Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

Σιωπή


Σιωπή
- άγια διαστροφή του λόγου -
ύμνησε την Θεία στιγμή την υπέρτατη...
Αυτή τη στιγμή που δες
πόσο όμορφα πληρωμένοι απ’ το ποτήρι το νερό
του έρωτά μας που περίμενε το ιντερμέδιο
για να μας ξεδιψασει
Κι εμείς
συνέταιροι στο κρεβάτι
συνέταιροι και στ´ άγιο νερό.



Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012


Πυροτεχνήματα και χρυσαφί κορδέλες
τα μεγαλεία της καρδιάς μας
Άνθη γεμίσαν την αρχή απ’ το καλοκαίρι
οι μεγεθύνσεις τους 

Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012

Η τελεία

Των ερώτων τα σύμπαντα 
γεμίσαν την καρδιά 
μ´ ανοξείδωτες εμμονές

Εκρηγμένα φιλιά
συντριβές και ρήμαγμα
και ‘συ που με μάλωνες 
και μ’ ερίχνες κάτω σαν τα φύλλα
να μαραίνομαι
σου ψάχνω χρόνια ένα στίχο 
να υπερασπίζεται το εύθραυστο του έρωτα
και δεν βρίσκω ούτε μια λέξη…μια τελεία…

Κατάντησα μια υπερβολή που ξεθώριασε 
Αυταπάτη μεγαλείου που σβήνει
Ένα εθιμοτυπικό τίποτα

Χαρακώνω ημέρες στην ραχοκοκαλιά μου και οργανώνω φιέστες
Αναβιώνω το μεγαλείο σου άνοστα και επετειακά
Και μετά αγνοώ πως είναι να με συγχωρώ
Γι’ αυτά που είμαι και για εκείνα που δεν είμαι



Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

έρωτας: τέχνη ή τεχνική

Συνάντησα χτες τυχαία μία φίλη που είχα καιρό να δω. Ξεροστάλιασε στην βιτρίνα ενός καταστήματος κοιτώντας με λατρεία και χαμόγελο μισότρελλου ένα καρό πουκάμισο. Αντρικό! Περίμενα λίγα λεπτά πριν της μιλήσω. Σχεδόν δίπλα της. Αποροφημένη σε κυκεώνα σκέψεων δεν αντιλήφηκε την παρουσία μου. Στο τέλος απορρημένος της είπα - σχεδόν ξυπνώντας την από λήθαργο - με τακτ νταλικέρη: "μωρή, τι το κοιτάς έτσι το καρό το ανδρικό λες και βλέπεις τρίγωνο Ελενίδη με τα σιρόπια του; Δεν βγαίνει στο νούμερό σου…μπασμένο!" Πάντα μιλάω με τρόπους στους φίλους μου.


Ξεπερνώντας τον αρχικό αιφνιδιασμό και με μελομένα ματάκια αφού με αγκαλιάζει στοργικά μου πετάει αφοπλιστικά κι ονειροπόλα:
- Ξέρεις...είμαι ερωτευμένη...
- Με το πουκάμισο μωρή;
Την αρπάζω από το μπράτσο να την σύρω στο παρακείμενο καφέ.
-Τι σου συμβαίνει γλυκιά μου; (Δεν είμαι γκέυ και δεν καταλαβαίνω πως μου βγαίνουν όλα αυτά τα "μωρή" και τα "γλυκιά μου". Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι είναι ερωτευμένη.)
- Είμαι ερωτευμένη…
- Μπράβο σου. Και το καρουδάκι; Ανταποκρίνεται;
- Δεν κατάλαβες. Βαγγέλη τον λένε. Δυο μέτρα παληκάρι, όμορφος (τα ξέρω αυτά τα όμορφος των ερωτευμένων γυναικών αλλά επειδή και πάλι δεν είναι το θέμα μας δεν ήθελα να την διακόψω ούτε να την πληγώσω), έξυπνος (μμμμ), με προσόντα ...(πάσο εδώ) αθλητικά...
- Μπράβο αγάπη μου. Χαίρομαι για σένα!!!
- Αχ ναι, ναι, ναι!!!


Κι αφήνει να της φύγει ένας μακρόσυρτος αναστεναγμός ευθέως ανάλογος με τα προσόντα του Βαγγέλη, υπέθεσα. Θα ήμουν απλώς χαρούμενος αν έμενε ως εκεί. Και απροβλημάτιστος. Αλλά συνέχισε την ιστορία της.
- Δεν ξέρεις τι μου έκανε την παραμονή πρωτοχρονιάς; είπε και τα ματάκια της σπίθισαν...
- Τι σου έκανε μάτια μου ο κερατάς να τον τσακίσω;
- Και πάλι δεν κατάλαβες, μου λέει. Με συγκλόνισε ο Βαγγέλης! Με κάλεσε σπίτι του για να περάσουμε μαζι την παραμονή. Μπαίνω σπίτι και τι να δω...;
- Το κρεβάτι του σαδομαζό στρωμένο με τα λουριά του και τα λοιπά όργανα έτοιμα;;
- Μα τι λες;;;;
- Επειδή είπες σε συγκλόνισε...
- Είσαι σάχλας.
- Το ξέρω!
- Έλα σου μιλάω!
- Ε, λέγε!
- Ο καλός μου είχε βάλει στο τραπέζι δύο κεράκια. Είχε έτοιμο ένα μπουκάλι κρασί με δύο ποτήρια και το τζάκι αναμμένο!!!!
- ....
- Δε θα πεις τίποτα;
- Μα τι να πω; Περιμένω να δω τι σου έκανε και σε συγκλόνισε...
- Σου είπα! Είχε αναμμένο τζάκι, κεριά και κρασί και με περίμενε.
- ...
- ...
- - Τι να σου πω βρε αγάπη μου; Αυτό ήταν το συγκλονιστικό;

Ομολογώ ότι έμεινα άναυδος με τον ενθουσιασμό της. Δεν φανταζόμουν ότι κάτι τόσο απλό θα εκληφθεί ως grande κίνηση ευαισθησίας και ρομαντισμού. Δεν έχω πια μεγάλη επαφή με το τι συμβαίνει στην πιάτσα, αλλά αυτό δεν θα το θεωρούσα ποτέ εντυπωσιακό. Ούτε να το κάνω ούτε να μου το κάνουν. Ίσως μια καθημερινή τρυφερή κίνηση. Όχι κάτι για να εντυπωσιαστεί κάποιος τόσο πολύ!

Ακούγοντας και συζητώντας με τη φίλη μου, ένα νέο άνθρωπο με αρκετές σχέσεις ήδη στο ενεργητικό του, συνειδητοποίησα ότι ο έρωτας πλέον έχει απογυμνωθεί από κάθε στοιχείο λυρισμού κι έχει απομείνει μόνον ο σάρκινος, ζωώδης σκελετός του. Το ότι κάποιος στα 25 του, με μια 7ετία μέσω όρο ενεργής ερωτικής ζωής εντυπωσιάζεται από ένα ποτήρι κρασί και ένα αναμμένο τζάκι, είναι μια σκέψη που σου δημιουργεί θλίψη. Ξαναλέω, δεν υποτιμώ την σπουδαιότητα των μικρών καθημερινών εκδηλώσεων έρωτα, πάθους, αφοσίωσης. Δεν χρειάζεται να σου χαρίσει κανείς ένα ταξίδι στο Παρίσι για να νιώσεις οτι σε θέλει. Όμως η αίσθηση που μου έδωσε ήταν ενός ανθρώπου στερημένου από τρυφερότητα, πάθος, ρομαντισμό, φλέρτ.



Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

μικρές αγγελίες


πωλείται πλώρη,
βαριά μεταχειρισμένη,
ταξιδεμένη και χαραγμένη, 
ταραγμένη απ΄τα θεμέλιά της.
ό,τι απέμεινε απ' τη βάρκα 
ένα χαρακωμένο στήθος
και το αέναο μιας αναζήτησης.
τιμή λογική...

πωλείται σάκος διαπιστώσεων.
περιλαμβάνει πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους 
που δεν ήταν τελικά η ευτυχία.  
προς απόσυρση ή ανακύκλωση...
επίσης ανταλλάσσεται με γόνιμες επαγωγές.
- οι εις άτοπον απαγωγές ήταν επαγωγές στο άτοπο -
κατάλληλος για ιδανικούς ή λιγότερο ιδανικούς αυτόχειρες.

χαρίζεται...ζωή χαρισάμενη.  
διαθέτει φύκια για μεταξωτές κορδέλες,
επιφάσεις ονείρων,
και πολλά πολλά έξτρα.

πληροφορίες εντός

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

η ανθρώπινη φύση

Σκεφτόμουν λίγο πριν την απλωτή που μου έβγαλε τον ώμο σήμερα το πρωί καθώς κολυμπούσα...

...γιατί ξέρετε είναι μια πολύ μοναχική διαδικασία και βοηθάει καθώς προσπαθείς να επιπλεύσεις να βουλιάζεις στις σκέψεις σου...

...για την ουσία της φύσης μας.  Τι μας ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φύση.  Διαπίστωσα έτσι στα πεταχτά γιατί δεν είχα και πολύ χρόνο, ίσως 25 μέτρα ή κάτι τέτοιο, ότι αυτό που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα δεν είναι ούτε η ευφυΐα μας (κι άλλα ζώα είναι έξυπνα), ούτε ο πολιτισμός μας (γνωρίζω πλάσματα πιο "πολιτισμένα" από μας), οι ικανότητά μας να κατασκευάζουμε πράγματα (μια ματιά στις κοινότητες των μυρμηγκιών ή των μελισσών θα σας εντυπωσιάσει σε κάθε επίπεδο), ούτε η ικανότητά μας να παράγουμε τέχνη...ούτε τίποτε από όλα αυτά.

είναι η εγγενής ροπή μας στο κακό και τα πάθη μας.  δεν μου έρχεται στο μυαλό κανένα άλλο πλάσμα της φύσης που να έχει κακία μέσα του.  ούτε και πάθη.  θα χαρώ να μου υποδείξετε κάποια...

   

Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011

Περί του έρωτος ξανά


Ευτυχείς όσοι του άχρηστου έρωτος την ατυχή γνωριμίαν δεν εκάμαν

Όσοι κατάφεραν να νιώσουν την αγνή κι αμόλυντη λαγνεία της σαρκός, 
απαλλαγμένοι απ' τον δηλητηρίωδη του εναγκαλισμό 

Όσοι βιώνουν τα ανόθευτα κύματα της ηδονής 
ελεύθεροι απ' αυτόν 
κι όσοι ποτέ δεν ξόδεψαν το νου και το κορμί των 
στην απατηλή του ανάγκη

Δυστυχείς δε όσοι ακραιφνώς ορίσαν τη ζωή των μέσω αυτού 
ως μαθηματική συνάρτησιν μοναδικού παράγοντος αιωνίως αγνώστου



Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

Περί της ορμής του απαίδευτου

Εσείς γεμίστε θέατρα με άρτους και θέαματα
Κραυγάστε για καίσαρες και μονομάχους, για αίματα και οργές
Στα έξω και στα μέσα σας...στα μεταξύ σας

Εμείς εδώ θα μείνουμε προτάσοντας τα στήθη και τις χορδές μας

Τα πάθη μας θα κατευθύνουμε -
άλλοτε αυτοκαταστροφικά κι άλλοτε με την υψηλή τέχνη του γλύπτη -
προς τον βράχο της ψυχής 



Πέμπτη 28 Απριλίου 2011

αγία φθορά


αντί προλόγου

μυστική χαρά
από τον υπόλοιπο κόσμο με χώρισες

αφημένος στον καιρό
από μένα κι απ' τους άλλους μοναχός

το σώμα θυμάται κι εμμένει
αγνοεί αυτό που μεσολάβησε 
επιθυμεί, γερνάει, 
και περιμένει...


αντί του θέματος

άγια φθορά 
αναφορά στο άχραντο μυστήριο 
το χώμα σου 
του σώματος το πρώτο υλικό

μέθη χαρά
λύσε τα χέρια, βρέξε τα μάτια
το πνεύμα σου
του σώματος το πρώτο υλικό 

άγια φθορά πάρ' το χώμα
κάν' το ξανά σώμα δικό σου
δώσε μου πίσω την ψυχή μου

αποδόμηση σώσε με

αντί επιλόγου 

πεθύμησε  το σώμα μου το χώμα

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Ιθάκη


Τόσος δρόμος που ξέχασα τι ψάχνω



Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011

Καμιά φορά όταν πηγαίνει Κυριακή κι όταν το σπίτι αρρωσταίνει,
ευδοκιμούν τα άλλοθι
Κι άλλες, το τραίνο που βουίζει κάθε βράδυ μες τ' αυτιά μου 
εκτροχιάζεται στο μέλλον ή στο παρελθόν.

Ό,τι μπορεί κανείς για να μην πλήττει καμιά φορά
όταν πηγαίνει Κυριακή
κι όταν το σπίτι αρρωσταίνει
κι όταν ευδοκιμούν τα άλλοθι



Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010

Επιταγές


Τα πάμε μια χαρά στα μεταχρονολογημένα συναισθήματα
Καημένη απολεσθείσα ειλικρίνεια του παρόντος
Το έλλειμμά σου αντικαθίσταται
με μπόλικη σάλτσα παθιασμένων, θυελλωδών συναισθημάτων στο μέλλον ή στο παρελθόν
Τι τάλαντο κι αυτό!
Βαυκαλιζόμενοι να δουλεύουμε τον εαυτό μας με τέτοια μαεστρία...!

Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010

Κι αυτή θυμάται...


Ακόμα τρέμει το σώμα σου μέσα μου
Οι δείκτες δείξαν τέσσερις και πέντε
Κι ύστερα λύθηκαν και χάθηκαν στο πάτωμα

Αναμετάδοση.  Ραδιοκύματα.
Δέκτες που δέχονταν τα σώματα.
Παλίνδρομες ανάσες και ιδρώτας.

Εδώ που ήρθαμε δεν είναι τόπος
Αυτό που γίναμε δεν είναι χρόνος

Αμηχανίες και μετάνοιες
Κι οι δυο γονατισμένοι στο πάτωμα να ψάχνουμε
Ένας τα ρολόγια
Άλλος τις λέξεις
Να ψηλαφίζουμε το χώμα
Ένας με νύχια
Άλλος με δόντια
Κι ύστερα πάλι στα κλεφτά
Να σκορπάμε τα ευρεθέντα


Το εξαιρετικό μαζί σου ήταν αυτός ο ρυθμός σου
που ακόμα νιώθω μέσα μου
σα να μου έκλεψες απ’ το χέρι το ρολόι
αλλά μου άφησες ένα ατέλειωτο πήγαιν’ έλα εκκρεμούς
και αυτή την αίσθηση πως δεν ξεχρέωσα απέναντί σου
ενώ όλα ξέφτισαν σαν δευτερόλεπτα χρεοκοπημένου χρονομέτρου...



Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010

Βίοι παράλληλοι


Βίοι παράλληλοι 
καρδιά κι επάλληλη η προσμονή 

Στις εφαπτόμενες
γεύσεις παράδεισου εναλλασσόμενες

Τα παραμύθια μας 
δεν αναμειγνύονται· ανακατεύονται

Και μηχανεύομαι όμως δεν φτάνει. 
Σώμα, μικρή μου γη
Βάρκα ακυβέρνητη
Βαριά καρδιά 
Χώρα βαθιά...ανεξερεύνητη



Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010

flash

πως να φωτίσουμε τη νύχτα
για να ξανάβρουμε τον δρόμο απ’ τη σκιά;
προς τις χαμένες τις καρδιές μας να ανοιχτούμεμε ολοκάθαρα, ασπρισμένα φτερα....

****
έφτασε λέω η ώρα ίσως να ζήσουμε
μία μία τις κάποτε μεγάλες μας στιγμές
σ’ ένα ρεπλέι τελικό και αλογόκριτο

και πριν απ’ τ’ αντίο στον έρωτά μας τον πρωταρχικό

όλα να τα χαρίσουμε
απ’ όλα να γλιτώσουμε
με μια μετάνοια σε φωτογραφία της στιγμης...




Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010

ἡ ἀγάπη ζηλοῖ, περπερεύεται, φυσιοῦται ... για να αντέχει


υπάρχει ένα είδος αγάπης εξελικτικά προηγμένης

είναι μία αγάπη που μοιάζει γλυκιά σαν σιρόπι αντιβίωσης.
συνήθως ξεπουλιέται φτηνά στην πρώτη ευκαιρία.
εύκολα την παίζει κανείς στα ζάρια.
συχνά αποπειράται να την ξεπαστρέψει σε φριχτά σενάρια στο μυαλό...

όμως αυτή ανθίσταται και διατηρείται υπό αντίξοες συνθήκες.

Ενώ λοιπόν θωπεύεται από τα πιο ανίερα χάδια...
Ενώ συνθλίβεται και κονιορτοποιείται στον μύλο της καθημερινότητας...
Ενώ μεταλλάσσεται σε τραγική περιοδικότητα...
                                                                   
φαίνεται να διατηρείται και να επιβιώνει...

μήπως τελικά αυτή είναι η εξελικτική πορεία και η φυσική κατάληξη των πραγμάτων;
μήπως ο Darwin θα διατύπωνε μια αντίστοιχη υπόθεση;
από τις αγάπες τελικά επικράτησαν όσες μεταλλάχθηκαν σε συνήθειες, 
ένα είδος εξελικτικά ανώτερο και ανθεκτικότερο στον χρόνο και την φθορά του....

ίσως ότι ανθεκτικότερο έφτιαξε η φύση...μετά τις κατσαρίδες...



Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

Μ' ένα κουτάλι για δύο

Μ’ ένα κουτάλι για δύο
κι ένα βαζάκι βύσσινο,
το τελευταίο γλυκό της γιαγιάς.

Μ’ ένα κουτάλι στα δύο,
σιρόπι στα χείλια και κρύο,
σφιχτά στριμωγμένοι σε μια παλιά αγκαλιά.

Λες να βρεθούμε στης αγάπης την άκρη;
Ένα κουτάλι μπορεί να μοιράζει
τα πρώτα μεγάλα φιλιά;

Θυμάσαι καθόλου στου μετάλλου τη γλύκα
στ’ αξεθώριαστα χάδια
στον άσπρο σου ώμο βροχή;

Μ’ ένα κουτάλι κι οι δύο
βουτήξαμε σ’ αυτό
που εσύ από τότε λες απροσδιόριστο...



περί ερώτων...συνέχεια βου



θεωρώ ότι η μάχη με τον χρόνο χάνεται τη στιγμή που γίνεται αντιληπτή η ουσία του έρωτα.

μέχρι εκείνο το κομβικό σημείο - για όσο δηλαδή διατηρείται στο μυαλό αυτή την ψευδαίσθηση ως πραγματικότητα - ο έρωτας προσδίδει μια θεϊκή ιδιότητα: του δαμαστή της 4ης διάστασης.
είναι δηλαδή αυτός ένα από τα λίγα εργαλεία (ελάχιστα σε προσωπικό επίπεδο) που καθιστούν ικανή την προσωρινή (έστω) κατάργηση του χρόνου και την δημιουργία αποκλειστικά προσωπικών χώρων αμιγώς τρισδιάστατων.
κι όπως συμβαίνει με τις αισθήσεις, όταν χάνεται κάποια οξύνονται οι υπόλοιπες.  ο έρωτας, με την κατάργηση της 4ης διάστασης, βελτιστοποιεί την αντίληψη των υπόλοιπων. με την απαλλαγή από το βάρος του χρόνου η βίωση του χώρου - αυτού του κοινού τόπου που δημιουργείται ξαφνικά από το τίποτα και περιβάλλει τους εραστές - σωματοποιείται απόλυτα, μεγεθύνεται και τελειοποιείται με ένα πολύ προσωπικό, υποκειμενικό, και εκ τούτου διαστροφικό τρόπο.

θα μπορούσε λοιπόν κανείς να ορίσει τον χρόνο ως μία κατάσταση απουσίας του έρωτα  ή συνειδητότητάς του στις πραγματικές του διαστάσεις.



Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

τα πάθη του μέλλοντός μας

πρέπει ν' ανακαλύψουμε τα πάθη του μέλλοντός μας 
αυτά θα μας σώσουν από την σκουριά 
δεν ξέρω πως 
αλλά πρέπει να βρούμε τα πάθη του μέλλοντός μας 
αυτά που θα μας σώσουν από το ίδιο και το τίποτα 
δεν ξέρω πως



Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Παρεκτροπές

Πως στην απότομη στροφή
πήρε τροπή κι η εμμονή
εξετράπη...
Χωρίς ντροπή
θα ανατραπεί.
ό,τι με κόπο είχε στηθεί
με πόση αγάπη εχάθη!



Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

Σπίτι μου


Μια αγκαλιά είναι το σπίτι
κι αυτό το χάδι στα μαλλιά
ένα ζευγάρι μικρά χέρια
αυτή φωνή κι η μυρωδιά

Να μην τελειώσει αυτός ο δρόμος
να μπλέξει τόσο δυνατά
όσο τα χέρια τα δεμένα
να κάνει κύκλους στα τυφλά
μέχρι να λιώσω εγώ σε 'σένα

Άτιμο πράγμα αυτό το σώμα
που μου ταιριάζει σαν θηλιά
Να νιώθω ξένος μακρυά του
και να 'μαι όμηρος κοντά

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

Αυθαίρετο

Γι’ αυτά που τάξαμε
και τα ξεχάσαμε σα να ‘ταν ψέμα,
γι’ αυτά που ζήσαμε
και τα σκορπίσαμε σα να ‘ταν ξένα,
έλα, θα χτίσουμε ένα αυθαίρετο
μες της καρδιάς μας τ’ αδιαίρετο

Και στο σώμα που χρόνια χρωστάω το δικό σου κορμί
θα φυτέψω καινούργια αυλή

Και στα χρόνια τα τόσα που ξόδεψα δίχως φειδώ
θα πληρώσω αέρα ακριβό

Όσα ονειρεύτηκα
δίχτυα που μπλέχτηκαν με το σκοτάδι
Όσα φοβήθηκες
μέρες που κρύφτηκες στη μοναξιά

Του ερωτά μας τ’ ανεκπλήρωτο
Νοίκι ζητάει και το αζημίωτο

Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

Ένα τηλεφώνημα μετά από χρόνια...

- Εσύ; - Ναι... - Επιτέλους...

Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Μούγκα Στρούγκα Τουνάϊτ

Λέμε ν' αφήσουμε κατά μέρος τις ατάλαντες εμπνεύσεις μας απόψε.
Ποθούμε (;) να παύσουμε για λίγο να ταλαιπωρούμε την σοφή σιωπή.
Τη μοναξιά μας μόνη ας αφήσουμε να ξεκουράσει τα ώτα της.
Ν' ακούσουμε πρέπει τους πόθους μας.
Τα πιο βαθιά τα μυστικά μας αυτά που ντρέπονται να διακόψουν την ασίγαστη φλυαρία μας.
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε και μόνο θόρυβο παράγουμε...
Αυτόν το θόρυβο των σκέψεων που δεν αφήνει το μυαλό να ανασάνει...
Σιωπή λοιπόν...
Μούγκα στη στρούγκα τουνάιτ.

Υ.Γ. εντάξει με τη σιωπή αλλά για να μη σκάσουμε κιόλας πρέπει να παραθέσω την παρακάτω σοφή κινέζικη συμβουλή:
"Η υπέρμετρη αποτροπή ενίοτε λειτουργεί προτρεπτικά"
Έτσι ακριβώς για να διατηρούνται αι ισορροπίαι!

Σάββατο 26 Ιουλίου 2008

Μάρω

Πέρασαν οι ζωές μας χίλια χρόνια ακουμπισμένες
Ώμο με ώμο.
Σε αποκλίνουσες πορείες
Ξεκινήσαμε μαζί κι αγαπημένοι.
Με κολλημένους ώμους καταλήξαμε ξένοι.
Χώρεσαν τα βήματά μας στην ίδια λεπτή γραμμή
και τερματίσαμε μαζί σ’ άλλα σημεία.
Περάσαν τα χρόνια, είμαστε άλλοι, ώμο με ώμο.
Οι μεταλλάξεις αλλοιώσανε ως και τους τόνους στ’ όνομά μας.
Λιώνουμε βήμα βήμα κι αφήνουμε στο πέρασμά μας
ανεκπλήρωτα όνειρα, κρυφούς 
πόθους, ξέφτια κι ελπίδες.

Ποιού το ταξίδι προτιμήσαμε; Της Πηνελόπης ή του άντρα της;
Μείναμε ή φύγαμε; Που είναι ο χρυσός που αναζητήσαμε;