Πέμπτη 7 Μαΐου 2015

Τα χέρια

Χτες βραδυ ονειρεύτηκα. 
Την παιδική αυλή. 
Αλλαγμένη ήταν. 
Κι ήταν μικρή. 
Τέσσερα βήματα, απ´ άκρη σ´ άκρη,
το άλλοτε αχανές. 
Λουλούδια μωβ σε σκουριασμένους τενεκέδες. 
Παλιακά τσιμέντα νωπά. 
Λουλάκια.  Και χώμα. 

Μπήκα μετά στον κάμπο 
με τα σπαρμένα φορέματα. 
Έκοψα, έκοψα, έκοψα κι έκαψα,
όσο μπόρεσα, 
κι όσο άντεξαν οι πλάτες μου
κουβάλησα στο σπίτι
καρπούς κι οσμές. 

Το μυστικό τους καράβι, 
στα τρία κύματα της θάλασσάς τους,
το μπλε και το μαύρο τους έκοβα. 
Έπινα το πικρό τους στόμα,
ξελόγιαζα τα δέντρα τους
κι ανθίζαν. 
Κι όταν τα χώριζα, 
τον εαυτό μου τιμωρούσα. 

Χτες το βραδυ ονειρεύτηκα. 
Το δωματιο και το ποτήρι. 
Ένα ποτήρι γεμάτο αίμα. 
Ένα δωμάτιο μ´ αδειασμένο φως. 
Ένα παιδί στο λαμπρό σκοτάδι. 
Μια ακόμα δυνατότητα στραγγισμένη, 
σ´ ένα ποτήρι πλαστικό, πορτοκαλί. 
Μια θλίψη ώριμη σ´ ένα άγουρο σώμα. 

Θέλησα να απλώσω το χέρι μου,
να πιάσω το ποτήρι,
να ποτίσω το στεγνωμένο κορμάκι του,
να αποκαταστήσω τις φυσικές ροές,
να γεμίσω τα ρυάκια και τα ποτάμια του,
να ξεδιψάσω την ψυχή την καχεκτική,
να μπορέσει να μεγαλώσει επιτέλους. 

Αλλά δεν είχα χέρια στο όνειρο.


Σάββατο 2 Μαΐου 2015

Ο μιγαδικός αριθμός

Δεν θα μιλήσω άλλο πια. 
Με τα λόγια προδίδουν οι άνθρωποι. 
Με τα σώματα αγαπάνε. 

Θα κάτσω εδώ να περιμένω τη φθορά σου. 
Αυτή που με όμορφες, ψεύτικες λέξεις αναβάλλω. 
Γιατί πόσο ν´ αντέξει η θύμηση ενός κορμιού; 
Πόσο καιρό μπορεί ν´ ανθίζει μια ιδέα άλογη;
Χωρίς τον ήλιο και το νερό των συνειρμών μου, πως να υμνήσω την εικόνα σου;

Θα μείνω εδώ ακίνητος και θα μετράω τις μέρες. 
Όποτε σκέφτομαι τα μάτια σου θα μετράω ώρες. 
Όποτε θέλω να μιλήσω για το κορμί σου θα μετράω λεπτά. 

Θα κάνω κάθε λέξη μου αριθμό. 
Θα σε στριμώξω σ´ ένα βολικό άπειρο. 
Θα αντικαταστήσω το χαμόγελο με το "δέκα." 
Το στήθος με το "οκτώ." 
Τη φωνή με το "ένα."
Τον κόλπο με το "τρία." 
Τα πόδια με το "δύο."
Τα μαλλιά με το "χιλιάδες."
Τον έρωτά σου με την φανταστική μονάδα.

Θα σε κάνω εγώ, θα δεις, έναν μιγαδικό αριθμό. 
Θα σε υψώσω στο τετράγωνο να μείνουμε μείον ένας. 

Μήπως με τις λέξεις τόσα χρόνια, τι καταλάβαμε; 
Μείον ένας δεν ήμασταν πάντα;


Δευτέρα 27 Απριλίου 2015

Αποδείξεις

Πέταξα όλες τις αποδείξεις της παιδικής μου ηλικίας. 
Δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα μου ήταν χρήσιμες. 
Αδυνατώ πια να πείσω οποιονδήποτε 
πως κάποτε υπήρξα κάτι αλλο. 
Κάτι όμορφο, ευγενικό, κάτι ζωντανό. 

Ίσως και να μην υπήρξα.


Κυριακή 26 Απριλίου 2015

Σεισάχθεια

Εδώ δίπλα στην πολύχρωμη εγκατάλειψη.
Όλοι μαζί, ο καθένας μόνος του χαμένος.
Τίποτα πιο ισχυρό από το έρμα μας.

Ακίνητοι στην καρδιά των καταιγίδων.
Η ισχυρή μας ρίζα θα μας καταστρέψει.
Τα καρφωμένα χέρια μας δεν θα αντέξουν το βάρος.

Δουλοπάροικοι της μάνας μας.
Της παρακμής του πατέρα μας κληρονόμοι.
Του εαυτού μας παιχνίδια.
Του καιρού μας ασήμαντη σκόνη.

Χιλιάδες χρόνια στην πλάτη μας.
Και δεν κουνήσαμε ούτε μια πέτρα.

Ψάχνουμε τους καινούργιους συνδυασμούς λέξεων
που θα περιγράφουν τις ίδιες απελπισίες.
Ψάχνουμε το κλειδί της ανύπαρκτης κλειδαριάς,
του ανύπαρκτου δωματίου.
Ψάχνουμε με αυτιστική μονομανία.
Ωωωωχχχ ψάχνουμε χρόνια τη λύση.

Ανανεώνουμε τακτικά τα αδιέξοδά μας.
Τα συντηρούμε επιμελώς και ύστερα ξεσπούμε πάνω τους.
Ωχ εμείς που επιμένουμε να κουβαλάμε όπου πάμε το τέρμα μαζί μας.

Τι κούραση αλήθεια!
Τι σπατάλη...


Τετάρτη 22 Απριλίου 2015

«Εν τω Μηνί Αθύρ»

Έπεσε στα χέρια μου ένα παλιό χειρόγραφο του παππού.
Σακατεμένο από τη δικαιοσύνη του καιρού 
κι απ´ τα χαϊδέματα του χρόνου.  

Μια ερωτική επιστολή που δεν εστάλη ποτέ. 

Έλεγε, 
δεν ξεχωρίζω και πολλά, 
τα παρακάτω... 

"Είναι παρηγορητικό για ´μένα να γνωρίζω ότι ... εσύ.  
Ότι βρι... κάπου στον κόσμο και κινείσαι κι αναπνέεις. 
Δε με νοιάζει που εμείς οι δύο δεν .... ποτέ. 
Όταν ξαπλώνω στο μαξιλάρι μου μ´ ανακουφίζει να νιώθω πως κάπου περπατάς. Κάπου .... Κάτι ονειρεύεσαι." 

Κι ύστερα οι λέξεις πιο αραιές σαν πληγές πάνω στο σώμα του χαρτιού·
"Το κορμί σου...
              κουβέντες ατέλειωτες... 
       θυμάσαι που...
Μου ´λεγες τότε πως..."

Λέξεις κρατημένες σφιχτά με τα δάχτυλα. 
Γράμματα καρφωμένα με τα μάτια να μη φύγουν. 
Βρεγμένα και ξαναστεγνωμένα παράπονα. 

Πιο κάτω μια τελείως σβησμένη υπογραφή. 

Είναι ανυπόγραφες οι μεγάλες αγάπες. 

Ο καημένος ο παππούς. 
Θυμήθηκε άραγε πότε πως κάποτε αγάπησε πολύ;


Παρασκευή 17 Απριλίου 2015

Γέφυρες

Έτσι λοιπόν θα πρέπει να το παραδεχτώ.
Είσαι η προσωποποίηση της ήττας μου. 

Χάλασα για χάρη σου όλα μου τα εφάπαξ. 
Ξόδεψα συντάξεις κι αποταμιεύσεις. 
Γκρέμισα γέφυρες. 

Κι όπως κάθομαι τώρα μεθυσμένος
στην άκρη του δρόμου, 
αναλογίζομαι πως ενώ έκαψα σπαρτά
κι αχρήστευσα πηγάδια,
πάλι δεν κατάφερα να σ´ αποκτήσω. 

Μάλλον μαζί με τις γέφυρες 
γκρέμισα κι εσένα. 

Κι έτσι έφτασα με ασφάλεια 
στο λάθος μέρος.
Εφησύχασα.
Και κοιμήθηκα ξανά ίδιος κι απαράλλαχτος
σα να μη σ´ είχα γνωρίσει ποτέ. 

Και μπράβο μου.  


Τετάρτη 15 Απριλίου 2015

Τι θα πει

Αποχωρίζομαι θα πει, πως ντύνω το παιδί
και τρέχω να τ´ αφήνω να μένει μακρυά.
Αποχωρίζομαι θα πει, ανταλλάσσω αγάπες 
και βάζω στο ζύγι, αποχωρίζομαι είναι συμβόλαιο. 

Μνήμη και άνθη στολισμένα μνημεία, θυμάμαι. 
Μνήμη και άνθη στα μνήματα των λαθών, ζω. 

Απόηχος ανάσας χτεσινής η μοναξιά. 
Ό,τι απέμεινε στους τοίχους απ´ το γέλιο. 
Σφίξιμο φιδιού στο λαιμό, ως να ξανάρθει,
πάλι για να φύγει, αποχωρίζομαι να πει. 

Μνήμη θα πει συνήθεια. Εφαρμοσμένη απώλεια. 
Μνήμη και κυκλικοί κλονισμοί επαναλαμβανόμενοι. 

Αφήνω θα πει, γελάω κλαίγοντας μπροστά της
και με απόγνωση, εγκαταλείπω, θα πει αφήνω.
Αφήνω θα πει, στο κενό της αθωότητάς της τρυπώνω 
ύπουλα, θα πει και αφήνω με τη μικρότερη μνήμη.  

Θυμάμαι σημαίνει μια τρύπα αφήνω ανοιχτή.  
Θυμάμαι μπορεί και να σημαίνει αφήνω. 


Δευτέρα 13 Απριλίου 2015

Κεριά

Ο ήχος του κεριού που καίει 
στη σιωπηλή εκκλησία με κοίμησε. 
Ήταν η εποχή εκείνη που κάρπιζε 
το αίμα του Χριστού,
στους δρόμους,
κι εγώ έβγαινα να δρέψω βεβαιότητες 
κι αδυναμίες κρεμασμένες στα παράθυρα. 

Λεπτές κλωστές, ηρωικά ξέφτια,
κάποτε κρατούσαν το μέλλον. 
Τώρα παραδομένες κι αυτές
στη βορά του δεδομένου,
χάσκαν παράθυρα ξεχαρβαλωμένα. 
Σε πετρόχτιστο σπίτι. 
Κάποια χρονιά του περασμένου αιώνα. 
Χίλια εννιακόσια είκοσι οχτώ νομίζω διαβάζω,
στο αγκωνάρι αριστερά της εισόδου. 

Και μπήκα. 

Λίγα δοκάρια ξύλινα και θέα ανεμπόδιστη,
πια,
στη θάλασσα την άπειρη.  

Άπειροι κι εμείς όταν ξεκινούσαμε,
χτιζοντας με ζήλο νεοφώτιστου,
να αψηφίσουμε το πολύ και το μεγάλο. 
Αλίμονο. 
Κι αυτό, που δεν καταλαβαίνει από αθωότητες,
κι από όνειρα παιδιάστικα,
μας συνέθλιβε. 

Δίπλα, 
λίγα χρόνια πιο κάτω, 
ο μεγάλος ανεμόμυλος,
με κρατημένο πάντα ένα ειρωνικό τέμπο. 

Έχεις προσέξει πως τραγουδά
το κερί που καίγεται στο μανουάλι;
Από κάτω άμμος. 
Των κεκοιμημένων δούλων Σου
τα έργα και οι ημέρες και οι πράξεις και οι αμαρτίες. 
Μια βάση από κόκκους ασημαντότητας.
Και μετά ο επόμενος
Και ο επόμενος
Και η επόμενη. 
Φιλόξενη, ευμετάβλητη και σταθερή η βάση. 
Έτοιμη να δεχτεί νέα μελωδικά ή παράφωνα κεριά. 
Δίκαιη με όλα τους. 
Μπορείς να την εμπιστευτείς. 

Αποκοιμήθηκα στο άβολο στασίδι,
γοητευμένος από τη χορωδία των καιομενων κεριών. 
Με ξύπνησε η μυρωδιά ενός που σώθηκε 
και σβήνοντας 
με παρακαλούσε να μιλήσω για την ασήμαντη ιστορία του.


Τετάρτη 8 Απριλίου 2015

Δάφνις και Χλόη

Θέλω να μένω σε μια οδό που την λένε Χλόης
με μια κοπέλα που θα τη λένε Δάφνη. 
Το σπίτι θα έχει κήπο και στόμα για να αναπνέει.  
Η κοπέλα θα είναι ανθισμένη όλο το χρόνο. 
Τα καλοκαίρια θα τρώμε ζεστό ψωμί με τυρί και ντομάτα ώριμη. 
Τα βράδια θα χορταίνουμε με αντιπαραβολές, με επιβεβαιώσεις και μοντελισμό. 
Οι μέρες θα ´ναι γλυκές σαν κλάματα ανακούφισης. 
Θα τις ντύσουμε με βελούδα μπλε και γκρενά παπιγιόν. 

Θα μεγαλώνει το σπίτι μας σαν το δέντρο. 
Στην οδό Χλόης, θα το ποτίζει ένα αγέραστο κορίτσι από μετάξι κινέζικο. 
Θα ´χει κι η ίδια ρίζα βαθιά στη γη όπως ο μύθος. 
Θα αγαπά τα χρώματα και τις γλυκόπικρες γεύσεις. 
Θα ´χει ήσυχα κύματα στη φωνή της και θα ´χει κλάψει ατέλειωτες χειμωνιάτικες βροχές.
Θα την λενε Δάφνη και θα ειναι ένα ισοσκελισμένο δαιμόνιο καινό. 
Θα στηρίξει το κέντρο του βάρους μου κι όποτε εγώ θα ταλαντεύομαι αυτή θα μου κρατάει τη μέση. 

Θα με αφήσει να πεθάνω, όταν της το ζητήσω. 
Σπίτια, κορίτσια και αγάπες, δεν είναι για χόρταση. 


Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

Πρωταπριλιάτικο

Μια σειρά κολώνες κυματίζει στην εθνική. 
Περιβόλια μ´ ανθισμένες ροδακινιές. 
και γκρι χιλιόμετρα κυκλωτικά. 

Αλλάζει ο μήνας κι ωριμάζει η άνοιξη. 
"Πρόσεξε μη σε κοροϊδέψουν" μου λες. 
Μα είναι πλέον αργά. 

Ακουμπάω ελαφρά το χέρι μου στο γόνατό σου. 
Το πρόσωπό σου αλλάζει συνεχώς μορφή.
Γίνεσαι γυναίκα παλιά, προγονική, 
γίνεσαι αθώο κορίτσι, γίνεσαι μωρό. 

Μόνο η σημερινή σου εικόνα δεν είσαι,
όπως συντρίβονται στα μάτια μας, 
περιβόλια μ´ ανθισμένες ροδακινιές, δρόμοι,
παλιές και νέες μορφές κι εικόνες από πεπραγμένα μέλλοντα. 

Θα σε αφήσω στο σπίτι σου. 
Θα πάρω μαζί μου μόνο αυτά που κουβαλώ 
από τα δύο μου χρόνια. 

Ούτε εσύ θα καταλάβεις. 
Θα εχεις συνέχεια δυο άνθη ροδακινιάς
αντί για μάτια, να κοιτάνε,
κι ούτε στο ελάχιστο θα νοιάζεσαι
για εκείνα που περιέγραψαν οριστικά
της μάνας μου τα χέρια. 

Εγώ στα μάτια θα ´χω ψαλίδια. 
Στα χέρια θα κρατώ τα μάτια μου. 
Η καρδιά θα έχει καρφί. 
Η μύτη μου τη μνήμη μου. 
Και στα μαλλιά μου χίλια χρόνια κρεμασμένα χάντρες φτηνές. 

Θα σε ψαλιδίσω. 
Θα σε κοιτάξω στοργικά τεμαχισμένη. 
Με τον κούφιο χτύπο μου. 
Με τον βλεννογόνο της μνήμης. 
Και χάντρα μικρή, χρωματιστή, θα σε κρεμάσω στα μαλλιά μου. 


Κυριακή 29 Μαρτίου 2015

Κίρκη

Τις Κυριακές θα τραβάμε τις κουρτίνες στο πλάι. 
Θα τους καρφώνουμε, στοργικά, λουλούδια και ήλιους. 
Θέλουν χρώματα και φως και μυρωδιά οι αργίες. 

Μετά θα αράζουμε στο ζεστό μας κρεβάτι.  
Θέλουν σπατάλη κι απραγία οι Κυριακές. 

Φτάνουν οι γερανοί. 
Φτάνουν τα νέα σπίτια και οι μεταφορικές. 
Φτάνουν πια τα καινούργια-όμοια σώματα. 
Φτάνουν κι οι Πηνελόπες με τις Ιθάκες. 
Αν ήσασταν υπέροχες, εγώ δεν το ´δα. 

Η Κίρκη είναι η Ιθάκη μου εμένα. 
Και μαζί της θέλω να ξοδεύω 
Κυριακές, αργίες, χρόνους και χρώματα. 

Αλλά εξέλειψαν οι Κίρκες.


Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

Τριαντάφυλλα

Δεν ανθίζουν τα τριαντάφυλλα. 
Ανθούσαν κάποτε τα μάτια μας,
κι είδαν το κόκκινο. 
Όμορφα πέταλα κι ωραίες κηδείες. 
Πτώσεις λαμπρές. 
Τα γραπτά και τα μελλούμενα. 

Δεν ανθίζουν τα τριαντάφυλλα. 
Φοβερά και τρομερά τα νέα μας. 
Θα κάνουμε τούτο,
θα γίνουμε τ´ άλλο, θα πάμε παντού. 
Τέλειωσαν τα κύματα. 
Τους δρόμους τους κατάπιε η γη.  

Θα ανθίσουν τα τριαντάφυλλα. 
Όλα μαζί. Κι εμείς θα πλανηθούμε
σαν αμυγδαλιές. 
Χειμώνας είναι πάντα, γλυκιά μου αγάπη. 
Λείπουν ακόμα τα πουλιά. 
Βρέχει πάντα, λάσπες, σκουπίδια κι αποτσίγαρα. 


Τρίτη 24 Μαρτίου 2015

Η μηχανή του κιμά

Δες πως παλιώνουν όλα αυτά που αγαπήσαμε. 
Ξεθωριασμένα μας κοιτούν μέσα στα μάτια, 
με απόγνωση 
και με μια μάταια προσμονή αντιστροφής. 

Δεν θυμόμαστε πια τα ζωηρά τους χρώματα. 
Ούτε τον εύρυθμο χτύπο της καρδιάς μας στην όψη τους. 
Τις μυρωδιές και τις ανάσες τους. 

Ήτανε ψέματα;
Ή μήπως ιδανικός είναι ο τρόπος που φθείρονται τα πάντα;

Είναι η ζωή μια μηχανή του κιμά;


Το φεγγάρι στα σκυλιά

Το φεγγάρι στα σκυλιά,
κι η καρδιά μου στους αλήτες.
Τρία χρόνια σου μιλάω,
με χρησμούς θολούς και πίκρες. 

Με γραμμές αδρές να φτιάχνω
φόρεμα αστραφτερό. 
Μια στο χρόνο να σε ντύνω
στο κομμένο όνειρο. 

Η βελόνα στο κορμί, 
Και οι τρύπες στην αγάπη.
Για σημαία σε κρατώ,
σε φωνάζω οφθαλμαπάτη.

Σε κατάρτι μολυβένιο
Με σχοινιά σφιχτά με δένω
Οι σειρήνες δε μιλάνε. 
Να σε λύσω ή να σε σέρνω;

Το φεγγάρι στα σκυλιά 
Η καρδιά μου ρημαγμένη 
Ποιος τολμάει να ´ναι πιστός 
Ποιος μπορει να περιμένει;


Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015

Μια κάποια λύσις

Εδώ που φτάσαμε,
ένας θάνατος φαντασιώνομαι να μας σώζει,
ίδιος με εκείνον της γιαγιάς.

Να φέρει αέρα ανανέωσης στο σπίτι.
Να βάλουμε την τραπεζαρία στη θέση του κρεβατιού της.
Να οργανώσουμε συμπόσιο.
Να συμφάγουμε.
Να συλλυπηθούμε και μετά να συγχαρούμε ο ένας τον άλλο.

Χορτάσαμε τις ίδιες ανασφάλειες,
απομειώσαμε την καθαρή παρούσα αξία στο ελάχιστο.
Καθίσανε τα ομοιώματα μας να πιούνε έναν καφέ.

Κι από ´δω παν κι άλλοι.


Του δρόμου

Σκέφτομαι να ´ρθώ να σε συναντήσω. 
Θα είναι πρωί. 
Θα βάλω τα χέρια μου στα μάτια σου. 
Δεν θα ξαναδείς ποτέ. 
Μόνο τη θέρμη των χεριών μου πια. 

Θα βρέχει. Φυσικά. 
Εμείς όμως θα είμαστε ήδη βαφτισμένοι.

Θα χώσεις τα νύχια σου στην πλάτη μου  
Κι εγώ το στήθος μου στο στήθος σου. 
Θα μεγαλώσουμε και θα γεράσουμε σαν μπολιασμένο δέντρο.  

Θέλω να πάψω να σε κρατάω μέσα μου 
σαν ανανεούμενη απώλεια. 

Θέλω να γίνεις και να μείνεις εσύ.


Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Εν-τυπώσεις

Η ιδανική γραμμή του σώματός σου,
ο χαμηλός τόνος των ανοξείδωτων λόγων σου,
τα λαμπυρίσματα και οι παφλασμοί των μαλλιών σου,
αυλαίες, ανοίγουν και κλείνουν το πρόσωπό σου βασανιστικά.

Η ιδανική γραμμή του σώματός σου,
η πεπερασμένη και η άπειρη, όπως εκτείνεσαι
απέραντη, σάρκινη, πουπουλένια, μυρωδάτη, αχνίζουσα,
στο κρεβάτι και στο μυαλό μου, ρόδα "στίλβοντος ποδηλάτου".

Η ιδανική γραμμή του σώματός σου,
η αίσθηση της παρουσίας και της απουσίας σου,
τα βεγγαλικά, οι πλημμύρες, οι ξηρασίες, η ευφορία σου,
στο σώμα μου εντυπωμένα όλα, αναπηρίες και θαύματα μαζί.  


Σάββατο 7 Μαρτίου 2015

Μάλλον

Τις νύχτες σ´ αγκαλιάζω για να ζεσταθώ. 
Λίγο καλύτερος να ήταν ο καιρός,
λίγο φτηνότερο το πετρέλαιο,
Ούτε θα σε πλησίαζα... 

Ψέματα!
Βλέπεις, είμαι ένα σκυλί πεινασμένο
από τα μικράτα του και τώρα,
παρά την χοντρή μου κοιλιά,
δελεάζομαι από κάθε πεταμένο κόκκαλο. 

Ένα σχήμα εδραιωμένο 
σε γρανιτένια βάση. 
Μια απολυτότητα περιστρεφόμενη,
στον πιο άχαρο στίχο του δίσκου. 
Αυτό είμαι μάλλον. 


Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Εδεσμεύτηκα

Πήγα.  Πήγα.
Καί πήγα καί δεσμεύτηκα.

Κι απ' τα όνειρά μου,
χάρισα στα σκυλιά τα πιο δικά μου.

Δεν αφέθηκα
πως θα μπορούσα ν' αφεθώ;

σε καμία χαρά
σε καμιά ηδονή δεν δόθηκα ολόψυχα.

Οι θλίψεις μόνο.
Αυτές με κράτησαν ολότελα δικό τους.

Στις θλίψεις μάλιστα.
Εκεί ναι. Πως θα μπορούσα αλλιώς;

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

Το χέρι

Μια πίκρα στην παλάμη μου
ασφυκτιά. 
Κι είναι το σώμα μου καπάκι 
από πηγάδι. 
Άπειρα βάθη και σκοτάδια 
κουβαλά. 
Και το στομάχι μου βυθόμετρο
σημαδεμένο. 

Έγχυση έκανα στις λέξεις μου
με μίσος
όσες προλάβαινα αναθυμιάσεις.  
Μα πνίγηκα. 
Κι ακόμα ζω μέρα τη μέρα μου
κουτσαίνοντας. 

Κάθε βράδυ λέω πως κατάλαβα
το παιχνίδι
κι ανακατεύω την τράπουλα με νέα
σιγουριά.
Κάθε πρωί το ίδιο "χέρι" στο χέρι μου

γαντζώνεται. 

Ηρωικά

Θέλω να κάτσω στο παράθυρο
να βλέπω το χιόνι
ως το πρωί.

Ήσυχες πτώσεις, ευγενικές,
στην αθόρυβη νύχτα,
φως σημειακό.

Ζευγάρι κουρτίνες αμφίπλευρα
να πλαισιώνεται η πτώση
πτυχές μετάξι.



Στο δωμάτιο όμως, τους τοίχους
τρυπήσανε σκουλήκια
και τρώνε σοβάδες.

Σε λίγο θα εξαφανιστεί ολόκληρο
από μικροσκοπικά στόματα
κι αόρατα στομάχια.

Αυτά που κινούν σύμπαν και χρόνο.
Εδώ απομένουν μονάχα
ηρωικές πτώσεις.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015

Η μνήμη

Τα κρίματα, τα θύματα
τα κυνηγούν τις νύχτες.
Σκαλίζουνε συνθήματα,
δε λένε καληνύχτες.

Τα ψέματα τα πλήρωσα,
και τα πληρώνω ακόμα
με μιαν ασθμαίνουσα ψυχή,
κι ένα φθαρμένο σώμα.

Μέρα μου, πως σ´ εξοφλήσα;
Νύχτα μου, σε πληρώνω.
Βαρύς δασμός, γονάτισα
και πως τον ξεπληρώνω.

Να ´ταν η αγάπη εύκολη
κι η ζωή μελένια.
Να ´μενε ο άνθρωπος παιδί
κι η μνήμη πουπουλένια.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

Νησιωτικο

Μια εκκλησία ζαχαρωτή,
να την χαϊδέψει η σκουριασμένη αφή μου.
Να καταλάβει πως η γλύκα της
δεν είναι στην αλήθεια που δεν στεγάζει,
αλλά στο ψέμα που την πασπάλισε
με άχνη και κανέλα στα σπλάχνα της.  

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Ελεύθερος υπηρεσίας

Κι έτσι μια μέρα ξαφνικά,
όλοι όσοι υπάρχουν στη ζωή μου
θα πεθάνουν.

Απροειδοποίητα.
Εκκωφαντικά.

Με μιαν ανακούφιση θα δεχτώ
το μοιραίο της στιγμής. 
Και θα ´ναι σα να ξαναγεννιέμαι,
ελεύθερος βαρών.


Δεν φοβάμαι τον κρότο
αυτής της γόνιμης μοναξιάς.
Φοβάμαι μόνο πως θα χρειαστεί
να πεθάνω εγώ για να τον ακούσω.

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015

Να μη ρωτάς

Ονόματα-αινίγματα φορτωθήκαμε
λες και ήταν πιο σημαντικές
οι απορίες τούτες
από το δικό μας το μαύρο πηγάδι.

Μ' ονόματα-αινίγματα προχωρήσαμε
σέρνοντας το βάρος τους
με αυταπάρνηση,
σα να 'ταν το μέλος του κορμιού μας.

Τόσα ονόματα-αινίγματα αναρωτηθήκαμε
και ούτε μια φορά δεν σκύψαμε
προς τα μέσα μας
να δούμε του θαύματος την απάντηση.


Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2015

Μερικώς αληθές

Όμως απ’ όλα όσα λέτε
ξέρω το ψέμα που μασάτε
όταν στα μάτια με κοιτάτε
κι όταν μιλάτε στον καθρέφτη.

Κι όλοι εσείς που μ’ ακουμπάτε
διάφανη είναι, κύριοι,
του καθενός η αλήθεια.
Δε με γελάτε, πιτσιρίκια.

Κι ό,τι κι αν λέτε μεταξύ σας,
φίλοι, οικογένειες, στα σπίτια,
ξέρω πως δεν μιλάτε εσείς,
μα των σκιών σας η συνήθεια. 


Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2015

Φωτογραφίες στο κέντρο

Ο ζητιάνος παίρνει το γεύμα του περνώντας: 
Ένα σωληνάριο ζάχαρη απ´ του Ζόναρς. 
Ένα πρεζάκι ρουφάει απ´ το πεζοδρόμιο έξω απ' το Άττικα.

Και είναι Άνοιξη!  Τι ωραία! 
Χρώματα παντού. 
Φωτισμένος ο τόπος. 

Πιο πάνω, 
στο Κολωνάκι, 
δυο κύριες φιλοξενούν στο τραπέζι τους έναν μικρό που πουλάει μουσικές. 
Έναν άπλυτο αλητάκο, πένητα και ξύπνιο. 
Σήμερα πούλησε το ταλέντο του για μια μακαρονάδα. 

Όπου και να κοιτάξω βρωμάει επιβίωση. 
Και είναι Άνοιξη, τι τραγικό! 

Μαθήματα και ξυραφάκια

Μάθε πως δεν μπορώ να αγαπήσω.
Είναι παγίδα η ζεστή αγκαλιά μου.
Είναι δολώματα τα λόγια μου.

Με ξυραφάκι θα περάσω την καρδιά σου
μόλις την δω να σπαρταράει στο πιάτο μου.

Μάθε πως δεν μπορείς να πλησιάσεις

Ούτε ένα βήμα πιο βαθιά απ´ το κρεβάτι μου.

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015

Πιο κάτω η θάλασσα

Στον δρόμο 
με τις διπλές σειρές τα κυπαρίσσια 
ορίσαμε τον Αυγούστο. 

Μια χωματένια διαδρομή 
ήσυχη, μικρή. 
Ζεστά απογεύματα 
στο τέλος του καλοκαιριού.  
Μυρωδιές από χώμα 
και γλυκιά σήψη. 

Εμείς περπατούσαμε χέρι χέρι,
λερώναμε τα γυαλισμένα μας παπούτσια,
προσθέταμε κι αφαιρούσαμε στα ταμεία μας. 

Συζητήσεις χαμηλόφωνες
για τις εποχές που αλλάζουν
για φύλλα αθώα, ανυποψίαστα 
για σώματα ανυποψίαστα 
για επιδέσμους και ιώδια. 

Πιο κάτω ήταν η θάλασσα.  

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015

Μαριονέτα

Είχα που λες καρδιά 
άγουρη και μικρή. 
Γρήγορα μεγάλωσε, 
βίαια ωρίμασε, 
και έπεσε στο χώμα. 

Και δεν κατάλαβα πως έφτασα πατέρα,
δυο βήματα πριν τα σαράντα,
εφτά χρόνων παιδί. 

Είχα που λες καρδιά.
Άγουρη κ μικρή. 
Μικρή μεγάλωσε. 
Μικρή ωρίμασε
και έπεσε στο χώμα. 

Και δεν κατάλαβα ποτέ μαμά αληθινά, 
τι με κουρδίζει και κουνάω 
χέρια και πόδια με σχοινιά
σαν μαριονέτα.  

Του αφελούς

Θέλεις να μ' αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα;
Να κοιτάζω τ' όμορφο πρόσωπό σου,
να 'χω δυο μπάλες παγωτό χωνάκι,
ένα κρεβάτι ζεστό,
νερό στο ποτήρι,
και τ' όμορφο πρόσωπό σου απέναντι,
μ' εκείνο το φωτισμένο χαμόγελο το δροσερό.

Δεν έχω τίποτα να σου δώσω ανταποδοτικά.
Ούτε καν τον σκορπισμένο εαυτό μου.
Μην περιμένεις λοιπόν κάτι από μένα.
Εκτός ίσως από ένα παγωτό χωνάκι,
ένα ζεστό κρεβάτι,
νερό στο ποτήρι σου το βράδυ που ξυπνάς,
και ένα ματσάκι βασιλικό στο κομοδίνο σου.  

Ο λαιμός

Πόσα "αχ" να αντέξει αυτός ο λαιμός
Αλλοιώθηκε η ψυχή και ξεφτάει κι από λίγο
στην κάθε εκπνοή.

Σ' αυτόν τον κόσμο
που σαπίζει και ανασταίνεται,
που χαλάει και ανθίζει κάθε μέρα,
πόσα "αχ" χρειάζονται πριν τελειώσει.


Αποφοίτηση

Ζωγραφίζω πάντα αγόρια δίχως χέρια.
Με κοντά παντελόνια και γραμμικά μαλλιά.
Ελπίδα δεν έχω να συναντήσω το ζεύγος μου.
Αν και για ένα ζευγάρι χέρια έχω δώσει μισή ζωή.

Κοιτάζω πάντα με χρώματα πρώτα.
Αδρές γραμμές και πρωτογονικές φιγούρες
σκαρφαλώνουν στο λευκό μου χαρτί μηχανικά.
Τι να σου κάνουν τα χρώματα άμα δεν βλέπεις, σκέφτομαι.

Θυμάμαι πάντα εκείνη την φριχτή δασκάλα,
Παπαδοπούλου την έλεγαν, και τον τρόμο του τεστ.
Με αυτό τον τρόμο έζησα τριάντα χρόνια μετά.
Και κάθε μέρα "πρόχειρο διαγώνισμα" διαχειρίζονται τα μέσα μου.
Μα πως να γράψεις χωρίς χέρια;

Αχ, πόσο λαχτάρισα να αποφοιτήσω.  

Κλεψύδρα

Ράγισε η κλεψύδρα που σε γύριζε.
Ποτέ πια του αγγέλου σου νερό.
Ποτέ και του διαβόλου σου λιβάνι.

Μόνο δερβίσικους χορούς
γύρω απ´ τον εαυτό σου.
Και να ´σαι εσύ ο θεός σου.
Εσύ να ´σαι ο θεός σου.

Έσπασε η αλυσίδα που σε τύλιγε
και τώρα πια θα σέρνεσαι αυτοβούλως!
Θ´ αλλάξει τάχα, κι η ζωή σου η απνευστί.

Μόνο σισύφειους δεσμούς
γύρω από τ´ όνειρό σου.
Και να ´ναι ο θάνατός σου
το βήμα στο χορό σου. 

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2015

Το φως

Το βράδυ αφήνω, κάθε βράδυ, ένα φως ανοιχτό 
Είναι μ´ αυτό που ξεγελάω τη σοφή μοναξιά μου 
Κλείνω τα μάτια και πεθαίνω, μένει εκείνο ανοιχτό 
Κι όταν ξυπνάω ξεθωριασμένο, με κοιτάει σκεφτικό

Να μη ξεχάσω να κλειδώσω 
Να ταΐσω τον σκύλο 
Την κόρη μου να τη φιλήσω
σ´ ένα κάδρο, παιδί
Να πλύνω δόντια, να ξαπλώσω 
το κορμί μου να μπει,
στην πιο μικρή, την πιο σκληρή
του κρεβατιού μου εσοχή. 

Το σπίτι ακούω κουρασμένος λίγο πριν να χαθώ 
Μικρές ανάσες κι απορίες ν´ αντηχούνε στους τοίχους 
Ένα μακρόσυρτο, ερεβώδες και βουβό ουρλιαχτό
ξαπλώνει δίπλα, μου, γελάει και μου γράφει τους στίχους

Ο αναλογούν ουρανός

Επάνω και ψηλά 
λίγος ουρανός. 
Λίγος και βαθύς, 
γιατί, πόσο να δεις;

Τα πόδια προς τα κάτω
Φυτρώνουν απ´ το χώμα 
Θεμέλια, και νερά
κυλούνε στα τυφλά. 

Στρατήγημα η ζήση,
δε λέει να μας αφήσει
Ειρηνικά να διέλθουμε
πρωτού ν´ απέλθουμε. 

Η αβάσταχτη βαρύτητα του απίθανου

περπάτησε χίλια χιλιόμετρα
για ένα φιλί στο στήθος της.
χρόνια, και πάθη, και παθήματα
πόλεις, και πένθη, και γιορτές.

ταξίδεψε, αιώνιες ώρες
για τη θέρμη του χεριού του στο λαιμό της.
βροχές, και ήλιους, και λιμούς
στεγνές ερήμους κι άγρια κύματα.

είναι ακόμα μόνοι τους.
όπως ταιριάζει στους τρελούς,
στους εραστές και στους αλήτες.

αυτός κοιτάζει έναν τεράστιο γερανό,
τους πορτοκαλί δρόμους,
ένα ασθενοφόρο που αναβοσβήνει αθόρυβα
ένα πεθαμένο πουλί στο μπαλκόνι.

εκείνη κοιμάται ήσυχη,
με την λεπτή της ανάσα να χαϊδεύει την σιωπηλή βουή
σ' ένα κρύο δωμάτιο
σ' ένα μικρό διαμέρισμα
μιας άχρωμης γειτονιάς.

υπήρξαν δύο ενδεχόμενα
ανάμεσα στα άπειρα του σύμπαντος
συνέβησαν,
πείστηκαν για το ελάχιστο της σύμπτωσής τους
κι αποχώρησαν νικημένοι από το βάρος της.

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

Απανθρωπάκια

Απανθρωπάκια ακούστε!
Το μπλε αγόρι με τ´ ασημένια μαλλιά
όταν κάνει έρωτα λιώνει το μυαλό του. 
Το λιώνει χωρίς να το λυπάται. 
Απ´ το χρυσάφι που ρέει ζεστό
φτιάχνει σταυρούς την ημέρα
και τους καρφώνει στα μάτια του. 
Κι ας μην σας νοιάζει. 

Απανθρωπάκια ακούστε!
Κι εσύ κορίτσι φωτεινό μην πλησιάζεις. 
Εκλείπουν πότε πότε οι έσωθεν αμνοί
και είσαι τόσο όμορφη για Ιφιγένεια!
Πολύ όμορφη για να παραλειφθείς
των διαδικασιών που η κατάσταση απαιτεί. 
Θα σε θερίσουν με λαχτάρα οι ενοχές του. 
Μην πλησιάζεις κι ας μη σε νοιάζει. 

Απανθρωπάκια ακούστε!
Μέλλουσες νύφες ματωμένες. 
Πρόγονοι θλιβεροί κι επίγονοι αθώοι. 
Δεν έχει εξημερωθεί το θηρίο μέσα του
και κατασπαράζει τους πλησιάζοντες 
ανεξαρτήτως αγαθών προθέσεων,
ανεξαρτήτως επιθυμιών κι ονείρων.  
Ανεξαρτήτως της υπάρξεως, εν τέλει. 

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2014

Περί αναμονών

Δεν προσμένουμε μόνο βαρβάρους μα και Έλληνες,
με χαρά και λαχτάρα ίδια. 

Όμως σχεδόν πάντα, 
η άφιξης των Ελλήνων είναι όμοια θλιβερή με την απουσία των Βαρβάρων. 

Ενίοτε και πιο σαρωτική.  
Σου κόβει κάθε άλλοθι με το σπαθί της πραγματοποίησης,
που ´ναι πιο κοφτερό από κάθε άλλο.

Αν δε με πιστεύεις ρώτα τον Μέγα Αλέξανδρο. 
Ξέρει για τι μιλάω.  


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014

Το δάσος

Τι όμορφο θέαμα!
Αυτό το δάσος από ξεραμένα δέντρα.
Κι εκείνο το νεκροταφείο δίπλα του
με τους σιωπηλούς σταυρούς
και τα γερμένα λουλούδια στις οριστικότητες.  


Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Με παραδέχομαι

Το παραδέχομαι, δε ζω
κι ας κάνω τον καμπόσο.
Ίσα να μένω επαρκής.
Κι όσο να τα μπαλώσω.

Το παραδέχομαι πουλώ
το χρόνο στους αλήτες,
όσους φυλάω μέσα μου
και σ' έξωθεν αγύρτες.

Γι' αυτό λοιπόν το σκέφτηκα
και είπα με παρρησία:
Το να μιλάω μόνος μου
δεν είν' ανοησία.
Το να τα λέω μόνος μου
πες το απελπισία.


Γύρισα και σιγύρισα
το δράμα του σπιτιού μου.
Αυτό όμως μένει άστατο,
σπιτιού υποκατάστατο.

Έχω να ζει εδώ μέσα μου
χρόνια κάτι σπασμένο
πάντα η ρωγμή του με πονά
χρόνια σακατεμένο.

Γι' αυτό λοιπόν το σκέφτηκα
κι είπα να το μπαλώσω.
Τα λέω λοιπόν μόνος μου
κι έχει μια σημασία.
Το να μιλάω μόνος μου
μου δίνει ευελιξία.


Το παραδέχομαι, μετρώ
ήττες με το τσουβάλι.
Αφέθηκα να περπατώ
βόλτες μ' ένα τσακάλι.

Κι ούτε κι εσύ κατάλαβες
ούτε θα το πιστέψεις.
Δεν ήθελα απολαβές,
λίγο μόνο να αντέξεις.

Γι' αυτό λοιπόν τα άφησα
το δράμα, την ελπίδα.
Το να μιλώ σε 'μένανε
θα σώσει την παρτίδα.
Το να τα λέω εαυτώ
είναι η κατακλείδα.  


Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Στη μνήμη του Κώστα Λαχά

Οι φίλοι μου εγκλωβίστηκαν όλοι
στα παιδικά τους ρούχα.  
Σαρανταρίσαμε πια 
κι είναι το θέαμα πικρό και γελοίο 
να τους βλέπω να περνάνε
με το άκαιρο, το αγορίστικο βήμα τους
απ´ την Ικτίνου και την Ζεύξιδος, 
στην πλατεία της Αγιασοφιάς
και στην Σκρα. 

Κάτι κουρασμένα παιδιά 
με τα κουρελιασμένα εφηβικά τους παλτά
να λιώνουν πάνω τους 
και να τους σφίγγουν κάθε μέρα πιο πολύ. 

Τους κοιτάζω έναν έναν. 
Πρόωρα γερασμένοι στα δέκα τους,
αθεράπευτα ανώριμοι στα σαράντα τους. 

Συναθροίζονται σαν φαντάσματα
στις παλιές σχολικές μας αίθουσες
Με τις ίδιες αγωνίες στους σάκους τους
ακόμα. 
Τους λυπάμαι όλους. 
Αυτά τα αφύσικα παιδιά. 
Σαν φρούτα δέντρου που συλλέχθηκαν βίαια 
και βιάστηκαν να ωριμάσουν σε ψυγεία 
για να βγουν ροδαλά και όμορφα στη βιτρίνα. 

Στενές πολυκαιρισμένες φόρμες
Τέσσερα νούμερα στενά παπούτσια
Άτσαλα βήματα 
Άτσαλα συναισθήματα, ανοικονόμιτα και λειψά. 
Κουτουλάνε εδώ κι εκεί σαν αιώνια μεθυσμένοι οι φίλοι μου. 


Πόσο τους συμπονώ. 

Ακούω πάντα τις κασέτες που ανταλλάσσαμε. 
Τόσες δεκαετίες και δεν προχώρησαμε ούτε ένα βήμα
Ούτε στ´ αυτιά μας, ούτε στις ψυχές μας. 

Κοιτάζομαι κι εγώ στον ίδιο πάντα καθρέπτη. 
Αγίας Σοφίας και Καστριτσίου γωνία. 
Φορώντας ένα σορτσάκι του πατέρα μου,
εκείνο με τις τιράντες
σε μια φωτογραφία του ´55
δίπλα στο τεράστιο, πράσινο ποδήλατο. 

Κι όπως μας κοιτάζω όλους μαζί,
Θέλω να τους αγκαλιάσω όλους και να τους πω...
δεν πειράζει...

Βασίλη, Γεράσιμε, Νίκο, Μήτσο, Αρήκο,
δεν πειράζει.

Αλέκο δεν πειράζει.


Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014

Η σκάλα

Ανεβαίνουμε πάντα 
μιαν αθέατη σκάλα
σ´ έναν τοίχο χτυπάμε
και πάμε.

Όσα είναι γραμμένα 
ηρωικά αγνοούμε. 
"Τι θα πει, τι θα πούνε;" 
ρωτούμε. 

Το κενό της ζωής μας χωράμε 
από ´κει κι από ´δω στα πατάρια
και τα χρόνια πληθαίνουν χορτάρια
και το βάρος αυξάνει να ζούμε.

Ανεβαίνουμε πλέον 
πατημένα σαράντα.
Στα τσακίδια τραβάει 
η μπάντα.  

Κάθε μέρα αναιρούμε 
τη μέρα που ζούμε. 
Τι βολή! Τι ασφάλεια! 
Γελούμε...

Το κενό της ζωής μας χωράμε 
από ´κει κι από ´δω στα πατάρια
και τα χρόνια πληθαίνουν χορτάρια
και το βάρος αυξάνει να ζούμε.

Το ακριβό το κρασί μας
που φυλούσαμε χρόνια 
ξίδι έγινε χύμα.
Τι κρίμα...

Επενδύσεις και ευχές 
συνόψισαν το ζην μας
Πες μου που ειν´ η ζωή μας;
Πες μου που ειν´ η ζωή μας!
Πες μου που ειν´ η ζωή μας 
και πιες!

Ανεβαίνουμε πάντα
μιαν ατέλειωτη σκάλα
Σ´ ένα τοίχο χτυπάμε. 
Και πάμε. 


Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2014

Περί διαλεκτικής

Έτσι!
Να αυτοματοποιούμε τους διαλόγους μας.
Μέχρι να φτάσουμε να μη μιλάμε.  


Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Ο Αλέκος

Αλέκο μου βιάστηκες. 
Η χαρά του κόμπου ήταν να τον λύσεις. 

Με τ´ ασήμι σου 
θέρισες, θέρισες ρουμπίνια μέχρι τέλους. 

Μα βιάστηκες Αλέκο. 
Κόβοντας δρόμο, μίκρυνες το δράμα της ζωής σου. 

Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014

Δύο για το δρόμο

Πόσους λάθος αναστεναγμούς 
το μητρικό κρεβάτι άκουσε αδιάφορο;
Και πόσα δάκρυα το βρήκανε ζεστό
μα με ένα σώμα μείον;

Μια στρεβλή Πηνελόπη 
ασχημαίνουσα με τα χρόνια
και σακατεμένη απ´ τις αϋπνίες 
μου ´φτιαξε μάλλινη κουβέρτα. 
Και μου μάθε γυμνός να την σκεπάζομαι με τ´ αγκάθια της
άπαντα στη σειρά και στοιχισμένα. 

Μετά ταξίδεψα, δε λέω,
στο δικό μου αχυρένιο στρώμα
Κι είχα να με τσιμπούν 
το στρώμα μου από κάτω 
κι η κουβέρτα της από πάνω. 
Για να κοιμάμαι καθημερινά 
με τη Σκύλα και την Χάρυβδη
αγκαλιά,
και κάθε στροφή του άγνωστου δρόμου μου,
να ´ναι γεμάτη Συμπληγάδες. 

Κάποιος παρερμήνευσε την Ιθάκη. 


Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

Hilton

Και μόνο εσύ τέτοια αποκλήθηκες


Κλειδιά ονόματα που ανοίγαν
φωτεινά παράθυρα κρεμασμένα
πάνω απο την Βασιλίσσης Σοφίας,
απέναντι από τον Δρομέα.
Και ισόυψα με την Ακρόπολη. 
Τέτοια παράθυρα αερόστατα,
στολίσματα της νύχτα της Αθήνας. 

Τέτοια ονόματα ουσιαστικά δισυπόστατα. 
Τόσα ονόματα επίθετα στο Όνομά σου συμφραζόμενα.  

Άυπνων νυκτών στροβιλίσματα
Άυλων χαλικιών στο στόμα
Εικόνες ευσεβείς και απρεπείς,
ο πόνος των αναπνοών.

Αποκλήθηκες κι αποκαλύφθηκες 
Αποκλήθηκες και διαμορφώθηκες
Αποκλήθηκες και σκαλίστηκες μάρμαρο Αττικό αειθαλές 
δροσερό, καμπυλωτό κι ευθυτενές. 
Συμμόρφωσες τον καιρό. 
Έκανες στολίδι σου το φως
Και το ανάδειξες στο σώμα σου

Φως εκ φωτός. 


Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014

Του σύμπαντος κόσμου

Δεν είναι πάντα μια μοιραία γυναίκα
που ανατρέπει τα πάντα για πάντα.
Δεν είναι πάντα μια απώλεια τραγική, μεγαλειώδης. 
Δεν είναι απαραίτητα κάτι τόσο βαρύ και προφανές και τερατώδες. 
Πολλές φορές είναι η ανύποπτη, 
η αδιάφορη σκόνη. 
Ίδια με τα εκατομμύρια επιβιώνοντες
στις γκρι πολυκατοικίες,
των γκρι γειτονιών,
των γκρι πόλεων,
και των γκρι χρόνων. 

Μια μικρή ρωγμή ασήμαντη κι αθόρυβη 
ένα απόγευμα Κυριακής,
μυστική κι αόρατη,
χαμένη βαθιά στις παιδικές σου μέρες.  
Ήσυχη σαν το νεράκι που τρέχει χαρούμενο στα σπλάχνα των βουνών 
κι όπως μια γάτα αλαφροπάτητη που περνάει τον δρόμο. 

Είναι ένα αχ! κι ένας αναστεναγμός μικρός, εσώτερος. 
Μοιάζει με θόρυβο σελίδας που γυρίζει αφηρημένα. 
Καμιά φορά και μ´ ένα κόψιμο στο χέρι από χαρτί 
που θ´ ανακαλυφθεί αργότερα. 

Από ´κει ξεκινάνε όλα.
Οι καταιγίδες. 
Οι χείμαρροι. 
Τα γκρεμίσματα. 



Μετά 
η μικρή μας ψυχή συρρικνώνει το διαστελλόμενο σύμπαν
σε κάθε της διασπασμένο κομμάτι. 

Κι όλα καλά.