηθώ βαθιά. Έμεινα σ' εκείνη την κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Κι οι δυο μας ξαπλωμένοι στο αυτοσχέδιο κρεβάτι. Ένα στρώμα κατάχαμα, στη σάλα που λειτουργεί πια σαν τραπεζαρία και καθιστικό ή υπνοδωμάτιο, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες. Αγκαλιασμένοι από δυο παλιές κουβέρτες κι ένα συνονθύλευμα παλιών επίπλων κι αντικειμένων, φωτογραφιών, οσμών.  

Αυτός εδώ ο χώρος υπήρξε το παντοπωλείο του παππού. Πουλούσε σουτζούκια, φακές, ρεβίθια, τουρσί, τυρί που το προμηθεύονταν από τον βλάχο. Όταν έμπαινε στο μαγαζί άφηνε την ξινισμένη μυρωδιά του για ώρες. Ταγκίλα, βαριά μυρωδιά ζώων και γάλακτος. Ήταν ο λόγος που απεχθάνονταν τα γαλακτοκομικά η μάνα μου. Το παντοπωλείο είχε και λίγα τραπέζια. Έβγαζε μεζέ παστό, ελιά, ντομάτα και τσίπουρο. Εδώ μέσα μεγάλωσε κι αυτή. Εδώ πέρασα κι εγώ τα παιδικά μου καλοκαίρια, όταν πια ο χώρος έγινε σαλόνι με λαχούρ καφέ-πορτοκαλί καναπέδες και τραπεζάκια από ξύλο τριανταφυλλιάς και μαρμάρινο καπάκι με γκρι νερά.  

Δεκάδες άνθρωποι που πέρασαν απ' αυτούς τους τοίχους, αφήσανε το αποτύπωμά τους παντού. Τους μυρίζω. Ακούω τις φωνές και τους ψιθύρους τους. Τα κουρασμένα χέρια τους πάνω στα ξεχαρβαλωμένα τραπέζια του καπηλειού. Τα τσουγκρίσματα των ποτηριών τους. Τα συρσίματα των καρεκλών και τις πνιχτές, μεθυσμένες καληνύχτες. Τα ξαπλώματα στα ξεκοιλιασμένα στρώματα και τα πονεμένα σώματά τους.  

Και πιο παλιά. Τούρκικα παραγγέλματα μαστόρων που φτιάχνουν τους χοντρούς τοίχους με πέτρες και λάσπη. Τη ζέστη του κάμπου. Τη δροσιά του νερού στους ιδρωμένους λαιμούς τους. Τ' αγκαλιάσματά τους, τα βράδια του καλοκαιριού. Τα κλάματα των νεογέννητων που πρωταντίκρισαν αυτό εδώ το δωμάτιο το αρχαίο. Τα αλλεπάλληλα ασβεστώματα συντήρησαν στους τοίχους του χιλιάδες αδιάφορες ιστορίες. Τις μουμιοποίησαν. Τις κονσερβοποίησαν. Και τις μασάνε αργά και σταθερά μέσα στις σκονισμένες δεκαετίες. 

Ακούω ακόμα το συρτό τρίξιμο της πόρτας και τα βήματα της γιαγιάς μου. Μυρίζω το λουλάκι και το τσιγαρισμένο κρεμμύδι στα χέρια και τα ρούχα της. Έρχεται να δει αν ξυπνήσαμε εγώ κι αδερφή μου. Να φέρει το αυγό να φάμε πρωινό. Να πιούμε το κατσικίσιο γάλα με το ζόρι και με κλειστή τη μύτη. Να βγούμε στην αρχή μπουσουλώντας μέχρι τον προθάλαμο, κι αργότερα χοροπηδώντας έξω στο μαχαλά, να παίξουμε. 

Σηκώθηκα προσεκτικά μην ξυπνήσω το κορίτσι μου και πήγα έξω στην αυλή. Υγρασία και ομίχλη πεσμένη σεντόνι παντού. Είναι ακόμα νωρίς το πρωί. Θέλω να ξαναδώ με τα τωρινά μου μάτια το τούρκικο σπίτι και τον κήπο. Τα ίδια και τ΄ αλλαγμένα. Στη θέση της γέρικης μουριάς μια ανθισμένη μπουκαμβίλια. Στη θέση της κληματαριάς η κληματαριά. Στη θέση του αχυρώνα μια κακόγουστη βοηθητική κουζίνα με πλακάκια τρίτης διαλογής. Στη θέση της γιαγιάς και του παππού φωτογραφίες. Μια μίξη από παλιά πράγματα, καινούργια μπαλώματα, καινούργια νιάτα και νέα γηρατειά.  

Γυρίζω στη σάλα. Η ίδια τραπεζαρία μας παρατηρεί και μας υποδέχεται όλους. Μας φιλοξενεί στις βολικές και χιλιοκαθισμένες καρέκλες της. "Οι πρόγονοι κι απόγονοί σου, όλοι παιδιά μου. Όλοι δικοί μου." Έτσι μου λέει και γελάει σαρδόνια κι αθόρυβα. Βρίσκω και κάθομαι σ΄ ένα μικρό σκαμπουδάκι νιόφερτο. Ούτε τριάντα τετραγωνικά εκατοστά επιφάνεια. Άβολο. Μα δε θέλω να έχω πλέον επαφή με τα παλιά έπιπλα. Δεν ακουμπώ στους χοντρούς τοίχους. Φοβάμαι θα διαταράξω τον ύπνο της κόρης μου και του αιωνόβιου σπιτιού. Όμως αυτό φαίνεται, δεν κοιμάται ποτέ.  

Το βράδυ που κοιμόμασταν μου είπε η κόρη μου, με τα κλειστά της μάτια, μια φριχτή ιστορία. Κρύβει, λέει, κάθε σπίτι αυτού του χωριού, μια μέγκενη στο υπόγειό του. Θυμήθηκα μια κοντή πόρτα πίσω από την ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας, που ποτέ δεν τολμούσα να ανοίξω μικρός. Ίσως αυτή να είναι η είσοδος στο δικό μας σπίτι. Είναι μια μηχανή στην κοιλιά του σπιτιού, του κάθε σπιτιού, που μας καλοδέχεται όλους στην αρχή. Που φιλοξενεί τις ζωές μας, που μας μεγαλώνει και μας γερνάει. Στο τέλος μας πιάνει με συρματόσχοινο από το λαιμό και μας σέρνει στο υπόγειο, μας μασάει και μας φτύνει λίπασμα στον κήπο. Λίγο στην κληματαριά. Λίγο στην κομμένη από χρόνια μουριά. Λίγο στον μπαχτσέ. Κι έτσι μασώντας μας, ζει και ταξιδεύει στα χρόνια. 

Φυσάει κι έχει ψύχρα. Απέναντι η γκιόλα ξερή από χρόνια. Το σπίτι της Ζωγραφιάς. Δίπλα η Γιασεμή και ο Μιχάλης. Το ελάχιστο τοιχάκι που ήταν κάποτε άθλος να το ανέβω. Τώρα συρρικνωμένο μ' όλη την αίγλη του χαμένη. Ο δρόμος και η άσχημη εκκλησία του Άι Νικόλα, πιο κάτω. Στο λόφο δεξιά έσπασα ένα κεφάλι με μια εύστοχη πετροβολή. Πιο δίπλα τρύπησα τα γόνατά μου. Στο απέναντι σπίτι έζησε και πέθανε μια μέρα τέτοια η θεία, η αδερφή της γιαγιάς μου. Στην αυλή της πρωτοπερπάτησα. Εκεί έπινα τους ελληνικούς της έφηβος.  

Από τα μισάνοιχτα παντζούρια βλέπω ξεκάθαρα μπροστά μου το ματωμένο λιβάδι και καταλαβαίνω. Αίματα παντού. Απίστευτες ποσότητες στους δρόμους. Στα χώματα. Στις σκεπές, τα ερειπωμένα σπίτια, και σ' όσα ακόμα κατοικούνται. Χιλιάδες υπόγειοι νερόμυλοι που τρέφονται με αίμα απ' τα ποτάμια των χεριών μας.  Καταλαβαίνω πια. Καταλαβαίνω πως τα σπίτια αυτά μας αναπαράγουν και μας συντηρούν. Μας καλλιεργούν και μας θερίζουν σαν στάχυα. Για να τα τρέφουμε με το αίμα μας. Σοδειές ολόκληρες ανθρώπων.  

Κοιμάται ακόμα το παιδί μου και το χρέος μου. Εγώ ακούω την ψεύτικη ησυχία του αξύπνητου χωριού. Ακούω τα τριξίματα των μύλων και νιώθω πια στα κόκαλά μου το ομηρικό μακελειό. Σε κάθε μικρή αδιάφορη γωνιά του πλανήτη. Αιώνες τώρα και σε αργή κίνηση. Ακούω τέλος, κάτω στο κουζινάκι, τον ήχο του κουταλιού στο εμαγιέ μπρίκι, το πολυκαιρισμένο. Που 'χει χοντρό σύρμα τυλιγμένο στο λαιμό του στη θέση του σπασμένου χερουλιού. Τάκα-τάκα το κουτάλι, μπλεγμένο με το αργόσυρτο θανατερό σφύριγμα της φτερωτής. Είναι το νερό που βράζει ή το αίμα που κινεί τα παλιά ξύλα; Ένα κόκκινο εμαγιέ μπρικάκι. Φτιάχνει η γιαγιά τον πρωινό καφέ της. Γλυκός παρά το ζάχαρό της, για να πίνω κι εγώ καμιά γουλιά. Θα μου ´χει και μια φέτα χοντροκομμένη ψωμί χωριάτικο με βούτυρο και ζάχαρη. Κοντή και γεμάτη η γιαγιά. Με τα χέρια της γεμάτα φλέβες φουσκωμένες. Αλευρωμένα συνήθως. Και με τη βέρα να γυαλίζει ανάμεσα στο αίμα και το αλεύρι. Θα καθίσω στα γόνατά της. Θα πιούμε τον καφέ μας. Θα της πω το μυστικό για το σπίτι και θα μου πει: "Σώπα γιε μου.  Ξέρω." 


ΥΓ. Η παραπάνω ιστορία ολοκληρώθηκε  στις 23/11/2016, αργά το απόγευμα. Τα μεσάνυχτα 23 προς 24 το σπίτι στο Βαθύ Χωριό κάηκε ολοσχερώς. 

Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016

Ο φαροφύλακας

Να εξαφανιστεί. 
Ναι είναι 
μετρίου ύψους,
κανονικού βάρους,
χρώματος καστανού. 
Έτσι να φύγει. 
Ψυχή να μη ρωτήσει
ποιος ζέστανε 
το κενό της θέσης του. 

"Υπήρξε φαροφύλακας...",
μόνο η πέτρα να γράψει
"...σ´ άγνωστο φάρο,
σ´ άγνωστη θάλασσα,
κι άπειρα κύματα,
σφοδρούς χειμώνες, 
ψάρια, πουλιά, 
νύχτες ατέλειωτες, 
σωρούς πνιγμένων,
συνάντησε. 
Μα ούτε πλοίο,
ούτε άνθρωπο κανέναν."



Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016

Το μήλο

Κρουστό μου μήλο.
Στ΄ αυτιά μου και τα δόντια φτάνεις ολόκληρο.
Και τα υγρά σου γεμίζουν το στόμα μου.

Εσύ δε μοιάζεις μ' όλα τ' άλλα.
Όλα όσα εκπληρώθηκαν και ματαιώθηκαν.
Μένω πιστός σου.
Το εξιδανικευμένο σου κόκκινο που δεν το μάσησε η εντροπία.

Σ' αυτή την πόλη με τις εξατμισμένες εκκλησίες,
σ' αυτή την γειτονιά που δεν χωράει κανένας θεός,
Εσύ είσαι ο θεός μου.
Όταν σε δαγκώνω ξέρω.
Πιστεύω.
Θεώνομαι.

Είναι τα σώματά μας αυτόβουλα,
και των δοντιών μου η θέληση και της φλούδας σου η λάμψη,
και μας οδηγούν τυφλούς τον έναν στον άλλο.
Όταν σε δαγκώνω αναγνωρίζω.
Θυμάμαι.
Παραδέχομαι.


Για ποιο αμάρτημα μιλάτε;
Αφού τα δόντια μου εξέχουν για να μπαίνουν στη σάρκα σου.
Για ποιο Κακό;
Αφού οι κόκκινες καμπύλες σου ζητούν να δαγκωθούν.

Τα μαθήματα

Ποιον ύπνο πιστεύεις κοιμάμαι;
Του δικαίου Σολομώντα;  Τα σεντόνια του
ελαφρά κι απαλά χαϊδεύουν την πλάτη μου.
Τίποτα δε με βαραίνει.  Αστεία μη λέμε.
Καμία αθωότητα δεν μου απέμεινε αμαγάριστη.

Ποιο χαμένο μου βήμα στο σύννεφο;
Η γιαγιά μου έχει πεθάνει από χρόνια
και το χώμα σκληρά αφομοίωσε
τις χαρές της και τις λύπες, μία μία.
Καμιά ανάμνηση δεν αλλοιώνει πια το είναι μου.

Περπατώ πια εις το δάσος όταν ο λύκος είναι εδώ.
Λύκε, λύκε έλα!
Εσένα θέλω!
Και μιλώ εις το δάσος, όταν ο λύκος έρχεται εδώ.
Λύκε, λύκε μείνε!
Εσένα ξέρω.

Ποια αγάπη μου πιστεύεις χρυσίζει,
και ποιο ροζ γλυκαίνει τα χέρια μου;
Κλαίω πότε-πότε στον ύπνο μου
που η ζωή μου στέρησε τ' όνομά μου,
κυρίως όμως γελάω σατανικά.

Έμαθα πόσο ακριβή είναι η ευχή της μάνας,
τι δάνειο έχω πάρει, και τον χτικιάρη τόκο.
Ξέρω και της ευθύνης μου το αναλωμένο κεφάλαιο.
Της ειλικρίνειας το κόστος και το ψέμα, τα ξέρω.
Όλα τα ξέρω.  Άσε τα μαθήματα.


Έλα τώρα να παίξουμε.
Ίσως να σώσουμε κάτι.
Ίσως να βρούμε κάτι αχάλαστο.



Άνθραξ

Αφυπνισμένοι και καθεύδοντες
απαξάπαντες οδεύοντες
προς τον έναν σκοπό.

Αιωνίως επιτελούντες,
όμοια πλέοντες,
το αυτό.

Απαραιτήτως πλανεμένοι,
τηρούντες την συμφωνία.
Ανεξαρτήτως προθέσεων,
φώτα σβηστά κραδαίνοντες.

Αποδεχόμενοι και μη.
Απαστράπτοντες
και απανθρακωμένοι.  

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016

Εξηγήσεις

Ανεξηγήτο. Δέρμα, μαλλιά, τα δόντια, τα γέλια σου. 
Ανεξήγητο. 
Ανεξήγητο. Κοιμάμαι στο μέσο του κρεβατιού. 
Ανεξήγητο. Έλεγα, θα μαζέψεις τα άπλυτα του βραδινού. 
Ανεξήγητο. 
Ανεξήγητο. Έλεγα θα σε σκεπάζω τρυφερά που θα κρυώνεις. 

Ανεξήγητο. 
Λέω, χωρίς περιστροφές, κι από το σώμα μου παίρνω απόσταση. 
Σαν ζωντανά Ελληνικά σπίτια που καταρρέουν έρημα στην Πόλη. 
Ανεξήγητο. 
Τα τραχιά σου χέρια δεν με χάιδεψαν. Ύπουλα λέω, δεν θυμάμαι. 
Λέω, χωρίς να ντρέπομαι, πως σ´ αγαπούσα τάχα, όταν σ´ έκοβα. 
Ανεξήγητο. 
Θ´ αφήσω να πλανιέται η απορία σου, και θα ´ναι σα να αφήνω εσένα. 

Ανεξήγητο. 
Αυτό που δεν είχα ποτέ να το νιώθω πάντα τόσο ελαφρύ. 
Ανεξήγητο. 
Αυτό που λείπει μέσα μου να πληθωρίζεται και ν´ αχρηστεύει το μισθό μου. 
Ανεξήγητο. 
Κι όσα μάζεψα πάντα να με βαραίνουν σαν τελειωμένα και σαν λάφυρα. 

Ανεξήγητο. 
Θα ρίξω στο νεκρό πηγάδι δύο κέρματα για τα ναύλα μου. 
Ανεξήγητο. 
Πως έζησα μια ζωή σε τέσσερις μήνες και καμία ζωή σε σαράντα χρόνια...
ανεξήγητα για να μείνουν όλα. 



Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016

Βαμπίρ και άγγελοι

Άγγελοι της ζωής μου
σας ξόδεψα όλους έναν έναν.
΄Ηπια από το αίμα σας.
Το σώμα σας λεηλάτησα. 

Την τεράστια σπατάλη μου σας την φόρτωσα
και την φορτώθηκα. 
Κι ούτε ένα "ευχαριστώ" ανάξιο δεν ακούσατε
απ' τα βουβά μου χείλη.  

Ας είναι.

Φταίτε όμως.
Η αποχρυσωμένη απλοχεριά σας με διέφθειρε
όπως ξεγυμνώνει το κλαδί ο άνεμος.

Άιντε κουβαλήστε με εσείς τώρα σαν τραύμα,
να σας κουβαλάω εγώ σαν ενοχή,
στο ίδιο βουνό να ανεβαίνουμε όλοι μας,
ισοβαρώς, ισόπονα,
κι όμοια ένοχοι κι αθώοι.




Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016

Μυρμήγκια

Είμαστε μονήρη μυρμήγκια.
Περπατάμε νευρικά πάνω σε λεπτές γραμμές αγωνίας.
Κουβαλάμε στωικά το πολλαπλάσιο βάρος μας.
Σκάβουμε απέλπιδα τρύπες στο χώμα να θαφτούμε. 
Μας συνθλίβει τελικά ένα αδιάφορο βήμα. 

Το φως

Έστρεψα τα μάτια μου 
να ζεσταθούν στο φως σου. 
Τα ´κλεισα να σε κρατήσουν. 

Έκτοτε, 
ό,τι ωραίο ξαναείδα
σε περιείχε.

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016

Ούτε

Δεν κράτησα τη στιγμή.
Την σπατάλησα.
Όλα θυσία στο χρόνο.
Να μη μείνει ούτε η σκόνη μας.  

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων ΙΙΙ

Καταραμένες Κυριακές
Τρέφεστε αναίσχυντα με το αίμα μου
Ξυπνάτε ξημερώματα Σαββάτου στο τρύπιο μου στέρνο
Με σέρνετε ξυλάρμενο ως της Δευτέρας την μέγκενη 
Κατάρα στις ώρες σας όλες μια-μια

Κατάρα και σε σένα που μέσα μου κατοικείς.
Της πλησμονής σου το ακόρεστο τρέμω.
Απεκδύομαί σου και λέω:
Μην είσαι ο δαίμονας που είμαι;
Και μήπως όσο σε τρυπάω του καρπού σου τα φαρμάκια γεύομαι;

Σέρνομαι αιωνίως στης Εδέμ τα περίχωρα
Στης πόλης των Σοδόμων την εφαπτόμενη επαρχία έρπειν.
Και λέω Εσύ είσαι εσύ.  Κι εδώ κι εκεί.
Κι όλοι κι όλα, Εσύ.


Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μου.


Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων ΙΙ

Τώρα, των ημερών μου ο χρόνος
με πάει 
σ' ένα δωμάτιο 
μ' ένα κούτσουρο κοπής στην γωνία. 
Πάνω σ' αυτό το καθαρό σφαγιαστήριο
γέρνω το κεφάλι μου
να κοιμηθώ. 
Στον ύπνο μου έρχεται η γιαγιά μου και με ξυπνάει. 
Γιε μου!
Πάρε των ημερών σου τον χρόνο
κι άλλο πια μη πελεκάς ζώντες και νεκρούς 
συνάμα. 

Μια καρότσα γεμάτη αιχμηρές σκουριές 
μας σέρνει οπαδούς και ασχέτους,
λικνιστικά κι άλλοτε βίαια. 
Πού να πιαστούμε, που 'ναι κατάφυτη
λαμαρίνες και τρύπες και καρφόφιλα;

Γιε μου!
Άσε κάτω τον μπαλτά, άσε και τα χέρια σου. 
Πώς θα μοιράζεις τις πίκρες σου αντίδωρα χωρίς;
Και πως θα περπατάς στων ημερών σου το χρέος;

(Κι ύστερα γιαγιά, ύστερα;)
Πώς θα γράψεις το άγραφο και πώς θα κόψεις
τούτο το δέντρο το σοφό 
που 'ναι σωστό θυσιαστήριο;

(Κι ύστερα γιαγιά;)
Πώς θα ετοιμάσεις της ζωής σου το μεγάλο μακελειό
και πώς το ψέμα σου;

Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μας. 


Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων Ι

Περπατά ο θεός σημαιοφόρος. 
Αν υπήρχε, 
πρώτος αυτός θα έμπαινε
στην κόλαση του άγιου Ιούδα. 
Πίσω του εγώ. 
Έχω λιμάρει όλα τα κλειδιά,
και των συντρόφων μου τα γόνατα
τρυφερά. 
Δε με κρατάει πια καμία πόρτα,
μπαίνοντας,
με αφημένη την πάσα ελπίδα. 

Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μας. 


Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016

Το δέντρο που έρχεται

Σκέφτομαι τελευταία εκείνο το δέντρο που περπατάει
Περνά συχνά, πρώτο πλάνο, στα άτσαλα όνειρά μου κι έχει κάτι μάτια περίεργα
Εξεταστικά με κοιτούν περιεργαζόμενα την απαρηγόρητη θλίψη μου
Λες και κανείς στον κόσμο δεν πόνεσε περισσότερο
Λες και να ´χει κάποια σημασία αυτό για την αξία της σχετικής μου ακινησίας

Κι όπως περπατά στον δρόμο που κάποτε μου αναλογούσε σκέφτομαι
Αν για παράδειγμα πιαστώ στα τρυφερά κλαδιά του
Αν ίσως δαγκώσω τις εξέχουσες ρίζες του
Αν καρπωθώ έναν-δυο από τους περιπατητικούς καρπούς του
Μήπως απαλλαχθώ απ´ το κακοφορμισμένο όνειρο της φυγής μου

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2016

Τα χτενάκια

Τίποτα πια δεν είναι θαυμαστό στον κόσμο. 
Τίποτα παρά μόνο ο τρόπος που χτενίζεις τα μαλλιά σου. 

Κι εγώ ο άχρηστος επιτέλους, 
τί υψηλό σκοπό που βρήκα στη ζωή μου!
Θα ετοιμάζω τα χτενάκια σου για την επόμενη φορά. 

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016

Αναπνευστήρες

Ευλογημένες οι ανορθογραφίες του ονόματός σου. 
Ζωτικές αμαρτίες, αναπνευστήρες χρωματιστοί. 
Στα κεφαλαία και στους τόνους του ξαποσταίνει 
και κρύβεται ακόμα η δειλία μου. 

Αδιάκοπη κι η ζωή, κυλάει στο χάσμα 
ανάμεσα στις ορθόδοξες προθέσεις 
και τις ανορθόδοξες πράξεις μας, 
νεράκι που μεγάλωσε και μας πλημμύρισε. 

Αναστημένοι σε καινούργιες παραλληλίες, 
ασύμπτωτοι κολυμβητές στο μάταιο ρεύμα, 
μαζεύουμε όπως-όπως τις επιθυμίες μας 
και κυλάμε προς τη μεγάλη θάλασσα. 

Ψιλοσοφικό χαϊκού

Χωρά το νόημα της ζωής 
σ´ ένα ζευγάρι σταράκια. 

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016

Άτιτλο

Είχε διάφανα μάτια, διάφανα.
Λαμπύριζαν μέσα αστέρια και κύματα.
Είχαν πουλιά, χελιδόνια και πέρδικες.
Κρυστάλλιζαν πάνω ποτάμια και κρήνες.

Ήταν χρυσά τα μαλλιά, χρυσά.
Πολύτιμα μες τον ανάξιο κόσμο.
Κλωστές κεντημένες σε κεφάλι και ώμους.
Χόρευαν πάνω φώτα, ήλιοι, φεγγάρια.

Άνοιξε η θάλασσα κι ακούστηκε.
Φύσηξε ιώδιο, όνειρο, πάφλασε η καρδιά.
Άνοιξη άγρια, μέλι έσταξε στα δάχτυλα.
Ένα λεπτόμεσο λουλούδι άνθιζε.

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016

Σαράντα

"οίη περ φύλλων γενεή, τοίη δε και ανδρών"Ομήρου Ζ, 146.


Εν τω μεταξύ μεγάλωσε.
Δεν έγινε ο άντρας που φαντάστηκε.
Φοβάται πάντα στο φως της ημέρας.
Αναρωτιέται πως γράφεται
το παράξενο γκρι στο κεφάλι.

Τα κεντημένα χρώματα του πανιού αποστήθισε με τα δάχτυλα,
χωρίς να καταλάβει τη λειτουργία τους.
Ο δισύλλαβος πατέρας αναγραμματίστηκε εντέχνως, αλλά φευ!
Πυκνά σκουριασμένα μαλλιά σιβυλλικά.
Μόνο το σώμα έγινε βρύση κι όλο στερεύει.

Γραμμένα ήταν στα χέρια, των προγόνων όλα τα ριζικά.
Με αυτό τον χάρτη πορεύεται
και μ' αυτόν χάνεται.
Όλα γραμμένα λεπτομερώς στα χέρια του.
Στο σώμα του συμπερίληψη γενεών επτά,
με αλλαγμένα μόνο τα ρούχα του βασιλιά.

Κάπως έτσι,
το αργόσυρτο βήμα του μονοκύτταρου σύμπαντος,
βλέπει την διαδρομή
απ' την προαιώνια σούπα ως τον ανοιχτό ουρανό.
Αργά, βασανιστικά, ματωμένα.

Σ' αυτό το κυκλικό ταξίδι
μπορεί
μετά από χιλιάδες γεννοθανάτους
να επιστρέψει στην αρχαϊκή του μορφή
ξυπνώντας ένα πρωί στην σαρκοφάγο του,
κατανοώντας στον ύπνο του,
πως η ζωή είναι ένα φύλλο που πέφτει.


Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

Του φιλιού

Έζησε μια ζωή κανονική. 
Έναν έρωτα σπιτικό. 
Είχε φίλους και αμάξι. 
Είχε χέρια να τον αγγίζουν
και μάτια να τον κοιτούν. 
Αγάπησε σαν άνθρωπος λογικός. 
Μίσησε. Έφαγε. Ήπιε. 
Πέθανε ευτυχής και ήσυχος. 

Από την κόλαση βέβαια τον έσωσε ένα. 
Δεν φίλησε ποτέ πια. 

Τουλάχιστον γλίτωσε από την εκπόρνευση του φιλιού. 


Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κατ´ επίφασιν

Η στιγμή είναι ένα είδος σταγόνας. 
Η σταγόνα, ποσότητα ωκεανού. 
Τέσσερα χέρια αγκαλιάσαν
στην υποδιαίρεση το όλο. 

Το "μετά" είναι ένα είδος φαντασίας. 
Η φαντασία, εγγενής απάτη. 
Με διαρκείς επαγωγές
θα αποδείξω το αξίωμα. 

Η βροχή είναι παραλλαγή ζωής. 
Η ζωή, παραφθορά ανυπαρξίας. 
Διαρκείς αρνήσεις της, φτιάξαν
την κατ´ επίφασιν  ζωή μου.


Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2016

Επιτύμβιο

Πάει. Πέθανες πια. 
Ή έστω φτάνει στο τέλος το ότι πεθαίνεις. 
Ακόμα κι αυτό, είναι μια πρόοδος. 
Το συγκρίνω με τον μακροσκελή θάνατό σου,
χρόνια τώρα παρατεταμμένο και ατέλειωτο,
σαν χειροκρότημα κατάμεστης πλατείας
και σαν διακρότημα διαρκές που ανοίγει τρύπες στους πνεύμονες
και δυσχεραίνει την δυνατότητα να ζει κανείς,
ή έστω να μη ζει,
όπως η άπαξ και δια παντός εκπυρσοκρότηση επιτρέπει. 

Σα να λέμε δηλαδή,
ευχολόγια και προσευχές αυτιστικές,
και σα να πιστεύουμε 
στον αδύνατο, αόριστο έναν,
αντί του περιγραφικότατου καθρέφτη μας. 

Πέθανες πια, λέω στα πλήκτρα. 
Να ένας ευφάνταστος τρόπος να σιγουρέψεις την απόσταση 
μεταξύ αλήθειας και ψέματος. 
Κλικ και κλικ και μετά κι άλλα πολλά 
σαν ήχοι αρθρώσεων που σπάνε
και με κάθε σπάσιμο θρυμματίζουν ασφαλέστερα το αυθυποβληθέν αδύνατο. 

Λες και γνωρίζει από αδύνατα κι απίθανα η ανείπωτη λέξη. 


Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016

Το Κόκκινο σπίτι

Κάποια στιγμή θα είναι σα να μην υπήρξαμε.
Δεν θα μας ξέρει κανείς.
Δεν θα μας έχει δει.
Θα σβήσουμε μέσα στην μνήμη όπως τα παιδικά μας χρόνια
κι όπως εκείνο το αγοράκι που απ' τα τέσσερα όριζε το γήρας.

Κανείς δεν θα ξέρει για το σπίτι στο Διοικητήριο.
Κανείς δεν θα 'χει ακούσει τα σκαλιστά τραγούδια.
Τα βήματα που πατήσαμε σ' αυτή την πόλη που ζει ανάμεσά μας,
θα μας προδώσουν.
Εκείνη θα μας βρει.  Θα μας τυλίξει.
Θα ενσωματωθούμε στον οργανικό ιστό της.
Θα μας μασήσει, θα χτίσει επάνω μας, και θα ξεχαστούμε.

Φυλλορροεί κάθε μέρα η παρουσία.
Κερδίζει ο χρόνος και τα μέτρα δεν αποσταίνουν ποτέ.
Το έλασμα που κάποτε συσπάστηκε τώρα χαλαρώνει.
Χαλαρώνουν και τα μέλη που αγκαλιάστηκαν.
Όλα είναι πιο ασαφή.  
Ο πόνος, η χαρά, η αγάπη και ο πόνος,
όλα μόρια της κόκκινης λάσπης
κι ακόμα ένα τούβλο στο σπίτι που όλο υψώνεται,
και γκρεμίζεται, και ξανά-υψώνεται,
και κανείς δεν βλέπει τα συστατικά του.
Μόνο ένα έξωθεν περίβλημα που σε τίποτα δε θυμίζει
τον έναν ή τον άλλο
ή τα παράλληλα χτυπήματα που κάποτε δικαίωσαν τις ζωές μας.



Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2016

Μικρές γεωφυσικές υποθέσεις

Είναι ένα σύννεφο απλωμένο μαντήλι
πάνω στο βουνό.
Είναι ένα βουνό απλωμένο χέρι
πάνω στη θάλασσα.
Είναι η θάλασσα μια άκρη του κόσμου,
στην άλλη αόρατη εσύ.
Λέω,
να βρέξει στο χέρι
να γεμίσει η θάλασσα
ν' απλώσει
και να γείρει ο κόσμος προς το μέρος σου.

Ταίναρον ή "δεν εδεσμεύτηκα"


Το πρωί δεσμεύτηκα να φύγω. 
Να γίνω...
Φύλακας φάρος του Ταινάρου
να κοιτάζω
τα καραβοτσακισμένα πόδια μου
τα τεθλιμμένα βράχια
τους θυμωμένους αφρούς
τα ανήσυχα νερά
τα ξερόχορτα στα βουνά
τις αγριομέλισσες πολυάσχολες,
να γίνω
το κόκκινο χώμα
το αρχαίο μωσαϊκό
το σιδερένιο πορτί που σκούριασε
το ισχυρό κονίαμα στις πολεμίστρες,
να μείνω
πειρατής
να εισπράττω διόδια
εδώ στην έσχατη μύτη του κόσμου,
να περιμένω
τον Ηρακλή να ξανάρθει
να φυλάω
με την πλάτη μου τον Κέρβερο,
να ανοιγοκλείνω
το μάτι στα μελλούμενα πλοία
και τα γεγονότα.

"Όμως δεν έμενα τοιούτος διόλου."

Ελγίνεια

Μοσχοβόλα τα τείχη
μα απροσπέλαστα. 
Προδότρια η φωτογραφία
κι η παγιωμένη εικόνα. 
Ούτε άρωμα, ούτε αισθήσεις
κουβάλησε στην τσέπη μου.

Βέβαια, δεν φοβάμαι πια. 
Κεντημένη λεπτομερώς στη γεωγραφία του κόσμου
κατάστικτη στου σώματός μου την τοπογραφία
βελονιασμένη 
κι όμως...
αποσχηματισμένη πλήρως,
ασώματη,
ευτυχής,
όπως οι μακρισμένοι τόποι,
τα ζαχαρένια κουκλόσπιτα και οι φαντασίες.

Στο ξεμόνι που ´χτισα εδώ,
όταν βασίλεψε η εικόνα στη θάλασσα,
για να βρεθεί σε άλλο ξερονήσι 
και να λατρευτεί κι εκεί όπως εδώ,
μετράω έτη και έτη εν πολέμω,
και τα χίλια βήματα της πέτρας
απ´ το βυθό ως την ακτή,
πριν τη ζυγίσω στο χέρι μου
και την τινάξω πίσω.

Ύστερα παίρνω τη δική σου
που είναι πάντα βαρύτερη,
πολύ βαρύτερη,
παγούρι στους ώμους μου
να με δροσίζει στη μεγάλη ανηφόρα του κόσμου.
- Γιατί μ´ αγαπάς; με ρώτησες μια νύχτα στ' όνειρο.
- Μα... επειδή σε κουβάλησα.
Σα να λέμε δηλαδή, με την απληστία του Έλγιν.

Πλατεία Ομονοίας

Φύλλα ξερά κροταλίζουν στις πέτρες.
Βουίζει ο αέρας στις κορυφές των πύργων.
Αναστενάζει η νύχτα.
Στο μανιασμένο τοπίο οι ράχες τεντώνονται ηλεκτρισμένες 
κοιτώντας για το ουράνιο χάδι.

Άνοιξα το παράθυρο να μπει μέσα όλος ο καιρός. 
Στάθηκα στο μισό μπαλκόνι. 
Το σώμα αφέθηκε στο σημείο. 
Τα μαλλιά μπλεγμένα στα φρύγανα και τα σκοτάδια. 
Έσκυψα.
Κρέμονται από κάτω κουρασμένες Ηλέκτρες στο περβάζι.
Ξεχαρβαλωμένες στις κλειδώσεις τους. 
Ιστία συρμάτινα.
Και το σχοινί της έπαρσης
να μαστιγώνει τον στύλο του ξεδιάντροπα.
Γερασμένες, αναποδογυρισμένες νυχτερίδες αιωρούνται στο κενό. 
Το αρχαίο υπνομαντείο ατενίζουν
μπλε και άσπρα και πλοία.
Τέσσερις ακροβάτες κρατάνε τη σκεπή του
γιατί εγώ κουράστηκα πια, κουράστηκα,
κι άσε αυτούς να κουβαλάνε τα έτερα βάρη μου.

Δίπλα στον θίασο αυτό θυμάμαι.
Μόνο να θυμάμαι πια μπορώ. 
Ηλέκτρα κι εσύ.
Θυμάμαι την αρένα της κοιλιάς σου.
Τα υπόγεια κάτω απ´ αυτήν και τις ετοιμασίες μου.
Την αγωνία και την ένταση πριν τη μάχη.
Τα ιδρωμένα πήγαιν' έλα
και τα μεταλλικά σφυρίγματα του ξίφους.
Τους φαιούς αποκεφαλισμούς μου πάνω της και χαίρε!

Τώρα, ο έρωτας κοιμάται διπλωμένος στα σκαλιά,
σε κάποια πλατεία Ομονοίας κάθε βράδυ,
άστεγος και ρακένδυτος.

Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016

Προσοχή

Μερικοί νομίζουν πως είσαι πρόσωπο. 
Ζηλεύουν τα κάλλη σου,
εξοργίζονται μαζί σου. 
Ίσως ακόμα και να σε μισούν. 
Για το σπίρτο που έβαλα φωτιά 
στη ζωή μου 
και την έκαψα,
μιλούν και φτύνουν. 

Μερικοί νομίζουν 
πως βλέπουν τα πυκνά μαλλιά σου
τυλιγμένα στα χέρια μου
σαν συρματόπλεγμα αγκαθωτό. 
Τις χαρακιές 
στα γόνατά σου ύστερα,
το γενναίο ράμμα 
στα χαμηλά της κοιλιάς. 
Καμιά φορά νομίζω τα βλέπω κι εγώ αυτά.

Απορούμε απαξάπαντες,
εαυτοί, γνωστοί και φίλοι, 
με την κούφια επιμονή μου
να ενσαρκώνω 
επί σειρά ετών κι ερώτων
σε σώματα και όμοια αλλότριες ζωές
το διαθλασμένο ακτίνωμα του ήλιου σου. 

Κάποιες φορές ακυρώνεται
τρόπον τινά, 
το άξιο της απορίας. 
Θωμάδες ψηλαφίζουν τα σημάδια σου
στο σώμα μου και
στο κενοτάφιό σου παίρνουν την εκδίκησή τους.  

Κάποτε μάλιστα μαρμαρώσαμε όλοι. 
Τρομοκρατημένοι μην τύχει κι είσαι αληθινή,
σε χαρτογραφήσαμε. 
Λεπτομερώς...
"Λες να μην είναι παρά μόνο 
μια πολύ προσωπική παραμυθία;" αναρωτηθήκαμε. 
"Μη τυχόν και δεν έχουν δίκιο 
οι μητέρες-Κασσάνδρες 
με τις δυσοίωνες βεβαιότητες,
πως τάχα το αέρινο μέλλον 
βαραίνει πιο πολύ από το χωμάτινο παρόν;"
Όχι. 
Αποκλείεται κάθε ευτυχές σενάριο. 

Πυκνές μορφές συνωστισμένες 
στο αισθητικό μου πεδίο φτιάχνουν
έναν πίνακα πολύχρωμο. 
Με περικυκλώνουν 
και δεν μπορώ να σε δω πια 
ευτυχώς. 
Απέχουμε, που λες, 
πολλές εικόνες
πολλές μέρες
πολλές θάλασσες
πολλές ζωές 
που ωχριούν αισχρά 
μπροστά στο όνειρό μου για σένα. 

Κάποιοι νομίζουν πως είσαι γυναίκα με αίμα. 
Κάποιοι σε βλέπουν να περπατάς. 
Να μιλάς. 
Να συναλλάσσεσαι. 
Να ερωτεύεσαι. 
Να οδηγείς το κληροδότημα. 
Να περπατάς στις μικρές λεωφόρους
μ´ ένα ζευγάρι γκρι σταράκια. 
Να αναπνέεις τον συνεταιρικό μας αέρα. 
Πλανημένοι κι αυτοί. 

Πόλεις πολύβουες, 
χιλιάδες αυτοκίνητα,
άνθρωποι μυρμήγκια, 
βουνά και θάλασσες
σε κύκλωσαν και ορίζουν τη μορφή σου. 
Κι όπως με τ´ άπειρα χέρια τους
σε αγγίζουν 
σε βλέπω αόρατη 
κι αιωρούμενη σαν εικόνα αγίας
σούρουπο σε ξωκκλήσι. 
Όλα γύρω σου σε περιγράφουν
όπως οι τελείες τις μορφές του Σερά. 
Μα δεν καταλαβαίνει κανείς τι είσαι. 

Είσαι το κενό διάστημα ανάμεσα σε όλα τα πράγματα. 

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2016

Έπρεπε

Του Μάνου

Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις 
Να μενεις πάντα 
κρυφή μου. 
Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις. 
Σε τόσα ορκίστηκα. 
Εσύ δεν έπρεπε. 
Κίτρινα παντού, 
άνθη, φεγγάρια, ήλιοι. 
Κι εσύ δεν έπρεπε να φύγεις. 
Χρόνια παντού 
ξεκουρδισμένα. 
Λίγα εκεί, λίγα αλλου, 
κανένα εδώ. 
Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις
Δέντρα και δάση 
ολα καμμένα. 
Δέκα πατώματα,
συγκάτοικοι χιλιάδες,
με κανέναν δε μιλώ 
και ζω σαν φάντασμα. 
Ποτέ δεν έπρεπε να φύγεις. 

Πέμπτη 25 Αυγούστου 2016

Ικαρισμοί

Ακροτελεύτια αιώρηση κέρινη
δικαίωσε την  καθ´ ύψος ζωή μας
έστω
κι αν μοιραία πτώσις εκκρεμεί 
προς επίρρωσιν του δεδομένου. 

Στον πρόσκαιρο θρίαμβο αυτό,
της ζωής,
πτήση κέρινη γίνε εσύ το μέσο
η καθημερινότητάς μας
να ξεγελάσει τον δαίμονα, 
που ζητά άθλους και μεγαλεία
απ´ την παρηκμασμένη φύση μας. 

Μια μέρα, 
των ημερών την τελική,
όταν ενθουσιώδεις, 
νέοι, 
αδημονούντες,
θα ανέλθουμε βλακωδώς και μοιραία
εκεί
στο στιγμιαίο μέγιστο, 

εξήγησέ μας πως 
η ακμή δικαιώνει 
την ερημική, την διψασμένη, 
την ακριβόφτηνη διαβίωσή μας, 
και πως την παρακμή μας προλογίζει, 
ε...
κι ύστερα ας μας πάρει ο διάολος. 

Κατά τα άλλα, 
του έρωτος η παγωμένη καύση, 
των πουλιών το πρωινό κελάιδισμα,
των κουρασμένων νεφών τα κλάματα,
συνεχίζουν κανονικά την αιώνια πορεία τους.  

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2016

Παζάρι

"Φοβήθηκα τη μοναξιά και φαντάστηκα ανθρώπους" (Κ.Δ.)


Φοβήθηκα τη μοναξιά 
και φαντάστηκα ότι δεν υπάρχω. 
Είπα θα περάσει. 
Και δεν έχει σημασία. 
Είπα ό,τι είπα. 
Ό,τι είπαν κι άλλοι πριν. 
Και τι δεν είπα. 
Και φοβόμουν τη μοναξιά 
και είπα να μην υπάρχω. 

Ξήλωσα τον κήπο των γονιών μου,
κήπο ονείρων, κήπο μελετημένο,
όπως οφείλουν να ξηλώνονται 
οι απαρχαιωμένες, άχρηστες συνήθειες. 
Κι ύστερα φύτεψα 
στις ίδιες ανοιχτές τρύπες,
στα ίδια σκαμμένα αυλάκια, 
στα ίδια παρτέρια,
νέα λουλούδια ίδια,
για να τα δω ν´ ανθίζουν, 
να γερνάνε,
να ξηλώνονται ίδια
απ´ τα ματωμένα χέρια της κόρης μου. 


Φοβήθηκα τη μοναξιά 
και φαντάστηκα ότι υπάρχω. 
Είπα πως δεν μπορεί.  
Να το το δέρμα!
Να τη η καρδιά! 
Είπα ό,τι είπαν κι οι άλλοι πριν.  
Και τι δεν είπα. 
Φοβόμουν τη μοναξιά 
κι έλεγα ότι υπάρχω. 

Φύτεψα κήπο για την κόρη μου. 
Βασιλικούς και θρούμπι. Κατιφέδες. 
Φύτεψα ελιές και περιβόλια πορτοκαλιές. 
Φύτεψα πέτρες. 
Απαρχαιωμένες, άχρηστες συνήθειες φύτεψα. 
Κι ίδια παρτέρια στα χώματα. 
Άιντε και κάτι χάρτινα λουλούδια στον αέρα μονάχα δικά μου. 
Για να της πω τα ίδια που δεν μου ´παν κι εμένα 
εκείνοι που το αίμα τους μου δώσαν και μου πήραν το δικό μου,
ως είθισται,
στο παζάρι της Κυριακής. 


Τρίτη 23 Αυγούστου 2016

Περί γεύσης

Πόσο κουράστηκε!
Κι όλα τα αδιέξοδα συναισθήματα της. 
Θέλει να βρει έναν άνθρωπο στεγνό 
χωρίς ίχνος καρδιάς. 
Έναν άνθρωπο να την αγαπήσει
με το φθαρτό του σώμα. 
Για λίγο.
Ελάχιστα. 
Για δεκαπέντε ψεύτικες καλοκαιρινές μέρες. 

Πόσο κουράστηκε!
Κουβαλά τα χρόνια
και κάθε μέρα βαραίνει περισσότερο η πλάτη της.
Καμπούριασε.
Ρυτίδιασε.
Έμεινε χωρίς αίμα το σώμα.
Κάτι έχει γραπωθεί απ' το κεφάλι της
και της ψιθυρίζει διαρκώς στ' αυτί.

Καταναλώνει για να ξεφορτώνεται,
ρούχα, αυτοκίνητα, θερμίδες,
και φορτώνεται μέρες
και ρούχα, αυτοκίνητα, θερμίδες.



Καμιά φορά τον θυμάται σαν έργο αποπερατωμένο.
Κοιτά μονάχα τα επιχρίσματά του.
Κάτι γέλια.
Κάτι χειροκροτήματα.
Κάτι κλάματα.
Ό,τι τέλος πάντων εν δήμω αφήνεται
σαν ψίχουλο
στην διαδρομή ενός παραμυθιού
που ξεθωριάζει με τον χρόνο.

Χορέψανε δώδεκα φεγγάρια γεμάτα.
Αγαπήθηκαν τα τριπλά και τα τρίδιπλα.
Ύστερα παλέψαν.
Ύστερα παραιτηθήκαν.
Στην λακκούβα ενός καναπέ
απολαμβάνουν τώρα
την αδικία του μαχαιριού.
Και δεν κοιμούνται.
Δεν αγαπούν.
Δεν γεύονται.


Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016

Περί του αισθήματος

Χειμάζεται το αίσθημα. 
Νομίζουν ότι όλα τα μπορούν
εκείνοι που με μια γρήγορη κίνηση
κοφτή,
το βγάζουν στην άκρη ως πεπερασμένο. 
Ότι το "άνευ" είναι εφικτό. 
Ότι είναι ανεκτό το "χωρίς". 
Κι αφήνονται τα κρύα να σαρώσουν
ανυπεράσπιστα κοπάδια. 
Κι οι μοναξιές τσαλακώνουν 
τις βουβές καρδιές
όπως το ροζιασμένο, σιδερένιο χέρι
σπάει το καρυδότσουφλο. 

Όχι μόνο. 
Χειμάζεται κι αλλιώς. 
Μέσα στην αφροντισιά
και μέσα στην λήθη, ανυποψίαστα. 
Κι όταν το καλοκαίρι χτυπήσει,
δρεπάνι στα χέρια ξυπόλυτου κοριτσιού.  
Στα λεπτά της πόδια γονατίζουν
και σέρνονται οι πάλαι ποτέ ισχυροί,
κι όσοι απόλαυσαν την πρόσκαιρη ηδονή 
της αμνησίας. 
Χαλκέντεροι μέχρι το σημείο θραύσης. 
Μετά γεμάτοι αίματα 
στην κοιλιά και στα μάτια μετά. 
Θρυαλλίδα...δέκα λεπτά δάχτυλα
που πιέζουν τη γη 
με το ελαφρύ βάρος του φρέσκου γυναικείου κορμιού,
καθρώς το βήμα ξεμακραίνει αθόρυβα. 
Πόσες εκρήξεις αμετάκλητες
καταπίνουν την λήθη στη σκόνη τους,
και πως η δίδυμη αδερφή της,
σπαθίζοντας άκοπα και χωρίς τύψεις, 
αναδύεται και εκδικείται!
Και πώς αρμοί γονάτων λύνονται 
αυτόματα
στη θέα του ξυπνημένου τέρατος!
Και πώς, 
μες το ορυμαγδό της συντελεσμένης καταστροφής
αναρωτιέσαι πως περπατούσες τόσο καιρό
με χαλασμένα πόδια,
και πως έτρεχες!

Χειμάζεται το αίσθημα.
Των πολυάσχολων καιρών η ευκολία 
δεν αφήνει να σηκωθεί το πέπλο,
μα κείτεται από κάτω του
ετοιμοπόλεμο. 
Κι όταν η φλύαρη και αδιάφορη μέρα σωπάσει,
όταν οι θόρυβοι των ανθρώπων και του κόσμου σκορπίσουν,
ατμός ιδρωμένου σώματος στον καλοκαιρινό αέρα,
με έναν σουγιά σκίζει το δέρμα με τις απαλές ίνες του,
κι αναμετριέται με το φως. 


Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016

Δωμάτιο Σκωραμίδων

Φτηνό πλαστικό χωρίζει τους πόνους
Διαδοχικά και εναλλάξ αχ
εκατέρωθεν
του αισχρού παραβάν.
Φθορίζει στα κεφάλια μας η αδυναμία
και αχ ξανά
και βουβαμάρα ύστερα.
Συγγενείς πόνοι.
Πόνοι αγνώστων.
Πόνοι μόνοι.
Σώματα οριζόντια,
στέρνα χαϊδεμένα
Σώματα αβόλευτα,
αχάιδευτα χέρια.
Ζωή στην κλωστή
δένεται, λύνεται,
κι αλλού ξεφτίζει,
κι αλλού ανθίσταται.


Πάλη, πάλι πάλη, ουλές.
Στάζει σαν αίμα
κάποια χαρά παλιά
και ονειρεύεται
το "κάπου αλλού" το ψέμα.
Εδώ που ξενυχτάμε, πόνοι πονεμένοι, πόνοι απόνευτοι και πόνοι μέλλοντες, είμαστε διαφανείς μεμβράνες, υμένες ευτελούς τίποτα που στριμώχνεται και ιδρώνει, που κατουριέται, χέζεται, ματώνεται ασύστολα και πρήζεται.
Που ξεχνάει, που τρεκλίζει και μπουσουλάει αλλά που κυρίως θυμάται, ω πόσο βασανιστικά θυμάται;

Ο φροντιστής θα μπει ουρλιάζοντας βιαστικά θα χώσει κάτι στη φλέβα κάτι στα μάτια μας κάτι στις καρδιές μας.

Κι ύστερα θα αναμείνουμε κεριά
για τα μετρημένα λόγια του άσπρου θεού.
Αυτός θα θρέψει την ολιγάρκειά μας
με λιγοστές ασαφείς συλλαβές
και Κύριε ελέησον.

Και μετά ξανά φριχτές αναμονές.

Παππού, φίλε, πατέρα, άνθρωπε
Πόσο δρόμο βελονιασμένο ν´ αντέξεις;
Και γιατί;


Σάββατο 6 Αυγούστου 2016

Η μαύρη τρύπα

Θα σ´ αγαπήσω σε καιρούς δύσκολους
Όταν οι δρόμοι θα ´ναι αδιάβατοι 
Θα ´χουν τα χέρια και η γλώσσα σου αγκάθια
και τότε θα ´ναι η ώρα για την πρώτη βόλτα μας

Είναι το σώμα μου αγκαλιά που την κουβαλάει ο άνεμος σαν φτερό
Το φιλί σου είναι η άμμος και τα σπασμένα γυαλιά στο στόμα μου
Έρχεται η θάλασσα σε κύματα 
επαναλαμβανόμενα 
σύμφωνα
ο συριγμός της 
στο δέρμα μου γράφεται και σβήνεται 
σεντόνι 
καλύπτει κι αποκαλύπτει το στέρνο μου θα σ´ αγαπήσω με την ίδια επιμονή.
Τα λέπια πάρε μαχαίρι και καθάρισέ τα. 
Με χαράζεις που και που.  Χαλάλι σου. 


Μπήκε στο σώμα σου μια συκιά που άνθισε χιονονιφάδες κι ύστερα κάρπισε και τρώω παγωμένα σύκα κόκκινα αιματηρά και τα σποράκια τους γλεντάνε στα δόντια μου και σε τραγουδώ καθώς η γλώσσα μου τα γλείφει ένα-ένα κι είναι ήδη η ασχολία μου αυτή πρώτη σκέψη πρωινή και τελευταία κι ένα σταθερό υπόβαθρο ημερήσιο πρακτική ετών και του μέλλοντος το παρόν μου 


Έχουμε κάτσει ώμο-ώμο και καθρεφτιζόμαστε στην απέναντι θάλασσα. 
Θαυμάζω την εικόνα σου και πότε-πότε βουτάω με τα ρούχα μου μέσα σου και σε κολυμπώ. 
Εσύ μασάς πασατέμπο και κουνάς τα πόδια σου ανέμελα ανακατεύοντας τον άνεμο. Το σώμα σου αναπνέει τ´ άρωμά του και χρυσίζει τα γύρω δέντρα και τη θάλασσα. 
Είναι η σκέψη μας κοινή κλωστή που ξεκινάει απ´ την κοιλιά μας και απλώνεται ως το φεγγάρι. 
Μας λέμε προαίσθημα σωστό. 
Μας λέμε δρόμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης.
Μας λέμε ένστικτο και κλαδιά κισσού πλεγμένα και καταπράσινα. 
Κι είναι οι ώμοι μας ηλεκτροκολλημένοι πια κι είναι οι ανάσες μας συμπληρωματικές. 


Αποσπώ το χέρι μου στο ύψος του αγκώνα. 
Το αφήνω στην λακκούβα της μέσης σου. 
Βιδώνεις το δικό σου στο κέντρο μου να γίνει διονυσιακός φαλλός να γονιμοποιήσουμε την δύση με την πορτοκαλί της μήτρα. 
Τα ποδαράκια σου μ´ εκείνες τις γαλάζιες σαγιονάρες ανάμεσα στα όμορφα δάχτυλά πήραν τον δρόμο για το σπίτι μας. 
Τα μαλλιά σου στο λαιμό μου όπως από τότε που έβγαλα τον σταυρό για να τα έχω αδιαφιλονίκητο φυλαχτό μου. 
Τέσσερα δόντια μπροστινά δυο πάνω και δυο κάτω ροκανίζουν το στήθος σου ρέει το γάλα σου άφθονο και να το ωραίο βραδινό μας. 

Στο μαξιλάρι του στήθους μου γέρνεις το κοχύλι στο αυτί σου κι αποκοιμιέσαι κι εγώ χλευάζω τον θεό που είναι πιο μικρός κι απ´ την ελιά στο μαρμάρινο μάγουλο. 

Με τα μουδιασμένα μου πόδια ξυλοπόδαρα 
μας σηκώνω ψηλά για την θέα. 
Είναι δυο σώματα από κάτω μας 
ανακαλύπτονται
και φανερώνονται. 
Κατασπαραγμένα από την αρμύρα του σύμπαντος κόσμου κυνηγιούνται ηδονικά στ´ αστέρια ψάχνοντας τα πιο πεθαμένα απ´ αυτά να τ´ αναστήσουν. 


Παρασκευή 5 Αυγούστου 2016

Παραμορφώσεις

Εσύ ήσουν ο χρόνος.
Εγώ φορούσα ρολόι.
Ε, συναντηθήκαμε κάπου.  Και τι έγινε;
Εσύ κύλησες προς όλες τις κατευθύνσεις.
Εμένα σταμάτησαν οι δείκτες μου.

Που να σε ψάξω;
Σε ποια εποχή;
Σε ποια γη;
Ήσουν ο χρόνος και δεν υπάρχεις.
Μόνο σαν παραμόρφωση στην μνήμη σε βίωσα.
Κάποια αστοχία υλικού στο φαιό μου.
Ένα μικρό τρύπημα στην συνέχειά μου
που έμπασε ποτάμια και θάλασσες
κι εξαφανίστηκε στα ακούραστα κύματά τους.



Εκπτώσεις

Έλα να συμψηφίσουμε τις αμαρτίες μας.
Εσύ να μου μιλάς για καμένα δάση σου.
Εγώ να σου λέω για τις μικρές μου αγωνίες.
Για όσα δεν κατάφερες να αγαπήσεις, εσύ.
Για όσα πάνω τους απέλπιδα ξοδεύτηκα, εγώ.

Θα φτιάξουμε μια ισόβαρη τραμπάλα
Θα παίζουμε. Δεν θα μιλάμε.  Μόνο θα παίζουμε.
Πάνω.  Κάτω.  Πάνω.  Κάτω.  Πάνω.

Θα έχουμε αχινούς κάτω από τα γυμνά μας πόδια
Θα 'χουμε και τον ήλιο να καίει τα κεφάλια μας
Θα ισορροπούμε
Κι όταν το θέλουμε θα στροβιλιζόμαστε
Χέρια και πόδια ανοιχτά
Θα δέσουμε σχοινιά στη μέση μας
και θα δώσουμε τις άλλες άκρες σ' ένα μεγάλο χέρι.
Θα συνεχίσει το τραμπάλισμα στον ουρανό
Θα γίνουμε ότι έπρεπε να είμαστε
όταν πουλούσαμε στις εκπτώσεις τη ζωή μας,
κι όπως έπρεπε, πριν πνιγούμε από το σκοτάδι
που κάθε μέρα στοιβάζονταν στις αδύναμες πλάτες μας.


Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016

Κτηνοτροφείο

Η μνήμη είναι ένα ζώο περίεργο.
Τρώει τις σάρκες των παλιών εραστών.
Προκαλεί πόνο σε ανύπαρκτες καρδιές
ακρωτηριασμένες από χρόνια.

Έτσι καμιά φορά σκέφτομαι
με το καύσιμο της να περιλούσω την ζωή μου
να της ανάψω τις ξεφτισμένες άκρες,
μουλιασμένα φιτίλια, 
και να την δω να ανατινάζεται τρώγοντας ποπ-κορν.

Περίεργο ζώο η μνήμη.
Πότε πέφτει σε νάρκη.
Πότε σκοτώνεται συγκρουόμενη μετωπικά
σ' ένα σώμα προσωρινό.  
Πότε ανασταίνεται ανέλπιδα. 
Συνήθως όμως βρικολακιάζει στην ντουλάπα της σοφίτας.
Κατεβαίνει τα βράδια και τρέφεται από το αίμα των ενοίκων.

Να γίνει χιόνι και βροχή η μνήμη
Να παγώσει στα ρούχα μας
Να παγώσει στα δάχτυλά μας
Να τα πετάξουμε στην φωτιά όλα να γλιτώσουμε.
Κι έπειτα να ψηλαφίζουμε μόνο με την γλώσσα.
Τον πάγο και το νερό και τα πρόσωπα.
Όλα να είναι φρέσκα, παρθένα, και αγνά. 
Σα να μην πέρασε ο χρόνος και να μη τα βίασε όλα
και να μην τα μόλυνε με την αναπνοή του.

Θα 'ρθει όμως κι η ώρα της.  
Η ώρα που θα την γδάρω. 
Να απολέσει το σιδερένιο της περίβλημα. 
Να τρέξουν τα κόκκινά της στις πλάκες.  
Να δούμε από τι είναι φτιαγμένη και πως τρέφεται.  
Να την ανατμήσω στα συνθετικά της:
σαπισμένη παιδικότητα,
ναρκισσευμένες οφθαλμαπάτες,
τυραννικές κανονικότητες,
λογικές παρανοήσεις,
σκόνες πολλές και αναθυμιάσεις.  

Έτσι καμιά φορά σκέφτομαι
με το περίβλημά της να περιζώσω τη ζωή μου
να ανάψω στις ξεφτισμένες άκρες
μουλιασμένα φιτίλια, 
και να την δω να ανατινάζεται τρώγοντας ποπ-κορν.   


Το φως

Αυτή η επιμονή σου είναι ακατανόητη.
Ξέχασαν τα χείλη.
Ξέχασαν τα μάτια.
Μόνο η μύτη μου ίσως λίγο αντιστέκεται.
Κι εσύ σ' αυτό το λίγο της όσφρησης
εμμένεις, και πατάς κι ανασυντάσσεσαι.
Κάθε φορά κι από το λίγο ξεκινώντας
θερίζεις ολόκληρες σοδειές.


Το σώμα κλείστηκε σε λήθηνο δωμάτιο.
Μόνο ψηλά του έχει μείνει ένας βόλος.
Συμπαγής.  Αιχμηρός. Μεταλλικός.
Αναπηδά στις πέτρες
και κάνει έναν θόρυβο που με τρυπάει ως πέρα.
Κι από το παιχνίδι του βόλου
κι από τα καμώματα του ήχου
έγινα διάτρητος.
Και δεν κρατάει μέσα μου ούτε φαγητό, ούτε νερό.
Και πάντα διψάω.  Και πάντα πεινώ.

Μόνο το φως καλοπερνάει πια στο σώμα μου.  
Μπαινοβγαίνει ανενόχλητο κάνοντας περίεργα σχήματα στο χώμα τα πρωινά
και στην θάλασσα το αδιάκοπτο βράδυ.

Αν συνεχίσει μ' αυτό τον ρυθμό η άτιμη σφαίρα
θα καταντήσουμε κι εσύ κι εγώ...φως.