Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018

Στιγμιότυπo γυναίκας V

Η κυρία Χ. ανατινάχτηκε.
Η κυρία Χ. με το μεγάλο στόμα
κατάπινε μια χειροβομβίδα άπαξ ημερησίως.
Η κυρία Χ. με το γαλβανισμένο στομάχι,
ρώτησε να σου πουν,
πόσες ημέρες κοιμόταν χορτασμένη.
Η κυρία Χ. αγαπούσε το κάθε τι.
Μια μέρα ερωτεύτηκε έναν πυροκροτητή.
Κι αυτός.
“Κυρία μου,” της είπε.  “Σας αγαπώ.”
Και σε μια στιγμή την εξαφάνισε.




Η ουρά

Βροχές, πτωχεύσεις,
συμβιβασμοί,
έριξα σε μια πλαστική σακούλα
τα καθημερινά, πλυμένα
αδιέξοδα κάποιος περνά
πέντε ορόφους κάτω
και σταυροκοπιέται ένα σκυλί,
κοιτα τα άχρωμα παράθυρα -
τι άλλο μένει να κάνει
κανείς σ´ αυτόν τον κόσμο;

Έφτασε η ώρα της αγρύπνιας.
Πεινάει ο ύπνος της πόλης
κι αποκοιμιέται πάνω
απ´ το κεφάλι μου
στο κάδρο πλαισιωμένος
ο φόβος δίπλα στον Εσταυρωμένο
σταγόνες ιδρώτα
σε κάθε κατάποση
πιο σφιχτά η αγκαλιά
έτσι να μοιάζει ο θάνατος
με κάποιο παιδικό παιχνίδι
που εσύ το τράβηξες απ´ το καλάθι
και το κοιτάς λυτρωτικά,
χρωματιστή κουδουνίστρα
δονεί το χέρι
και τ’ αυτί σου
Μπορεί να ήταν
η ουρά του φιδιού.



Τρίτη 24 Ιουλίου 2018

Περί παραλλαγών και παραλογών

Για να ζήσεις την προσωπική σου ιστορία
πρέπει να ξεχάσεις την προσωπική σου ιστορία.
Τις τερατώδεις αναμνήσεις, τις κρυφές και τις φανερές,
το παλιό παιδί, τους νέους προγόνους.
Πρέπει να κατανοήσεις πως απελευθέρωση
είναι η στιγμή της πιο βαθιάς φυλακής σου
και πως καμιά εποχή δεν είναι εποχή της αγάπης
και πως γνώση σημαίνει θάνατος
και πως καμιά αγάπη δεν θα σε ξανακάνει παιδί.
Αλλά αν τα γνωρίζεις όλα αυτά...
τι σημασία να έχει πια, η προσωπική σου ιστορία;



Ο άνθρωπος γάτα

Ο άνθρωπος εκείνος
μια αδέσποτη γάτα
έπινε το νερό του
έτρωγε την τροφή του
πάνω από τον ώμο του
με σηκωμένες
τις τρίχες του σβέρκου
Του ανθρώπου εκείνου,
του πλούσιου,
αγωνιώδη νομίσματα
οι γεμάτες τσέπες
κουδούνιζαν,
περπατούσε τρεκλίζοντας
τρικυμιώδεις ευθείες
Εκείνος ο άνθρωπος
με τα τρύπια χέρια
λες να είδε ποτέ;
λες να άκουσε;
λες να κατάλαβε τίποτα;
Ακόμα καταπίνει
το σκληρό του νερό
με σπασμένο λαιμό
και ρετρό μάτια.

Αν τον πετύχεις
ν’ ακροβατεί
σε πράσινο κάδο,
μην κάνεις θόρυβο.



Ελάχιστες Ιστορίες - Στιγμιότυπο γυναίκας IV

Οντένσε - Κοπεγχάγη. Κοιτάζω τα πράσινα και τα γκριζομπλέ.
Διαβάζω τον Ματωμένο Γάμο και ακούω Τσιτσάνη. Αγαπώ τα τραίνα. Το λίκνισμά τους. Τις ακρογιαλιές και τα δειλινά του Τσιτσάνη. Τα πράσινα λιβάδια και τα γκριζομπλέ λόγια του Γκάτσου. Αγαπώ την βρωμιά των τραίνων. Που παρά το λικνιστικό τους βήμα δε σε αφήνουν να απλωθείς άνετα στο λερωμένο στομάχι τους. "Θα σε κουβαλήσω. Θα σε νανουρίσω. Αλλά μην περιμένεις περισσότερα".

Ο κόσμος γύρω μιλάει ακατάπαυστα. Βουή και βρωμιά. Τενεκεδένια κουτάκια αναψυκτικών ανοίγουν σποραδικά εδώ κι εκεί σαν μικρές νάρκες. Χάρτινες συσκευασίες φαγητού. Φάτσες ξανθές και μαύρες. Φαλάκρες που ξεχωρίζουν πάνω από τον ορίζοντα των καθισμάτων. Σκυμμένα πρόσωπα πάνω από κινητά. Κανείς δεν βλέπει την γκρίζα θάλασσα. Το τραίνο πετά τώρα πάνω από την θάλασσα. Δυο σημαδούρες ραγίζουν το γκρι του νερού. Η ξανθιά κοπέλα ανατινάζει τη βρωμιά του τραίνου. Αταίριαστη με όλα. Απαλές, λεπτές, σχεδόν αδιόρατες τριχούλες στα πόδια της. Αυτό το υπέροχο χνούδι.

Μισώ τα στατικά ταξίδια των αεροπλάνων. Στενόχωρα καρφωμένοι στις δεμένες θέσεις κοιτάζουμε ενοχικά πλαγίως τον διπλανό μας. Πεδίο περιορισμένο. Πόδια ασφυκτιούν. Μεταλλικά κουτιά. Κακοντυμένες αεροσυνοδοί. Στρίμωγμα και έλλειψη αέρα. Ενώ στο τρένο μπορεί κανείς να δει μια γκρίζα θάλασσα, δυο πορτοκαλί σημαδούρες, κι ένα ζευγάρι πόδια με ξανθό χνούδι.



Δευτέρα 9 Ιουλίου 2018

Στιγμιότυπο γυναίκας ΙΙΙ

Σε αχαρτογράφητο τοπίο
μπερδεύεται η γλώσσα του
ψάχνοντας να ξεδιαλύνει 
ανήκουστα γράμματα, 
υγρασίες, 
πόρτες ηδονής, 
το νέο και το παλιό, 
παλεύει με βάθη σπηλαίων,
με άκακους 
τρομακτικούς μονόφθαλμους, 
με μουσικές καταστροφής 
σπαρακτικές, 
με ἴδια δεσμά, 
συντροφικές λεπίδες, 
με το πικρό νερό που όλο κυλάει
προς την μακρύτερη εγγύτητα
του ποθητού, 
μάταιου, 
αέρα αναθρώσκοντα. 
Όμως γυρίζει.  
Ατεμάχιστος. 


Στις αποβάθρες
πάντα
τρίζουν τα ζωντανά σχοινιά,
ουρλιάζουν τ’ άλμπουρα
κι εκείνη καρφωμένη
ταξιδεύει και συναντά
χίλια περισσότερα θηρία
στα αχανή πεδία της
πάνω
στην άβρεχτη καρέκλα,
πλέκοντας κλωστές, 
πλέκοντας θρύλους,
καρικώνοντας εδώ,
μπαλώνοντας εκεί, 
την αταξίδευτή της μοίρα, 
που τσακίζεται, 
πέφτει, 
ξανασηκώνεται σε κάθε
άγνωστη γη
την κάθε μέρα της,
πες μου ποιος ταξίδεψε πιο πολύ
αν όχι αυτός που έμεινε;



Δευτέρα 2 Ιουλίου 2018

Ο αμήχανος

Κύκλωπα, Κύκλωπα
ποιος αμήχανος να σου βγάλει το μάτι;
Κύκλωπα, πόσο ακόμα
για να γίνει ένας κάποιος κανένας;
Κύκλωπα, ο κύκλος
της ζωής μου, ξεφτίζει το φτηνό πανί μου.
Κύκλωπα, με το καλό σου μάτι
αντί να με κοιτάς, έλα να με φας.



Στιγμιότυπο γυναίκας ΙΙ

Στις 16 Ιανουαρίου 1976 στην Τεχεράνη.
Με μαύρο παλτό.  Μαύρο μπερέ.
Δερμάτινες μπότες ψηλές.
Αν ήταν μια γυναίκα στην Avenue des Champs-Élysées,
κανείς δεν θα την πρόσεχε.
Αν ήταν 1976 ή 2018.

Μαύρο μεσάτο παλτό τριών τετάρτων,
μπερέ, μπότες στο γόνατο και τακούνι έξι εκατοστών.
Με βήμα σίγουρο και βλέμμα θηλυκό.
Με μάτια μαύρα και βλεφαρίδες μακριές.
Πετάριζαν και σήκωναν λίβα μες τον χειμώνα.
Η μαύρη ομπρέλα της με την δαντέλα
και το μακρύ χερούλι από όνυχα.
Ήταν όμως 16 Ιανουαρίου, 1979.

Η περαστική γυναίκα πέρασε για πάντα
όπως περνάει το φως από μια χαραμάδα πριν δύσει ο ήλιος.
Το βρώμικο γένι του θεού σκίασε για πάντα
τα κόκκινα χείλη και την μύτη της.
Έκοψε τους λοβούς με τα μεγάλα μαργαριτάρια.
Της άφησε μια γραμμή για να κοιτά τον κόσμο.
Χωρίς χέρια.  Χωρίς μαλλιά.  Χωρίς σώμα.
Με δυο παπούτσια φθαρμένα κι αδιάφορα.
Της σταμάτησε τον χρόνο στις 15 Ιανουαρίου, 1979.
Κι ο χειμώνας της κρατάει από τότε.



Στιγμιότυπο γυναίκας Ι

Έριξε τα μαλλιά στην ποδιά και έβρεχε, έβρεχε,
Πήρε το δάκρυ έναν δρόμο στο χώμα και έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε. 
Βρήκε ο στεναγμός μπαλόνι.  Να! Τώρα ίσως πετάξει.

Φύτρωσαν στα λευκά της δάχτυλα κισσοί και κληματόφυλλα.  
Στο σκυφτό κεφάλι άνθισε ο χρόνος και τα αειθαλή ψέματα,
το ένα επάνω στο άλλο. Να! Τώρα ίσως θαφτεί. 

Έριξε το κεφάλι πίσω γέμισαν τα μάτια της κλωστές
σκίστηκε ο κόσμος φύλλο χαρτί.  Πάνω γραμμένη η τιμωρία,
εκατό φορές η λέξη “άρδην”.  Κι ό,τι έβλεπε το τεμάχιζε. 



Παρασκευή 15 Ιουνίου 2018

Τρένο αρ. Μηδέν

Στις αναχωρήσεις, στον πίνακα ανακοινώσεων,
καρφώσαμε την πρόθεση των παγιδευμένων.
Δίπλα στην ικανότητα των ακίνητων.
Για τον λιγόλογο τόπο
με τον βροχερό ορίζοντα,
τους αόρατους ανθρώπους,
τρένο αριθμός μηδέν,
πλατφόρμα χι,
εισιτήριο δραχμές τριάντα.
Ταξιδιώτης με μαύρο καπέλο
ονειρεύεται όνειρο
έστω μιας ημέρας
έστω μιας μόνο μη αδιάφορης ιστορίας,
τέτοια που να τον ορίσει,
ανάμεσα στους αδιάφορους,
ανάμεσα στις ίδιες,
που δεν θα ‘χε όμοια
ανάμεσα στις τόσες όμοιες,
ονειρεύεται,
να μάθει ποιος είναι,
να μάθει να είναι
ένα τραπέζι και στο βάζο
ένα τριαντάφυλλο Αβησσυνίας
ανθισμένη πληγή να κοιτάζει
το αμείλικτο μπλε,
στο δωμάτιο με τ’ ανοιχτό ταβάνι,
ονειρεύεται στο βρώμικο παγκάκι
της αποβάθρας, με το καπέλο στο πρόσωπο,
ένα μολύβι που σβήνει το ημερολόγιο του
μέρα με τη μέρα,
ζώντας σβήνει κάθε ίχνος ζωής
αντιστροφικά.
Προς τα δεξιά η ζωή
προς τα αριστερά η ακύρωσή της
κι αυτός αποκοιμισμένος στο παγκάκι
κι εμείς θεατές της παράστασής του,
πίσω από γυάλινα προπετάσματα
κοκτέιλς βροχής, γυαλιού, λυγμού.
Το νεύμα της αναχώρησης
σταθερό σε κάποια στενή
κουπαστή, σαν ξηλωμένο απ’ τον ώμο χέρι,
κάτι που αιωρείται
καθώς φυσάει
το κενό που το τραίνο φέρνει,
αφήνει,
καθώς ο σταθμός ακινητεί
σε μια σκονισμένη φωτογραφία
μέχρι στο τέλος να θερίσει
ένα κουνούπι
τον εύθραυστο ανθό του ονείρου του
που το νόμισε για ζωή.




Τετάρτη 13 Ιουνίου 2018

Σκρα

Περπάτησα αργά.
Άφησα την πόλη
να ρεύσει γύρω μου
ακούμπησα στο κύμα της
την πλάτη μου.
Ένας Σίμωνας Κυρηναίος
μου φίλησε δυο ανάσες
ανάμεσα σε σπίτια, αυτοκίνητα
κι ανθρώπους ασταμάτητους.
Ίσως να ´ταν κι ένας φίλος
στο απέναντι πεζοδρόμιο,
που κοντοστέκεται ν´ ανάψει,
με μια κίνηση που την γνωρίζω
σαράντα χρόνια, το τσιγάρο του
και τον καμπουριασμένο του κάματο.
Να τον δω από μακρυά
και να ντραπώ να πω γεια,
ξέρω επιστρέφει στο πατρικό του.
Να, αυτή είναι η πόλη μου.
Η Σκρα, το βρώμικο μήκος της
που περπατώ επίμονα,
εμένα άραγε με γνωρίζει κανένας
με το βήμα μου;




Τετάρτη 6 Ιουνίου 2018

Πύρρειο

Οι πεθαμένες μπότες μου
κείτονται εδώ
σ´ αυτόν τον τόπο που άλλο
δεν χρειάζεται να αποφασίζεις.
Στην γη αυτή
της επιβεβαιωμένης κούρασης,
η επιβράβευση
άχρονη απονία.
Οι άνθρωποι που αγάπησα
στέκονται μέσα μου δέντρα
καμμένα στύλοι που ακόμα
καπνίζουν οξυμένοι και οξύμωροι,
ως τον ουρανό.
Θυμάμαι να αγαπώ
όπως ο ακέφαλος χορευτής
με την ψιχαλιστή του Γιουδήθ
στη μεγάλη Βιενέζικη σάλα.
Ξεχνάω το φτηνό κέρμα
της ζωής μου
στην τσέπη
βγαίνω να ξεβοτανίσω
τον κήπο με τα σκονισμένα χέρια.
Σπασμένα οστά παντού
μου θυμίζουν ό,τι δεν ξέχασα
κι έπειτα
να πιω ένα πικρό καφέ
στο καφενείο του Πύρρειου
με τα διαβρωμένα
αμίλητα γερόντια
κι έπειτα
δυο τσίπουρα κι έναν ανόνειρο
ύπνο εκεί που
δεν χρειάζεται πια
ούτε πανιά
ούτε κουπιά
ούτε χέρια
ούτε μάτια
ούτε όνειρα.

Το απόγευμα θα σε ξυπνήσω
στο κίτρινο κουτί
με το ρόδι
να τανυστείς ζεστή
επιθυμία και εποχή και αίσθηση
ανεπίστρεπτη.
Άνοιξε ο καιρός.
Απ´το πατάρι μου
θα κατεβάσω τα καλοκαιρινά
για να ξανάβρω το ξανθό νήμα
και την στάθμη μου
θα σ´ ακούσω σαν τραγούδι
μέσα στη μήτρα
θα σε τυλίξω κουβαράκι
στην τσέπη
και θα βγω βόλτα απένταρη,
χρεοκοπημένη.

Πάντοτε ήμουν ο φόβος μου
όμως εδώ, στο Πύρρειο,
δεν είμαι παρά ένας άγνωστος
ανάμεσα σε λουλούδια και
ανθρώπους που ξέρουν
πως να ανασαίνουν.
Κι άλλο πια δε με γνωρίζω.
Μονάχα ένας κόμπος πόνου
ενοχλεί το αργό μου βήμα
στο ύψος του μηρού
και του θυμίζει
πως ο τόπος αυτός δεν ήταν
προορισμός όπως ήλπιζε.
Ξυπόλυτα θα πατήσω
όλα τα βραχέα κυκλώματα
και θα αφήσω αυτό το μέρος
που ποτέ δεν έφτασα
για εκείνο που πάντοτε ήμουν.



Τρίτη 29 Μαΐου 2018

Συνάντηση μετά από 30 χρόνια

Βρήκα μια παιδική πλάτη
και της χάραξα σαρανταδύο
χρόνια οδοντωτά, μέρα και δόντι
νύχτα και τριγμός.
Άνοιξα το στόμα,
λύγισα το γόνατο,
μετάλαβα απ’ το καρφί
στο χέρι μου.
Σφίγγει εξ αρχής, τα βράδια,
το στόμα στη γροθιά του
τα δόντια μου, κι εγώ τώρα πια
σε μια γωνιά κλαίω και συγχωρώ
τους ζωντανούς μου,
ασυγχώρητος.
Ποζάρω βέβαια, στην κάθε μου λέξη,
κι όλες τους σιγοντάρουν
ένα αόρατο ψιλόβροχο.
Βυθίζομαι στη λάσπη,
από το κέντρο ως την Πυλαία,
εκκρεμώ στα στενεμένα περάσματα
από το σπίτι ως το στέρνο μου.
Φτιασιδώνομαι μπροστά στον θάνατο
μη τυχόν με δει ατημέλητο και με λυπηθεί.

Εσύ
όμως, αντί προσχήματος,
φοράς δυο κόκκινες τρύπες σκοτεινές
στην θέση των ματιών σου
και την φθαρμένη ρόμπα σου
κρατάς με τ´ αριστερό κλειστή στο στήθος.
Στις κόγχες, σε άτακτη υποχώρηση
για την κιβωτό του κρανίου σου, μάτια.
Ποιος θα 'θελε να βλέπει τέτοια τελευτή;
Λέγεται ζωή
αυτό που από μέσα σου
ρουφάει όλη την ζωή σου.
Λέγεται ημέρα
αυτό που συρρικνώνει το σώμα σου,
και που γραπώνει τα πόδια σου σφιχτά
στους αστραγάλους
όπως φτάνεις στο τέλος των βημάτων,
και γίνεσαι ολόκληρη δυο κόκκινες κόγχες
και λίγα δόντια πεταμένα στο στόμα
σαν ζευγάρια δίκαια ζάρια.



Αντί

Μέσα στο πέτρινο σπίτι
γυμνός
ψαρεύει με το χρυσό ρολόι
για δόλωμα
του
η λίμνη ολόκληρη
ξημέρωμα του Απρίλη
γυμνός
κοιτάζει ένα δέντρο
φυτρωμένο
στο σαλόνι
εκκωφαντικά θροΐζουν
τα ασημένια φύλλα
εκστατικά μπρος
στην ορυκτή του δύναμη
το σπίτι
οχυρό ανυπεράσπιστο
κλείνει τους τοίχους του
μα η αγκαλιά του
τρύπια
αχ και να ‘ταν πέτρα
η άμμος του
αχ να ‘ταν εκείνος κόκκος
αντί πέτρα



Πέμπτη 17 Μαΐου 2018

Μωβ

Κάποτε δρόσισες τα πόδια μου.
Μια απαλή κίνηση.
Χριστέ,
πιο ύψιστη απόδειξη αγάπης
δεν γνώρισα.
Κάποτε δρόσισες τα πόδια μου.

Θα σε βρίσκω πάντα σ' έναν μωβ καναπέ.
Θα οργώνεις το κεφάλι μου στην ποδιά σου.
Νέα μαλλιά θ΄αναπνεύσουν στα χέρια σου.
Έτσι αμίλητα θα τελειώνει πάντα η ιστορία.
Φοβάμαι όμως,
πως πριν από κάθε τέλος της,
τίποτα απ’ αυτά δεν θα ‘χει σημασία.

Μονάχα πως κάποτε δρόσισες τα πόδια μου.
Μια απαλή κίνηση.
Χριστέ,
πιο ύψιστη απόδειξη αγάπης
δεν γνώρισα.
Κάποτε δρόσισες τα πόδια μου.



Οι επιβιώσαντες

Επιβιώσαντες όλοι τους
Άλλος με το κεφάλι του στην άμμο
Άλλος πήρε ένα τραγούδι κι έφυγε
Άλλος κατάπιε το παλιό ποτήρι της γιαγιάς
Μερικοί με δρεπάνια στα χέρια 
θέρισαν τον λαιμό τους και τα χέρια τους

Επιβιώσαντες όλοι τους
βηματίζουν αρμονικά στο παραθαλάσσιο κόκκινο
με ξεσκισμένα ρούχα, με πληγές στα γόνατα, 
με μάτια πρησμένα, 
κρατούνε κουβάδες με πονεμένα νερά, 
σε βιετναμέζικα ξύλα στον λαιμό, 
σέρνοντας τα ξυπόλυτα πόδια τους, 
πηγαίνουν προς τους βάλτους 

Επιβιώσαντες όλοι τους
κανείς δεν γεύεται το ζεστό ψωμί
κανείς βλέπει τον ήλιο και τα απογεύματα 
κανείς δεν ακούει τα παιδικά γέλια
κανείς δεν ακουμπά το ζεστό δέρμα της ζωής
κανείς δεν ονειρεύεται μια ανακουφιστική αναπνοή
κανείς δεν επιθυμεί τίποτα 

Επιβιώσαντες όλοι τους
η πιο σκληρή λέξη τους, επιβιώσαντες, 
στο διαβατήριο θρησκεία “επιζών”
στις σφιγμένες παλάμες στίγμα “επιζών”
στα σφηνωμένα πόδια σαν αλυσίδα
στα βάθη τους εντυπωμένη η λέξη.  
Αν κοιτάξεις όμως στα μάτια μας…



Τρίτη 15 Μαΐου 2018

Όψομαι

Νύσσον και τέμνον όργανο
μάνα ιδιοτελώς ερώμενη
ιδιοτελώς εράστρια
τίτλος και υποσημείωση
και σχόλιο
Τέσσερις συν μία λαμαρίνες
και λίγο χώμα από κάτω
κίτρινα ασθενικά φώτα
μια λεκάνη μισογεμάτη
τραχιά πετσέτα περασμένη στο λαιμό
άνθρωποι κοιτάζουν
έξω από τα βρώμικα παράθυρα
του καφενείου
κανείς δεν μπαίνει
κρατούν ομπρέλες
ποτέ δεν βρέχει σ´ αυτό το μέρος
μονάχα αυτοί
«-Πως είσαι πατέρα;
- Σαπίζω»
Κάτι υποφωτίζει την σκιά της ζωής
φοράμε στενά παπούτσια παλιά
μας σφίγγει ο καιρός
Το εκδικητικό αίμα,
ο αρχαίος φόνος
στο κατάσαρκο πουκάμισο.
Σπλαχνική μου νόηση
πέθανες στα νιάτα σου.



Πέμπτη 10 Μαΐου 2018

Ένας ήσυχος

Ένας ήσυχος άνθρωπος
με τα χέρια του ξεχασμένα
στο δεύτερο συρτάρι
κάτω από τις κάλτσες
δίπλα στο κρυφό μοσχοσάπουνο
στα ανοίκεια μάτια του
όλα τα κουμπιά του πουκαμίσου
ανοιχτό το προτεταμένο στήθος
λυγισμένο το στραβό του γόνατο
ακίνητη εκκίνηση
ατέλειωτος τερματισμός
ένας ανήσυχος
δεν έχει τίποτα να πει
δεν έχει ούτε ένα χρωματισμό
να διαθέσει μονάχα
γκρι σύννεφο το στήθος του
ένας στύλος υπό
κατάρρευση οδόντων
τροφή αγνώστου θεού
πιστός γνωστού θανάτου
καλού-κακού κουδούνι
τυλιγμένο στο λεπτόλαιμο
άφωνο συντακτικό του
ένας ήσυχος άνθρωπος
απερπάτητος
παραδομένα εμμένει
στην παλέστρα
επίμονα θυμάται
τα χέρια του στο συρτάρι
με το καθαρό μοσχοσάπουνο
βουτάει στο ταλκ το κεφάλι του
και το στριφογυρίζει
μέχρι να κοπεί και
υπόκωφα να κατρακυλήσει
εν είδει κίνησης τελικής



Κυριακή 6 Μαΐου 2018

Το σακάκι

Γέρασε μέχρι τη φωνή του. 
Το στόμα του δεν απορεί.
Δεν επιθυμούν οι πόροι του.
Τα μάτια του δεν προβάλουν. 
Σκέφτεται να πάρει την ψυχή του 
και να φύγει. 
Να αφήσει το σώμα του πίσω
όπως το παλιό σακάκι στην ντουλάπα.
Είναι δεν είναι μια γάτα 
σε μαύρο κουτί.
Περνάνε φίλοι, 
γνωστοί χτυπούν αν ζει. 
Απαντά δεν απαντά.
Κανένα επίθετο 
δεν του ταιριάζει πια.



Παρασκευή 4 Μαΐου 2018

Κατερίνα

Όμορφη δεν είναι η ζωή, Κατερίνα,
όταν ξαπλώνω και ξαπλώνεις στον ώμο μου
όταν κόβουμε στη μέση ένα βιβλίο του Κάρβερ
και μοιραζόμαστε την πίκρα του,
μια σελίδα εσύ,
μια σελίδα εγώ,
ένα ανθρώπινο αναλόγιο,
δυο μισά ζευγάρια χέρια,
τρεις ήσυχες νύχτες που ουρλιάζουν,
τέσσερα μαξιλάρια νοικιάρικα σκληρά
πέντε πήχες κουβέρτα φαγωμένη σκιά μας;

Όμορφη δεν είναι η ζωή, Κατερίνα;
Τα μπλεγμένα χέρια μας δεν γνωρίζουν
για τις χτεσινές και τις αυριανές συντριβές μας.
Μόνο την αφή καταλαβαίνουν.
Σκληρή,
Απαλή,
Ιδρωμένη,
Αδιάφορη,
Αγωνιώδης,
Τρεμάμενη,
Πονετική,
Ψυχωμένη,
Ήσυχη.
Δεν ξέρουν τίποτα από τα κατάγματά της
όμορφη δεν είναι η ζωή, Κατερίνα. Καλή είναι.



Τετάρτη 2 Μαΐου 2018

Αγκίστρια

Τα μαλλιά σου ήταν πουλιά παγιδευμένα. 
Τώρα αυτοκτόνησαν. 
Τέσσερις ήλιοι που θέλαν να τα κάψουν αρρωστήσαν όλοι τους βαριά. 
Κι έτσι αδύναμη και άφτερη που έγινες,
με τούβλα αρχαία από τερακότα και αίμα
σου κλείνω το οπτικό πεδίο,
κι ότι βλασταίνει στους τρούλους σου
το λέω ανάμνηση.
Τάλισμαν στην τσέπη μου
Αρισμαρί στα δόντια μου
Δυο ιδρωμένα ζάρια στα χέρια μου
να τα ρίξω να σε χάσω
κι ύστερα να προσκυνήσω τη βρώμικη κουβέρτα,
με κλειστά τα μάτια
να τα αναζητήσω με τη γλώσσα,
και να τα καταπιώ. 

Μυστικά λόγια κυλάνε
στο μέσα των πηχών
βράζουν και λιώνουν
και αναδύονται απ´ τους πόρους σου,
κι εγώ σε καρτερώ σαν περσινό χειμώνα. 




Οι ομφαλοσκόποι

ομφαλοσκόποι,
ρηγάδες σημειακών βασιλείων
αυτέρωτες, 
συνεπώς κατακτημένοι 
άνευ βαρβάρων 
βαρβαρικοί,
άνευ ανεμόμυλων 
ηττημένοι
όμως κατά βαρβάρων δωρούμενοι, 
τσακισμένοι 
ενίοτε κατά φαντασίαν,
τσακισμένοι 
ενίοτε και κατά κράτος,
όσο και να κοιτάτε
το σημείο παραμένει σημείο
και είναι ο ομφαλός του κόσμου σας
και δεν είναι ο ομφαλός του κόσμου.

κι όσοι γεράσατε 
και θέλετε να πεθάνετε 
εσείς
που αρπάζετε το πιάτο του φεγγαριού
και το μασάτε 
και σβήνετε τη νύχτα
αντιγραφείς της αιώνιας νύχτας σας
παραπαίδια του εαυτού σας
μικρομέγαλοι, μεσαίοι, 
Ηρωδιάδων σύζυγοι, 
αγωνιών εραστές, 
αποκυήματα θλάσεων εν εξελίξει,
τιμητές, δικαστές, τιμωροί, 
της αυτοπροσωπογραφίας σας, 
όσο και να σβήνει η γόμα,
η μουντζούρα σας σθεναρή κι 
αδιόρθωτα ασήμαντη σας στοιχειώνει. 



Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Αυτός

Αυτός ο λυγμός κατοικεί στα ανοιχτά χέρια
του μικρού ρολογιού στο αριστερό.
Περνάει τον χρόνο του στην αγκαλιά του χρόνου.
Ονειρεύεται να γίνει κλάμα.
Αυτός ο λυγμός όλο μεγαλώνει,
ποτέ δεν ξεσπά,
όλο πνίγεται
κι όλο με λουλούδι ολάνθιστο μοιάζει
όπως γίνεται λυγμός βηματοδότης,
ρυθμιστής των πραγμάτων κι ένα ζεύγος γυαλιών για να βλέπει κανείς τον αόρατο κόσμο.
Ο λυγμός βρίσκει τον λόγο του ποιητή ακριβώς στο κέντρο του.
Του ξεριζώνει την καρδιά του.
Βγάζει το μέσα δέρμα της έξω
την ισιώνει με το τακούνι του στα πεζοδρόμια.

Αυτός ο λυγμός δεν έχει τίποτα δικό του.
Δανείζεται τον πόνο απ´ τα αδίκως ψαλιδισμένα μαλλιά σου,
την δίκαια φρίκη από το πρόσωπο και την πίκρα απ´ τα καμένα χέρια μου,
νερό από την κάθε ματαιωμένη ανάσα μας
αλλά δεν πέφτει στο πάτωμα.
Είναι βιδωμένος στο άκοφτο μέρος των μελών που κρατάνε σφιχτά
τον πρόσφατο χορό του πριονιού σε κάθε χιλιοστό τους
στις ακμές εκείνες που συγκεντρώνεται
όλος ο πόνος της ύπαρξης
του λυγμού η αστείρευτη αντοχή παραμονεύει
σχεδόν απάνω στης γλώσσας το βουβό σύνορο
αλλά ποτέ δεν έσπασε τα δόντια μου να δραπετεύσει.





Πέμπτη 26 Απριλίου 2018

Το παιδί

Έφτασε ο καιρός που ζω χωρίς γεγονότα.
Η αδιάφορη φασαρία του κόσμου σώπασε.
Ακούω μονάχα την εσωτερική ομοιοκαταληξία.
Ένα μονότονο τραγούδι αναπηδά στ’ αφτιά.
Είναι τα μάτια μου μαύρα κουτιά βελούδα.

Οι τελευταίες μέρες αυτού του άλογου σύμπαντος φεύγουν
- παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα -
αθόρυβα.
Καμία έκρηξη.
Καμιά φαντασμαγορία.
Τίποτα θεαματικό.
Μια βουβή παραίτηση μορίων αποσυνθέτει καταιγιστικά,
κι ό,τι υπήρξε περνά στην ανυπαρξία απλά,
αδιαμαρτύρητα,
σαν μια σαπουνόφουσκα που σκάει ένα παιδί
με το παχουλό του δαχτυλάκι.



Δευτέρα 23 Απριλίου 2018

Μια σκύλα

Μια σκύλα σε οίστρο
δαγκώθηκε από πορφυρά μέλη,
τα βυζαίνει,
τους σπάει τα κόκαλα και τα φτύνει.
Η αήττητη εποχή με στόμφο
ανθίζει, καρπίζει, ομορφαίνει
για να θερίσει την ψηλότερη ώρα.  
Κι όλα, σχεδόν, ξεγελασμένα και μακάρια
χαίρονται, μες την απέραντη μωρότητά τους,
μπροστά στο σίγουρο τέλος τους.

Μόνο ένα δέντρο δυστυχές βουίζει
στο έμμεσο φως του απογεύματος,
κι όπως αυτή περνά σαν χειμώνας
και σαν αποφορά ελπίδας σαπισμένης,
τα λουλούδια του τρέμουν και τραγουδούν
μυστικά το ένα στο άλλο:

«Άνοιξη, νεκροζώντανη κόρη,
απ´ τη μήτρα του Άδη ξεγλιστράς,
παρθένα και πόρνη αμέσως,
γεμίζεις τα ανύποπτα δέντρα
παιδιά βιασμού,
κλειδώνεις κάθε ελπίδα θανάτου
στο πράσινο συρτάρι σου.
Άνοιξη, κυρά των γελοίων ερώτων,
των φαιδρών στεναγμών,
μάγισσα της πλάνης της ζωής,
τα σάπια δόντια σου τα κρύβεις πίσω
από αστραφτερά χαμόγελα,
μα εμείς μυρίζουμε την αναπνοή σου
και δεν μας ξεγελάς,
και δεν μας ξεγελάς»



Παρασκευή 20 Απριλίου 2018

Το ατύχημα

Συνετρίβη
μετά από ήττα που παραδέχτηκε
Καρφώθηκε
με το κεφάλι του και τη φόρα του
Μεταμορφώθηκε
λένε σε άμορφη μάζα λόγω λένε
Υπερβολικής
ταχύτητας έπρεπε λέει να τρέχει
Λιγότερο
να προσέχει περισσότερο να μην
Πίνει
ν´ ακούει, να προσέχει, να σκέφτεται
Πολύ
να κρατάει πισινή, να κρύβεται λένε
Περισσότερο
τώρα όλα είναι αμείλικτα, τα μαλλιά του
άσπρισαν 
με τον ήχο ξερών χόρτων που καίγονται ο
Χρόνος
παράτησε τα προσχήματα και τον σάρωσε
Νύχτα 
μία μονάχα πέρασε από πάνω του και τον
Γέρασε 
με μιας. 


Παρασκευή 13 Απριλίου 2018

Η Αλεξάνδρεια

Η Αλεξάνδρεια είναι μια πόλη αραχνιασμένη
βαμμένη πάντα σε χρώματα ερειπίων και σκουριάς
οι πέτρες ευδοκιμούν στα ρημαγμένα πεζοδρόμια
άπειρες σαν τα καλοκαιρινά στάχυα
και σαν στάχυα αναρριγούν
στο πέρασμα χαρούμενων βημάτων
για να τιμωρείται εκεί, η χαρά, δια λιθοβολισμού.

Στην Αλεξάνδρεια δεν υπάρχει χρόνος
μόνο μια κλεψύδρα, χωρίς ίχνος κόκκου,
διαθλά το άρρωστο φως του γκρεμισμένου φάρου
οι σελίδες των βιβλίων της είναι στάχτη
και τα ράφια τους κοφτερά
η γνώση κόβει χειρότερα από τον θάνατο
για να τιμωρείται εκεί η γνώση με άχρονη ζωή.

Της Αλεξάνδρειας τα κρεβάτια είναι όλα δισδιάστατα
δεν θέλουν σώματα ζεστά θέλουν θυμιάματα
οι ντουλάπες έχουν μονάχα ένα ρούχο λευκό
κι είναι περιέργως καθαρό μες τη βρωμιά της
κι είναι το μόνο καθαρό το μόνο ανέπαφο
στην πόλη αυτή που όποιος δίψασε
για να τιμωρείται εκεί η δίψα, ήπιε ποτήρια άμμου.

Αλεξάνδρεια, πόλη βρικολάκων, πόλη σκιά,
στο στομάχι σου κοχλάζει το καζάνι της κόλασης
τα γεμάτα σου στήθη τρέφουν τους φόβους
τα ανοιχτά σου μέλη καταπίνουν το φως
έχεις στο στόμα και μασάς σαράντα αιώνων δάκρυα
και τα φτύνεις, φτύνεις τα δάκρυά μας
για να τιμωρείται στα δόντια σου ακόμα και το κλάμα μας.



Πέμπτη 12 Απριλίου 2018

Η νύχτα πρέπει

Η νύχτα πρέπει να μεγαλώσει 
Η νύχτα είναι ένα ποτήρι δικαιοσύνης 
στον συντριπτικό ωκεανό του κόσμου
Στο φως ο χρόνος απλώνεται ανελέητα 
γίνεται πρέσα με λεπταίνει σαν φύλλο 
Τη μέρα κυλάει η ζωή στην ακμή 
ενός καλοακονισμένου λεπτοδείκτη
Μελετάει το σώμα μου
Συναντά τα πιο αδύναμα κόκαλά μου
Χαράζει πάνω τους ονόματα, εικόνες, 
ενδεχόμενα
Τη μέρα κυλάει η ζωή 
σαν αναμονή μεγάλου χειρουργείου 
Λευκό δωμάτιο 
Πράσινα ρούχα, κόκκινες κηλίδες
Αστραφτερά νυστέρια, λαβίδες, διαστολείς
Η νύχτα πρέπει να μεγαλώσει 
Η νύχτα να γίνει μήτρα ξανά 
να συσκοτίσει τον εκωφαντικό θόρυβο του κόσμου. 



Δευτέρα 9 Απριλίου 2018

Ο άνθρωπος βέλος

Ταξίδεψα στους δρόμους των φλεβών μου
για να εξηγήσω πως κοιτάζεται η θάλασσα
μέσα από μια έναστρη σχισμή 
και δεν βρήκα καμία απάντηση.

Άγναφη η ζωή μου
νύχτα με επισκέφτηκε
τη φωτοφόρα της υπόνοια φύτεψε ιό,
κι αν άνθισε φρόντισε με έναν κανένα 
να με τυφλώσει κι ούτε είδα ούτε άκουσα. 

Το μόνο που επιθύμησα λοιπόν,
να τροχίσω το σώμα μου. 
Με την αιχμή να εκτιναχτώ
σε ένα οποιονδήποτε σκοτεινό ουρανό. 
Να ενώσω δυο σημεία τεθλασμένα. 
Να ξαναβαφτιστώ στο κενό. 
Ν´ απαλλαγώ από το αμάρτημα του ζην. 
Κι έπειτα αμνήμων κι ανύπαρκτος
να γίνω 




Σάββατο 7 Απριλίου 2018

Ο στρατός

Ο στρατός των φαντασμάτων της πόλης μεγάλωσε τουλάχιστον κατά έναν απόψε.
Όλοι αυτοί οι νεκροζώντανοι που περπατούν ανάμεσα από χαμόγελα περαστικών
ανάμεσα από τα δεμένα χέρια των ερωτευμένων ζευγαριών
από τις φωνές, τα κλάματα και τα γέλια των παιδιών,
σκιές ανθρώπων διάφανων που ξεγλιστρούν μπαινοβγαίνοντας τάχα
σε σπίτια και μαγαζιά
σε γραφεία και σε λεωφορεία
σε τραπέζια φιλικά και σε σινεμά,
πρώην άνθρωποι που τάχα τρώνε
τάχα μιλάνε και υπάρχουνε
πιστοί στρατιώτες
της μεγάλης στρατιάς της ανυπαρξίας
στον οριστικό της προθάλαμο, την ζωή,
ποντίκια σε τροχό και αέρινοι κουβαλητές
πετρών λάτρεις της νύχτας ηθοποιοί
στον ρόλο των ζώντων κατάσκοποι
ανάμεσα στους ανυποψίαστους
στεγνοί, αναίματοι, βαλσαμωμένοι,
όλοι αυτοί με τα δήθεν χέρια, δήθεν πόδια, δήθεν σώματα υποδέχονται με βουβές πολεμικές ιαχές
ακόμα έναν δικό τους.

Ένα δαφνοστεφανωμένο κορίτσι υβρίδιο,
ένα ημίαιμο παιδί
μισό κόκκινο μισό ασημένιο
με μια κλωστίτσα αδιόρατα λεπτή
με μια εύθραυστη τριχούλα απ´ τα μαλλιά της
με μια ελαφριά αναπνοή της αθόρυβη
προσφέρει μια σταγόνα αίμα για να ξεγελάσει τον στρατιώτη,
λες και μπορεί να κρατηθεί ένα ολόκληρο κορμί από μια σταγόνα κι από μια κλωστή.
Αυτός παλεύει την πιο σκληρή μάχη
ανάμεσα στην κλωστή και το άπειρο
ανάμεσα στο κόκκινο και το μαύρο.
Ένα παιδί που δεν ξέρει ακόμα τι είναι
που θα μάθει κι αυτό κάποτε ξαπλωμένο στις μυλόπετρες της ζωής του
ένα παιδί που αύριο κι αυτό θα δικαστεί
για μια σταγόνα αίμα που κάποτε πρόσφερε για να ανακόψει
την ασυγκράτητη ορμή του ανίκητου στρατού.

Πάντοτε ειρωνικά ένα πουλί κελαϊδάει στον αόρατο ώμο
πουλί με γλώσσα ανάποδη που αντίστροφα λαλεί:
“γλυκειά που είναι η ζωή, κι ο θάνατος μαυρίλα.”



Παρασκευή 6 Απριλίου 2018

Το πρωί

Το πρωί είναι ένα θηρίο θανατηφόρο χωρίς δόντια.
Αρπάζει τα μαλλιά μου από την ζέστη αγκαλιά της νύχτας
και με τραβάει σέρνοντάς με στο φως του.

(Μια φωνή μου ζήτησε πριν μήνες 
να αφήσω μακριά μαλλιά
για να με γραπώνει τώρα αυτό με άνεση. 
Μια φωνή μου ζήτησε πριν μήνες 
να λεπτύνω το σώμα μου,
να εκθέσω τα κόκαλά μου,
να έχω σημεία ανυπεράσπιστα)


Το πρωί,
με κραδαίνει από μιαν άκρη μου
και με παλινδρομεί στον μεγάλο τρίφτη του
από ξυράφι και χαλίκι λεπτό.
Πότε με περνάει στην μεταλλική του πλευρά και μου κόβει φέτες τα μαλακά μου πόδια,
πότε από την πέτρινη για να ματώνουν τα πλευρά μου τα αιχμηρά χαλίκια του.
Πληρώνω, που λες, την μητρική ασφάλεια του σκότους,
με χιλιάδες συντριπτικά πηγαινέλα βασανιστικού φωτός
κι ό,τι αναπόσβεστο απομένει από μένα, κρύβεται πανικόβλητο μόλις πέσει ο ήλιος
με την μάταιη ελπίδα να μην το ξαναβρεί ο θηρευτής.
Όμως το φως επιστρέφει πάντα άσπλαχνα.

Καημένο πρωί κι εσύ!
Θηρίο κουρασμένο!
Πόνεσαν τα χέρια σου να λεπταίνεις το άτυχο κορμί που σου 'τυχε για τροφή σου.
Αν μου ´χαν μείνει έστω ένα χέρι, θα χάιδευα στοργικά το φριχτό σου κεφάλι.
Αν μου ´χε μείνει λίγη γλώσσα, θα σου ψιθύριζα ιδρωμένο μου και πεινασμένο πως
τα βάσανά μας τελειώνουν σύντομα και να μην στεναχωριέσαι.



Πέμπτη 5 Απριλίου 2018

Οι βαλίτσες

ξεκίνησα ξανά να φτιάχνω τις βαλίτσες μου.
σ' αυτό το ταξίδι χρειάζεται άριστη οργάνωση!!!
να ανασκοπηθεί η κάθε άχρηστη λεπτομέρεια.
να ενημερωθούν
επίγονοι
πρόγονοι
και αυτουργοί.
να κλείσει κάθε αδιάφορη εκκρεμότητα.
να ολοκληρωθεί ο παραλογισμός της ισχυρής ανελευθερίας.
να τονιστεί σωστά το ουσιώδες τίποτα.

πόσα να αδειάσει κανείς για κάτι τόσο μακρινό;
τι να πρωτοβγάλει;  ευγνωμοσύνες, ενθυμήματα, απολογίες;
πόσα χρειάζεται να είναι κανείς καλά γδυμένος;
τι μέγεθος κενού για να μην είναι υπέρβαρος;


πόσο χαρούμενος είμαι!
πάντα με κούραζαν ταξίδια και βαλίτσες!
γι' αυτό θα πάρω την μικρότερη!!
ό,τι χωράει στην τρύπια παλάμη μου!!
πιο πολλές μυρωδιές κι αισθήσεις
παρά το χοντρό μου παλτό για το μεγάλο κρύο
πιο πολλές τυφλές εικόνες
παρά τα γυαλιά για τον έκθαμβο ήλιο
πιο πολλά τραγούδια βουβά
παρά των ανθρώπων το απάνθρωπο βουητό
λέω
μόνο ένα φύλλο Δάφνης
στο δεξί μου χέρι κι άλλο τίποτα.

τι υπέροχοι κόσμοι ανοίγονται μπροστά μου!
τι άγνωστα μέρη περιμένουν το περίεργο βήμα μου!
πόσα πρώτα βλέμματα και ακροάσεις και μυρίσματα!
αστρικών γεννήσεων!
αβαρών μουσικών!
αχρώματων χρωμάτων!
χρυσόσκονης!
εξερώτων!

Δώσε μου Θεέ μου άνεμο ούριο
Δώσε μου νερά σιδερωμένα και φιλόξενα
Δώσε μου το θάρρος να κοιτάζω την ανυπαρξία σου
Δώσε μου δύναμη να σηκώσω το βάρος του φύλλου της.




Να ήμασταν

Να ´μασταν λέει πουλιά
Να πετούσαμε τα ανήμπορα σώματά μας
πάνω από τα τσιμέντα, τα σίδερα, τα σπασμένα γυαλιά που πολλαπλασιάζουν το άπειρο φως

Να ´χαμε βάρος ελαφρύ και κούφια τα κόκαλα μας
να ´ταν το μέτρο μας μια στάλα
μα ν´ ακουμπούσαμε ένα ύψος που έφτιαχνε τον κόσμο αόρατο
και τον συμπαγή όγκο μας αδειασμένο θησαυροφυλάκιο


Να ´ταν τ´ανίκανα χέρια μας να τεντώνονταν τόσο
ν´ απλωθούν τόσο που να γίνονταν διάφανα πέπλα πάνω απ´ το σάπιο σώμα της ζωής
σ´ αυτή την πόλη
που η οσμή μας τρυπάει μεθοδικά το υπεργάστριο
σαν πέπλο λευκό αγιόκλημα αποφορά σάβανο
η αναναστημένη πόλη ντυμένη από τα πόδια ως τα μαλλιά της νυφούλα
όμορφη με τ´ άδεια της μάτια και τ´ άσπρα της δόντια χαμογελά
κι από το άδειο της κεφάλι πετούν πουλιά
προς άγνωστες κατευθύνσεις
αναπνέουν όλο το οξυγόνο του κόσμου
πουλιά με στόματα χοάνες
ρουφούν πελώριες αναπνοές
όλες δικές τους μ´
αντλίες χωμένες στα ανοιχτά μας μάτια
ξεδιψούν αχόρταγα αξεδίψαστα
κι όλα τα νερά δικά τους
να μην ήμασταν ούτε πουλιά
να μην ήμασταν ούτε πέπλα
ούτε να ήμασταν
Ανυπόστατε ούτε να ήμασταν



Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018

Ο μέτοικος

Επιστρέφει διαρκώς
σ αυτή την άγνωστη γη
καθηλωμένος
δεμένος απ´ το λαιμό σε μια άνυδρη ερημιά.
Λίγο πιο πέρα
σ´ ανασφαλή απόσταση
το αξεδίψαστο ποτήρι.
Πλακωμένο κάτω από τα συντρίμμια
των σάπιων φτερών του
βιδωμένο πάνω στα λιμαρισμένα του γόνατα
το παιδί με τα λευκά μαλλιά
πίνει ξανά το αίμα του.
Ποιος ξέρει τι χρησμούς θα παραδώσει
υπό την αλκαλική επήρεια.



Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018

Τα μαλλιά

Μαύρισες τα μαλλιά σου και τα ´ριξες στο πρόσωπο
μήπως δεν σε αναγνωρίσω μέσα στο ξερό πλήθος
Άφησες απαλά τα αγαπημένα χέρια στα γόνατα
εξέθεσες την αγάπη σου στη βιτρίνα της ποδιάς σου

Σε κοιτάζω με έκπληξη πρώτη φορά όπως κάθε φορά
Σε ακούω να με ευχαριστείς όταν σου προσφέρω
ένα ποτήρι δροσερό νερό, ευχαριστείς μα δεν θα πάρεις λες

λες και θα λιγόστευαν οι θάλασσες αν έπινες
ένα ποτήρι δροσερό νερό απ´ την στεγνή πηγή μου.



Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018

Τα του Θεού

Ανοίγουν τις πύλες οι μελλοθάνατες
Χαιρετούν μεγάφωνα στην αρένα
Χαίρε! Χαίρε! Χαιρετούν και μπαίνουν
να θεριστούν οι νεοανθισμένοι πόνοι τους
τα τρυφερά τους χέρια
και τα τα γόνατα


Στο κέντρο της αρένας οι μελλοθάνατες
Χαιρετούν τον ευφάνταστο Καίσαρα
Χαίρε! Χαίρε! Χαιρετούν τον μόνο θεατή,
θεό, κριτή, τον Κύριο του μικρού θανάτου τους,
τα τρυφερά τους μάγουλα
ξεδιψασμένα χαίρουν


Και γύρω απ´ το κέντρο τους γυρίζει
χαιρετά ο δορυφόρος Καίσαρας
Χαίρε κι εσύ εαυτέ και χαίρετε!
Οποίος στον κύκλο κινείται χαίρεται
ως μελλοθάνατος
που δεν πεθαίνει. 


Πέμπτη 22 Μαρτίου 2018

Η ευγενική πόρτα

Τραβώ πάντα διστακτικά την πόρτα πίσω μου,
μ´ αυτήν την απαλή κίνηση όσων φεύγουν,
γυρίζοντας στο δωμάτιο την ακάλυπτη πλάτη μου,
πετώντας ένα ψιθυριστό «γεια»
λες και θα ενοχλήσει έτσι λιγότερο
η μεγαλόφωνη απουσία. 
Σκύβω το κεφάλι φεύγοντας.
Απεμπολημένα τα δικαιώματά μου, μένουν πίσω.
Σκύβω το κεφάλι σαν το δαρμένο σκυλί
που οφείλει αιώνια το κάθε ξεροκόμματο. 

Με το ιδρωμένο χέρι μου στο σύνορό της
την τραβώ μέχρι πριν του σημείου του οριστικού κλικ,
ποτέ όμως δεν διαταράσσω την σιωπή της αποχώρησης. 
Ποτέ πίσω μου δεν ακούστηκε μάνταλος, 

γλώσσας παλινδρόμηση, 
μύλου κυβίστηση,
κλειδιού γυρισμός.
Μένει πάντα μια χαραμάδα ανοιχτή.
Ένα κενό  ενδεχόμενο.
Μια σχισμή φωτός απατηλού.
Μια εκκρεμής ταλάντωση που τρίζει
με κάθε ειρωνικό ρεύμα απ’ τα διάπλατα παράθυρα.
Έτσι που καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ
ή αν είμαι η ανολοκλήρωτη απουσία
ή μήπως τέλος η στριγκλιά των αλίπαντων μεντεσέδων.



Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018

Ο κορμός

Ο κορμός να αφήσει το δέντρο
να ξαναγίνει το πρώτο τρυφερό πράσινο φύλλο που υπήρξε κάποτε.
Ας μείνουν έωλα τα κλαδιά.
Να τα κρατήσει αιωρούμενα ένα ελαφρό αεράκι.

Το σκληρό του δέρμα να ξεφλουδίσει.
Η υγρή του σάρκα να γίνει κλωστές.
Να πλέξει ένα καινούργιο σώμα ευλύγιστο.
Έγχρωμο όπως τα λουσμένα νερά.
Διάφανο σαν φτεράκι μέλισσας.
Φίνο σαν ανεπίδοτο χάδι.
Να περπατήσει.
Να πάει.
Τα φύλλα ας σκορπίσουν. Αποδημητικά τα φύλλα.
Φύλλα εφιαλτικά.
Που άλλοτε έπεσαν κι άλλοτε τα ξελόγιασε ο άνεμος.

Ο κορμός να αφήσει το δέντρο.
Ας είναι ξύλο κούφιο, μοναχό.
Ας είναι σώμα ακέφαλο. Σπίτι άστεγο.
Πουλί άφτερο. Ρούχο γυμνό.
Τα κλαδιά να κοπούν. Σαν χέρια.
Να αδειάσουν. Σαν χέρια.
Να καούν. Σαν χέρια σε θλιμμένο πρόσωπο.
Να λυγίσουν. Σαν χέρια.
Να κοπούν.

Τα βαθιά του πόδια να κοπούν.
Πόδια φριχτά. Τον παγίδεψαν.
Ήταν πουλί και τον έκαναν πέτρα.
Να κοπούν τα πόδια του.
Να λιμοκτονήσουν οι σκοτεινές του ρίζες.
Τι είναι ένας κορμός χωρίς ρίζες;
Πουλί. Να πετάξει.
Έστω να πνιγεί σε μια θάλασσα.
Να πλεύσει μισό μέτρο κάτω απ´ το πρόσωπό της.
Να σπάσει μια απρόσεκτη προπέλα. Να πάει κάπου.
Τα φύλλα αναμμένα μ´ ασετιλίνη να φτάσουν τον θόλο τ´ ουρανού.




Δεν

Δεν έχω μνήμη. Την σκότωσα ένα πρωί και από τότε κανιβαλίζω το σαπισμένο σώμα της.
Δεν έχω μορφή. Ακούω βλέπω αισθάνομαι με το σώμα κάποιου άλλου πλάσματος αγνώστου.
Δεν έχω και δεν είμαι. Μερικές σκέψεις αποδομημένες, μερικές εκλογικευμένες παράνοιες.

Ένα υποθετικό κορμί κείτεται στο ανύπαρκτο κρεβάτι μου. Δεν έχω και δεν είμαι.
Διαρκώ από μέρα σε μέρα. Από μέρος σε μέρος. Ένα σημείο. Κάτι αταξίδευτο. Κάτι εξ αρχής τελικό.
Πλέκω μονάχα την μία αγωνία μου δίπλα στην άλλη. Και αυτός είναι ο ορισμός της ζωής των χεριών μου.

Όμως δεν έχω χέρια.



Σάββατο 3 Μαρτίου 2018

Οδοντοστοιχίες

Ο πατέρας μου μασάει τα δόντια του
Τελείωσαν οι τροφές
Τώρα θα τρώει τα κόκαλά του.
Πόσο φαΐ να καταπιεί κανείς σ’ αυτή τη ζωή;
Τρώει τα χέρια και τα πόδια του.
Τι άλλο να πιάσεις και γιατί;
Πόσο να περπατήσεις;
Τώρα έριξε το κεφάλι στο στομάχι του.
Τρώει. Τρώει και σε λίγο χάνεται για πάντα μέσα του.



Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018

Εσωτερική τσέπη

Στη μέσα τσέπη του σακακιού μου
κρύβω έναν ευσπλαχνικό χειρουργό.

Αντί να ρωτώ για το ακατανόητο
βάζω το δεξί μου χέρι και τον αναζητώ.
Εμφανίζεται στο τραπέζι,
- πακέτο τσιγάρα ακουμπισμένο -
συνήθως με δάκρυα στα μάτια,
κι απιθώνει τα ευγενικά του νυστέρια
τα επιμελώς αποστειρωμένα
και τα αστραφτερά
συμμετρικά ανάμεσα στους ρόζους του.

Πιάνει στειρώνει τις κοπέλες
κόβοντάς τους τα μακρυά μαλλιά,
όσα λουλούδια τολμούν ν’ ανθίσουν
στις λευκές παλάμες τους,
κι αναπλάθει
ζητώντας μία συγγνώμη ανά βελονιά
τα όμορφα πρόσωπά τους.

Ύστερα τις ράβει στοργικά
στις καρέκλες τους γύρω από το τραπέζι
με μεταξωτές κλωστές στους λεπτούς αστραγάλους
με βελονιές λεπτεπίλεπτες στους καρπούς τους
με λογχισμένες αμφιβολίες στα σκαλιστά πλευρά τους.

Λιώνουμε τότε και έτσι όλοι μαζί
γύρω από το ροζιασμένο τραπέζι μας
χρόνια πολλά
μέχρι να κλείσει πια ο λαιμός μας
από καπνούς, κλωστές και κλάματα.



Ο απερχόμενος χειμώνας

«Εύρον πράσινην πέτρα ωραιότατην, ελθέ αμέσως. Ζορμπάς.»


Αν η αμυγδαλιά ανθίζει για να μιλήσει για τον θεό
τότε θεός είναι ένας απερχόμενος, βαρύς χειμώνας.

Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2018

Η γλώσσα

σκέφτομαι
να στρίψω την γλώσσα μου
τόσο
ώστε να μην ξαναπεί
ποτέ
καμία από τις γνωστές λέξεις
να αλλοιώσω την ορθογραφία τους
να γράψω
όλα τα γράμματα
σαν το παιδί που ανακατώνει
ένα αόρατο παζλ

τις ανάξιες λέξεις να ξεπλύνω
λέω
να χαθεί κάθε ανόητη σημασία τους
να μείνουν γυμνές
βαφτισμένες
αναμάρτητες

ύστερα,
να παίρνω ένα μαχαίρι,
ένα παιδί, κι ένα σπασμένο,
μια ερημιά, μια σκόνη,
κι ένα τραγούδι,
να τα ταιριάζω σε μια φράση
που τίποτα να μη λέει
κι έτσι ανάλαφρα,
απαλλαγμένα,
δυνατά,
να εκστομίζω το υπέρλογο
πάνω απ' τα χέρια
πίσω απ' τα χείλη
κι όμως

η παλιά μου γλώσσα,
οι επίμονες λέξεις μου
πικραίνουν πάντα το στόμα μου


Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018

Η ευφάνταστος πόρνη

Ο πατέρας του ημιζωντανός
περιφέρονταν μοχθηρός κι αμίλητος
πληγωμένο ζώο άγριο
στο εντός του κλουβί

Η μητέρα του μέδουσα
άφηνε κομμάτια απ´ τα μαλλιά της
πληγωμένο ζώο άγριο
στο εντός της κλουβί

Η αγαπημένη του προαγωγός
εκπόρνευσε την αγάπη του
πληγωμένο ζώο άγριο
στο εντός της κλουβί

Κι αυτός ζωνεκρός
περιφέρεται μοχθηρός κι αμίλητος
εκπορνευόμενα βιοποριζόμενος
λίγη πατρική σημασία

Κι αυτός μαρμαρωμένος
στον αναμαλλιασμένο καθρέφτη του
ζιγκολό της αγάπης της
αποκηρύσσει εαυτόν

Κι αυτός αναγάπητος
τον νταβατζή εαυτό του συνέχεια
πληρώνει κι αξεχρέωτος
σέρνεται στο κρεβάτι



Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Άτιτλο

Ελπίδα, φοβερό θεριό
σε κέρδισε το απαλό όνειρο 
Τα νύχια σου γλίτωσε
και τώρα κοιτάει 
όπως το τραίνο
την μικρή αποβάθρα
κίνηση ανδρός
όπισθεν πλησιάζοντος
ανθοφόρο φόρεμα λουσμένο
στον απέναντι ήλιο
άφατο νανούρισμα
απαυγασμένο λίκνο. 

ένα τράβηγμα μαλλιών
επάνω στα ηλεκτρικά πλήκτρα
κρατάει και ταλαντώνεται
κλαγγή ανάνθιστων ψυχών
σαν αναβαλλόμενη επανάσταση
απελπισία 



Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2018

Η κουζίνα μου

Στη μέση της κουζίνας μου
ρέει ένα θολό ποτάμι
Στις σπασμένες όχθες του
τρέφομαι και ξαπλώνω
τα βράδια ακούω τη ροή του 
τη μυστική βοή 
βρέχω τα πόδια μου 
στα κρυστάλλινα βράχια 
κι απ´ τα συρτάρια με τα κουταλοπήρουνα
κρατιέμαι να μη με παρασύρει 

Στην μέση της λέξης μου
κοιμάται ένα άλφα ανορθόγραφο
Το σκεπάζω κάθε βράδυ
καμιά φορά ξαπλώνω δίπλα του
ακούω τον παλιό καημό του
για όσα νόμιζε πως γίναν λάθος
και για όσα γίναν
για όσα συντηρεί κοιμισμένο
γερμένο ανορθόδοξα, ασαφές
κι απ’ τις καρω πετσέτες στα συρτάρια
σκουπίζω τα βουβά του μάτια  



Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2018

Η καρέκλα

Τι κάνω πατέρα στην πλάτη σου;
Τι κάνει το χέρι της μαμάς στο στήθος σου;
Διαμπερές το στήθος σου.
Διατρητικό το χέρι της.
Μπήκε και βγήκε και χαϊδεύει τα μαλλιά μου.
Τα λερώνει με το αίμα σου.
Τα ανακατεύει με το δικό της.

Τι γυρεύω πατέρα στην πλάτη σου;
Μήπως να με συνθλίψεις με μια απαλή κίνηση;
Κάτσε πίσω πατέρα.  Λιώσε με μεταξύ σου και της καρέκλας.
Είμαι μικρός.  Δεν θα πονέσω.
Ίσως να με τραβήξει το χέρι της μαμάς.
Ίσως με βγάλει πίσω απ’ την πλάτη σου.
Μέσα απ’ την τρύπα του στήθους σου.
Λουσμένο στα αίματά σου.
Ίσως με βάλει κούκλα χνουδωτή στο κρεβάτι της.

Αλλά,
Τι γυρεύω πατέρα στην πλάτη σου;
Πέρασα το μπόι σου μα την όψη σου
δεν την είδα ακόμη.



Προτομή

κάθεσαι τώρα θλιμμένη,
πίσω από το ανάχωμα του γραφείου,
με κομμένο το λαιμό
με τα δυο σου χέρια βάση
για το κεφάλι
στηριγμένο σαν αγάλματος
στις προσευχόμενες παλάμες.
κοιτάς το παγωμένο ακαθόριστο.
οι βολβοί των ματιών σου
κατέλαβαν με τ´ άσπρο τους
τον χώρο της ίριδας
της κόρης. 
ποια είσαι; τι έγινες;
ποια μνήμη χιόνι
σου αγκύλωσε το σώμα; 

δεν θα σε πω άγαλμα,
ούτε γυναίκα.


Το νερό

Αυτό το στεγνό φυτό στον κήπο μας
δεν θ’ ανθίσει.
Σαράντα χρόνια μπουμπουκιασμένο
μα ποτέ δεν το είδε ο γυμνός ήλιος.
Μόνο μια λαμπερή αντανάκλασή του
το μεγάλωσε 
και το συντηρεί 
μ´ έναν καθρέφτη εμμονικό
χάδι γυναίκας 
ακυρωμένης απ’ αέρινο ερώμενο. 

Αυτό το διψασμένο φυτό στον κήπο μας 
έχει ρίζα βαθιά. 
Βλέπεις, το άνυδρο χώμα του 
χρειάστηκε να τ’ αντλήσει 
απ’ τα μεγάλα βάθη του. 
Όμως δεν πατάει γερά. 
Δεν άπλωσε τα πόδια του. 
Δεν χάρηκε το στηρικτικό πλάτος της γης. 
Μονάχα η έγκλειστη λάβα της το ποτίζει.
Κι αυτό πυρώνει τον κορμό του,
ψηλώνει, μπουμπουκιάζει, 
μα δεν ευδοκιμεί. 



Το ‘χουν από παλιά, 
κακή συνήθεια τα λουλούδια
να δένουν με το νερό.  



Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018

Ο γίγαντας

άντρας χωρίς νερό
με γυάλινα πόδια
πάντα ερχόμενος
πάντα απών

ερώμενη απώλεια
αναγάπητος βάλλοντας λίθους

σε ρευστή περιοχή
κάτω από το φουγάρο
που σαλπάρει
ακούει το παρατονισμένο
"κλεώ, που θα σε ξαναβρώ;"

γονατίζει στο νόμο
των άπιστων χεριών
των προδοτικών
έναν νόμο
φιλαλήθη
φιλάλληλο
φίλαυτο

διαγράφοντας δρόμο
από τον καθωσπρεπισμό
στον καθωσπρεπισμό
άκρο στο άκρο

μιλώντας με λέξεις
για το άλογο
τεντώνοντας χορδές
για το ψέμα
του αστεριού