Τρίτη 22 Ιουλίου 2014

Η Αθήνα

Πρωί
Μεταλλική η Αθήνα στραφταλίζει
στου Υμητού τα πόδια και του ήλιου
Ένα πελώριο ποτάμι από τσιμέντο και γυαλί
κι ανάμεσά τους σαν τα ψάρια τρέχουμε. 

Βράδυ
Γυάλινη η Αθήνα το βράδυ, 
γύρω απ´ τον Βράχο αναβοσβήνει κι ανασαίνει.
Πολύβουο μελίσσι που λουφάζει κι ανασταίνεται στον ίσκιο του. 
Λαμαρίνες και μπετά τα κύτταρά της τρίζουν και τανίζονται
Χρυσά χτενάκια στα μαλλιά της οι έρωτες. 

Ξημέρωμα 
Ξανθό κορίτσι η Αθήνα και λιανό, 
απ´ τις Κυκλάδες μυρωμένο κι απ´ το Πέλαγο. 
Στο σιταρένιο της κορμί με σεργιανάει και στο κύμα του. 
Στενά κι αιώνιες θέες, 
γράπες και παξιμαδάκια, 
πορτοκάλι γλυκό και κίτρινο τυρί
μου χαρίζει στο δισάκι μου, 
να με κρατάν και να πορεύομαι. 

Καλό ταξίδι η Αθήνα κι ασημένιο. 
Βρύση, καμίνι κι απορία, 
για όσα γίνανε μ´ ανυποψία και με τρέλα. 



Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

Μινιμαλισμοί

Τίποτα.
Μόνο να βλέπω την θάλασσα το χειμώνα.
Κι ένα βουνό να ξεκαλοκαιριάζω.


Κυριακή 13 Ιουλίου 2014

Η βιονική γυναίκα

Θέλω να αγαπήσω μια γυναίκα πέτρινη. 
Να 'ναι φτιαγμένη συμπαγής κι ακλόνητη.  
Να 'ναι τα χέρια της συρματόσχοινα ατσαλένια. 
Να 'ναι η καρδιά της ένα ρολόι ελβετικό. 

Θέλω να μάθω ν' αγαπώ την Καρυάτιδα. 
Στο μαρμαρένιο της κορμί να δροσίζομαι. 

Θέλω να φιλάω μια γυναίκα ωμή και διαμαντένια
Να 'ναι από φίλντισι κι η πιο μικρή της λεπτομέρεια. 
Να 'ναι στο σώμα συρματόπλεγμα σωσμένο. 
Να 'ναι τα χέρια της στιλέτα δίκοπα με αίμα φρέσκο στις λαβές. 

Θέλω βαθιά ν' αγαπηθούμε. 
Χίλια φεγγάρια να φωτίσουν
του έρωτά μας την πορεία. 
Κι όταν τελειωσουν και τα χίλια 
με δυο σπαθιές να μ' αγκαλιάσει
κι από τη ρίζα της πικρής μου ιστορίας να κοπώ.


Έτερο και αλληλο-ορισμοί

"Είσαι η μεγαλύτερη πληγή μου"
μου είπες κι έκλαιγες
Είχες στο κάτω χείλος 
μια σχισμή ασύμμετρη 
Πίσω απ´ τα μάτια σου είχες 
κρυμμένη 
μια μικρή, χάρτινη ελπίδα. 

"Η πιο μεγάλη μου πληγή. 
Αυτό είσαι."
Η φωνή σου δεν έτρεμε πλέον. 
Ούτε έκλαιγες. 
Σχεδόν μονολογούσες κι ούτε με κοιτούσες πια. 

Και ´γω έμεινα αμίλητος. 

"Κι ύστερα μας πήραν τα πουλιά"


Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

Πως την πατήσαμε έτσι;

Φαίνεται πως η Ιθάκη δεν ήταν νησί
αλλά ένα πλοίο που βολτάριζε
στην ομίχλη και τις βαθιές τις θάλασσες.

Πως την πατήσαμε έτσι...


Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

Ο τρύπιος κουβάς

Νοστάλγησα ένα αμιγές συναίσθημα 
Κάτι κρυστάλλινο και διαυγές
Ένα, ας πούμε, "αγαπώ" σαν το νερό της πηγής. 
Ένα "θέλω" ξεκάθαρο. 
Κάτι μη μπασταρδεμένο τέλος πάντων. 

"Ο τρύπιος κουβάς..." θα το πω. 

Και θα ποτίζω μ' αυτόν τους άνυδρους κήπους μου.


Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

Περί σταθερών...

Πέρασε πολύς καιρός από τότε
Ένας αιώνας.  Ένα λεπτό.
Σου είχα πει πως σ' αγαπώ.
Σου είχα πει πως σε μισώ.
Σου είχα πει.  
Μου είχες πει.
Κι όλα, όλα.  Όλα!
Όλα ήταν αλήθεια, για μια στιγμή.
Και ψέμα όλες τις άλλες.  


Τρίτη 27 Μαΐου 2014

Παλεύουμε;

Δεν είναι ήδη ένας χωρισμός
να μου ζητάς όσα φαντάστηκες;

Το βάρος παλιών ονείρων μας
ν´ ανταλλάσσουμε δεν ειν´ δεσμός. 

Παλεύουμε;


Παρασκευή 23 Μαΐου 2014

Έλα δε θέλω χαζά...

Τα μάτια σου σπαθιά στα χέρια σου,
στη γωνιά καραδοκούν. 
Εσύ δεν φταις για τα φονικά σου 
τα ακριβοδίκαια μοιρασμένα.
Ούτε και για τα λουλουδάκια που
φυτρώνουν στα πλευρά 
των τάφων των μαρμάρινων που 
φυτεύεις κάθε άνοιξη. 

Ωχ πως τ' αγαπούσα τα μάτια σου
και τις χαρακιές στο σώμα
Αγαπημένοι οι χιλιάδες θάνατοί σου 
γραμμένοι πάνω μου παντού 
Ήταν σαν σύρματα με αγκάθια που 
ήθελα να με τυλίγουν 
για να σκίσουν το κουστούμι που
κουβαλούσα χρόνια.

Σε θυμάμαι όταν γυρίζουν τα πουλιά
Κι όταν ο κόσμος αναπνέει επιτέλους 
Σαν ανακούφιση από χειμώνα βαρύ
σε θυμάμαι
Και σαν ελπίδα που ετοιμάζεται ν' ανθίσει.


Περί αθωότητος

Φιλιά σακατεμένα, παλιά, 
Γλυκοπικρά ξεθωριάσματα.   
Λίγα αδιάκριτα φιλιά παλιά. 
Μες το κλουβί πουλιά. 

Χοντρό αλάτι στο κρεβάτι
σκόρπιο
Τα ξόρκισες, σε ξόρκισαν
τα φιλιά. 
Φαντάσματα σε χαλάσματα. 

Αγαπηθήκατε Δεκαπενταύγουστο
Γνωριστήκατε μεγαλοβδόμαδο. 
Μισό καλοκαίρι στο μεσοδιάστημα. 

Και σου ´μειναν κάτι στριμωγμένα φιλιά. 
Στα ράφια σκονίζονται και περιμένουν σαν παλιά βιβλία. 
Διαβασμένα κάποτε με πάθος μα μισοξεχασμένα πια. 

Ωραία που παλιώσαμε κι εμείς!
Μηχανές που δεν συντηρήθηκαν
και σκουριάζουν με αρχοντιά και χάρη. 
Και τα φιλιά μας τα παλιά
μερικά κολλημένα γρανάζια. 
Που κάποτε μας κινούσαν. 

Δεν είναι αθώα η αθωότητα. 
Ούτε και άμοιρη ευθυνών.
Κι ένα παλιό φιλί αδικαίωτο
είναι υπεύθυνο κι αυτό
για το δούναι και λαβείν
που δεν ευοδώθηκε.  


Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

Μ.Χ.

Αυτή την μικρή διπλή ανορθογραφία
στ' όνομά σου την επέβαλλες γιατί
είχες να πεις πιο πολλά
απ' όσα λένε τα σωστά

Κοντεύουμε υπερήλικες,
μα εσύ
με κάθε νότα δονείς 
την παιδικότητά μας. 
Μας εξαγνίζεις με υφέσεις
Μας ξεκλειδώνεις με κλειδιά του Σολ
Κλειδιά του Φα
Και διαστήματα και παύσεις. 

Έτσι σε αγαπήσαμε. 
Διπλά ανορθόγραφο. 
Διπλά εραστή του πιο αθώου εαυτού. 


Τετάρτη 14 Μαΐου 2014

Γερνάω θα πει

Γερνάω θα πει
ξεχνάω τα νέα
θυμάμαι τα παλιά. 


Πέμπτη 8 Μαΐου 2014

40 μέρες


Ερωτεύτηκα μια παγωμένη κοπέλα 
Με πρόσωπο καθαρό και βλέμμα σκληρό, κρυστάλλινο. 

Χώθηκε σαν βράχος από γρανίτη βαθιά στο πλευρό μου
και δεν κατάλαβε τίποτα. 

Έψαξα λαίμαργα κοιτώντας την να βρω την κρυμμένη ατέλεια.
Μετά σάρωσα εξακολουθητικά το πρόσωπό της στην μνήμη μου. 
Κακόβουλα και εκδικητικά. 
Και δεν βρήκα ούτε μια φακίδα τοποθετημένη λάθος.
Ούτε μια τούφα απ´ τα μαλλιά της λιγότερο από τέλεια. 

Δε με βασάνισε όμως τόσο αυτό, 
όσο ο αδιάφορος τρόπος που με κοίταξε βαθιά. 
Σαν βρυκόλακας έμπηξε το βλέμμα της στα μάτια μου
κι άρχισε να σκάβει αθόρυβα και αργά, ψυχρά, αποφασιστικά και αδιάφορα. 
Πέρασε από τον οισοφάγο στο στήθος,
και μετά στο στομάχι μου. 
Και το αλώνισε. 

Ήταν καθαρή, σκληρή, κρυστάλλινη.
Ήταν παγωμένη. 
Κοφτερή. 
Αστραφτερή. Ήταν. 


Μια τέτοια πέτρινη αγκαλιά θέλω.
Απόλυτα όμορφη κι απόλυτα αδιαπέραστη. 
Να με τραβήξει στην ερημιά της σαν τον Άγγελο. 
Να με κολάσει στα άνυδρα πεδία της σαν τον Διάβολο. 
Να κλειστώ μέσα της. 
Να λείψω από τον κόσμο για 40 μέρες.
Και να εξαγνιστώ.  


θυμάμαι θα πει...

στην πρύμνη η μνήμη
άγκυρα,
μπροστά σκαλισμένο
ένα "μένω"

άλλοι γεννιούνται
αλυσόδετοι
κι άλλοι στα πόδια
φτερά

στην πρύμνη η μνήμη
σημαία
στην πλώρη δεμένο
ένα "μένω"

άλλοι γεννιούνται
αμνήμονες
κι άλλοι αγαπούνε
τις χίμαιρες

σφιχτά με δεμένα τα μάτια
τα μάτια τους
μην τύχει και δουν!
τι θα κάνουν;!!!!


Άλλοι γεννιούνται με φτερά. 
Άλλοι με αλυσίδες. 
Πιο τραγικοί όλων αυτοί που γεννήθηκαν
με φτερά στις πλάτες
και ψαλίδια στα χέρια.
Οι αυτοευνουχιζόμενοι
που άβολα αλλά σθεναρά
κόβουν, κόβουν, κόβουν. 

Ούτε καν αυτόχειρες άξιοι σεβασμού.
Μόνο σέρνονται σαν σκουλήκια.
Διαπράττοντες το αντιπροπατορικό
-το μέγιστο των αμαρτημάτων- 
χλευάζουν τη φύση τους. 


Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

Παρελθοντική φαντασιολαγνεία

Διότι δεν ειναι αναμνήσεις κάποιου ωραίου παρελθόντος
Αλλά μιας ωραιοποιημένης εκδοχής του....


Τετάρτη 30 Απριλίου 2014

Η Άννα κάποτε

Την γνώρισα την Άννα,
κάποτε.

Αναρωτιόμουν χρόνια πως να είναι.
Να είναι μοιραία και βαθιά;
Να 'ναι συγκλονιστική όπως το τραγούδι της;
Να σου καρφώνει το βλέμμα της το στήθος,
σαν εκείνες τις μεγάλες σκουριασμένες πρόκες
που καρφώναν κάποτε τον Χριστό;

Να 'ναι άραγε η Άννα αντάξια του τραγουδιού της;

Την γνώρισα την Άννα κάποτε.
Όπως όλες οι μούσες...δεν είχε ιδέα.  


Σάββατο 19 Απριλίου 2014

Δύο αρνήσεις

Δεν σ´ αγαπώ. 

Μόνο μι' ανάμνηση του σώματός σου με ενοχλεί ακόμα,
ακίδα ξύλου που χάιδεψα μια παλιά μέρα 
κι εκείνο για ανταπόδοση με κέντησε 
λίγο με πονηριά και λίγο με πάθος αληθινό.

Δεν σ´ αγαπώ.


Παρασκευή 18 Απριλίου 2014

Κι εσύ τέκνον μάνα;

Μάνα μου ανημπόρεσα
και ποιος θα με προστρέξει;
Ειναι ο καιρός μου χαλεπός
και δεν μπορεί ν´ αντέξει. 

Μάνα ειν´ ο νους μου αφύλαχτος
κι οποίος θελήσει μπαίνει
και σεργιανάει τις βόλτες του
κι αν βαρεθεί μου, βγαίνει 

Θάρρητα δεν μου απόμειναν 
Σκιάζομαι τους ανθρώπους 
Όλοι τους κάτι ζήτηξαν
και πήραν για το βιός τους

Μάνα μου αγάπη δεν γροικώ
κι αλήθεια δεν ηξεύρω
Όλοι με κοροιδέψατε
κι έμεινα να υποφέρω. 


Κυριακή 6 Απριλίου 2014

Αυτό που σπανίως συμβαίνει

Από τη στιγμή που γεννιέται, 
ο άνθρωπος ξεκινά να κυοφορείται,
μέχρι να βγει απο το τσόφλι του,
ν´ ανθίσει η πραγματικότητά του,
να αναδυθεί αυτό για το οποίο 
μια απίθανη αλληλουχία συμπτώσεων
τον τράβηξε από το μαύρο της ανυπαρξίας 
στο φως για ένα ελάχιστο στιγμιότυπο.

Αλλά αυτό ...
σπανίως συμβαίνει. 


Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014

Πειράζει

Είναι τα σώματα κρυψώνες
που τα ζητάς
κάπως να βγάλεις τους χειμώνες 

Και τα φοράς να ´σαι ζεστά
αλλά δεν είναι αρκετά
Και τ' αγαπάς, να 'σαι καλά,
αλλά δεν είναι αρκετά

Κι έτσι όταν ξεχειμωνιάζει
να τους φεύγεις, δεν πειράζει.

Είναι κι ένα σώμα σπίτι
που το ζητάς χρόνια
σαν να σου ανήκει

Δεν τα κατάφερες ποτέ
να το φορέσεις 
και να νιώσεις πως είναι να είσαι εσύ

ωστόσο υφίσταται.


Για τον δρόμο

Είμαστε καράβια 
σε φουρτούνα
σε ανοιχτό λιμάνι.
Πέφτουμε ο εις στον άλλο
στα ρηχά και τσακιζόμαστε.


Τα μαλλιά

Άσε τα μαλλιά σου στο τραπέζι
Θα τα κόψω με το μαχαίρι της κουζίνας

Ψάχνω στις τσέπες μου να βρω το γιατρικό σου
είναι όμως τρύπιες και οι δυο
και ό,τι και να 'χα εκεί γλίστρησε και χάθηκε

Άσε τα ματιά σου στο άνοιγμα του πουκαμίσου μου
Θα το κόψω με το ψαλίδι σου.

Ξεχνάω και θυμάμαι επί σειρά λαθών
και κολυμπώ στο βάθος των νερών σου.

Αυτός ο τρόπος που αρθρώνεις το θήτα 
απ´ το βαθύ μ' ανατριχιάζει
Μέσα μου μεγαλουργεί.

Αυτό θα πει προβολή.  


Αγαπώ - Δεν Αγαπώ

Βρήκα έναν ασφαλή και καθώς πρέπει τρόπο 
να αυτοκτονώ. 
Αγαπώ-Δεν Αγαπώ

Κι ας είναι ζεστό ψωμάκι 
το σώμα σου 
κι ας κολλάει πάνω μου 
κι ας τυλίγομαι γύρω του 
τους πάγους μέσα μου
δεν τους αγγίζει τίποτα

Αγαπώ-Δεν Αγαπώ
Το μυστικό μου!


Περί συναφείας

Η γαρ πολλή συνάφεια 
γεννάει την αντιπάθεια.
Αγάπη μου από μακρυά,
το πάμε ευθεία για μπελά.

Είσαι ζεστή σαν το ψωμί, 
γλυκιά είσαι σαν το μέλι.
Βλέπω την πίκρα να ´ρχεται
κι άλλο κεντρί μου μέλλει.

Έτσι αγάπη μου καλή 
όσο πιο αργά βρισκόμαστε 
τόσο πιο αργά αγάπη μου 
μαζί θα χωριζόμαστε.


Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

περί φωτός

Μετά
σ´ αγκάλιασα 
και μ´ έκανες κι εμένα φως...


Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

Ο Ών

Τον χρόνο τον αμείλικτο και τον ευσπλαχνικό υμνώ. 
Τον βαρκάρη του Αχέρωντα.  Τον αστροκαταλύτη. 
Τον συλλέκτη των πάντων και ποιμένα του σύμπαντος. 
Στιγμών, δημιουργημάτων, ονείρων τον θηρευτή. 
Τον λυτρωτή, τον πανδαμάτορα. 


Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

Γιατί τον φοβήθηκα


Οι άνθρωποι κάποτε θέλουν να δώσουν
Αλίμονο αν βρεθείς στο δρόμο τους
Σε φορτώνουν με όλη τους την πρόθεση
Σε διαβρώνουν με την απλόχερη προσφορά τους
Σε απατούν με την κατά συνθήκη ανοιχτή τους καρδιά
Σε ισοπεδώνουν, σε λειένουν, σε μαλακώνουν
Και σε αφανίζουν όταν σ´ αφήνουν

Οι άνθρωποι κάποτε θέλουν να πάρουν
Αλίμονο αν βρεθείς στο δρόμο τους
Σε ισοπεδώνουν με την ανάγκη τους
Σε απομυζούν σαν βρυκόλακες με τα νύχια και τα δόντια τους
Σε ρουφάνε μέχρι μυελού των οστών ωσμώνοντας την κενότητά τους
Σε δυναστεύουν στρατοί αχόρταγοι κι αδειάζουν τη γη σου
Και σε παρατούν αναιμικό και άγονο

Αλίμονο στους ανολόκληρους ανθρώπους.
Ψάχνουν πάνω σου να βρουν σαν τυμβωρύγχοι
τα χαμένα τους θραύσματα.
Σου φορτώνουν τις θλίψεις τους και τα κενά τους
Και σ´ αφήνουν να αναρωτιέσαι ποια δική σου έλλειψη
σε οδήγησε στον δρόμο τους να τυραννιέσαι. 


Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Κλειστό παράθυρο

Μπρος το κλειστό παράθυρο 
θα βλέπω όλα όσα θέλω 
και θα σκέφτομαι:

Πόσο βασανίστηκαν άραγε οι βασανιστές μας;
Θα το μάθουμε ποτέ;
Και πόσο βασανιστήκαμε γι' αυτούς που τυραννίσαμε κι εμείς;

Τηρήθηκε το ματωμένο ισοζύγιο;
Δώσαμε ή πήραμε το παραπάνω αίμα;

Και έπειτα, 
πόσο αθώα υπήρξαμε τα θύματα; 

Σ´ αυτή τη λαίλαπα της Ιστορίας 
που λέγεται Άνθρωπος, 
άλλο πλάσμα δε βρέθηκε να μισεί τόσο πολύ 
τους όμοιους και την ύπαρξή του. 
Η πρόνοια του σύμπαντος κόσμου,
ευτυχώς,

φρόντισε να προστατεύσει εαυτόν 
βάζοντας αυτό τον Δούρειο Ίππο μέσα Του. 


Πόσων ετών είσθε;

Κοιτάω τον γέρο μου εαυτό πως συρρικνώνεται 
λες τα λεπτά που τον χτυπούν κάτι του παίρνουν.
Και με τρομάζει αυτή η εικόνα που μου δίνεται 
με χρησιδάνειο ακριβό και δύο λεπτά δεν περισσεύουν.

Βλέπω τον γέρο μου εαυτό πως συμπυκνώθηκε.
Φεύγει από εντός μου το νερό και μένει η ουσία.
Πόσο φοβάμαι αυτό που απέμεινε να μη δω
πως ήταν βάσανο φριχτό, πόνος με δίχως σημασία.

Είναι το μέσα μου ένα υπόλοιπο από άστρο 
που όλο πυκνώνεται και μαύρη τρύπα μοιάζει.
Θέλει να λιώσω κι ακατάπαυστα κοχλάζει
ως που να πέσει το απόρθητό μου κάστρο.   


10 εντολές η εξής μία

Να κλείσουμε μαζί την ηλεκτρική εικόνα 
Αυτή την πρέσα που συνθλίβει το μυαλό
Ν´ ακούσουμε την φωνή της μοναξιάς μας 
Και να δούμε πόσο ίδιοι είμαστε. 

Να πάρουμε στα χέρια τις ζωές μας 
και να πούμε: "Τώρα θα ζήσουμε"
Και Τώρα να ζούμε. Τώρα να ζούμε...

Στην αχανή, την απέραντη την έκταση του χρόνου 
σπέρνουμε ανάσες και θερίζουμε, 
πάμε, ερχόμαστε, πονάμε, αντέχουμε. 
Και μια εντολή μονάχα έχουμε: 
Να ανθίσουμε!

Και μια μοίρα μόνο δεδομένη: 
Πως περνάμε.


Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2014

Μηλοφάγοι, λωτοφάγοι

Τις μέρες αυτές που στραγγίζει η χαρά από το σώμα σκέφτομαι για τον αγώνα της ζωής. Όλο αυτό το "πολύ κακό για το τίποτα". Και την ενστικτώδη μανία με την οποία γαντζωνόμαστε από πάνω της. Για αυτούς από μας που δαγκώσαμε το μήλο οι μέρες περνούν με πόνο και κόπο. Γεννάμε παιδιά μοιραία που θα αλληλοσπαραχθούν. Πράττουμε τραγικά. Μπρος την απύθμενη πηγάδα του θανάτου κοιτάξαμε με δέος. Κι ύστερα δέσαμε τα μάτια και περπατάμε στον κόσμο τυφλόμυγα. 

Τι έχει σημασία; Την απέραντη θάλασσα της θλίψης μας ξεγελά μονάχα η χαρά του διαιωνισμένου είδους μας που κι αυτή συνοδεύεται από τον τρόμο της προστασίας της. Μας χλευάζει ο αυστραλοπίθηκος του Δαρβίνου ακόμα και στην πιο βαθιά εκδήλωση της αγάπης μας. 

Ο μηλοφάγος στέκεται απέναντι από τον λωτοφάγο. Ακριβώς απέναντι. Τον κοιτάζει με φθόνο. Η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης έγκειται στο φρούτο που έτυχε να δαγκώσεις. Τόσο απλά. 

Κι όταν πάψεις να χαίρεσαι ξεκινάς να παλεύεις. Αυτή είναι η σειρά: Χαρά, γνώση, επίγνωση, απόγνωση.
Μετά είναι ο θάνατος. Κι ο μόνος τρόπος να τον αψηφήσεις είναι να πεθάνεις. Να γίνεις μια μελανή οπή. 
Με άπειρη μάζα αλλά άχρονος.  

Το ελάχιστο "γιατί" και η ειμαρμένη οδηγούν εκεί. 


Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Η κονσέρβα

Με πρόδωσαν τα μάτια μου
Όλη η ζωή μου παραδόθηκε
στην ματαιοδοξία τους
Αγνόησα όσα η όραση δε βλέπει
και τιμωρούμαι δεόντως.

Εγκλεισμός σε κουτί κονσέρβας.
Ζων νεκρός
και με τον παλμό μου να αντηχεί
μεταλλικά και υπόκωφα
για να επενδύει ρυθμικά
την ειρωνεία του να ζεις...


Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

Ξιφασκία

Ρίχνει το φως σκιά στην πόλη
Κι όλα μαζεύονται και κρύβονται
Εγώ κρύβομαι πιο βαθιά απ´ όλα
Φοβάμαι μην αγαπήσω.
Θα βρει αντίπαλο ο χρόνος 
και τότε για τι θα 'χω να γκρινιάζω;

Πίσω από τα κτίρια και τους ανθρώπους
δεκαετίες σχεδόν τέσσερις μπουσουλάω
Το κεφάλι μου έμεινε τριών ετών
και το σώμα γερνάει ανυπόφορα

Έχω ένα ξίφος μεγάλο και τρυπάω
όποιον βρω, όπου βρω.
Κι όταν δε βρίσκω στόχο 
το χτυπάω στην καμπούρα μου.
ένας κατάδικος είμαι που τον χορεύει 
και τον κεντά η λεπτή του αιχμή.  


Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014

"Αυτό που μέσα μου σκάβει κοιτάσματα"

Πουλάκι μου γλυκόφωνο
και μοσχαναθρεμμένο
στο στήθος μου και στην καρδιά
που σ´ έχω φυλαγμένο

Σιγά σιγά πως με τρυγάς
Το μέσα μου πως τρώγεις;
Καλό που χρόνια με γλεντάς 
Χρυσό καιρούς με λιώνεις

Πουλάκι στο κλουβάκι σου
πως σ´ έχω μεγαλώσει 
Και τώρα τρως τα σπλάχνα μου 
και σ' έχω μετανιώσει 

Σαν ποντικός Χριστούλη μου
σκάψε μου το κορμάκι
και έβγα έξω, δε βαστώ
άλλο τέτοιο φαρμάκι. 


Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014

Η πτώση των υποκειμένων

Ανάμεσα σε δυο λέξεις ανατρέπεται η ζωή
κι οι δρόμοι ξανασπέρνονται με απώλειες
Αν και ζούμε χάνοντας
Αν και χάνουμε ζώντας
Ωστόσο ποτέ δεν μαθαίνουμε.
Ποτέ δεν συνηθίσαμε.

Ρίμες φτηνές και κατανάλωση
- τα δικά μας τραγούδια
παράφωνα λουλούδια
σε μια ανθοδέσμη από γαρύφαλλα
του νεκροταφείου.
Οι πιο πολλές μέρες κοινές
σε επανάληψη
εκδίδονται στον δρόμο
που ανθεί το εμπόριο λευκής σαρκός
και μελανής ψυχής.

Προσοχή κυρίες και κύριοι!
Προσοχή!
Όταν ανοίγετε τα ντουλάπια
υπάρχει πάντοτε κίνδυνος πτώσης
υποκειμένων.
Απογειώσεις και προσγειώσεις η ζωή
κι όλο και κάποια δελεάζονται
κι αυτοκτονούν
προς την αγαπημένη σας κάρα.
Καμιά φορά και εντός αυτής.
Να!  Για παράδειγμα,
οι αναπληρωματικές της ατελούς πρώτης, αγάπες
που επιτελούν πλημμελώς τον ρόλο τους
- εξ ορισμού -
και γκρεμίζονται ηρωικά.

Ρίμες φτηνές και κατανάλωση
- τα δικά μας τραγούδια
παράφωνα λουλούδια
σε μια ανθοδέσμη από γαρύφαλλα
του νεκροταφείου.
Οι πιο πολλές μέρες κοινές
σε επανάληψη
εκδίδονται στον δρόμο
που ανθεί το εμπόριο λευκής σαρκός
και μελανιασμένης ψυχής.


Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014

ορισμοί

αυτό το ελαφρύ, το ευτελές, το εύθραυστο
αυτό που ανατρέπεται σε δυο λέξεις μέσα
που καμιά φορά αρκεί κι ένα "όχι" ή ένα "ναι"
για να το εκθεμελιώσει.
αυτό το μαγικό, τ' ονειρικό, το άπιαστο
αυτό που ταλαντεύεται αδιάπαυστα, μεθυστικά,
πότε από 'δω και πότε από 'κει και ποτέ
δε βρίσκει τρόπο να ησυχάσει. 


Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014

Ο χαλαστής

Στη γειτονιά του υπήρχε ένα μαγαζάκι. 
Από 'κει τα είχε πάρει όλα
αλλά τα ξόδεψε αλόγιστα τα "σ' αγαπώ" του
και ξοδεύτηκε κι αυτός

Τώρα δε του έμεινε ούτε "σ' αγαπώ" να πει
ούτε κουράγιο

Μια μέρα έτσι τόσο ξαφνικά πέσανε τα χρόνια του σαν βροχή στο κεφάλι του 
κι η αγάπη σαν κατάρα 
Ούτε τα μεν μπόρεσε να τα ζήσει
ούτε την δε γνώριζε πως να κρατήσει στα τρύπια του χέρια 

Εκείνο το μαγαζάκι 
-που άνοιξε ένα πρωί και το ίδιο βραδύ έκλεισε για πάντα-
το θυμόταν με νοσταλγία άλλοτε
κι άλλοτε με μίσος.

Δεν κατάφερε και πολλά στη ζωή του. 
Ένα κατάφερε κι εκείνο ημιτελώς κι ατέχνως. 
Έγινε κατά το ήμισυ αυτό που χαϊδευτικά του προσέπιπτε η μάνα του:
Χαλαστής.  
(τη μαστοριά δεν μπόρεσε να την επιτύχει)


Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Οι λάμπες


Ζω σ´ ένα σπίτι χωρίς λάμπες.
Οι προκάτοχοί του φεύγοντας πήραν τα πάντα. 
Τα βράδια περπατώ στα τυφλά
κι ακούω τα μονά βήματά μου.

Το σπίτι μου, μου το λεηλάτησαν οι πρόγονοί μου.
Το μαύρο κυπαρίσσι στην αυλή και τα πουλιά τα έσφαξα εγώ μόνος.
Για να ´χω μερίδιο στην κληρονομιά τους.

Κι ακόμα να καταφέρω να δω! 
Πως να δεις όταν έξω είναι σκοτάδι
κι όταν μέσα είναι σκοτάδι
κι όταν οι λάμπες αφαιρέθηκαν;

Ανοιχτά καλώδια να περνάς ανάμεσα με κίνδυνο ζωής
και τραπεζάκια διάσπαρτα σε συνεχώς μεταβαλλόμενες θέσεις
για τους μικρούς καθημερινούς πόνους.

Αφαίρεσαν τις λάμπες
άφησαν όμως τα πονηρά τραπεζάκια,
τα γυμνά καλώδια
και ένα τσουβαλάκι με παλιακό ρύζι στην αποθήκη
που όλο λέει να βγάλει πεταλουδίτσες
- μπας και πετάξει κάτι σ´ αυτό το σπίτι -
κι όλο την απόδραση αναβάλει επ´ αορίστω...


Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Εξιλέωση

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αποτυγχάνουν να κατανοήσουν την πίκρα τους.
Ένα γρανάζι τους γυρίζει και τους μασάει στα δόντια του.
Κι η πόρνη η ζωή τους ζητά να συλλέγουν απώλειες σαν παλιά νομίσματα.
Κάθε μέρα αμαρτωλοί.
Κάθε μέρα να υποφέρουν.
Και έτσι κάθε μέρα να εξιλεώνονται.

Παγίδα

Αντιλήφθηκα την μονιμότητα της στιγμής.
Και το εφήμερο του αιώνιου. 
Ελευθερώθηκα. 
Ποτέ ξανά μην αφεθώ στην παγίδα της επένδυσης. 
Ξόδεμα. 

Μόνο ξόδεμα. 


Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

Αντοδυσσέας


Η Ιθάκη ήταν ένας τόπος από τον οποίο φεύγεις. 
Όχι στον οποίο επιστρέφεις. 

Καταργήσαμε τον σκοπό του πεπερασμένου
-αντικαθίσταται από το μη σκοπό και το άπειρο.

Ξεγυμνωθήκαμε ακόμα κι απ´ το άλλοθι του έρωτα

Τώρα φουρτουνοιαζόμαστε αέναα αλλά όχι άοκνα. 
Όχι άοκνα πια...
Ξεχάσαμε και τον ύπνο. Ξεχάσαμε και τις αγάπες μας. 
Ξεχάσαμε και τις αναπνοές μας σύντροφοι. 

Πότε πότε αφήνουμε χαραμάδες χαράς 
να διαταράξουν την υποβλητική μας σκοτεινιά. 
Κι ύστερα ντροπιασμένοι κι ενοχικοί 
τις κλείνουμε με τσιμέντο ταχείας πήξεως. 

Χτίστε με κι εμένα στο μεσαίο κατάρτι το πιο δυνατό
και το πιο ψηλό.
Χτίστε με.  Δε θέλω ούτε να ακούω ούτε να βλέπω.
Ακμαία πάντα τα παιδικά μου τραύματα 
με γάζωσαν σαν πανάκι λεπτό
κι έτσι καμιά Σειρήνα δεν πρόλαβε να κάνει 
καμία δουλειά που δεν είχε ήδη συντελεστεί.
Πλην της πρώτης σαφώς!  Πλην της πρώτης!
Πάντα πλην της πρώτης...

Ζήλεψα!  Το παραδέχομαι.  
Ζήλεψα τους ανθρώπους με σαφείς εχθρούς. 
Τους ανθρώπους χωρίς πουπουλένια μαξιλάρια
και σακατεμένες συλλογιστικές.  

Φαντάστηκα ότι από δύτης θα μπορούσα να γίνω αεροπόρος.
Και το προσπάθησα.  Αλήθεια το προσπάθησα.
Αλλά σύντροφοι μου γενναίοι 
δεν διορθώνονται όλες οι εκ γενετής ανωμαλίες.
Κι εμένα η Ιθάκη μου δεν ήταν τόπος

Ήταν μια απόπειρα απόδρασης ... αποτυχημένη;

Το να σας αφήσω είναι το μόνο προβλεπόμενο 
αυτού του ταξιδιού.  

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Αμπελοφιλοσοφίες

Ίσως να ονειρεύτηκα πιο πέρα απ' το βήμα μου
Ίσως και να κατάλαβα πως ζωή είναι η φθορά του ονείρου

Το θέμα είναι να γερνάς με χάρη
και να ξεχνάς με χάρη
και να λυπάσαι με χάρη
και να αποχωρείς με χάρη....

Προς Θεού!
Μη χάσουμε την λεπτότητα των ευγενικών μας ψυχών
κατά την πτώση.
Μη μας τραχύνει την καρδιά το φύσημα του χρόνου.
Μη μας σακατέψουν τα χτυπήματα του ανεκπλήρωτου.

Στον πυρήνα μας να φυλάμε την πρωταρχική εντολή μας.
Και το χρέος μας.
Να παλεύουμε ιδανικά με το αδύνατο της επιβολής στην φύση μας.

Λέμε τώρα...




Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Ασάφεια


Στην ποίηση ποτέ δεν είναι δεδομένο. 
Ακόμα κι αν η ροή της ενέργειας είναι προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. 
Το υποκείμενο και το αντικείμενο εναλλάσσονται ή συνυπάρχουν το ένα στη θέση του άλλου. 

Έτσι που όταν γράφω για σένα μπορεί να μιλώ για μένα. Ή και τους δυο μας. 

Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2013

Πιο πολύ

Φτηνό κονιάκ, κακός καφές. 
Κολλάει η πίκρα κι επιμένει. 
Συνοπτικές διαδικασίες. 
Σήμερα εδώ κι αύριο πουθενά. 

Κι όμως. 

Πιο πολύ απ´ το θάνατο
με τρομάζει ο άνθρωπος. 

Σεντόνια στους τοίχους

Δεν κουραζόμαστε πια να είμαστε ο εαυτός μας;
Με θαυμαστή αντοχή και με θαυμαστή επιμονή
αναστέλλεται η ζωή μας

Χιλιάδες οι αναστολές που βεβαιώνουν
την ακυρωμένη μας ύπαρξη. 



Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013

Ένα φεγγάρι λειψό

Υμνείστε 'σεις κοινοί θνητοί
τις πανσελήνους τις ολοστρόγγυλες
Εμείς, 
οι εξόριστες καταραμένες ψυχές,
στις καταχθόνιες θεότητες 
θα προσευχόμαστε 
και στα άλλα φεγγάρια 


Εκείνα τα ημιτελή. Τα ακατέργαστα.

Τρίτη 13 Αυγούστου 2013

Η έλλειψη

Η έλλειψη δεν ειν´ λειψή
Απλά δεν είναι στρογγυλή 

Μα τα ´χει όλα
Τα έχει σωστά
 
Καμπύλες και υψώματα 
Στροφές τα ξημερώματα 
Φυγόκεντρες με ένταση 
Και κεντρομόλες 
στο κέντρο όλες 

Η αγάπη μου είναι λειψή
Είναι όμως ξέρεις στρογγυλή 

Δεν έχει τίποτα σωστό 
Είναι ένα έγκλημα καυτό

Χωρίς γωνίες κι αγωνίες 
Χωρίς πολλές κακοτοπιές
Χωρίς λακκούβες κι ενοχές
Χωρίς το κέντρο κι αντ´ αυτού 
ένα ανθρωπάκι πας παρ του. 





Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Πάμε

Όταν κάποια στιγμή θα σε συναντήσω
Θα έχω πράξει χίλια κακά
Θα σε κοιτάξω και θα σε ρωτήσω:
"Μπορώ να κάτσω εδώ κοντά σου;"
"Μπορώ να κλάψω στη σκιά σου;"
"Μπορώ να είμαι αυτό που είμαι;"

***

Όταν σε βρω κάποια στιγμή θα το καταλάβω
Και θα ξαπλώσω στην ποδιά σου
Και θα κλάψω κάμποσες μέρες σα παιδί
Μετά θα σου μιλήσω
Θα σου πω για όλα τα λάθη μου ένα, ένα
Θα μου πεις "δεν πειράζει"
Θα σου πω για όλα τα όνειρά μου ένα, ένα
Θα μου πεις "δεν πειράζει"
Και μετά δε θα μιλήσω άλλο για πολλές μέρες

***

Όταν σε βρω θα το γνωρίζω
Γιατί δεν θα χρειαστεί να κάνω τίποτα απ' όλ' αυτά
Γιατί θα μου δώσεις μόνο το χέρι σου και θα μου πεις: "πάμε!"



Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013

Οι φωτογραφίες

Οι παλιές φωτογραφίες των γονιών μου με μελαγχολούν
Μου θυμίζουν ένα μέλλον κίτρινο, με ρούχα θλιβερά και πολύχρωμα
με αμηχανίες εκρηκτικές
με ξεθωριάσματα διαβρωτικά...

Οι παλιές φωτογραφίες τους με θλίβουν
μου μιλάνε για μια πορεία προδιαγεγραμμένη
για θραύσματα ζωής
για ομοιώματα χαρών

Να! Εδώ χορεύουν με τα χέρια στους ώμους!
Κοίτα!  Εδώ πίνουν και γλεντάνε!
Η γιαγιά μου και η μοίρα μου
Η κόρη της που μου περνάει την σκυτάλη
Να 'μαι κι εγώ ο άξιος διάδοχος της παρακμής τους

Ξεφτυλισμένες διαδοχές
Αλλεπάλληλες πίκρες
Πορτοκαλοκίτρινες στιγμές φλοράλ ντυμένες
Φαρδιές γραβάτες
Ψηλά παπούτσια
Μεγάλα γυαλιά για τρομαχτικές μυωπίες
Νεότητες τραγικές και μοιραίες

Άσχημες, άσχημες, βουβές φωτογραφίες που ουρλιάζετε στα έντερά μου
Σας σιχάθηκα.



Τετάρτη 10 Απριλίου 2013

Φτωχούλη...


Θεέ μου τόσο που φτώχυνες 
και 'χεις ανάγκη εμένα,
να σ´ ελεώ με προσευχές, 
καντήλια κι αγιασμένα...

Αγάπη μου πως ξέπεσες,
στο φως των οματιών μου
κι αστεία τώρα φαίνεσαι
βάσανο των χεριών μου...

Πως ξεγελάνε οι καιροί
παιχνίδια του μυαλού μας. 
Κι εκεί που αναριγήσαμε
για δες πόσο μισήσαμε.