Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2017

Ρυθμικό

Κενός περιεχομένου.
Διεκπεραιώνει τον προσωπικό χρόνο.
Ματώνουν τα μάτια.
Ποντίκια κοιμούνται και ξυπνάνε στο στέρνο και τα σπλάχνα
και μασάνε αθόρυβα.
Ένας τρελλός τυμπανιστής στην καρδιά, ιδρώνει και πάλλεται.

Κενός περιεχομένου.
Κλείστηκε σε είκοσι δίσκους παλιούς.
Ματώνουν τ´ αυτιά.
Ξαπλωμένος με τέσσερα μαξιλάρια αγκαλιά κρύβει δειλά
ό,τι κρύβεται.
Ένας τρελλός τυμπανιστής στην καρδιά, ιδρώνει και πάλλεται.




Ψηφιδωτά

Σώματα αγαπημένα, 
κελιά μυστικά,
κουβαληθήκατε αθόρυβα
κι ο αχός σας εβρίσκε πάντοτε
στο ενδιάμεσο 
των χτύπων της την καρδιά. 

Κορίτσια που κρατηθήκατε,
φωνές, 
χαιδευτικά ονόματα, 
θέρμες,
ανακατεύεστε
κι αναδύεστε ξέχωρες, 
μοναδικές
από λίμνη δροσερή, 
γυναίκες. 

Χέρια και καρποί 
και νύχια,
μαλλιά,
το χρυσαφένιο συρματόπλεγμα
και τα λιτά σας μέλη. 

Βλέμματα απορρημένα,
στην ομίχλη μου  
χαμένα σώματα 
κι αναπνοές
που μακρυά σας έδιωχνα 
για της επιθυμίας σας την χάρη. 

Κι εσύ,
του πρώτου σπασμού μου μάρτυρας
και ψάρι εγώ δίπλα σου,
Κι εσύ,
του τελευταίου ξεγυμνώματός μου
ιέρεια,
στο μωσαικό που στρώνετε 
στο πάτωμά μου
γυναίκες ψηφιδωτές 
πατώ, ανασταίνομαι, πεθαίνω. 

Απόψε πάλι στ´ όνειρό μου
της κυριαρχίας την συνέχεια
επιβεβαιώστε 
σαν να χρειάζεται κάτι παραπάνω
απ´ την ύπαρξή του 
το αυταπόδεικτο. 





Φρουτοπία

Όλη τη μέρα να μεγαλώνω. 
Το βράδυ να ανατρέπομαι.  
Το γερασμένο δεν αφήνεται 
να ωριμάσει. 
Κυλάω την πέτρα 
από το στομάχι 
ίσα με το λάρυγγα. 
Κι άντε πάλι απ´ την αρχή,
κάθε φορά που η βαρύτητα 
ακυρώνει τον αγώνα εντός μου. 



Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017

Χιονάτη

Συγχώρεσέ με αγάπη μου.
Στον έρωτά σου, καθημερινά,
χτίζω τον μύθο μου. 
Με τα μικρά σου χέρια εργαλεία μου,
τις μυρωδιές σου και τα χρώματα. 
Είναι το σώμα σου πεδίο δόξης λαμπρό. 
Τα χρυσά μαλλιά σου σιρίτια και παράσημα. 

Συγχώρεσέ με αγάπη μου,
όσο βρίσκεσαι εν τη βασιλεία σου. 
Πριν τα μάτια μου σε δουν,
πριν τα αφτιά μου σε ακούσουν,
πριν σε προφτάσει η αλήθεια. 
Συγχώρεσέ με πριν το στιλπνό κάτοπτρο
ρωτήσω κι απαντήσει:
Εσύ! Εσύ ο πιο όμορφος του κόσμου!



Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017

Το μήλο

Ο γιατρός γέλασε:
"Όταν αλλάξει δέρμα το παιδί κυρία μου!"
Είναι απίστευτα σκληροί κάποιες φορές. 
Είχε ρωτήσει η μαμά, 
πότε θα γίνει καλά ο γιος της.
Μα το παιδί δεν ήταν φίδι!

Ύστερα μεγάλωσε.  
Βγήκε μια μέρα να πάρει τσιγάρα..
Δηλαδή τι βγήκε; 
Ούτε μέχρι το ασανσέρ δεν πρόλαβε να πάει. 
Είδε το πρόσωπό του στον καθρέφτη του κλωβού. 
Είχε πέσει το δέρμα του. 
Μόνο τα μάτια γυαλίζανε στις κόγχες, υγρά.  
Έκανε ήσυχα μεταβολή. 
Επιτέλους! Θα γινόταν καλά. 
Δεν χρειαζόταν πια τσιγάρα. 
Κάνουν λάθος πολλές φορές κι οι γιατροί. 
Το απρόσωπο παιδί ξαναμπήκε σπίτι. 
Χαρούμενο. 
Αλλά δεν είχε χείλη να γελάσει. 
Εκείνη τον περίμενε μέσα. 
Δεν είχε πρόσωπο ούτε αυτή. 
Κανείς τους δε γέλασε. 
Ύστερα σταμάτησε να την αγαπά. 
Το παιδί ήταν φίδι. 
Η γυναίκα μήλο. 

Κάπνισε ένα τσιγάρο. 
Κανείς κανέναν. 
Σύρθηκε στον κήπο. 
Χωρίσανε.



Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017

Πορτοκάλια

τα πρωινά στο γραφείο βρήκα μια καινούργια ασχολία.
ξεφλουδίζω πορτοκάλια με τα δάχτυλα
και δαγκώνω την ψίχα στο μέσα της φλούδας τους.
ο καρπός δε με νοιάζει
μόνο να γδέρνω το έσω δέρμα τους με τα δόντια μου.

ύστερα μένουν τα ίχνη των δοντιών μου, δρόμοι χαραγμένοι
πάνω στο ακανόνιστα κομμένο σύνορό του
που γίνεται λεπτό, και διάφανο, κι αμιγώς πορτοκαλί.
ο καρπός δε με νοιάζει
μόνο να γδέρνω το έσω δέρμα μου με τα δόντια μου.



Το αντεστραμμένο και το ορθόν

Αυτή ήτον η Ακριβούλα 
η εγγόνα της γρια-Λούκαινας.
Φύκια 'ναι τα στεφάνια της,
κοχύλια τα προικιά της... 
κι η γριά ακόμη μοιρολογά
τα γεννοβόλια της τα παλιά.
Σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό 
τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου.


αντεστραμμένα βήματα.
το παρελθόν επέστρεψε.
τώρα το λένε μέλλον.
τα υπόλοιπα πεθάνανε παλιά.
στραγγισμένες μέρες κυκλώνουν
τα μάτια και τα βήματα.
γεμάτες πίσω οι ώρες.

να κλείσουν επιτέλους οι εκκρεμότητες.
να εκτιμηθεί δεόντως η ακριβή.
να σταματήσει αυτός ο μονότονος αυλός.
να τελειώσει το αρχέγονο μοιρολόι.
να καεί το παλιό.
να σωθεί το νέο.
να πάρει πάλι την σωστή σειρά η ζωή...

ή μήπως θα ήταν έτσι λάθος;



Πρώτο πληθυντικό

να μη μιλάω σε πρώτο πληθυντικό
εντάξει
αμέσως μόλις μου απαντήσεις
πως βιώνονται οι τόσοι θάνατοι
από το ένα φτωχό εγώ

να μην κοιτάω ταινίες με ιππότες
εντάξει
κι από τον μεσαίωνα, αν θέλω κάτι,
να κρατήσω μόνο τη νύχτα
μόνο την αιώνια νύχτα του

να μην ρωτάω για το αίνιγμα
εντάξει
πόσοι τάχα λύσαν το πρόβλημα
του πως αντέχεται το αβάσταχτο ζην;
μόνο η αιώνια νύχτα του




Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2017

Κυτταρικό

Απόπτωση
γι' αυτή τη μαριονέτα
του εαυτού μου,
για μένα λέω,
που
ζει και αναπνέει
κατά παραγγελία,
μα θα φροντίσω...

Αυτός μου λέει 
πως θα με λένε,
και γράφει καθημερινά
την ιστορία μου
κατά το δοκούν,
και με πηγαίνει
εδώ κι εκεί
θέλω δεν θέλω,
μα θα φροντίσω
την μαθημένη απόγνωση...

Απόπτωση φυσικά
για τις κλωστές του
για τα σταυρωτά του ξύλα
με τη σοφία του κυττάρου
να αντιστρέψω 
την δική μου
και την δική του 
ασοφία
να φροντίσω
την μαθημένη απόγνωση
την ψεύτρα 
να ξεμπροστιάσω...

και γαία πυρί μιχθήτω




Περί αισθητικής

τα σώματα μας ξεγέλασαν
οι καμπύλες και τα βάθη τους
οι φωτιές των αγαλμάτων
το φίλντισι κι η πούδρα τους
τα ολομέταξα και τα βελούδα
τα μάτια μας κορόιδεψαν

εκεί που περπατούσαμε
όπως τραγουδούσαν
κάναν το μπάνιο τους
κοιμόταν τον ύπνο τους
τα μάτια και τ' αγάλματα
τα σώματα και τα μάτια
η φαινόμενη τελειότητα
η ασήμαντη λογική
η εξακολουθητική αναζήτηση
της αισθητικής εξάντλησε
τους πόρους μας




Πορτρέτα 2

Νικόλαος Ελευθ. Βασιλάκης - [Το πονηρό]

Πλύνε το πρόσωπο
μισό ποτήρι πλαστικό
λίγο νερό και στα μαλλιά
ίσιωσέ τα,
μήπως ποιος σε βλέπει;
λευκός την άμμο πατάς
αλαφρύς
σκούπισε το πρόσωπο
προσόψι τριμμένο
σ' αυτή τη στενή βάρκα
κρατήσου μη φεύγεις
την ιερή πέτρα
εσύ άγιασες
πάρε την άμμο
σκέπασε
το αθόρυβό σου πέρασμα
το μικρό σου βήμα
το κουλούριασμά σου
το βραδυ
εδώ
πέθανες
την τελική σου επιθυμία
κέρδισες με το κορμί σου



Πορτρέτα 1

Γιάννης Κ. Ιωάννου

βουτάς ένα παξιμάδι
ξεχειλίζει η κούπα
κοιτάς στο παράθυρο
ένα μωβ φόρεμα
φοράει το σώμα σου
δεν έχει στήθος
το πήρε η μάνα σου
στέκεσαι αγέρωχος
στην σκιά του καθρέφτη
την φοράς σιδερωμένη
για τη μετά θάνατον
δικαιώσή της αγωνίας

διασταυρωμένος
φίνα φωνή τρεμάμενη
λέω πως έστω κι έτσι,
μέσω της καίριας
του πληρώματός του άφιξης,
αποκαταστάθηκε η θέση σου
παρίας χρυσός
σ' έναν άθλιο κόσμο
στο κατώφλι του παλιού
διωρόφου
άγνωστος στρατιώτης όχι
σκοπιά ναι
τι ψάχνεις με τα μάτια
τι ζητάς με το στήθος σου;
σκοπιά ναι
κλείσε την πόρτα

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017

Το 31 α'

Ξέφτισε η ζωή εφτά με πέντε.
Βούλγαρη - Σφαγεία, κομματιάστηκε.
Κρεμάστηκαν τα όνειρα στις χειρολαβές.
Τα μάτια στέγνωσαν.
Το βλέμμα έγινε τετράγωνο.

Πρώτα να παραχωρεί τη θέση,
ελπίζοντας,
και γρήγορα να του παραχωρείται
απέλπιδα.
Σώμα απρόσωπο, στριμωγμένο,
αφημένο χειμώνα-καλοκαίρι
στο ματαιωτικό πέρα-δώθε.



Έτερον ουδέν

Τα διπλωμένα του χρόνια
δεν κουβαλάνε τίποτα διδακτικό.
Ίσως μονάχα ένα μικρό εγχειρίδιο δίκοπο,
για το πώς να χαϊδεύεις με ολόκληρο το σώμα
και πώς να χαϊδεύεσαι.

Έτερον ουδέν.

Ζει με αυτάρκεια μέσα στην απόλυτη εξάρτηση.
Όχι ότι δεν του λείπει τάχα
η σάρκα της εκάστοτε φαντασίας του.

"Με την ανοίκεια οικειότητα
των φρεσκοενωμένων κορμιών σας,
με τη μετάληψη θαλασσινών συναγμένων,
με νέων κυμάτων αφρούς,
μπορεί να γνωριστείτε στα βαθιά,
μπορεί και να πετάξετε."
Κάτι τέτοια μεταμεσονύκτια, βαρετά,
στομφάζει στο αόρατο ακροατήριο.

Κι ύστερα, πιο μυστικά, στον εαυτό του...
"Μπορεί όμως και να κολλήσετε
στη λάσπη αυτής της άπειρης απόστασης
μεταξύ δυο ενωμένων σωμάτων."



Το λουλούδι

Ποτίζω επί χρόνια ένα νεκρό λουλούδι,
ένα μπουμπούκι, σ' ένα αυτοσχέδιο βάζο.
Αποχωρίζομαι πτώσεις πετάλων.
Αναπολώ οσμές.
Περιμένω.

Άλλοι μιλούν για τις βραδυφλεγείς ιστορίες εντός τους.
Άλλοι για την άγρια κραυγή του καιρού των ανθρώπων.
Εγώ, που δεν ξέρω τίποτα, δεν τραγουδώ.
Κρατάω μόνο ένα ίσο.
Και ποτίζω επί χρόνια ένα νεκρό λουλούδι.

Ανάβω τακτικά τα καντήλια της προσωπικής μου δυστοπίας.
Σκουπίζω το τριμμένο μάρμαρο και τη μικρή αυλή.
Πευκοβελόνες στο τραγανό μου βήμα.
Βουίσματα αόρατων μελισσών.
Ήσυχα βασιλέματα.
Και μια βουβή καμπάνα ανέγγιχτη χρόνια.

Αλλά εγώ φροντίζω το νεκρό λουλούδι.
Ένα τριαντάφυλλο εκατόφυλλο.
Από αιώνες κομμένο.
Καλά ποτισμένο.
Κρυμμένο σε τόπο ιερό.
Στην άκρη ενός άσχημου χωριού.
Λίγο πιο πριν από το εγκαταλελειμμένο μονοθέσιο σχολείο.
Λίγο μετά από το σπίτι του παπά.

Το τελευταίο απόγευμα του κόσμου
όταν θα πέσει το εκατοστό πέταλο
θα κάνω την εκπρόθεσμη επανάστασή μου.




Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2017

Αριθμός

Όλοι κάνουμε λάθη. 
Κανείς δεν μαθαίνει. 
Απλώς μεγαλώνουμε.
Κι αυτό που έχουμε , 
αυτό που είμαστε,
είναι αυτό. 
Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. 
Ένας αριθμός.

Αυτό που έχουμε
Αυτό που είμαστε
Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. 
Μια επαναλαμβανόμενη διαδοχή.
Κι ο ένας του άλλου κάποιο νούμερο
σε μια σειρά από όμοιες,
όμοια αδιάφορες ιστορίες. 




Τα καινούργια κόλπα

γερνάμε κάθε μέρα,
τώρα που ξεχάσαμε πια να ερωτευόμαστε.
αποχωρούμε πια κάθε μέρα
από όλα.
σε αυτό το παιχνίδι
όλοι χάνουμε.
γερνάμε κάθε μέρα
κι είμαστε πλέον τόσο καινούργιοι
που δεν ξέρουμε να ερωτευόμαστε.
και δεν θα μάθουμε ποτέ.
γιατί γερνάμε πια.
κι είμαστε πολύ μεγάλοι
για καινούργια κόλπα. 


μην πάρεις ταξί. 
γεράσαμε. 
είναι αργά. 


Στη Λ.Π. 



Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017

Το χιόνι

Το πάνλευκο χιόνι
σεντόνι που πέφτει
μαγεύει και λιώνει
βρωμίζει και τρέχει.
Χιόνι ο έρωτας.

Πετράδια στα μάτια
Χρυσά στα μαλλιά
Μετάξια στο δέρμα
Θαμπώνουν φριχτά. 

Το πάναγνο χιόνι
διψάω βαθιά μου,
κι εκείνο όλο λιώνει,
λασπώνει μπροστά μου.
Χιόνι ο έρωτας.

Απάτες κι αστεία 
μισή ευτυχία
Το μαύρο στο άσπρο
Αγία Κωμωδία. 



Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017

Η σπηλιά

έσπρωχνα τις λάσπες με τα πόδια μου
πόδια γυμνά, σκόνες υγρές,
βρωμιές, χέρια λερωμένα,
γόνατα.
αγκάλιαζα την ακηδία σφιχτά
μέχρι που γίναμε ένα και ζεσταθήκαμε
σ' αυτή τη μικρή, την άθλια σπηλιά
που η βροχή πέφτει όλη από μέσα
όλη μέσα μας
συνέχεια

κι όσο κι αν έσπρωχνα μ' όλο το σώμα μου
όσο κι αν λερωνόμουν
αυτή εδώ η τρύπα του σύμπαντος
ακαθάριστη έμενε
και πνιγερή.
μα πού να ξέρω εγώ όταν μπήκα εδώ,
να γλιτώσω τάχα απ' τα θηρία,
πως όλα εδώ μέσα
όλα μέσα της
συνέχεια



Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017

Ναυάγια

Τόσα χέρια αχόρταστα
Τόσα ποιήματα ανερμήνευτα
Τόσα τραγούδια βουβά
Σώματα απλήρωτα επιπλέουν
χιλιάδες
Και λίγα στον βυθό 
βουλιαγμένα
από του έρωτα το έρμα
ερμηνευμένα λίγα
ναυάγια πολύτιμα
τόποι εξερευνήσεων μελλοντικών
τώρα στα ψάρια και τα φύκια
παραδομένα, ήσυχα, γεμάτα
λίγα όμως, τόσο λίγα,
και πού να κρυφτούνε 
όλα τους 
και πού να παίξουνε  
και να χαρούνε 
και ν´ ανθίσουνε 
και πώς να φτάσουνε για όλα,
τα λίγα, αποστεωμένα,
σιωπηλά σκαριά τους;

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016

Συμπερασματικά

"...εις το αλώνι εκείνο του χάρου, 
εις τον κήπον εκείνον της φθοράς..."



Μια ηλιόλουστη μέρα 
θα πάω στο σούπερ-μάρκετ
και θα κρεμαστώ
στο πιο ψηλό ράφι. 

Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016

Περί ύπνου

Σηκώνεται από τον απογευματινό ύπνο
Αργά. Απρόθυμα. 
Κάποτε, ο πατέρας του κοιμόταν ολόκληρο το σαββατοκύριακο
για να ξεγελάει την πείνα του. 

Ύπνος. Παλιός οικογενειακός φίλος. 
Από ποια ένδεια κληρονομιάς τον φυλάει κι αυτόν;
Έχει ψωμί. 
Δεν έχει εαυτό. 

Ανέχεια κι αυτή!


Μόνο τη νύχτα

Σε λίγο, θα ονειρευόμαστε 
την παιδική ηλικία των παιδιών μας. 
Ήδη τα δικά μας νιάτα βουλιάξανε
σε κάποιο, αδιαπέραστο απ´ το φως, βάθος.
Μασάμε ασπιρίνες για να αντέξουμε το γκρι. 
Η πικρόξινη γεύση τους δε μας κακοφαίνεται πια.  
Φοράμε στολίδια για να αντέξουμε το τίποτα. 
Τα χρυσά και οι γυαλάδες τους, ό,τι μας απέμεινε. 

Να μας εξηγήσει κάποιος τώρα!
πώς δεύτερο το δεύτερο κερδίζεται η μέρα. 

Να μας παρηγορήσει κάποιος τώρα!
πώς δεύτερο το δεύτερο καταφέραμε μόνο τη νύχτα. 





Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Η βότκα

Μου είπε την πιο κοινότυπη ιστορία του κόσμου. Μισομεθυσμένος. Μισοκαθιστός στο σκαμπό. Γυρτός στην γυαλιστερή μπάρα. Με μια βότκα σκέτη στο δεξί του χέρι. Και το άλλο κρεμασμένο στον ώμο κουλό. Μ' αυτή την άβολη στάση που κρατούσε το σώμα σε μόνιμη εγρήγορση. Τιμωρούμενο. Να μη βολεύεται πουθενά και να μη ξεκουράζεται ποτέ.  

"Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πως ποτέ δεν αγαπήθηκα ειλικρινώς γι' αυτό που είμαι. Αγαπήθηκα μόνο γι' αυτά που έκανα.  Για εκείνα που μου εκμαιεύτηκαν.  Αυτά που μου έστυψαν από μέσα μου."

Η φωνή του δεν είχε κανένα χρώμα.  Κανένα συναίσθημα. Μιλούσε για τον τραγέλαφο της ζωής του και μιλούσε σα να διαβάζει φωναχτά μια συνταγή μαγειρικής. Ή το δελτίο καιρού.  
"Οπότε δεν έχω ακόμα μια ακριβή εικόνα του ποιος είμαι και τι θέλω. Δεν ξέρω. Δεν είχα ποτέ πραγματικά δικές μου ανάγκες. Ούτε επιθυμίες. Οι περισσότερες συνθλίφτηκαν ή και αντικαταστάθηκαν από άλλες. Ξένες. Έμαθα να θέλω να είμαι καλό παιδί...ενώ δεν είμαι. Έμαθα πως ήμουν κακό παιδί. Ούτε αυτό ήμουν. Έμαθα να ικανοποιώ τους άλλους για να πάρω ικανοποίηση."

Σταμάτησε να πάρει μια ανάσα. Λιγοστός κόσμος στο μπαρ. Καθάρισε ένα φιστίκι Αιγίνης και το έβαλε στο στόμα του βαριεστημένα. Έριξε μια ματιά στον περίγυρο. Εκτός του μπάρμαν, δυο κοπέλες χαχάνιζαν σ' ένα τραπέζι πιο δίπλα. Μόνο εγώ τον άκουγα. Δεν του άρεσε. Το μοναδικό συναίσθημα που είδα στα μάτια του ήταν αυτό. Ήθελε κοινό. Ένιωθα ότι είχε επαναλάβει την ιστορία αυτή χιλιάδες φορές. Στον εαυτό του και σε άλλους πριν από μένα. Μια βαρετή, ασήμαντη ιστορία. Όπως όλες. Και το ήξερε. Το ήξερα κι εγώ. Αφεθήκαμε όμως και οι δυο στο σενάριο. Εκείνος έπρεπε να την επαναλαμβάνει. Κι εγώ να την ακούω.  

"Νιώθω ένοχος όταν απογοητεύω τους άλλους. Λιγότερο ένοχος από όταν απογοητεύω εμένα. Δεν έχω ταυτότητα.  Καταλαβαίνεις;"  Και πριν απαντήσω, "Είμαι πολλοί άνθρωποι μαζί. Για την ακρίβεια δεν είμαι κανένας. Τίποτα. Είμαι το τέρας Φρανκενστάιν. Είμαι κολλημένα κομμάτια αλλότριων επιθυμιών."

Τέλειωσε τη βότκα με μια γενναία γουλιά. Έκλεινε έτσι την πράξη αυτή.  Κι ύστερα δεν μίλησε για κάμποση ώρα. Μας κοίταξα τους δυο για μια στιγμή στον μεγάλο καθρέφτη του μπαρ. Αυτή τη διπλή αντανάκλαση ανάμεσα σε δεκάδες πολύχρωμα μπουκάλια και λαμπάκια που αναβόσβηναν. Σκιές. Φώτα. Περιγράμματα.

- "Άπαντες ηττημένοι. Αυτοί, εσύ, εγώ. Όλοι. Όλοι στο τέλος χάνουμε."  Είπε και σηκώθηκε απότομα σαν σούστα.  
- "Επειδή θα πεθάνουμε;"
- "Επειδή δεν ζήσαμε..."

Ευτυχώς ξεκουμπίστηκε. Δεν θ' άντεχα άλλες κοινοτοπίες. Την τετριμμένη του κατάθλιψη. Τη μιζέρια του.  

Ζήτησα άλλη μια βότκα.  

"Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πως ποτέ δεν αγαπήθηκα ειλικρινώς..."



Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016

Δι' ασήμαντον αφορμήν

- Τι έπαθες;
- Είμαι.

Δι' ασήμαντον αφορμήν.
Υπήρξα.
Ασήμαντος αφορμή.
Υπήρξα. 



Παρ-ερμηνείες

Η εξήγηση είναι απλή.
Ο πόνος είναι μέθοδος.
Εμπέδωση και μνήμη.
Κατοχή.

Κι εγώ θυμάμαι τις ομορφιές του τόπου σου.
Η ευγενική μου φύση ουρλιάζει τις νύχτες σαν το τσακάλι.
Στις παρειές σου τρέφεται.  Στα γόνατά σου ξεχειμωνιάζει.

Κι ύστερα σ' ένα άγονο τοπίο, στεγνό
εκεί όπου όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν πάντα ανοιχτά
ένας γελωτοποιός με πολλές μπάλες στον αέρα,
και δύο στα χέρια,
με τα αστεία ρούχα και τα στολίδια,
γελάει, γελάει, γελάει
υστερικά
και χα, και χα,  και χα,  και χααααααα
κι αόρατα παλαμάκια.

Η εξήγηση είναι απλή.
Ο πόνος είναι τρόπος.



Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016

Τα ασυμμάζευτα

Σ' αυτό το σπίτι το μοναχικό
σε συναντώ συχνά πατέρα.
Στα θραύσματα
των γκρίζων μαλλιών μου
στο νιπτήρα σε ξαναθυμάμαι
σε μια φωτογραφία στα χιόνια
όταν φοράω τα παλιά Rayban
στον καθρέφτη μου
και στα μάτια μου.

Κι όσο γυρίζω και σιγυρίζω
τα μονίμως ακατάσταστατα μέσα
το τσαλακωμένο παντελόνι
το πεταμένο μπουφάν
τα άπλυτα πιάτα,
αυτό το σπίτι το μόνο
μου λέει για τον πανικό σου
και τα σαράντα μας χρόνια.

Θα έρθω κάποιο βράδυ
να σου μιλήσω πατέρα.
Θα βρούμε έναν τρόπο
να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα
ή τέλος πάντων
να αυτοκτονήσουμε
με περισσότερη χάρη.



Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016

Αγρυπνία

Τα βράδια, όταν χωρίζουμε,
χωριζόμαστε πάντα σιωπηλοί.
Άηχες κουβέντες λιγοστές.
Άιντε κι ένα νεύμα.
Ένα σκύψιμο ελαφρύ του κεφαλιού.
Κάτι σαν αντίο ντροπαλό.
Ποτέ περισσότερα.
Ύστερα η πόρτα κλείνει βιαστική.

Τα βράδια, όταν χωρίζουμε,
κανένα άγγιγμα δε μας αγγίζει.
Ό,τι ενώθηκε κι ό,τι αγγίχτηκε
είναι πια πίσω μας
και λουφάζει σαν τρομαγμένο θηρίο.
Ακούμε την καρδιά του
αλαφιασμένη, ασθμαίνουσα,
καθώς η πόρτα κλείνει βιαστική.

Τα βράδια, όταν χωρίζουμε,
ό,τι προηγήθηκε ξεχνιέται.
Ο ένας βουλιάζει σε ύπνο ανόνειρο.
Ο άλλος κατέρχεται
εφτά πατώματα ατέλειωτα, παλιά.
Σ' ένα ανάστροφο λαγούμι,
στην κοιμισμένη πόλη
ανοίγει μια πόρτα και βγαίνει.



Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2016

Εγχειρίδιο χρήσης

Γερνάμε, Ξένια.
Χάνουμε το παιχνίδι.
Γινόμαστε σκουριασμένες μηχανές
που δεν μπόρεσαν να αλλάξουν μια βίδα τους.
Οι κύκλοι μας πια αηδιαστικά όμοιοι.

Γερνάμε πάνω στην ίδια γραμμή
Τα αίματά μας μολύνονται παραπάνω.
Τα σώματά μας αποκαλύπτονται περισσότερο
και μας απογοητεύουν
στην επιφάνεια μια απόλυτα κυκλικής ανωμαλίας.

Γερνάμε ακατάπαυστα.
Παρασύρουμε, εκθέτουμε, λεηλατούμε
εαυτούς κι αλλήλους σκοτώνουμε με κάθε μέσο.
Σε ένα μόνο είμαστε καλοί.
Ακολουθούμε την μανιά τόσο πιστά, τόσο τυφλά.
Με τις οδηγίες, τις νουθεσίες και τους κανόνες της.
Κι ας μας ξεγέλασε η μαυροφορεμένη,
άκου να δεις,
κάτι ήξερε η σοφία της.
Για έναν σκοπό ήρθαμε εδώ και τίποτ' άλλο.
Για να παρακμάσουμε, Ξένια μου.




Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016

Βάτος

Υπάρχει ένας τρόπος
να κρατάω
το φως στους δρόμους αναμμένο πάντα
να φοβάμαι
ακόμα στα σκοτεινά στενά
Υπάρχει ένας τρόπος
Αυτοπυρπολούμαι καθημερινά κι αδιαλείπτως
και περπατώ καιόμενος
Είναι ταλαιπωρία αυτό αν το σκεφτείς
τουλάχιστον όμως βλέπεις που πατάς

τα τραγούδια
από τα δεκαπέντε μου με φάγανε
οι στίχοι τους
με τρίψαν σαν τραχιά γυαλόχαρτα
έγινε λεπτή η ψυχή και δεν αντέχει πια τίποτα
διαφάνεψε

οι λέξεις
ένας αποκαλυπτικός μανδύας συγκάλυψης
που τον φοράω κάθε μέρα στους ώμους μου
κι όταν σας βλέπω τον περνάω στο κεφάλι
Δεν κρύβω βέβαια αινίγματα στα μανίκια μου
μόνο προσεκτικά χαραγμένα αλλεπάλληλα "γιατί"
στους πήχες των χεριών μου
που τα αφήνω να χάσκουν χωρίς ράμματα

και οι ρίζες μου
στουπιά βουτηγμένα στην βενζίνη
φιτίλια κι άκρες βραδυφλεγών υλικών
μια βάτος που περπατά


Υπάρχουν τρόποι πολλοί να καείς
Εμένα με διάλεξε ένας αργός



Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016

Θεολογικό

τι να κάνω;
έχω το διάολο μέσα μου.
με τραβάει απ' τα μαλλιά εδώ κι εκεί
και κυρίως εκεί που ξέρω
και που ξέρει πως θα συντρίβομαι...
είναι τόσο κακός που πολλές φορές
τον συγχέω με τον θεό.

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016

Τα πιρουνάκια

Στην οικογένειά μας είμαστε όλοι ευγενικοί κι αγαπημένοι.
Πάντα τρώμε μαζί τα Κυριακάτικα μεσημέρια.
Μετά το καθιερωμένο ψητό, ή τα ψάρια,
ολοκληρώνουμε το γεύμα μας με τις καρδιές μας.
Μοιραζόμαστε αυτά τα ωραία πιρουνάκια του γλυκού από το Solingen
και τσιμπολογάμε ηδονικά ο ένας τον άλλο.
Είναι 18/10 ασήμι κι έχουν μια περίτεχνη επίστρωση χρυσού στην ράχη τους.
Έχουν τρία χέρια, τα δύο απλωμένα σαν σε δέηση προς κάποιον αρχαίο θεό των Ατζέκων,
με ομοιόμορφα φαγωμένες τις έσω άκρες τους.
Το μεσαίο, οξύ και αμετακίνητο, φαλλικά αυστηρό, είναι συνήθως πιο σιωπηλό.
Θα έλεγε κανείς πως με μια πρώτη ματιά,
τα εξωτερικά κάνουν όλη την δουλειά,
σκίζοντας την σάρκα με τις ευφυείς άκρες τους.
Όμως εμένα δε με ξεγελάνε τέτοια τραύματα επιπόλαια.
Είναι αυτό το ήσυχο, το απόλυτο, το ευθυτενές,  που μας αποτελειώνει.

Στο τέλος, μια φωτογραφική στημένη σε έναν τρίποδα απαθανατίζει την σκηνή.
Κοιτάμε όλοι,  χαρούμενοι και αποχαυνωμένοι από το φαγοπότι, το μάτι της
και περιμένουμε ν' αστράψει η επιβεβαίωση πως άλλο ένα γεύμα στέφθηκε με επιτυχία.
Η κοκκινωπή Polaroid όμως δεν δείχνει αυτό ακριβώς.



Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016

Η καρέκλα δίπλα

Γυρίζω πολλές φορές στην άδεια καρέκλα δίπλα μου
αγκαλιάζω την πλάτη της τρυφερά και σου λέω σ' αγαπώ
Είναι χρόνια πολλά που λείπεις κι έσβησε το πρόσωπό σου πια
ο χρόνος όμως είναι τόσο καλός μαζί σου, σ' αθανάτισε
Μαζί του φτιάξαμε ένα ολόχρυσο ομοίωμά σου και τ' αγαπούμε
περισσότερο την ώρα που ακούμε μια όμορφη μουσική
περισσότερο την ώρα που πίνουμε ένα κρασί στυφό
περισσότερο, και θέλω να αγκαλιάσω τους ώμους σου
περισσότερο, να σου πω πόσο ροζ νιώθω και πόσο ανάλαφρος,
περισσότερο σαν πούπουλο παρά σαν άνθρωπος φτηνός
Κι όλα αυτά επειδή σ' αγαπώ, ή έστω περίπου αγαπώ ίσως
εσένα, ή το ομοίωμα που αγκαλιάζω στην άδεια καρέκλα
δίπλα μου.

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016

Η άλλη μεριά

Βρέθηκα για λίγο στην άλλη μεριά του ποιήματος
Μια νεκροζώντανη γάτα που συνειδητοποιεί το παράδοξο
Και λέω πως έτσι έζησα και δεν έζησα όλη τη ζωή μου
πολύ νεκρός και λίγο ζωντανός
πολύ ποιητής και λίγο ποίημα
εραστής και ερώμενος
άσχημος και όμορφος
ανεπαρκής πολύ και λίγο αρκετός
μ΄ όλα τα αντίθετα συμπληρωματικά μέσα μου.

Κι είναι, λέω, παρ' όλ' αυτά περίεργη αίσθηση
η άλλη μεριά του ποιήματος
τόσο περίεργη.

Δεν φαντάζομαι να 'ναι τόσο περίεργη
η άλλη μεριά της ζωής.

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2016

Περί πλάτους

Την θυμάμαι αυτή τη μέρα
Το φρεσκογκρεμισμένο σπίτι μου
Κάτι κομμάτια τοίχων κρεμασμένα στους ώμους
Να τα σέρνω περπατώντας στην άδεια παραλία
Θυμάμαι που ´θελα να πνιγώ
Βολική η παραλία
Εξυπηρετικοί οι τοίχοι

Μα έλα που τα προδοτικά πόδια μου
άντεξαν
το βάρος των τειχών
και το πλάτος της θάλασσας. 

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Ο ξενιστής


Κυριακή βράδυ η πόλη είναι άδεια.  Η κίνηση ελάχιστη.  Λίγες ψυχές στο δρόμο.  Συνήθως με γειρτούς ώμους και τα χέρια στις τσέπες.  Τα πεζοδρόμια γυαλίζουν από τη λεπτή υγρασία, και το κρύο τα κρυσταλλώνει και τους δίνει μια λάμψη καινούργιου.  Γλιστερή και επικίνδυνη.  Στη Ναυαρίνου μια κοπέλα κλαίει με σκυμμένο κεφάλι στην είσοδο μιας πολυκατοικίας.  Επιβραδύνει το βήμα του.  "Είσαι καλά...;" της λέει χαμηλόφωνα.  "Καλά είμαι" απαντάει με γλύκα.  

Κυριακή βράδυ πηγαίνει στα μπουρδέλα.  Οι συνήθειές του λες πρέπει να ταιριάζουν με τη ζωή του.  Κάνει πρώτα μια ήσυχη βόλτα στην περιοχή γύρω από τα δικαστήρια.  Του αρέσει η βρωμιά στους δρόμους.  Τα σκοτεινά σοκάκια.  Η υγρασία που 'ρχεται από το λιμάνι αυτές τις χειμωνιάτικες νύχτες σε προλαβαίνει όσο κι αν τρέχεις.  Μπαίνει βαθιά στα κόκαλα και το μεδούλι σου.  Πουτάνες, τραβέλια, νταβάδες μπαινοβγαίνουν σ΄ έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο καμβά.  Άλλοτε τους ακούει και τους βλέπει, κι άλλοτε όχι.  Άλλοτε γίνεται μέρος του τοπίου, κι άλλοτε σκληρός παρατηρητής του.  Όταν τον πιρουνιάσει καλά το κρύο χώνεται στο κοντινότερο σπίτι.  Έτσι για να λέει ότι μπήκε για να ζεσταθεί.  

Στο κρεβάτι ποτέ δεν ξαπλώνουν οι δυο τους.  Όσο θυμάται τον εαυτό του, ποτέ δεν ξάπλωσε μόνος να κοιμηθεί με γυναίκα.  Πάντοτε στο μυαλό του καρφώνονταν ένα σωρό άλλα πρόσωπα και σώματα δίπλα στο κορμί που προσπαθούσε κάθε φορά να του δοθεί ή να τον πάρει.  Προτιμούσε πια τις πουτάνες.  Ήταν οι μόνες που έβλεπαν το τσούρμο που κουβαλούσε με κάποια σχετική συμπάθεια, και δεν τους πείραζε τόσο.  Το φιλόξενο μουνί τους χωρούσε νάρκισσους και ανασφαλείς.  Αβάσταχτα μόνους και μονίμως συντροφευόμενους.  Τους ξενιστές και τα παράσιτά τους.  Κάθε φορά που ξάπλωνε με μια τους, άφηνε να βγαίνουν από το σώμα του τα κρυμμένα φριχτά πλάσματα που τον υπόλοιπο καιρό κάλυπτε με το δέρμα του.  Με τα πρώτα φιλιά χέρια ξεπρόβαλλαν από τα πλευρά και το στομάχι του.  Στα γόνατα στόματα δάγκωναν και φιλούσαν όπου βρίσκαν.  Κι αργότερα νύχια, κι άλλα στόματα, φωνές διάφορες και μάτια!  Πόσα μάτια!  Άνοιγαν όλα τους μια τρύπα στο στομάχι του και ξεχύνονταν στο δωμάτιο που μύριζε ιδρώτα και σπέρμα. Ακροβολίζονταν στις γωνιές του ταβανιού και κοιτούσαν αχόρταγα, κοιτούσαν με πάθος πιο μεγάλο κι απ' το πάθος των χεριών πάνω στους γλουτούς και τα χυμένα βυζιά, πιο μεγάλο κι από τα δάχτυλα που λαίμαργα παραβίαζαν τον ζεστό κόλπο.

Μάταια άνοιγε κι αυτός τις σάρκες του, όπου μπορούσε κι όπου έφταναν τα χέρια του, να βγουν όλα αυτά τα σκοτεινά πλάσματα και ν' αφήσουν το κουφάρι του ήσυχο για λίγο.  Όσο έσκαβε τόσο περισσότερα ξεφύτρωναν και στριμώχνονταν στην πεπερασμένη επιφάνεια του σαρκίου του.  Ύστερα ξεχύνονταν στο δωμάτιο ψάχνοντας μια καλή θέση για να εποπτεύουν την πράξη με λαχτάρα ηδονοβλεψία.  Κι όσο έβλεπαν τόσο του ρουφούσαν το αίμα.  Κάποια κορίτσια τον συνέδραμαν πολλές φορές.  Κάρφωναν την πλάτη του με μακριά κόκκινα νύχια.  Ξήλωναν κομμάτια δέρμα από τους μηρούς του.  Δάγκωναν όπου έβρισκαν και έβριζαν!  Έβριζαν με λόγια ακατάληπτα σα να ξόρκιζαν τα πρόσωπα και τις φωνές και σα να τα καλούσαν να βγουν όλα έξω από το σώμα του και να το αφήσουν επιτέλους ήσυχο για ένα λεπτό.  Και ήσυχο και μόνον δικό τους.  Ήταν συνήθως μελαγχολικά κορίτσια.  Με κομμένο το ένα τους στήθος.  Με μαλλιά που καίγονταν συνεχώς και τους δίναν μια λάμψη εξώκοσμη στα κατά τα άλλα αδιάφορα και χλωμά πρόσωπά τους.  Είχαν ξυράφια για δάχτυλα και αδιανόητα τρυφερές καρδιές.  Όταν πέφταν με τον πελάτη τους, χαϊδεύοντάς του το πρόσωπο το μετασχημάτιζαν σ' εκείνο του αγαπημένου τους, που ποιος ξέρει που βολόδερνε.  Με ξυραφίσματα γρήγορα και ακριβή, κόβαν δέρμα, μαλλιά, γωνίες και σε μισό λεπτό τον φέρναν εκεί μπροστά τους.  Ατόφιο.  Ολόιδιο.  Και αιμάτινο.  Ύστερα κατηφορίζαν στο στήθος του.  Το ανοίγαν.  Ανοίγαν και το δικό τους και αντάλλασσαν αίματα και καρδιές για το τέταρτο, το μισάωρο που αναλογούσε η ταρίφα.

Αυτά τα κορίτσια τ' αγαπούσε ιδιαίτερα.  Με αλλαγμένο πρόσωπο, με άλλη καρδιά και για εκείνο το τέταρτο, τα πλάσματα εντός του και εκτός του σα να έχαναν για λίγο το στίγμα του. Τα 'βλεπε με τα κρυφά του μάτια να αλαλάζουν γύρω του.  Έντρομα να ψάχνουν τον ξενιστή τους.  Κάποια να φεύγουν πανικόβλητα εκτός του δωματίου σε αναζήτηση άλλου. Κάποια να ουρλιάζουν και να ασφυκτιούν.  Κάποια να καίγονται, να γίνονται στάχτη. Το κουρασμένο του σώμα τότε ανάσαινε για λίγο.  Έτσι όμορφο, σφαγμένο και κενό, όπως κείτονταν στο κρεβάτι.  Απαλλαγμένο απ' όλα τα πρόσωπα, τα μάτια, τις φωνές.  Και πάντα, κάθε φορά, έκανε να βγάλει κραυγή χαράς.  Να τσιρίξει στο αυτί της χλωμής κοπέλας.  Να της πει ένα ευχαριστώ.  Να την φιλήσει.  Και τότε, ακριβώς σε εκείνη την οριακή στιγμή πριν τη χαρά, αντί κραυγής, έβγαινε απ' το λαιμό του, από το πιο βαθύ σημείο του, το πρόσωπό της. Όχι!  Όχι.  Δεν ήταν πρόσωπο.  Ήταν δυο μάτια και δυο χέρια.  Δυο χέρια δυνατά που πιάναν τον λαιμό του από μέσα και τον σφίγγαν.  Στην αρχή τρυφερά και μετά πιο δυνατά. Πιο δυνατά.  Πιο δυνατά.  Πιο δυνατά...

Όταν ξαναέβρισκε τις αισθήσεις του ήταν πάντα κάθιδρος και αρτιμελής.  Ούτε αμυχή δεν είχε στο κορμί του.  Ούτε μώλωπα.  Κανένα πλάσμα, κανένα πρόσωπο, κανένα τέρας δεν υπήρχε στο δωμάτιο.  Που πάει να πει όλα τα είχε μέσα του ακέραια.  Και δίπλα πάντα έμενε μια κοπέλα με καμένα μαλλιά, χλωμό πρόσωπο, όμορφο σώμα και σπασμένο λαιμό.

Υπόσχεται σήμερα να πάει μόνο για βόλτα.  Να μην μπει στα ζαχαρένια σπίτια.  Δεν αντέχει άλλες χλωμές κοπέλες στο σώμα του.  Δεν αντέχει άλλο το αβαρές τους σώμα να σέρνει όπου πάει.  Ίσως μόνο μια μικρή βόλτα.  Τα κόκκινα φώτα είναι τόσο μεθυστικά.  Κι αυτοί οι δρόμοι έχουν βγάλει χέρια και τον σπρώχνουν προς το λιμάνι.  Μια βόλτα, τι πειράζει;  

Άλλωστε, είναι Κυριακή βράδυ και η πόλη είναι άδεια.  Η κίνηση ελάχιστη.  Λίγες ψυχές στο δρόμο.  Συνήθως με γειρτούς ώμους και τα χέρια στις τσέπες.  Τα πεζοδρόμια γυαλίζουν από τη λεπτή υγρασία και το κρύο τα κρυσταλλώνει και τους δίνει μια λάμψη καινούργιου. Γλιστερή και επικίνδυνη.  Στη Ναυαρίνου μια κοπέλα κλαίει με σπασμένο λαιμό και καμένα μαλλιά, στην είσοδο μιας πολυκατοικίας.  Επιβραδύνει το βήμα του.  Είναι καλά;  "Είσαι καλά...;" της λέει χαμηλόφωνα.  "Καλά είμαι." απαντάει με γλύκα.  Κι έπειτα με φωνή μεταμορφωμένη, τραχιά και γρατζουνισμένη, στο κινητό της:  "Δεν μας αξίζει αυτό που ζούμε ρε μαλάκα...".



Ελάχιστες Ιστορίες - Το σπίτι στο Βαθύ Χωριό


Η κόρη μου κοιμάται ακόμα, στο δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων.  Όλο το βράδυ με νανούριζε η ρυθμική της ανάσα κι όμως δεν κατάφερα να κοιμηθώ βαθιά. Έμεινα σ' εκείνη την κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Κι οι δυο μας ξαπλωμένοι στο αυτοσχέδιο κρεβάτι. Ένα στρώμα κατάχαμα, στη σάλα που λειτουργεί πια σαν τραπεζαρία και καθιστικό ή υπνοδωμάτιο, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες. Αγκαλιασμένοι από δυο παλιές κουβέρτες κι ένα συνονθύλευμα παλιών επίπλων κι αντικειμένων, φωτογραφιών, οσμών.  

Αυτός εδώ ο χώρος υπήρξε το παντοπωλείο του παππού. Πουλούσε σουτζούκια, φακές, ρεβίθια, τουρσί, τυρί που το προμηθεύονταν από τον βλάχο. Όταν έμπαινε στο μαγαζί άφηνε την ξινισμένη μυρωδιά του για ώρες. Ταγκίλα, βαριά μυρωδιά ζώων και γάλακτος. Ήταν ο λόγος που απεχθάνονταν τα γαλακτοκομικά η μάνα μου. Το παντοπωλείο είχε και λίγα τραπέζια. Έβγαζε μεζέ παστό, ελιά, ντομάτα και τσίπουρο. Εδώ μέσα μεγάλωσε κι αυτή. Εδώ πέρασα κι εγώ τα παιδικά μου καλοκαίρια, όταν πια ο χώρος έγινε σαλόνι με λαχούρ καφέ-πορτοκαλί καναπέδες και τραπεζάκια από ξύλο τριανταφυλλιάς και μαρμάρινο καπάκι με γκρι νερά.  

Δεκάδες άνθρωποι που πέρασαν απ' αυτούς τους τοίχους, αφήσανε το αποτύπωμά τους παντού. Τους μυρίζω. Ακούω τις φωνές και τους ψιθύρους τους. Τα κουρασμένα χέρια τους πάνω στα ξεχαρβαλωμένα τραπέζια του καπηλειού. Τα τσουγκρίσματα των ποτηριών τους. Τα συρσίματα των καρεκλών και τις πνιχτές, μεθυσμένες καληνύχτες. Τα ξαπλώματα στα ξεκοιλιασμένα στρώματα και τα πονεμένα σώματά τους.  

Και πιο παλιά. Τούρκικα παραγγέλματα μαστόρων που φτιάχνουν τους χοντρούς τοίχους με πέτρες και λάσπη. Τη ζέστη του κάμπου. Τη δροσιά του νερού στους ιδρωμένους λαιμούς τους. Τ' αγκαλιάσματά τους, τα βράδια του καλοκαιριού. Τα κλάματα των νεογέννητων που πρωταντίκρισαν αυτό εδώ το δωμάτιο το αρχαίο. Τα αλλεπάλληλα ασβεστώματα συντήρησαν στους τοίχους του χιλιάδες αδιάφορες ιστορίες. Τις μουμιοποίησαν. Τις κονσερβοποίησαν. Και τις μασάνε αργά και σταθερά μέσα στις σκονισμένες δεκαετίες. 

Ακούω ακόμα το συρτό τρίξιμο της πόρτας και τα βήματα της γιαγιάς μου. Μυρίζω το λουλάκι και το τσιγαρισμένο κρεμμύδι στα χέρια και τα ρούχα της. Έρχεται να δει αν ξυπνήσαμε εγώ κι αδερφή μου. Να φέρει το αυγό να φάμε πρωινό. Να πιούμε το κατσικίσιο γάλα με το ζόρι και με κλειστή τη μύτη. Να βγούμε στην αρχή μπουσουλώντας μέχρι τον προθάλαμο, κι αργότερα χοροπηδώντας έξω στο μαχαλά, να παίξουμε. 

Σηκώθηκα προσεκτικά μην ξυπνήσω το κορίτσι μου και πήγα έξω στην αυλή. Υγρασία και ομίχλη πεσμένη σεντόνι παντού. Είναι ακόμα νωρίς το πρωί. Θέλω να ξαναδώ με τα τωρινά μου μάτια το τούρκικο σπίτι και τον κήπο. Τα ίδια και τ΄ αλλαγμένα. Στη θέση της γέρικης μουριάς μια ανθισμένη μπουκαμβίλια. Στη θέση της κληματαριάς η κληματαριά. Στη θέση του αχυρώνα μια κακόγουστη βοηθητική κουζίνα με πλακάκια τρίτης διαλογής. Στη θέση της γιαγιάς και του παππού φωτογραφίες. Μια μίξη από παλιά πράγματα, καινούργια μπαλώματα, καινούργια νιάτα και νέα γηρατειά.  

Γυρίζω στη σάλα. Η ίδια τραπεζαρία μας παρατηρεί και μας υποδέχεται όλους. Μας φιλοξενεί στις βολικές και χιλιοκαθισμένες καρέκλες της. "Οι πρόγονοι κι απόγονοί σου, όλοι παιδιά μου. Όλοι δικοί μου." Έτσι μου λέει και γελάει σαρδόνια κι αθόρυβα. Βρίσκω και κάθομαι σ΄ ένα μικρό σκαμπουδάκι νιόφερτο. Ούτε τριάντα τετραγωνικά εκατοστά επιφάνεια. Άβολο. Μα δε θέλω να έχω πλέον επαφή με τα παλιά έπιπλα. Δεν ακουμπώ στους χοντρούς τοίχους. Φοβάμαι θα διαταράξω τον ύπνο της κόρης μου και του αιωνόβιου σπιτιού. Όμως αυτό φαίνεται, δεν κοιμάται ποτέ.  

Το βράδυ που κοιμόμασταν μου είπε η κόρη μου, με τα κλειστά της μάτια, μια φριχτή ιστορία. Κρύβει, λέει, κάθε σπίτι αυτού του χωριού, μια μέγκενη στο υπόγειό του. Θυμήθηκα μια κοντή πόρτα πίσω από την ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας, που ποτέ δεν τολμούσα να ανοίξω μικρός. Ίσως αυτή να είναι η είσοδος στο δικό μας σπίτι. Είναι μια μηχανή στην κοιλιά του σπιτιού, του κάθε σπιτιού, που μας καλοδέχεται όλους στην αρχή. Που φιλοξενεί τις ζωές μας, που μας μεγαλώνει και μας γερνάει. Στο τέλος μας πιάνει με συρματόσχοινο από το λαιμό και μας σέρνει στο υπόγειο, μας μασάει και μας φτύνει λίπασμα στον κήπο. Λίγο στην κληματαριά. Λίγο στην κομμένη από χρόνια μουριά. Λίγο στον μπαχτσέ. Κι έτσι μασώντας μας, ζει και ταξιδεύει στα χρόνια. 

Φυσάει κι έχει ψύχρα. Απέναντι η γκιόλα ξερή από χρόνια. Το σπίτι της Ζωγραφιάς. Δίπλα η Γιασεμή και ο Μιχάλης. Το ελάχιστο τοιχάκι που ήταν κάποτε άθλος να το ανέβω. Τώρα συρρικνωμένο μ' όλη την αίγλη του χαμένη. Ο δρόμος και η άσχημη εκκλησία του Άι Νικόλα, πιο κάτω. Στο λόφο δεξιά έσπασα ένα κεφάλι με μια εύστοχη πετροβολή. Πιο δίπλα τρύπησα τα γόνατά μου. Στο απέναντι σπίτι έζησε και πέθανε μια μέρα τέτοια η θεία, η αδερφή της γιαγιάς μου. Στην αυλή της πρωτοπερπάτησα. Εκεί έπινα τους ελληνικούς της έφηβος.  

Από τα μισάνοιχτα παντζούρια βλέπω ξεκάθαρα μπροστά μου το ματωμένο λιβάδι και καταλαβαίνω. Αίματα παντού. Απίστευτες ποσότητες στους δρόμους. Στα χώματα. Στις σκεπές, τα ερειπωμένα σπίτια, και σ' όσα ακόμα κατοικούνται. Χιλιάδες υπόγειοι νερόμυλοι που τρέφονται με αίμα απ' τα ποτάμια των χεριών μας.  Καταλαβαίνω πια. Καταλαβαίνω πως τα σπίτια αυτά μας αναπαράγουν και μας συντηρούν. Μας καλλιεργούν και μας θερίζουν σαν στάχυα. Για να τα τρέφουμε με το αίμα μας. Σοδειές ολόκληρες ανθρώπων.  

Κοιμάται ακόμα το παιδί μου και το χρέος μου. Εγώ ακούω την ψεύτικη ησυχία του αξύπνητου χωριού. Ακούω τα τριξίματα των μύλων και νιώθω πια στα κόκαλά μου το ομηρικό μακελειό. Σε κάθε μικρή αδιάφορη γωνιά του πλανήτη. Αιώνες τώρα και σε αργή κίνηση. Ακούω τέλος, κάτω στο κουζινάκι, τον ήχο του κουταλιού στο εμαγιέ μπρίκι, το πολυκαιρισμένο. Που 'χει χοντρό σύρμα τυλιγμένο στο λαιμό του στη θέση του σπασμένου χερουλιού. Τάκα-τάκα το κουτάλι, μπλεγμένο με το αργόσυρτο θανατερό σφύριγμα της φτερωτής. Είναι το νερό που βράζει ή το αίμα που κινεί τα παλιά ξύλα; Ένα κόκκινο εμαγιέ μπρικάκι. Φτιάχνει η γιαγιά τον πρωινό καφέ της. Γλυκός παρά το ζάχαρό της, για να πίνω κι εγώ καμιά γουλιά. Θα μου ´χει και μια φέτα χοντροκομμένη ψωμί χωριάτικο με βούτυρο και ζάχαρη. Κοντή και γεμάτη η γιαγιά. Με τα χέρια της γεμάτα φλέβες φουσκωμένες. Αλευρωμένα συνήθως. Και με τη βέρα να γυαλίζει ανάμεσα στο αίμα και το αλεύρι. Θα καθίσω στα γόνατά της. Θα πιούμε τον καφέ μας. Θα της πω το μυστικό για το σπίτι και θα μου πει: "Σώπα γιε μου.  Ξέρω." 


ΥΓ. Η παραπάνω ιστορία ολοκληρώθηκε  στις 23/11/2016, αργά το απόγευμα. Τα μεσάνυχτα 23 προς 24 το σπίτι στο Βαθύ Χωριό κάηκε ολοσχερώς. 

Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016

Ο φαροφύλακας

Να εξαφανιστεί. 
Ναι είναι 
μετρίου ύψους,
κανονικού βάρους,
χρώματος καστανού. 
Έτσι να φύγει. 
Ψυχή να μη ρωτήσει
ποιος ζέστανε 
το κενό της θέσης του. 

"Υπήρξε φαροφύλακας...",
μόνο η πέτρα να γράψει
"...σ´ άγνωστο φάρο,
σ´ άγνωστη θάλασσα,
κι άπειρα κύματα,
σφοδρούς χειμώνες, 
ψάρια, πουλιά, 
νύχτες ατέλειωτες, 
σωρούς πνιγμένων,
συνάντησε. 
Μα ούτε πλοίο,
ούτε άνθρωπο κανέναν."



Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016

Το μήλο

Κρουστό μου μήλο.
Στ΄ αυτιά μου και τα δόντια φτάνεις ολόκληρο.
Και τα υγρά σου γεμίζουν το στόμα μου.

Εσύ δε μοιάζεις μ' όλα τ' άλλα.
Όλα όσα εκπληρώθηκαν και ματαιώθηκαν.
Μένω πιστός σου.
Το εξιδανικευμένο σου κόκκινο που δεν το μάσησε η εντροπία.

Σ' αυτή την πόλη με τις εξατμισμένες εκκλησίες,
σ' αυτή την γειτονιά που δεν χωράει κανένας θεός,
Εσύ είσαι ο θεός μου.
Όταν σε δαγκώνω ξέρω.
Πιστεύω.
Θεώνομαι.

Είναι τα σώματά μας αυτόβουλα,
και των δοντιών μου η θέληση και της φλούδας σου η λάμψη,
και μας οδηγούν τυφλούς τον έναν στον άλλο.
Όταν σε δαγκώνω αναγνωρίζω.
Θυμάμαι.
Παραδέχομαι.


Για ποιο αμάρτημα μιλάτε;
Αφού τα δόντια μου εξέχουν για να μπαίνουν στη σάρκα σου.
Για ποιο Κακό;
Αφού οι κόκκινες καμπύλες σου ζητούν να δαγκωθούν.

Τα μαθήματα

Ποιον ύπνο πιστεύεις κοιμάμαι;
Του δικαίου Σολομώντα;  Τα σεντόνια του
ελαφρά κι απαλά χαϊδεύουν την πλάτη μου.
Τίποτα δε με βαραίνει.  Αστεία μη λέμε.
Καμία αθωότητα δεν μου απέμεινε αμαγάριστη.

Ποιο χαμένο μου βήμα στο σύννεφο;
Η γιαγιά μου έχει πεθάνει από χρόνια
και το χώμα σκληρά αφομοίωσε
τις χαρές της και τις λύπες, μία μία.
Καμιά ανάμνηση δεν αλλοιώνει πια το είναι μου.

Περπατώ πια εις το δάσος όταν ο λύκος είναι εδώ.
Λύκε, λύκε έλα!
Εσένα θέλω!
Και μιλώ εις το δάσος, όταν ο λύκος έρχεται εδώ.
Λύκε, λύκε μείνε!
Εσένα ξέρω.

Ποια αγάπη μου πιστεύεις χρυσίζει,
και ποιο ροζ γλυκαίνει τα χέρια μου;
Κλαίω πότε-πότε στον ύπνο μου
που η ζωή μου στέρησε τ' όνομά μου,
κυρίως όμως γελάω σατανικά.

Έμαθα πόσο ακριβή είναι η ευχή της μάνας,
τι δάνειο έχω πάρει, και τον χτικιάρη τόκο.
Ξέρω και της ευθύνης μου το αναλωμένο κεφάλαιο.
Της ειλικρίνειας το κόστος και το ψέμα, τα ξέρω.
Όλα τα ξέρω.  Άσε τα μαθήματα.


Έλα τώρα να παίξουμε.
Ίσως να σώσουμε κάτι.
Ίσως να βρούμε κάτι αχάλαστο.



Άνθραξ

Αφυπνισμένοι και καθεύδοντες
απαξάπαντες οδεύοντες
προς τον έναν σκοπό.

Αιωνίως επιτελούντες,
όμοια πλέοντες,
το αυτό.

Απαραιτήτως πλανεμένοι,
τηρούντες την συμφωνία.
Ανεξαρτήτως προθέσεων,
φώτα σβηστά κραδαίνοντες.

Αποδεχόμενοι και μη.
Απαστράπτοντες
και απανθρακωμένοι.  

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016

Εξηγήσεις

Ανεξηγήτο. Δέρμα, μαλλιά, τα δόντια, τα γέλια σου. 
Ανεξήγητο. 
Ανεξήγητο. Κοιμάμαι στο μέσο του κρεβατιού. 
Ανεξήγητο. Έλεγα, θα μαζέψεις τα άπλυτα του βραδινού. 
Ανεξήγητο. 
Ανεξήγητο. Έλεγα θα σε σκεπάζω τρυφερά που θα κρυώνεις. 

Ανεξήγητο. 
Λέω, χωρίς περιστροφές, κι από το σώμα μου παίρνω απόσταση. 
Σαν ζωντανά Ελληνικά σπίτια που καταρρέουν έρημα στην Πόλη. 
Ανεξήγητο. 
Τα τραχιά σου χέρια δεν με χάιδεψαν. Ύπουλα λέω, δεν θυμάμαι. 
Λέω, χωρίς να ντρέπομαι, πως σ´ αγαπούσα τάχα, όταν σ´ έκοβα. 
Ανεξήγητο. 
Θ´ αφήσω να πλανιέται η απορία σου, και θα ´ναι σα να αφήνω εσένα. 

Ανεξήγητο. 
Αυτό που δεν είχα ποτέ να το νιώθω πάντα τόσο ελαφρύ. 
Ανεξήγητο. 
Αυτό που λείπει μέσα μου να πληθωρίζεται και ν´ αχρηστεύει το μισθό μου. 
Ανεξήγητο. 
Κι όσα μάζεψα πάντα να με βαραίνουν σαν τελειωμένα και σαν λάφυρα. 

Ανεξήγητο. 
Θα ρίξω στο νεκρό πηγάδι δύο κέρματα για τα ναύλα μου. 
Ανεξήγητο. 
Πως έζησα μια ζωή σε τέσσερις μήνες και καμία ζωή σε σαράντα χρόνια...
ανεξήγητα για να μείνουν όλα. 



Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016

Βαμπίρ και άγγελοι

Άγγελοι της ζωής μου
σας ξόδεψα όλους έναν έναν.
΄Ηπια από το αίμα σας.
Το σώμα σας λεηλάτησα. 

Την τεράστια σπατάλη μου σας την φόρτωσα
και την φορτώθηκα. 
Κι ούτε ένα "ευχαριστώ" ανάξιο δεν ακούσατε
απ' τα βουβά μου χείλη.  

Ας είναι.

Φταίτε όμως.
Η αποχρυσωμένη απλοχεριά σας με διέφθειρε
όπως ξεγυμνώνει το κλαδί ο άνεμος.

Άιντε κουβαλήστε με εσείς τώρα σαν τραύμα,
να σας κουβαλάω εγώ σαν ενοχή,
στο ίδιο βουνό να ανεβαίνουμε όλοι μας,
ισοβαρώς, ισόπονα,
κι όμοια ένοχοι κι αθώοι.




Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016

Μυρμήγκια

Είμαστε μονήρη μυρμήγκια.
Περπατάμε νευρικά πάνω σε λεπτές γραμμές αγωνίας.
Κουβαλάμε στωικά το πολλαπλάσιο βάρος μας.
Σκάβουμε απέλπιδα τρύπες στο χώμα να θαφτούμε. 
Μας συνθλίβει τελικά ένα αδιάφορο βήμα. 

Το φως

Έστρεψα τα μάτια μου 
να ζεσταθούν στο φως σου. 
Τα ´κλεισα να σε κρατήσουν. 

Έκτοτε, 
ό,τι ωραίο ξαναείδα
σε περιείχε.

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016

Ούτε

Δεν κράτησα τη στιγμή.
Την σπατάλησα.
Όλα θυσία στο χρόνο.
Να μη μείνει ούτε η σκόνη μας.  

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων ΙΙΙ

Καταραμένες Κυριακές
Τρέφεστε αναίσχυντα με το αίμα μου
Ξυπνάτε ξημερώματα Σαββάτου στο τρύπιο μου στέρνο
Με σέρνετε ξυλάρμενο ως της Δευτέρας την μέγκενη 
Κατάρα στις ώρες σας όλες μια-μια

Κατάρα και σε σένα που μέσα μου κατοικείς.
Της πλησμονής σου το ακόρεστο τρέμω.
Απεκδύομαί σου και λέω:
Μην είσαι ο δαίμονας που είμαι;
Και μήπως όσο σε τρυπάω του καρπού σου τα φαρμάκια γεύομαι;

Σέρνομαι αιωνίως στης Εδέμ τα περίχωρα
Στης πόλης των Σοδόμων την εφαπτόμενη επαρχία έρπειν.
Και λέω Εσύ είσαι εσύ.  Κι εδώ κι εκεί.
Κι όλοι κι όλα, Εσύ.


Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μου.


Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων ΙΙ

Τώρα, των ημερών μου ο χρόνος
με πάει 
σ' ένα δωμάτιο 
μ' ένα κούτσουρο κοπής στην γωνία. 
Πάνω σ' αυτό το καθαρό σφαγιαστήριο
γέρνω το κεφάλι μου
να κοιμηθώ. 
Στον ύπνο μου έρχεται η γιαγιά μου και με ξυπνάει. 
Γιε μου!
Πάρε των ημερών σου τον χρόνο
κι άλλο πια μη πελεκάς ζώντες και νεκρούς 
συνάμα. 

Μια καρότσα γεμάτη αιχμηρές σκουριές 
μας σέρνει οπαδούς και ασχέτους,
λικνιστικά κι άλλοτε βίαια. 
Πού να πιαστούμε, που 'ναι κατάφυτη
λαμαρίνες και τρύπες και καρφόφιλα;

Γιε μου!
Άσε κάτω τον μπαλτά, άσε και τα χέρια σου. 
Πώς θα μοιράζεις τις πίκρες σου αντίδωρα χωρίς;
Και πως θα περπατάς στων ημερών σου το χρέος;

(Κι ύστερα γιαγιά, ύστερα;)
Πώς θα γράψεις το άγραφο και πώς θα κόψεις
τούτο το δέντρο το σοφό 
που 'ναι σωστό θυσιαστήριο;

(Κι ύστερα γιαγιά;)
Πώς θα ετοιμάσεις της ζωής σου το μεγάλο μακελειό
και πώς το ψέμα σου;

Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μας. 


Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

Η πόλις των τεράτων Ι

Περπατά ο θεός σημαιοφόρος. 
Αν υπήρχε, 
πρώτος αυτός θα έμπαινε
στην κόλαση του άγιου Ιούδα. 
Πίσω του εγώ. 
Έχω λιμάρει όλα τα κλειδιά,
και των συντρόφων μου τα γόνατα
τρυφερά. 
Δε με κρατάει πια καμία πόρτα,
μπαίνοντας,
με αφημένη την πάσα ελπίδα. 

Σ' αυτή την πόλη των τεράτων
δεν γνωρίζει κανείς ποια μάσκα είναι πιο τρομακτική:
του διαβόλου, του θεού, ή η δική μας. 


Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016

Το δέντρο που έρχεται

Σκέφτομαι τελευταία εκείνο το δέντρο που περπατάει
Περνά συχνά, πρώτο πλάνο, στα άτσαλα όνειρά μου κι έχει κάτι μάτια περίεργα
Εξεταστικά με κοιτούν περιεργαζόμενα την απαρηγόρητη θλίψη μου
Λες και κανείς στον κόσμο δεν πόνεσε περισσότερο
Λες και να ´χει κάποια σημασία αυτό για την αξία της σχετικής μου ακινησίας

Κι όπως περπατά στον δρόμο που κάποτε μου αναλογούσε σκέφτομαι
Αν για παράδειγμα πιαστώ στα τρυφερά κλαδιά του
Αν ίσως δαγκώσω τις εξέχουσες ρίζες του
Αν καρπωθώ έναν-δυο από τους περιπατητικούς καρπούς του
Μήπως απαλλαχθώ απ´ το κακοφορμισμένο όνειρο της φυγής μου