Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Παρεκτροπές

Πως στην απότομη στροφή
πήρε τροπή κι η εμμονή
εξετράπη...
Χωρίς ντροπή
θα ανατραπεί.
ό,τι με κόπο είχε στηθεί
με πόση αγάπη εχάθη!



Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

Σπίτι μου


Μια αγκαλιά είναι το σπίτι
κι αυτό το χάδι στα μαλλιά
ένα ζευγάρι μικρά χέρια
αυτή φωνή κι η μυρωδιά

Να μην τελειώσει αυτός ο δρόμος
να μπλέξει τόσο δυνατά
όσο τα χέρια τα δεμένα
να κάνει κύκλους στα τυφλά
μέχρι να λιώσω εγώ σε 'σένα

Άτιμο πράγμα αυτό το σώμα
που μου ταιριάζει σαν θηλιά
Να νιώθω ξένος μακρυά του
και να 'μαι όμηρος κοντά

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

Αυθαίρετο

Γι’ αυτά που τάξαμε
και τα ξεχάσαμε σα να ‘ταν ψέμα,
γι’ αυτά που ζήσαμε
και τα σκορπίσαμε σα να ‘ταν ξένα,
έλα, θα χτίσουμε ένα αυθαίρετο
μες της καρδιάς μας τ’ αδιαίρετο

Και στο σώμα που χρόνια χρωστάω το δικό σου κορμί
θα φυτέψω καινούργια αυλή

Και στα χρόνια τα τόσα που ξόδεψα δίχως φειδώ
θα πληρώσω αέρα ακριβό

Όσα ονειρεύτηκα
δίχτυα που μπλέχτηκαν με το σκοτάδι
Όσα φοβήθηκες
μέρες που κρύφτηκες στη μοναξιά

Του ερωτά μας τ’ ανεκπλήρωτο
Νοίκι ζητάει και το αζημίωτο

Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

Ένα τηλεφώνημα μετά από χρόνια...

- Εσύ; - Ναι... - Επιτέλους...

Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Μούγκα Στρούγκα Τουνάϊτ

Λέμε ν' αφήσουμε κατά μέρος τις ατάλαντες εμπνεύσεις μας απόψε.
Ποθούμε (;) να παύσουμε για λίγο να ταλαιπωρούμε την σοφή σιωπή.
Τη μοναξιά μας μόνη ας αφήσουμε να ξεκουράσει τα ώτα της.
Ν' ακούσουμε πρέπει τους πόθους μας.
Τα πιο βαθιά τα μυστικά μας αυτά που ντρέπονται να διακόψουν την ασίγαστη φλυαρία μας.
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε και μόνο θόρυβο παράγουμε...
Αυτόν το θόρυβο των σκέψεων που δεν αφήνει το μυαλό να ανασάνει...
Σιωπή λοιπόν...
Μούγκα στη στρούγκα τουνάιτ.

Υ.Γ. εντάξει με τη σιωπή αλλά για να μη σκάσουμε κιόλας πρέπει να παραθέσω την παρακάτω σοφή κινέζικη συμβουλή:
"Η υπέρμετρη αποτροπή ενίοτε λειτουργεί προτρεπτικά"
Έτσι ακριβώς για να διατηρούνται αι ισορροπίαι!

Σάββατο 26 Ιουλίου 2008

Μάρω

Πέρασαν οι ζωές μας χίλια χρόνια ακουμπισμένες
Ώμο με ώμο.
Σε αποκλίνουσες πορείες
Ξεκινήσαμε μαζί κι αγαπημένοι.
Με κολλημένους ώμους καταλήξαμε ξένοι.
Χώρεσαν τα βήματά μας στην ίδια λεπτή γραμμή
και τερματίσαμε μαζί σ’ άλλα σημεία.
Περάσαν τα χρόνια, είμαστε άλλοι, ώμο με ώμο.
Οι μεταλλάξεις αλλοιώσανε ως και τους τόνους στ’ όνομά μας.
Λιώνουμε βήμα βήμα κι αφήνουμε στο πέρασμά μας
ανεκπλήρωτα όνειρα, κρυφούς 
πόθους, ξέφτια κι ελπίδες.

Ποιού το ταξίδι προτιμήσαμε; Της Πηνελόπης ή του άντρα της;
Μείναμε ή φύγαμε; Που είναι ο χρυσός που αναζητήσαμε;