Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018

Ο σκύλος

Ένας σκύλος στέκονταν μόνος του.
Μόνος κοιτούσε κατά την πόλη.
Κοιτούσε μόνος την πόλη.
Ρωτούσε: τι κάνουν το Σάββατο οι άνθρωποι;
Δεν έκλαιγε.
Κοιτούσε αμίλητος.

Ένας σκύλος έβαλε το παπιγιόν του.
Μόνος περπάτησε στον δρόμο.
Κοιτούσε μόνο τους ανθρώπους
με το εκκρεμές του κεφάλι. Τάχυνε το βήμα.
Δεν έκλαιγε.
Κοιτούσε αμίλητος.



Δευτέρα 15 Ιανουαρίου 2018

Αντί

Την πιο βαθιά απόχρωση
του χρώματος
Ένα αστραφτερό πινέλο
Η πλάτη
Καμβάς
Βαφή αντί για κοπή
Βαφή
Κυριακή
Αναγραμματισμένη κραυγή
Με κανένα ρήμα
Με χωρίς κίνηση
Ή ανάσα
Μόνο με προσωπικές αντωνυμίες
Αβάσταχτες
Πινελιές
Λεπτομερείς
Παντοδύναμες
Ως μνήμες
Και ως φαντασίες
Στην κατάληξη
της λέξης του
Κρυμμένο τέρας
Κρεμασμένη μύγα
Στο υπέροχο δίχτυ του



Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2018

Δύο

Όλο το βράδυ μου λέγες έναν στίχο
σαν ρεύμα εναλλασσόμενο
η ελεημοσύνη του κι ο ουρανός του
ανθίζαν σ’ ένα λουλούδι δίλεκτο

Ψέμα αλήθεια εκκρεμές σιωπηλό
βάρβαρο λίκνισμα ασαφής πρόθεση
τη νύχτα στ´ αφτί μου τραγουδάς
κι η ανάσα σου τέμνει το μαύρο

Περίεργες συμπτώσεις δροσιές της κόλασης
η αγάπη σου απαγγέλει με βαθιά φωνή
σαλεύουν οι λεπτοί κορμοί των δέντρων
περαστικοί σηκώνουν τους γιακάδες

Στο άθλιο μπαρ του χρόνου πότες κι αλκοολικοί
λιώνουμε το συκώτι μας ο ήλιος μας κρύφτηκε
φέγγεις μονάχα εσύ με μια λέξη στα δόντια
που πιο βαθιά τίποτα δε με φώτισε ποτέ



Λούπα

Λερναία ύδρα
μεγαλώνει ακατάσχετα
προς κάθε κατεύθυνση
Με σταθερό πυρήνα
σε λούπα
Με χίλια κεφάλια
ίδια κι απαράλλαχτα
Και χίλιες παραλλαγές
σε λούπα
Δεν μίλησε ποτέ
σε κανέναν
τα λογύδρια του μονάχα
απήγγειλε
στο εκάστοτε ακροατήριο
αδιαφορώντας
για το ακροατήριο
απήγγειλε
τα λογύδρια του
με τα χίλια του πρόσωπα
τα όμοια
και καμία
πράξη
γεναιότητας
έστω λειψής
δεν έπραξε κανένα τους
μόνο άσκοπες
λέξεις εξέφερε
σε λούπα

Να πάρω το μπλε
και το κόκκινο χάπι
Να μαραθουν
οι χίλιες κεφαλές
να φυτρώσουν στη θέση τους
χίλια λουλούδια
ακέφαλα
Να πνιγούν οι θάλασσες
Να λιώσουν οι στεριές
Να γευτώ
το άχρονο
το ατέλειωτο
το αχρωμάτιστο
το άλογο
Να θρυμματιστεί ο κύκλος
και κάθε άλλο τέρας

Ερωτηματικό

Ποιος εαυτός μου σ´ αγαπαει
και ποιον αγάπησες;
Ποιος σε μισεί;
Ποιος σ’ ερωτεύτηκε;
Ποιος σε σκέφτεται
και ποιος σε ξέχασε;
Ποιον αντικατοπτρισμό μου
φαντάστηκες εσύ
και ποιον εγώ απόψε
που γέμισε η νύχτα
υγρούς καθρέφτες;

Ποιος εαυτός σου δέχεται
την φιλεύσπλαχνη αδιαφορία μου;
Οι τροχονόμοι
μαζεύουν ηρωικά
τις απορίες σου
σ’ όλη την πόλη
Ανοιχτοί δρόμοι
να μη σταματά πουθενά
η πομπή
με τα χαλασμένα όνειρα.
Κι εγώ με πονεμένους
κροτάφους
να ψάχνω στα σκουπίδια
κάτι σκόρπια τραμπουλόχαρτα
όμοια με τον λόγο μου.
πόσο ακόμα
να καίει το φως μου άφωτο;

Πέμπτη 4 Ιανουαρίου 2018

...νηπενθές τ᾽ ἄχολόν τε, κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων (δ221)

είναι ο κόσμος της
ένας κόσμος βιασμένος,
αφημένος να τον εγκυμονεί

ο δικός του φόρτωμα
λιμνάζει στα πόδια
γίναν πέτρες, έμεινε

ο κανίβαλος μέσα του
τελειώνει το γεύμα του
ξεπρόβαλε απαιτητικά

πήρε στο άρμα του
το σώμα και το σέρνει
γύρω απ΄ τα ψηλά τείχη

ένας άνθρωπος
κουρασμένος
μια λύπη παιδική που

κάθε φορά που κλαίει
χρεώνει το νερό
στον παλιό ανεμόμυλο

ακάματη μέλισσα
συνέλεξε και χώνεψε
κιλά μέλι πικρό

ένας κουτσός
με δυο πόδια ολόκληρα
ανεπίδεκτα βαδίσματος

γνώστης της γκάμας
των θλίψεων του
σπασμένου κόσμου

θέλησε να κερδίσει
κάποια αθανασία
στην συνείδηση τους και

πληρώνει τώρα ζωνεκρός
ακούει, γράφει, αναπνέει
τρώει, κοιμάται, πενθεί.


Ελάχιστες Ιστορίες - The mall

Μάρκαρε έναν διάδρομο έξι επί πενήντα. Έβαλε αμφίπλευρα μαγαζιά με βιτρίνες φωτεινές. Πολύχρωμα αντικείμενα. Χαρούμενες πωλήτριες. Ένα καφέ. Είπε θα ζήσει εκεί. Τριακόσια τετραγωνικά. Κόσμος να πηγαίνει και να ´ρχεται. Αποφάσισε να βηματίσει σε αυτή την αρένα για όσο χρειαστεί. Ένα ξύλινο άβολο παγκάκι να ξεκουράζει το παλιό κορμί για το λιγότερο δυνατό. Ένας καφές ή ένα σάντουιτς στο πόδι. Κι ο ακούραστος κι ο κουρασμένος βηματισμός ασταμάτητος. Δεν επέτρεψε στον εαυτό καμία πολυτέλεια. Της στάσης. Της χαράς. Της ξεκούρασης. Της λύπης. Όλα τα πλήρωσε.  Μέχρι δεκάρας. Με άπειρα βήματα σ' έναν φωτεινό διάδρομο γεμάτο ρεκλάμες, στρας, βιαστικούς ανθρώπους, πωλήτριες, και τα βράδια μονάχα ερημιά. Γερνούσε πάνω στα αυτόματα πόδια. Γερνούσε και μίκραινε. Κουβαριάζονταν στο σώμα ενός γερασμένου παιδιού. Φοβόταν όλο και πιο πολύ. Πήρε να ξηλώνει την μπλούζα. Έφτιαξε πετονιά. Έβγαλε με μια τανάλια τον κυνόδοντα. Πάντα περπατώντας, τον έδεσε στην άκρη του νήματος για αγκίστρι. Κι άρχισε να ψαρεύει στο πηγάδι που φύτρωσε στο κέντρο του κύκλου. Κάθε μέρα πιο γυμνό το σώμα. Κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά το αγκίστρι. Τελειώσαν οι κλωστές. Δεν τέλειωνε το βάθος. Κι όλο κατέβαζε το δόντι. Κι όλο γυμνωνόταν. Αν κάποιος έκανε μια σούμα της βόλτας, θα ήταν θόρυβοι, γυαλισμένα παράθυρα και μυρωδιά άζαξ, μουρμουρητά περαστικών, σιωπή μακρά, αγωνία για την κανονικότητα, συντονισμός με τον πόνο, ξηλωμένα σώματα, βγαλμένα δόντια, αίματα στα γυαλισμένα πατώματα. Τα παπούτσια λιώσανε. Τα πόδια λιώσανε ως τα γόνατα, μα εκεί. Να επιμένει. Δεν έμειναν πια πόδια. Κι ύστερα με τα χέρια βόλταρε μηχανικά γύρω γύρω μέχρι που ξέφτισαν οι καρποί και οι αγκώνες κι έμεινε σε μια γωνία να κοιτάζει μέχρι που ξέφτισαν τα μάτια.



Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017

Τα μπουκάλια

Ναυαγοί
σ´ όλη τη ζωή αποκλεισμένοι
σε μακρινά νησιά
κραυγάζοντες
σε άδεια μπουκάλια.
Όταν τελειώσει πια η φωνή
στέλνουν κομμάτια από το δέρμα.
Όταν τελειώσει κι αυτό,
κι απομείνει μονάχα το αίμα
τελευταίο σύνορο
μεταξύ αυτών και του κόσμου,
τότε το αίμα τους σε άδεια μπουκάλια.
Κι όταν με το καλό στεγνώσουν,
την μέσα φωνή τους στέλνουν.
Άδεια μπουκάλια.
Κι αν καμιά φορά κάποιος τυχερός
πέσει σε ζευγάρι χέρια πονετικά,
άδειο μπουκάλι
γεμίζει με κανένα λουλούδι νεκρό.
Κι αυτό είναι όλο.



Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017

Τίποτα

Τι να κάνουν εκείνοι ο εαυτοί μας που έζησαν
στο μυαλό και τα λόγια των άλλων;
Τι γίναν και τα κομμάτια μας εκείνα που αφήσαμε μέσα τους;
Οι κατακερματισμένοι αγρυπνούν τα βραδιά σε χαλασμένα κρεβάτια
ψάχνοντας το ψέμα του είναι
σε μέρη που ποτέ δεν υπήρξε.

Θα ξυπνήσουμε μια μέρα με το στόμα στεγνό,
διψασμένοι για ένα ποτήρι αυθεντικής στιγμής,
και δε θα βρίσκουμε τίποτα.



Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017

Τα σκαλοπάτια


Ο κύριος Χ. καλλιεργεί έναν εντυπωσιακό κήπο με σκαλοπάτια. 
Τα φύτεψε σποράκια, ψήγματα ύψους, τρυφερά και ελάχιστα, 
μα τα φρόντισε και τα φροντίζει κάθε μέρα. 
Όταν ξυπνάει το πρωί τα κοιτάζει απ´ το παράθυρο, 
τα χαϊδεύει με τα μάτια του, τους ανοίγει το αυτόματο πότισμα. 

Ο κύριος Χ. αγαπά την τάξη. Τα μεσημέρια ξεχορταριάζει με επιμέλεια. 
Αφαιρεί τα όμορφα αγριολούλουδα που τολμούν να φυτρώσουν ανάμεσά τους. 
Κόβει τα φτωχά χόρτα κι ό,τι θα μπορούσε να του δώσει 
μια εναλλακτική δυνατότητα ανύψωσης
κι αφήνει τα σκαλοπάτια του να μεγαλώνουν ανεμπόδιστα. 

Ο κύριος Χ. θυμάται τις πρώτες μέρες τους πάνω από το χώμα. 
Στιβαρά πέτρινα ανθίσματα, μαρμάρινοι βλαστοί, κοφτερές εξοχές 
που άνοιγαν και πλαταίναν με τον πρώτο ήλιο της άνοιξης, 
πονηροί βιαστές του χώματος, βελόνες που κεντούσαν τη γη
κι ύστερα πλήθαιναν, ενώνονταν, γινόταν συμπαγείς επιφάνειες ολάνθιστες,
γυαλιστερές, στιλπνές, αμύριστες. 

Θυμάται να πατά διστακτικά στην αρχή τα γυάλινα πόδια του πάνω τους. 
Δοκιμάζοντας τις αντοχές των φρέσκων και των νεαρών σωμάτων τους. 
Με πόση χαρά ένιωθε την στιβαρότητα των επιφανειών τους! 
Την στηρικτική τους μεγαλοπρέπεια! Τα δειλά τους ύψη τα αρχικά!
Από κείνο εκεί μπορούσε να δει μια υποψία του δρόμου! 
Και τ´ άλλο πόσο μεγάλωσε. Σε λίγο θα μπορεί να κοιτά την θάλασσα πάνω του. 
Και τα ζηλιάρικα μάτια των γειτόνων του.  Τι όμορφος κήπος πέτρινος!

Κι ύστερα πως μεγάλωναν μέρα με τη μέρα. 
Και πως στην αρχή λύγισε το γόνατο για να απολαύσει λίγο μακρινό γαλάζιο, 
κι ύστερα πως έβαζε τις παλάμες στις κρύες τους επιφάνειες

για να ορθώσει το μικρό του ύψος,
και πως λαχάνιαζε για τον επιούσιο ουρανό.
Ο κύριος Χ. πια δεν έχει κήπο.  Δεν έχει σπίτι. 
Του ΄χει απομείνει μια ισχνή γραμμή χώματος. 
Τα σκαλοπάτια κλείσανε κάθε πιθαμή χώρου, 

κάθε πιθανότητα πεδίου,
κάθε ήχο και κάθε εξέλιξη.  



Το κουτί

Σε μια απροσδιόριστη ηλικία
της ματαιωμένης
αιώνια αιωρούμενης παιδικότητας
θέλω να πάψω να ζητώ τα πάντα
και να γίνω ένας ευτυχισμένος

εραστης του λιγοστού μου.

Σατανική παιδικότητα.
Αραχνιασμένη που
 μυρίζεις ναφθαλίνη
κι έχεις κακοφορμίσει,
κατάρα σαν μοίρα,
να σε θυμηθώ
και να σε σβήσω,

να σε πετάξω
όπως πετάμε τα σκονισμένα αντικείμενα
που κρύβαμε επιμελώς σε κουτιά μελλοντικής χρήσης
ενός μέλλοντος που ποτέ δεν έρχεται,
κι εκείνα με βήματα τάχα διστακτικά,
με όγκους τάχα ελάχιστους,
με σιγανές, σχεδόν αθόρυβες αναπνοές
πολλαπλασιάζονταν,
καρκινώνοντας τον ζωτικό χώρο.  



Σε μια απροσδιόριστη ηλικία
ματαιωμένης παιδικότητας
αιωρούμαι κάτω από τη ζωή μου,
ενίοτε πάνω από αυτήν, 

και ποτέ, μα ποτέ, μέσα της.



Αργία

Ο θεός έφτιαξε την αργία της Κυριακής,
την άδειασε από δουλειά και τη γέμισε με θλίψη
για να τον θυμούνται οι χαρούμενοι άνθρωποι
και να γονατίζουν οι μέρες τους.

Ο θεός φρόντισε την ανημπόρια τους

και κράτησε μια μέρα αγαπημένη
μη τύχει και ξεφύγει κανένας τους 

απ´ την αναπηρική αγκαλιά του.

Ο θεός μας θυμάται κάθε Κυριακή
ξεκινώντας με μελαγχολικά χτυπήματα
στις καμπάνες που λιώνουν
και τελειώνοντας με τα ανοιχτά μας στήθη.



Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017

Κυριακάτικο

Τις Κυριακές τριγυρίζω στο σπίτι με μια τρύπια κάλτσα,
βρέχω τα μάτια μου με θαλασσινό νερό,
και περιμένω.
Αναρωτιέμαι ποια φροντίδα με σακάτεψε 
και δεν πιάνω βελόνα στα χέρια.

Ξυρίζω το κεφάλι μου και πέφτω στη θάλασσα
για να γλιτώσω απ´ τη μέγκενη της μέρας.
Ένα βαρκάκι δεμένο σε τέσσερα σχοινιά
σταυρωτά και τεντωμένα
μου δείχνει τον τρόπο, ταμπέλα στο μονόδρομο,
να βρω το δρόμο πάνω απ´ τα οδοφράγματα.

Θα βάλω ένα μικρό ρολόι στη θήκη 
μέσα στο κεφάλι μου
και για φιτίλι τον μεγάλο του δείκτη 
θα κουρδίσω,
μέχρι να δείξει μεσάνυχτα ν´ ανατινάξω 
τον πιο βαθύ ωκεανό.



Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017

Η λάμπα

Ήμασταν δυο γραμμές δεμένες.
Όπως περπατώ μακριά μας πυρακτώνουμε
και λάμπουμε.
Μακραίνω και μένουν στο σκοτάδι μόνο
τριχοειδείς γραμμές πορτοκαλί που τρέμουν. 



Το πουκάμισο

Πήρα να σιδερώσω το πουκάμισο.
Από την κοιλιά μου ως το στήθος
πάνω-κάτω, πάνω-κάτω.
Δεν ίσιωνε.
Πάνω-κάτω έφτασα ως το κόκαλο της ράχης
με μια τρύπα πάντα ασιδέρωτη.  



Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017

Γραμμή

Χάραξα μια γραμμή στο κρεβάτι μου και κοιμάμαι πάνω της
Με στοίχειωσαν τα δέντρα και τα πουλιά του Κουγιουμτζή
Σφράγισαν τα παράθυρα και τις πόρτες μου δέκα τραγούδια 

Μια λεπτή γραμμή πάγου, λειψό περίγραμμα της μνήμης μου 
Ακούω τον σιωπηλό βόμβο του χώρου χέρι που με διώχνει 
Πατώ στις μύτες μην ενοχλήσω τον ύπνο, μα ποιος κοιμάται ποτέ;

Τρέμει το σώμα ισορροπεί στην αιχμηρή υγρασία να βολευτεί 
Αύριο θα γυρίζει τον μύλο της μέρας μεθαύριο θα γυρίζει 
Τέμνει το σώμα η βροχερή γραμμή όλο πιο κοντά στους σπονδύλους



Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017

Τα πουλιά

Πουλιά πετούν στ’ άδειο δωμάτιο
Χώνονται απ’ τα παράθυρα το διασχίζουν χάνονται στους τοίχους
Τα μαύρα φτερά τους γρατζουνίζουν γραμμές γρίφων

Πουλιά ξεπηδούν απ΄το κρύο πάτωμα
Χώνονται στα μάτια και τα ρουθούνια μου χάνονται στο μυαλό μου
Νύχια, μικρά, κοφτερά, γραπώνονται, σε, κόκκινα, λιβάδια
σκληρές φωνές, κρωξίματα, κραυγές, αλαλαγμοί,
σιωπές άτιμες, ξεφτισμένα φτερά μαύρα, καφέ, σταχτιά, φτερά

Πουλιά χαμένα σπάζουν πάνω στα τζάμια ράμφη και λαιμούς
Σπάζουν τα τζάμια, γυαλιά θρυμματίζονται, το κρύο εισβάλλει
μικρές φονικές τρύπες στον καμβά της νύχτας αν

ο αέρας πετά στ´ άδειο δωμάτιο
ουρλιάζει σε κάθε συστροφή του,
αν το δωμάτιο δεν ήταν άδειο
θα φώναζα τα πουλιά
να ξεριζώσουν όσα ακούνε
και όσα βλέπουν.



Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017

Τα παράθυρα

Έγραψα,
ξαναέγραψα με το αίμα των δακτύλων μου.
Δεν περιέγραψα.
Έφτιαξα μια γλώσσα ασπρόμαυρη
για εκείνα που δεν λέγονται.
Για την εκκρεμή υπόθεση του χρώματος.
Για τα παλιά νερά που κυλούν υπόγεια.
Για τον μηχανισμό στη βάση του κόσμου.
Τα πουλιά και τους άηχους κυματισμούς τους.

Έγραψα,
ξαναέγραψα για συμπτύξεις απεριφράστων
έκοψα τα μαλλιά μου απ´ τη ρίζα
και τη ρίζα μου απ´ τον κορμό
είμαι δεκάδες αιωρούμενα κλαδιά
χιλιάδες φύλλα, είμαι ο ρυθμός του ανέμου
στις επηρμένες, θλιβερές σημαίες του κόσμου.
Ανοίξτε τα παράθυρά σας να μπω.



Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017

Λαοκόων

Την Ειλημμένη
απόφαση να καταστραφεί
η ενάρετη Τροία
την ζώστηκε φίδι ο Λαοκόων. 

Σαν σταυρό κουβάλησε
το βάρος της αλήθειας του
για να δείξει τον δρόμο της σωτηρίας
στους παλιούς τιμωριτικούς θεούς.
Κανείς τους δεν κατάλαβε.
Αποκαθηλώθηκαν όλοι τους.
Κάηκαν στην Τροία το βράδυ
πριν εισβάλλουν οι Αχαιοί.
Στην πιο υψηλή στιγμή
της μηχανορραφίας τους.

Κι έτσι κατάλαβα
πως οι τιτάνες θεώνονται σε θεούς
και πως οι θεοί θεώνονται στον άνθρωπο
με αυτή την αντιστροφική συρρίκνωση
την δίδυμη του διαστελλόμενου σύμπαντος.



Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017

Το εγχειρίδιο

Για να μετρήσει με το σώμα
πόση φωτιά κράτησε μέσα του
το παγωμένο μέταλλο,
καλημέριζε συχνά αστέρια,
σπανιότερα ήλιους,
αφήνοντας το πρόσωπο ασυλλόγιστα
στην προσωρινή τους θέρμη
κι αργότερα κατάπινε ανελέητα
στα βαρυτικά του πεδία
όμοια και ισότιμα τις τρυφερές τους
ακτίνες αφήνοντας πίσω
με τον αργό, έρποντα κυματισμό του
οριστικές οπές αθεράπευτες.

Έγραφε κι ένα μικρό εγχειρίδιο
για τον συμπαντικό νόμο
της παλιάς δράσης
και της αιώνιας αντίδρασης
κρατώντας την πανάρχαια υποχρέωση
ιερή,
έναντι του θεού του και του δαίμονα
ποτέ να μην αφήνει τα όπλα του
σε καμία θήκη
σε κανένα πάτωμα
σε καμιά γη.

Τις μεγάλες νύχτες, με ατσάλινα μολύβια
ζωγράφιζε επίμονο σχέδιο
στον καμβά του στομάχου του
Μονοκονδυλιά χειρουργική
κόκκινο πάνω στο λευκό
που βάθαινε σε κάθε αυτιστική επανάληψη
Κάποτε πέρασε απέναντι
έτσι που αντί να ζωγραφίζει
πλέον διεύθυνε την αόρατη ορχήστρα
στην πλάτη του
κολλημένη κι αυτή στο ίδιο μέτρο,
ένα θραύσμα ηρωικό, ενός ελάσσονος βαλς
που κανείς δεν άκουγε.

Έγραφε κι ένα μικρό εγχειρίδιο
για τον συμπαντικό νόμο
της παλιάς δράσης
και της αιώνιας αντίδρασης
κρατώντας την πανάρχαια υποχρέωση
ιερή,
έναντι του θεού του και του δαίμονα
ποτέ να μην αφήνει τα όπλα του
σε καμία θήκη
σε κανένα πάτωμα
σε καμιά γη.



Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017

Το κουτί

Στο κουτί με τον μαύρο αέρα
ένα ξανθό παιδί ανάβει, φως.
θέλει να δει τα μαύρα μαλλιά μου
να ξεθωριάσουν
κι εγώ θέλω να τ’ αγαπήσω
σαν θεϊκό πουλί
που φτερουγίζει προστατευτικά πάνω μου,
όμως το φως είναι αδύναμο,
τα ξανθά του μαλλιά αβάσταχτα,
το σκοτάδι συμπαγές

Στο κουτί την μαύρη πέτρα
ένα ξανθό παιδί κρατάει, διαμάντι.
θέλει να δει τα άδεια μου χέρια
να γεμίζουν
κι εγώ θέλω να τ’ αγκαλιάσω
σαν αδερφό
ποτέ να μην το αφήσω να χαθεί
όπως το φως είναι αδύναμο,
τα ξανθά του μαλλιά αβάσταχτα,
και το σκοτάδι συμπαγές
Στο κουτί με το μαύρο νερό
ένα ξανθό παιδί ποίημα, χρυσίζει.



Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Όταν έφυγες

Όταν έφυγες
τ´ άφησες όλα τακτοποιημένα.
Τα ρούχα σιδερωμένα.
Τα πιάτα καθαρά.
Την σκόνη μακρυά μου.

Από τότε
κι ας μη σου ´δωσα ποτέ κλειδί
σιγυρίζεις πότε-πότε το σπίτι
κι εγώ μένω ακίνητος
και περιμένω το παρηγορητικό σου
χέρι
Τόσο απαλά
πάντα τόσο απαλά
αφαιρείς την σκόνη
αλλά ποτέ μα ποτέ πια
δεν ακουμπάς το κρύσταλλο και τ´ αγκάθια μου.



Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2017

Μαρκαδόροι

Ένα σετ παιδικοί μαρκαδόροι ατέλειωτοι
όμορφα τακτοποιημένοι στο κουτάκι τους
Δίπλα ένα κόκκινο ημερολόγιο
αδειασμένο
με γράμματα ακανόνιστα, αδρά, διστακτικά,
Πάνω τους ένα σπίτι με ωραία σκεπή, κλειστά παράθυρα, σάπια πατώματα
Πίσω από την πόρτα
τρύπιος εναγκαλισμός κρεμασμένος
στο παλιό παλτό,
φαγωμένος στους αγκώνες και τα μανίκια

Όρκος.
Στα επόμενα πέντε χρόνια
να παντρευτώ τον εαυτό μου
Να κάνουμε τρία ευτυχισμένα παιδιά
να γελάνε όλη μέρα σπίτι
Όρκος.

Ένας άστεγος.
Μου χτυπάει κάθε βράδυ την πόρτα
Εκλιπαρεί την ελεημοσύνη μου
Απλώνει το πράσινο χέρι του στη σάπια καρδιά μου
Και κλαίει και γελάει και με λυπάται

Είναι όλα μια ζωγραφιά με ένα χρώμα ανεφεύρετο. Ανείδωτο.
Ένα σχήμα κίτρινο ωχρό.
Αλλόκοτα, με μεγάλα αυτιά και δόντια κοφτερά.
Η αθωότητά τους στα άπλυτα ξεχασμένη
βρώμησε.

Μετά εγγραφή στο φροντιστήριο.
Μάθημα πρώτο:
Μόνιμα πράγματα
Έκτακτα πρόσωπα
Ειρωνικές καρέκλες
Τραγικές ζωές
Απολυτήριο.
Τέλος.

Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2017

Το ρήμα

Αγάπη ρήμα πτητικό
επανάσταση σπασμένων χεριών
μηχανή πολύστροφη δεμένη
αγάπη θησαυροφυλάκιο γεμάτο,
καμένο
Κολλημένη στην αρχή
μιας αντίστροφης σταύρωσης
αγάπη καρφιά παλιά

Αγάπη τριμμένο ρούχο
ανέγγιχτο πιάτο φαΐ
κορυφογραμμή, σύννεφο, γκρεμός,
αγάπη πτώση
Αγιάτρευτο γήρας ασταμάτητο
ιερό δισκοπότηρο
rara avis όμως,
αγάπη στην άκρη φως

Ενδεχόμενο

Τις νύχτες που λέω
πως η ζωή μου θα ‘ταν τάχα αλλιώς
αν τότε στα είκοσι
στα τριάντα
στα σαράντα μου
είχα διαλέξει εκείνο εκεί αντί
για τούτο δω,
τις κρατάω όλες τους
μέσα σε βάζα με φορμόλη.

Τις νύχτες που πίνω
φτηνό τσάι μετά
το παρηγορητικό δείπνο μου,
μόνος με μια θλιμμένη μουσική
στο φόντο
στα χέρια
και τις πλάτες μου,
τις πετώ όλες τους
μέσα σε κάδο ανακυκλωτικό.

Τις νύχτες που η Κυριακή
ξημερώνει την Δευτέρα,
φοράω την γραβάτα μου
ανάποδα
ώστε να δείχνει
το ταβάνι
και ρίχνω τα πόδια μου
στο κενό μεταξύ
του συρμού και της ζωής μου.
Αυτές τις νύχτες τις κρατώ ζωντανές
για παν ενδεχόμενο.

Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2017

Άσσος σκέτο

Στις τσέπες του παντελονιού μου βρήκα τον πατέρα μου
σιωπηλός περίμενε να μου πιάσει το χέρι
ανάμεσα στα κρύα κέρματα, τα χαρτονομίσματα και τα μικρά χαρτάκια
Μου 'δωσε τα ψιλά. Ζήτησε να του πάρω τσιγάρα.
Με κομμένα πόδια βρήκα το πιο μακρινό περίπτερο.
Πήρα ένα Άσσος σκέτο.

Αυτό είναι όλο


Σήμερα τι όμορφη μέρα!

Στον εκθαμβωτικό ήλιο παραδομένη. 
Πράσινα λιβάδια πάλλονται στα πόδια μας 
κι ακούμε έναν ήσυχο αχό απ´ τα υπόγεια. 
Περπατάμε ομάδες-ομάδες,
άλλοι πιασμένοι χέρι, 
άλλοι από μόνοι τους,
μιλάμε σιγανά. 
Λάμπουν τριγύρω πεσμένες πόρτες κλειστές,
πίσω τους ζευγάρια χέρια κλειστά,
γύρω τους όμορφα κι άσχημα κηπάρια, 
μικρές φωτιές,
λεπτές γραμμές καπνού γλυκού,
δένουν τους άγνωστους συγγενείς 
μ´ αέρινες κλωστές. 

Περπατάμε κλείνοντας για λίγο τα μάτια
-αυτός ο δρόμος μας πάει μόνος του-
ακούγοντας την ωραία σιωπή, 
πιο κάτω η πόλη δε μας βλέπει
-δε μας βλάπτει-
ακολουθούμε τον χοντρό βαρκάρη
μαύρη παραφωνία στην υπέρλαμπρη ημέρα. 

Σταματάμε σε μια μικρή αυλή. 
Το μαζεμένο κοπάδι μας κραδαίνει 
άσπρα γαρύφαλλα, 
διάφανα νερά αλμυρά, 
λίγη αγαλλίαση, 
στη μύτη του κουταλιού λύπη,
χέρια που θα λερωθούν απ´ το χώμα,
μα όχι ακόμα. 
Πρώτα θα μας πει αυτός μια ιστορία
που θα ´ναι η ίδια και γνωστή. 
Όπως τα πρώτα παραμύθια μας. 
Κι ύστερα θα δώσει το σύνθημα. 
Τελείωσε...

Μια πόρτα ανοιχτή
Μερικές γρήγορες κι αυτόματες κινήσεις
Κουτιά, ξύλα, σχοινιά, όλο το παζλ θα δέσουν. 
Κι ύστερα ο καθένας μας θα κλειδώσει το χώμα από μια στροφή. 
Κι είμαστε πολλοί. 
Πολλές στροφές για να σφραγίζει η πόρτα αμετάκλητα. 
Πολλά λουλούδια υπεροπτικά για να στολίζεται το τέλος. 

Μετά
ενώ θα φεύγουμε
θα κοιτάξουμε τα χιλιάδες φυτεμένα χέρια 
που αντί να είναι αναρωτιόταν
θα κλάψουμε.  θα κλάψουμε λίγο 
την σπορά του μέλλοντός μας.
θα γελάσουμε γιατί όχι ακόμα.  
θα πιούμε κάτι πικρό.
θα φάμε κάτι γλυκό.
θα δικαιώσουμε αυτό που πια δε θα μας βλάψει.
θα φύγουμε για τα ψώνια της εβδομάδας 
ή το καφενείο
ή το σάπιο σπίτι του ο καθένας.

Κι αυτό θα είναι όλο.  

Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017

Οι Δυνάστες

Δε φοβάμαι πια τις ρίζες
τα φύλλα που έθρεψαν
τα παραμορφωμένα κλαδιά.
Μόνο τις υπόγειες πορείες τους
όσα ακόμα δεν είδα κι όσα
θα αναγκαστώ να κάνω
πατώντας αδυνατά πάνω
στα δυνατά τους πόδια.

Τα μισά μάτια
λίγα μου δείχνουν
λίγα μου κρύβουν.
Με σπασμένες εικόνες
αποκρυπτογραφώ
τον σπασμένο κόσμο.

Με κάτι ρίζες καρκινικές
στο σκληρό μου στομάχι,
κάτι φωνές δυναστικές
στα λιωμένα αυτιά μου,
τα βοΐζοντα στρατεύματα
των σφηκών με ράβουν
με κλωστές γύρω απ´ τα χείλη
σαν υπόσχεση σιωπής,
και σαν θυσία ανίερη
οι χρησμοί μου αντηχούν
στα υγρά μου σπλάχνα.

Μέσα σ´ εκείνη τη σπηλιά
που σκάβουν οι ρίζες μου
από την πρώτη μέρα μου
ως την ημέρα που ένας ήλιος
παρηγορητικός θα γκρεμίσει
την μέσα μου βροχή.



Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017

Το στομάχι

Ζει όλη τη μισή ζωή της
στο στομάχι της.
Μεγαλώνει κ μικραίνει,
σφίγγεται και μπλέκεται κουβάρι,
γεμίζει κι αδειάζει,
μα κυρίως,
κουβαλά
την πέτρα της.



Ο τελευταίος

Η αγάπη ήταν σύμπτωμα
παιδικής αρρώστιας 
που δεν πέρασε. 
Σαστισμένος κι αμήχανος
στη μέση της μέρας 
κάτω από έναν ξεγυμνωτικό ήλιο
παραμιλούσε:
Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «ένα χρόνο μετά»,
εγώ θα λέω πάντοτε «πριν ένα χρόνο». 

Τα πουλιά και τ´ αυτοκίνητα 
οι άσπρες λωρίδες στους δρόμους,
τα σκληρά προφίλ των πολυκατοικιών, 
όλα τον κοιτούσαν 
σαν κάτι που μένει 
ενώ όλα φεύγουν, 
και διαλύονται στο φως. 

Πέρασαν σαν τυφώνας
πίσω από την πλάτη του 
με σκόνη, πάταγο, μανία
ως που έμεινε σε τοπίο κατάλευκο
αποστεωμένο, ουδέτερο. 
Εκεί βρήκε τον τελευταίο του καθρέφτη.  



Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017

Ο Τζο

Ο Τζο περνούσε τα βράδια του στο μπαρ,
την άλλη φυλακή του
Εκεί αναρωτιόνταν
ποιος θάνατος θα τον προλάβει πρώτος

Ο Τζο ήταν κοινός εγκληματίας
Αλλά ο Τζο δεν ήταν ένας κοινός εγκληματίας
Ο Τζο ήταν ένα πείραμα
Είπε ο επιστήμονας:
Ο Τζο θα ´χει συνείδηση και θα ´ναι ασυνείδητος
Ο Τζο βαφτίστηκε Ιανός
κι έγινε ένα αδίστακτο, καλοσυνάτο ανθρωπάκι

Γεννήθηκε μεγάλος
κι ονειρεύτηκε να γίνει μικρός όταν μεγαλώσει
Ο Τζο έζησε κρίνοντας και παρατηρώντας
αντί να ζήσει κάνοντας το απλούστερο:
Να ζήσει.

Ο Τζο κρεμάστηκε τριών χρονών
από τα σύρματα που άπλωνε τα ρούχα
η μητέρα του 
(καταγράφηκε στα χρονικά ως η πρώτη αυτοκτονία ανηλίκου)
στον πέμπτο όροφο του παλιού διαμερίσματος της προίκας της,
κι η προίκα του, μια εγκληματική ύπαρξη,
εφ΄όρου ζωής αβίωτης


Ο Τζο στα πενήντα του χρόνια
περνούσε τα βράδια του στο μπαρ
Εκεί αναρωτιόνταν πως, παρά τον θάνατό του,
κατάφερε να γίνει ένα ευαίσθητο, αλκοολικό καθίκι.



Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017

Μέλι

Δε μένει τίποτα.
Το ευγενικό μέλι τελείωσε χτες.
Το πρόσκαιρο θαύμα ξεχάστηκε.
Αδιόρατες αισθήσεις στο σπίτι με τα κλειστά παράθυρα.
Παρηκμασμένες μνήμες.
Χοάνη αχόρταγη η επόμενη μέρα ρούφηξε το βροτό.

Που είσαι στα βρώμικα σεντόνια;
Που είσαι στην φωτογραφία στον κήπο;
Που είσαι στις βαρετές διαδοχές στολίδι;

Αγωνίζομαι αλλάζοντας ρούχα.
Κόβω τα μαλλιά μου.
Ξεπλένω τα μάτια μου.
Καίω τα πόδια μου.
Σήμερα θα στρέψω και την καρέκλα να κοιτάζει αλλού
και τίποτα δεν θα είναι αρκετό.



Το μαντέμι

Για να περνάει η κρύα νύχτα
ρίχνω συχνά το σώμα προσάναμμα
στο σκληρό μαντέμι της.


Όταν καώ καλά, ανοίγω
ένα μικρό φινιστρίνι
κάτω απ´ την ξιφοειδή απόφυση.
Ξεχύνονται τότε τα καμμένα μάτια,
τα υπόλοιπα συντρίμμια,
και το έρμα μου όλο.
Το καμένο σώμα
γίνεται στάχτη ελαφριά κι απογειώνεται,
επιτέλους, εξαντλημένο.
Ξεκουμπώνω και στο πίσω της πλάτης
έναν μπερντέ τάχα επικαλυπτικό,
διάβροχο όμως και φτηνό.
Φυσάει στο διαμπερές του
κι όλα τα μέσα ξεκουράζονται για λίγο.

Έχω κι ένα μύλο στο στομάχι μου
που με αλέθει χίλια χρόνια.
Στάχτη κι αυτός!
Απαλλαγμένο απ´ το ασήκωτο βάρος του
το άβουλο σώμα,
παίρνει τη θέση του
στον εκάστοτε ουρανό,
για να λάμψει την ανακούφιση
πιο διακριτικά κι από αναβόσβημα
άστρου νεκρού.
Ακούγεται εκείνο το παρατεταμένο «ααααχ»
σαν τέλος παραμυθιού,
και σαν «ζήσαν αυτοί καλά».

Μέχρι όμως να ‘ρθει εκείνη η ώρα,
μέχρι να παραδοθεί το θλιμμένο σώμα,
πόσες μάχες δίνονται και χάνονται
κάτω απ´ το πολύχρωμο πολυτετραγωνισμένο δέρμα του;!
Στρίβεται, τρίζει, ανεβοκατεβαίνει,
αναδιατάσσει τα χρωματιστά του καρώ,
μήπως και βολευτεί
το κατάμαυρο, στερεογραφικό εσωτερικό.
Τυλίγεται και ξετυλίγεται τον ιδρώτα του.
Συστρέφεται γύρω από μια βέργα της μιας ίντσας
στερεωμένη στο πάτωμα και το ταβάνι.
Συσπάται, κουλουριάζεται, τεντώνεται, στριφογυρίζει
στο Προκρούστειο κρεβάτι του,
για να κερδίσει μια σταλιά Κυριακάτικου ύπνου,
με αντάλλαγμα πότε ένα πόδι, πότε ένα χέρι, πότε μια φωνή.
Όμως εγώ βρήκα το κόλπο.


Για να περνάει η κρύα νύχτα
ρίχνω συχνά το σώμα προσάναμμα
στο σκληρό μαντέμι της.



Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

Αναχρονισμός

Κάποτε το πρόσωπό σου δε με τρόμαζε
Στο ανέστιο μέλλον μας σκαρφαλωμένα
όλα γυαλίσαν το σκοτάδι σκορπώντας
Σε μια φτηνή στιγμή θεμελίωσα
τα μικρά γόνατά μου
για να ελεώ σε κάθε βήμα μου
τον ζητιάνο χρόνο
απ´ το υστέρημά μου.

Απ´ το υστέρημά μου σ´ έφτιαξα κι εσένα
κι απ´ τ´ ακριβότερα υλικά της φαντασίας μου
να ´χεις κεφάλι από χρυσό
να ´ναι τα πόδια σου αρχαία
να έχεις δάχτυλα ασύγκριτα
να είναι οι μέρες σου πολλαπλάσιες.
Όλα σου τα ´δωσα ο Θεός.

Κι ως που να στρέψω το κεφάλι μου
στην τυπική ημέρα,
απώλεσες παράδεισο,
την χάρη,
και του αστήριχτου ονείρου
την μητέρα κεντρομόλο.
Έπαψε πια
το πρόσωπό σου
να μη με τρομάζει
περνώ τις μέρες μου
αποστρέφοντας
το ασυλλόγιστο βλέμμα.



Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

Μακαρόνια

Φοβάμαι τις λήξεις στο σούπερ μάρκετ
Τα πακέτα μακαρόνια,
τις τρομακτικές κονσέρβες,
τις συσκευασμένες πενταετίες τους
Όλα μου λένε πόσο γρήγορα θα λήξω κι εγώ.






Προγονικό

Μείνανε αγκαλιασμένοι σφιχτά
πάνω σε στρώμα από άχυρο
σαράντα-τόσα χρόνια
Αναζήτησαν άλλα πόσα τον πόνο
ώστε να μπορούν ν´ αγαπιούνται
κι ούτε κοιμόταν, ούτε αγαπιόνταν
Πλαστικοποιημένοι μιλούσαν,
μάλωναν, εχθρεύονταν
την πλαστική αγάπη τους
Πολυμερίστηκαν τα χρόνια
στα χέρια, η έχθρα ξέφτισε
όπως τα νιάτα τους.
Τώρα ενώθηκαν τα κορμιά,
μα τι να το κάνεις; Ζωή·
ήταν κι έφυγε, πάει.



Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ασιτία

Έχουμε αφήσει θραύσματα,
ο ένας για τον άλλο,
σκορπισμένα σ´ όλο τον κόσμο.
Μαζεύουμε στα μοναχικά μας ταξίδια
παλιές φωτογραφίες,
λέξεις σε μηνύματα,
αποχρώσεις φωνών,
εκκρεμείς ακόμα λαχτάρες,
αποχτενίδια,
ασπρόμαυρες θρυμματισμένες εικόνες,
κυρίως μίλια χιλιάδες αποστάσεων αγεφύρωτων
βήματα αζευγάρωτα μαζεύουμε.
Πηγαίνουμε και προσκυνούμε ασυγχρόνιστοι
σ´ αυτούς τους ιερούς τόπους
Πίνουμε δυνατά κοκτέιλς δίπλα σε αστικά ποτάμια
κυλάει ο χρόνος
οι πόλεις διαλύονται η μια μες την άλλη
δυνατά κοκτέιλς
τα ρομποτικά βήματά μας
τα χορευτικά βήματά μας
αποκλείνοντα
Όμως
Τα ψίχουλα αυτά τα σκορπισμένα
στα φαρδιά πεζοδρόμια της Champs-Élysées,
στις πολυτελείς όχθες του Ρήνου,
στις παλλόμενες βιτρίνες της Regent,
στα κενά μεταξύ των τελειών και των κεφαλαίων στα ποίηματα,
αρκούν καμιά φορά να χορταίνουν την υποσιτισμένη ζωή μας.



Η σακούλα

Θα έρθω μια μέρα
στο σουπερμάρκετ που δουλεύεις
Θα έρθω
να αγοράσω φρυγανιές και σαμπουάν
Θα σε κοιτάζω
από τα μακρυνά ράφια
Από τους αντικατοπτρισμούς των ψυγείων με τα γάλατα
Θα είναι
το δέρμα σου λευκό
τα μαλλιά σου κόκκινα
θα καίγονται
οι λεπτές σακούλες και τα χαρτονομίσματα
θα θροίζουν ακατάπαυστα

Λέω μια απ´ αυτές τις μέρες
να παραφυλάξω
Θα κλείσεις με τα κλειδιά σου
θα πάρεις τον ιδρώτα σου
στην φτηνή σακούλα του Βασιλόπουλου.
Θα στρίψεις στον κεντρικό και θα χαθείς.



Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2017

Αίθουσα αναμονής

Είναι
τα χείλη σου κρεμασμένα 
στα κλειστά παράθυρα της παρακείμενης κεραμοποιίας.
Χρόνια αθόρυβη, χωμάτινη, επιβλητική, ακίνητη.
Πουλιά φωλιάζουν στα σπλάχνα της.
Αλητάκια σπάνε με πέτρες τα παράθυρα.
Σκόνη ξαπλώνει στη σκόνη της.
Μάτια αδιάκριτα την τρυγούν.

Είσαι
μια αίθουσα αναμονής προσωπική
στο αεροδρόμιο σε προσπερνώ
σαν να μην είσαι
για μένα
παίρνω τα λόγια μου και
τα σπάω σε άγνωστες
λέξεις
Να μπορούσα να σταματήσω να μιλώ
για τα ολόπικρα χείλη σου
με τις άπειρες πτυχές τους
λέω
και συνεχίζω να γράφω.



Το μηδέν

Έτσι λοιπόν μου είπε ένα βράδυ
την αλήθεια της μέδουσας
κι εγώ την πίστεψα ως το τέλος.
Μ´ αυτή την αλήθεια
έφτασα
ως την ηλικία που οι άνθρωποι
καταπίνουν τα χάπια τους
χωρίς νερό.

Κρατάω στα χέρια μου και κοιτώ
την επίμονη φωτογραφία.
Τα τεράστια πενθούντα μάτια της
είναι νησιά
και γύρω μια μαύρη θάλασσα
πτυχωμένη,
πλαισιώνει τη βουβή θλίψη.

Αύριο πάλι θα αναφερθούν οι φαντάροι
πίσω απ´ τον παλιό μαντρότοιχο
Πάλι θα τρέξει το σκυλί στον δρόμο
Θα ανάψουν και θα σβήσουν φώτα,
μηχανές, σώματα.

Αύριο και όλα τα αύριο ένα πορτρέτο στρογγυλό.
Θα επιμείνει κόκκινο, άσπρο και μαύρο
σαν μια ρουλέτα απειλητική
και γοητευτική
όπου κερδίζει πάντα το μηδέν.



Άνθρωπος στη γέφυρα

στην αγαπημένη μνήμη του Φ.


Ένας άνθρωπος μέτρησε μια γέφυρα
με το μπόι του.
Τον αποχαιρέτησαν οι φίλοι του,
ψηλός ήταν, είπανε,
είπανε και πάει.
Ένωσε δυο όχθες τραγικές
τον πέρα με τον δώθε θάνατο,
έσκισε στη μέση το ποτάμι, το
έσκισε και πάει.



Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου 2017

Το σακάκι

Το βράδυ ονειρεύτηκα πως φορούσα ένα μεγάλο σακάκι
Περίσσευαν τα μανίκια και οι ώμοι
Περίσσευαν οι πλάτες και το μάκρος του
Έπλεε το μικρό μου σώμα στο επικίνδυνο ρούχο
Φούσκωνα, φούσκωνα, απλωνόμουν να γεμίσω
τον άπλετο χώρο μέσα του αλλά φευ
Ήμουν μικρός κι αυτό αμείλικτα μεγάλο
Κι έμενα έτσι κωμικός να κοιτάζομαι στον μεγάλο καθρέφτη
και να κουνάω πέρα δώθε τα αόρατα χέρια μου
Έστεκε ακίνητο το σακάκι κι εγώ σ' αυτό
μια αδιόρατη γραμμή, ισχνή ανάμεσα στα πέτα του
κι ένα κεφάλι αγκαθωτό, σχεδόν χωρίς σώμα.



Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2017

Περί πυκνότητας

Οι άνθρωποι συνηθίζουν τα ξένα σώματα.
Ναι. Τα συνηθίζουν.
Έρχεται και πυκνώνει η επιθυμία στον χώρο έξω απ´ τον χώρο τους.
Σωματοποιείται η εαυτώ αγάπη στο εξώσωμα.
Κι ύστερα χάνονται.
Αραιώνουν.
Κι ο σημαντικός ένας,
ο σημαντικός άλλος,
χάνεται στο μεγάλο πλήθος.



Ο χώρος

Έχω ένα προσωπικό σύμπαν φαντασιώσεων
σκοτεινό και στενόχωρο.
Ταξιδεύω με μεγάλη ταχύτητα προς κάθε κατεύθυνσή του.
Γνωρίζω τα στενά όριά του με το σώμα μου
και εξαϋλώνομαι.

Κελί ένα επί δύο όμοιο με τον βηματισμό μου
ενώ στροβιλίζομαι ψάχνοντας μια επόμενη νέα συγκίνηση
σ´ αυτό το απείρωμα των οικειοτήτων.

Στον άπλετο χώρο μέσα του,
τον διαρκώς έσω επεκτεινόμενο
τον αενάως συμπυκνούμενο
τον απολύτως γνωστό
ψάχνω την άγνωστη σπιθαμή.



Περί μέλλοντος

Αγάπησε τις τελειωμένες ιστορίες
Την απουσία μέλλοντος χρόνου
Την ασφάλεια της δεδομένης φθοράς
Έτσι περπάτησε. Ηττημένος.
Μ´ έναν σπασμένο ώμο στις πλάτες.
Μ´ ένα ελλειπτικό ημερολόγιο στις τσέπες.
Με κάτι σκληρά παπούτσια με σόλα σπασμένων γυαλιών στα πόδια του.

Το εφιαλτικό σενάριο της ευτυχίας,
ή κάποιας στοιχειωδώς καλής ζωής,
τοτέμ στη μέση της αυλής
και γύρω του χόρευε απελπισμένους χορούς της ξηρασίας.

Ξέχασε ανάγνωση και αργότερα τη γραφή
και μίκρυνε και αγρίεψε 
και χάθηκε σε μια θάλασσα παγωμένη
όπου ταξίδεψε έναν κόσμο παλιό
πολλές ξέγνοιαστες φορές.



Πέμπτη 24 Αυγούστου 2017

Σκάλα

ονειρεύτηκα μια σκάλα
-κλίμακα αδιέξοδη-
λαχτάρισαν τα μάτια μου
μια πόρτα να δρασκελίσουν
να περάσουν ένα σύνορο
μια αυλή κρυφή να τρέξουν
κάτι σαν όριο να διαρρήξουν
μια λιμοκτόνα πόλη, ανυπεράσπιστη να αλώσουν ηρωικά ή
έστω να ταράξουν μια σιωπή εύθραυστη φευ

Όλες οι σκάλες τοίχοι
Όλα τα βήματα ακίνητα
Όλες οι πόλεις νεκρές
Όλες οι σιωπές μιλημένες
Όλες οι προσπάθειες των Τρώων
Έμεινα στόχος ακίνητος πυροβόλησα

Δευτέρα 21 Αυγούστου 2017

Το παλιό ποίημα

Μου διάβασες το παλιό ποίημα
Εκείνο που κάποτε έπεσε μέσα σου
σαν σταγόνα σε ξερό χώμα

Τα πλημμυρισμένα δάχτυλα
τα ακριβά σου μάτια
Μου διάβασες εκείνο το παλιό ποίημα
σαν να μου έλεγες
αυτά είναι τα μάτια μου
αυτά είναι τα χέρια μου
πάρε τα

Τότε καθισμένη μαλακά δίπλα μου
τώρα ασφαλώς μακρυά
μου διάβασες εκείνο το παλιό ποίημα
για κάτι φιλιά παλιά
σταγόνες και χώματα και λάσπες
μάτια, χέρια, και γκρεμίσματα



Παρασκευή 18 Αυγούστου 2017

Έρημη χώρα

χάθηκα μέσα στους άλλους
μέσα στις λέξεις τους
διαλύθηκα
τέλειωσε η άνοιξη
τελειώνει και το καλοκαίρι
κι εγώ δεν έμαθα να περπατώ
μόνο σέρνομαι
καθόλου αυθεντικά
προς τον βαρύ μου χειμώνα

χαράμι το κρασί και το νερό μου
τόσο νερό
κι εγώ να πάω διψασμένος
τόση στεριά κι εγώ να πνιγώ

κυματιστές μου προσδοκίες
στο βυθό σας κρατήθηκα
απ´ τα μαλλιά
κι εκεί περιφέρθηκα άσκοπα
σε έρημη χώρα
μονόχρωμη και άηχη


Πέμπτη 10 Αυγούστου 2017

Τα παιδιά

Κι εγώ, μη νομίζεις, παιδί της ελεημοσύνης είμαι.
Πήρα ό,τι μου δώσαν,
ό,τι περίσσευε,
και μ' αυτό πορεύομαι.
Τρώω, πίνω, κοιμάμαι, ανασαίνω την ελεημοσύνη τους.
Κι απ' τα μεγάλα μανίκια μου
κι απ' τα μικρά παπούτσια
σκουπίζω τα μάτια μου
και σκουντουφλάω εδώ κι εκεί.

Έμαθα όμως να πορεύομαι με τα λίγα
σ' αυτή την ανάπηρη πορεία προς τα πάντα.

Κι έτσι κι εγώ, μέσα από ευφάνταστο κύκλο αποφυγής,
πέτυχα να κληροδοτήσω την ελεημοσύνη
και την αποτυχημένη γενναιότητα.
Φόρτωσα στο παιδί τη μισή μου έλλειψη
κράτησα για μένα την υπόλοιπη.
Τρώει, πίνει, κοιμάται, ανασαίνει την ελεημοσύνη μου.
Κι απ' τα μικρά της χέρια
κι απ' τα μικρά της πόδια
σκουπίζω τα μάτια μου
και σκουντουφλάω εδώ κι εκεί.

Έμαθε κι αυτή να πορεύεται με τα λίγα
σ' αυτή την ανάπηρη πορεία προς τα πάντα.

Τι να συγχωρέσεις, κι από ποιον να συγχωρεθείς.



Το μισό κορίτσι

Είδε το μισό κορίτσι να αναδύεται με δόξα και φρίκη
τ' άλλο μισό κομμένο σαν χαρτί
απ' το ολόκληρο φεγγάρι κι απ΄ τ' ανοιχτό παράθυρο.
Κι οι σκιές ζητούσαν μερίδιο.

Είδε το μισό κορίτσι να χάνεται στη νύχτα με χάρη
τ' άλλο μισό καρφωμένο στο κρεβάτι
με τα σχοινιά του Προκρούστη στεφανωμένο.
Το ιδανικό, ήθελε κομμάτι κι αυτό.

Ήταν κι αυτός εκεί.  Αλλά δεν είδε κανέναν άλλο.