τους λείπει το πεδίο
η ανάσα.
και η προοπτική.
Τα μάτια μου είναι κλειστά σαν παράθυρα
τους λείπει η φαντασία
το βάθος
και η χαρά.
Η μνήμη μου είναι σαν φίλη τίμια
με μαχαιρώνει πάντα στο στήθος
ποτέ στην πλάτη
κι αυτό το εκτιμώ.
η ποίηση μόνο
αντιποίηση ζωής και πρόσχημα
και ενώ τάχα αντιστέκεται στο σάπισμα
μπορεί και να 'ναι αυτή που σαπίζει
πιο βαθιά απ΄ όλα
Επάνω του θα τσακιστείς.
Μην ελπίζεις σε κάτι καλύτερο
από μια τρύπα στα πλευρά.
Το δανεικό του σώμα
ταξίδεψες και νόμιζες
πως είναι τα σώματα αιώνια
και οι καρδιές
Πόσο ξένοι οι εραστές;
Ένα κορίτσι πρόσχημα.
Ένα αγόρι εικονικό.
Συναντήσεις
σε ασαφή σύμπαντα.
Ο ένας πουλί.
Η άλλη δέντρο.
Τι να ξέρει το δέντρο για το πουλί;
Τι να ξέρει το πουλί για το δέντρο;
Ξένοι οι εραστές.
Αγγίζονται τα δέρματα.
Πέραν τούτου αληθές ουδέν.
Ψάχνω τις χειρολαβές της
ενώ αποσύρομαι να κρατηθώ
από το ασαφές κάτι
Κοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία
στην Επίδαυρο ακουμπισμένη
πάνω μου
αιωνίου κι εφήμερου στο μεσοδιάστημα
με λατρεία και για τα δύο
και μια ιερή προσήλωση
Να μη το λέω αυτό χειρολαβή;
Να το λέω ματαιότητα;
Στρώνω την μεριά της
στο άδειο κρεβάτι
να 'ναι τακτική η απουσία
συμμαζεμένο το απευκταίο
και ξαπλώνω
Θα ξεκουραστεί ποτέ το άδειο χέρι;
Κοιτάζω εκείνη τη μνήμη
υποπόδιο στης μέρα μου
το λαχάνιασμα και προσευχή.
Να μη το λέω αυτό χειρολαβή;
Να το λέω θρησκεία;
Κι αυτή η ελπίδα τέλος
αυτή η πανάκριβη πολυτέλεια
η αδερφή της κάθε κενής πίστης
της κάθε πίστης,
αυτή δεν μας ξεγελά χίλιους αιώνες
τώρα να την περνάμε για χειρολαβή
και να κρατιόμαστε απ' το τίποτα;
Μήπως τελικά άδικα ψάχνω αλλού
τα γυαλιά της γερασμένης πρεσβυωπίας μου
αντί για το στεφανωμένο μου κεφάλι;
Χειρολαβή δεν είναι κι η ατίθαση κόμη μου;
Και κάτι ανύποπτα απογεύματα
παίρνω ένα πιστόλι και πυροβολώ τη ζωή μου.
Αυτό το λιγότερο που απομένει
το ξαναονοματίζω.
Πεθαίνω όσο καλύτερα μπορώ.
Όσο γίνεται να πεθάνει κανείς πριν πεθάνει.
Βρικολακιάζω και ξαναζώ.
Σε διήρη σκηνικά κωπηλατώ μόνος, ανισόρροπα,
μάταιους κύκλους.
Τι να θέλω; Και τι έχει σημασία;
Λουλουδάκι του κακού ολάνθιστο και ακμαίο.
Μια μυρωμένη κόλαση.
Τη δηλωμένη ανθοφορία ταράζουν κάποτε τα καθαρά νερά.
Αλλά δεν πτοούμαι.
Τα λασπώνω και συνεχίζω να ανθίζω και να καρποφορώ.
Τα εύκρατα εδάφη σας να τα προστατεύετε.
Δεν είναι παίξε-γέλασε η ασυγκράτητη φύση μου.
Τους γέρους που αγνοούνται να τους επιτρέπετε
την τελική πολυτέλεια της ζωής τους.
Δεν χάθηκαν.
Συνεχίστε εσείς.
Τις αδέσποτες γάτες που τρίβονται στα πόδια σας
κλωτσήστε τες.
Δείξτε τους την φιλευσπλαχνία σας.
Σώστε τες απ´ το ισχνό τάισμα το σποραδικό.
Το σκληρό και το αναίσχυντο.
Τα παιδιά που γελούν μη τα κομματιάζετε.
Αύριο θα ´ναι κι εκείνα απανθρακωμένα διαμάντια.
Μην παίρνετε το κρίμα στα χέρια σας.
Αύριο θα ´ναι οι γέροι που θα χαθούν τάχα,
πριν τους θερίσει ο πανδαμάτωρ.
Δώρα δεν δώρισα πολλά
Δαναός δεν υπήρξα
Δεν καταδέχτηκα πονηρίες
Διπλωματία και τεχνάσματα
Δάκρυσα εκτενώς
Δάρθηκα αυτοβούλως
Δεν δόθηκα παρά ελάχιστα
Δεν υπήρξα ασυνεπής σε αυτό
Δεν δεσμεύτηκα ποτέ
Δώρισα ένα μεγάλο δώρο
Δώρισα την απουσία μου