Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016

Αφραγκίες

Άχρηστες μέρες έρχονται με βρίσκουν μου ζητάνε λογαριασμό. 
Δεν έχω φράγκο στην τσέπη. 
Μου ζητάνε το αίμα μου και τα μαλλιά μου. 
Αίμα έχω. Θα δώσω. 
Μαλλιά έχω. Ασπρίζουν σιγά σιγά στα επιτόκια. 

Ήμουν κακός μαθητής. Δεν έμαθα να ζω. 
Εντάξει όμως. Είμαι καλοπληρωτής. 


Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2016

το φύλλο

άφησα απ' το σώμα μου να περάσουν όλες οι εποχές.
μα κυρίως το φθινόπωρο.
αυτό, γιατί ήμουν φύλλο.
που ζητούσε να πέσει στο χώμα.
δεν άντεχα τα ύψη.
ήθελα μονάχα,
αφού αλλάξω όλα τα χρώματα που μου αναλογούν,
να πέσω μαλακά.
δεν είναι βλέπεις όλοι οι βλαστοί κατάλληλοι να ανθίσουν.


Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

Οδηγίες προς

Άγρυπνοι, άγνωστοι, ταξιδευτές,
αναζητούμε πιασμένοι χέρι-χέρι το όνομά μας,
κυρίως τις παγωμένες νύχτες του Ιανουαρίου, 
τότε που όλα ξεκινούν και όλα δείχνουν παλιότερα από ποτέ. 

Ταξιδευτές του σκότους, 
Κυλώνειο άγος να ρωτάτε τ´ όνομά σας. 

Όσοι ονοματοδοτηθήκατε εξ απαλών ονύχων, 
πορευτείτε προς τις κλίνες σας και μην ξαναρωτάτε. 
Δεν είναι για σας αυτές οι ντροπές. 
Αφήστε τις νύχτες για τους κληρονόμους, τους ανονομάτιστους και τους τυραννισμένους. 

Το σκοτάδι απαιτεί. 
Η μέρα διεκπεραιώνει. 


Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016

ο φυλακισμένος στη σίκαλη

εδώ στο χωράφι με τη σίκαλη σε περιμένω.
έχω ντυθεί ελαφρά και θέλω ν' ανθίσω δίπλα σου
επάνω στον ασήμαντο μίσχο μου

εσύ όμως δεν θα 'ρθεις.
έγινες φάντασμα μέσα μου και σαρώνεις τα δωμάτια
στο επάνω ράφι σκονισμένη φωτογραφία

το σκοτάδι μου δεν φοβάται.
πυκνώνει στην απουσία σου μέχρι να καταρρεύσει
και να γίνει μελανό και να μας καταπιεί
εμένα, εσένα και την σκόνη της φωτογραφίας σου.


Ελάχιστες Ιστορίες - Η μπλε ώρα


Έχασε τη μνήμη της λίγο πριν γίνει σαράντα.  Της ήταν πολύ βολική αυτή η ακύρωση της προηγούμενης ζωής της.  Τα τελευταία χρόνια ένιωθε όλο και πιο έντονα ότι κουβαλούσε ένα αβάσταχτο βάρος. Το τοποθετούσε στο στήθος αν και δεν μπορούσε να το εντοπίσει ακριβώς.  Της δυσκόλευε την αναπνοή.  Άλλοτε βούλωναν τ´ αυτιά της και βούιζε το κεφάλι της. Ένιωθε πως θα εκραγεί.   Όσο πλησίαζε στο ορόσημο αυτό, τόσο λες μεγάλωνε το αίσθημα. Κάποιες φορές σε τέτοιο βαθμό που το σώμα της αρνούνταν να συνεχίσει. Περνούσαν τότε μέρες ολόκληρες οι δυο τους κλεισμένοι στο σπίτι. Με μακαρόνια και μπύρα.  Εκείνη αμίλητη.  Να ανασαίνει βαριά.  Να τρώει μηχανικά ό,τι βρει και να κοιμάται ώρες ατέλειωτες.  Αφήνοντας εδώ κι εκεί πεταμένα ρούχα και πράγματα.  Αυτός σιγυρίζοντας το σπίτι, φροντίζοντας να της παρέχει το οργανωμένο περιβάλλον που ήξερε ότι χρειάζονταν για το χάος της που την κατάπινε.

Ζούσε μαζί του εδώ και τρία χρόνια.  Τον γνώρισε με δική της πρωτοβουλία, στο σούπερ-μάρκετ που εργάζονταν.  Του είπε να βγούνε και να που φτάσανε τώρα, λίγα χρόνια μετά.  Αυτή έτσι απούσα.  Κι αυτός εκεί, σαν αρσενική Πηνελόπη.  Καμιά φορά πίστευε σιωπηλά πως καμιά συμπεριφορά της δεν μπορούσε να τον κλονίσει.  Και το θαύμαζε αυτό αλλά συγχρόνως το σιχαίνονταν κιόλας.  Ήταν τόσο άρρωστο.  Κι όσο άρρωστο το ένιωθε, τόσο ασθενής τελούσε και η ίδια, αφού είναι γνωστό: ο εραστής σου είναι ο καθρέφτης σου.

Τη μέρα που έχασε τη μνήμη της ετοιμάζονταν για ένα πάρτυ.  Περνούσε το ρουζ στα μάγουλα και κάτι τελευταίες πινελιές στο μακιγιάζ της.  Όμορφη ήταν στα σαράντα της χρόνια.  Ο χρόνος ήταν ευγενικός με το σώμα της.  Σκεφτόταν τον Ντόριαν Γκρέϋ όσο χάραζε την γραμμή κάτω από τα βλέφαρα με εκείνη την ίδια κίνηση πάνω από 20 χρόνια τώρα.

Εκεί στο τελείωμα της μαύρης γραμμής κάτι άστραψε μέσα της.  Ή κάτι έσβησε.  Δεν ξέρω.  Όταν κοιτάχτηκε ξανά στο καθρέφτη, έβλεπε μιαν άγνωστη.  Αυτό όμως δεν την σόκαρε.  Μάλλον την άφησε αδιάφορη.  Όπως και το άγνωστο δωμάτιο του οποίου την αντανάκλαση έμεινε να κοιτά ανοιγοκλείνοντας νωθρά τα μάτια.  Τις στιγμές εκείνες το μυαλό έμεινε τελείως άδειο.  Μόνο ένα άγνωστο πρόσωπο μπροστά της.  Μάλλον μόνο η αντανάκλαση του πλαισιωμένη από μια άγνωστη κρεβατοκάμαρα.

Ώσπου, σιγά-σιγά, άρχισε να αναδύεται μέσα της μια χαρά πρωτόγνωρη.  Κι αδιευκρίνιστη.  Έμενε ακόμα ακίνητη και ανέκφραστη.  Όμως κάτι ξεκίνησε να βράζει στο στήθος της.  Να βράζει και να ανεβαίνει από τον οισοφάγο προς τον φάρυγγα, το λαρύγγι και το στόμα της που έμενε ακόμα κλειστό και σφιγμένο.  Πιστό στον αρχικό πίνακα.  Το κράτησε για λίγο υπό έλεγχο ανάμεσα στα δόντια της.  Γαργάλισε την γλώσσα της.  Ύστερα ξεχείλισε και χώθηκε στο λεπτό μεσοδιάστημα μεταξύ των δοντιών και των βαμμένων χειλιών της.  Τότε το στόμα άρχισε να τρέμει ελαφρά.  Το σαγόνι της αρχικά.  Τα χείλη της.  Κι έπειτα όλο το κεφάλι της με ένα τρέμουλο αυξανόμενης έντασης που όσο κρατούσε σφραγισμένα τα χείλη της, τόσο περισσότερο εντεινόταν.

Στην κουζίνα ο άλλος ήταν έτοιμος και περίμενε.  Έπαιζε με το κινητό και χάζευε τηλεόραση.  Ήταν τελείως χαμηλωμένη και ακούγονταν μόνο ο ηλεκτρονικός ήχος του κινητού.  Και τίποτ´ άλλο.  Όλο το σπίτι είχε ησυχάσει.  Λούφαζε.  Το μοτέρ του ψυγείου είχε σιγήσει.  Το διπλανό διαμέρισμα σιωπηλός τάφος.  Μόνο το εκνευριστικό μπλιπ μπλιπ του κινητού του αντηχούσε στους τοίχους.  Ώσπου σταμάτησε κι αυτό όταν, συνειδητοποιώντας ότι είχε να ακούσει πολύ ώρα οποιονδήποτε άλλο ήχο από την κρεβατοκάμαρα, το άφησε στο τραπέζι. Τίποτα.  Ούτε καν εκείνο το χαρακτηριστικό χτύπημα που κάνουν τα μολύβια της, οι μάσκαρες, τα πινέλα και η ξύστρα όταν χτυπούν το ένα το άλλο μέσα στο τσαντάκι της, την ώρα που τα ανταλλάσσει για να ολοκληρώσει το μακιγιάζ της με γρήγορες, ακριβείς, αυτόματες κινήσεις.  Τίποτα.  Κράτησε για λίγο την ανάσα του, μαζί με το σπίτι.  Τίποτα.  Η φωνή του είχε κλείσει και δεν μπορούσε να της φωνάξει να δει τι κάνει.  Προσπάθησε να σηκωθεί.  Αλλά το σώμα δεν υπάκουσε.  Το κρατούσε καθηλωμένο ο άηχος χώρος.  Παραδομένος μετά από αυτή τη σύντομη μάχη, έμεινε στη θέση του και γύρισε το κεφάλι προς την πόρτα της κρεβατοκάμαρας.  Από την μικρή χαραμάδα είδε μόνο ένα τρεμοπαίξιμο του φωτός.  Και τίποτα άλλο.

Μετά μια κραυγή, κάτι μεταξύ γέλιου, κλάματος, φρίκης, αγωνίας, χαράς και τρέλλας έσπασε τον υμένα της σιωπής.  Εκείνης, πρώτα θρυμματίστηκαν τα δόντια της.  Μετά εξαρθρώθηκε το σαγόνι και έμεινε να χάσκει προς στα κάτω, κρεμασμένο στο άλλοτε όμορφο πρόσωπο.  Τα μάτια της εκραγήκαν στις κόγχες τους.  Και γέμισαν αστέρια οι μαύρες κοιλότητες.  Νόμιζες πως γεννήθηκαν δυο σύμπαντα νέα και γέμισε αστρική σκόνη το κρανίο της.  Τα αυτιά της λιώσαν σαν κέρινα.  Έσταξαν στους ώμους της και λέρωσαν τις δαντελένιες τιράντες του.  Μετά πέσαν τα χέρια από τους ώμους και σκόρπισαν γυάλινα στο χαλί.  Το κεφάλι της γύρισε μισή βόλτα γύρω από τον άξονά του.  Κι όταν το πιγούνι της ακούμπησε στην πίσω πλευρά του λαιμού της, ξεκόλλησε ολόκληρο και κύλησε στο πάτωμα κάνοντας έναν υπόκωφο θόρυβο, μέχρι που σταμάτησε στο δεξί πάνω πόδι του κρεβατιού.  Το υπόλοιπο του σώματός της, ακέφαλο πια και χωρίς χέρια, παρέμεινε καθηλωμένο και βουβό στην καρέκλα.  Ήταν μια καρέκλα παριζιάνικου καφενείου με μπράτσα, άχρηστα πια.  Σκούρη καφέ καρυδιά που έκανε αντίθεση με το άσπρο φόρεμα και το λευκό δέρμα των ποδιών της.   

Κατάφερε να σηκωθεί και έτρεξε να δει τι συμβαίνει.  Έσπρωξε με δύναμη και αγωνία την πόρτα.  Έκανε ρεύμα στο δωμάτιο.  Από το παράθυρο που άνοιξε διάπλατα, πρόλαβε να δει να φεύγουν τα τελευταία υπολείμματα της σκόνης της.  Λίγο ρουζ κοκκίνησε το απόγευμα που πλησίαζε κι έκανε την μπλε ώρα λίγο μωβ.  Η πούδρα άφησε μια μυρωδιά καθαριότητας στον χώρο.  Κι άλλο τίποτα πια.   


Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Το 23

Πιαστήκαμε από τη ναφθαλίνη τη νύχτα αυτή.
Όλα στον κόσμο έχουν τη μυρωδιά της κι εκείνη χαίρεται.
"Θα σας διαλύσω," σκέφτεται και αναδύεται.

Οι παιδικές σκιές και οι αράχνες στο ταβάνι αποθρασύνθηκαν.
Τι θέλεις βροτέ για να ευτυχίσεις;  Τι θέλεις βρωτέ, της σκόνης λουκούλειο γεύμα;
Πόσους δαίμονες χρειάζεσαι να θρέψεις στο οικογενειακό τραπέζι;
Πόσους να πάρεις αγκαλιά όταν κοιμάσαι;


(Βάζει ο έρωτας μυστικά ένα μεγάλο κουτάλι στην κατσαρόλα.
Σσσσσσς!
Ανακατώνει τον χυλό της ζωής για την κανέλα του.
Σςςςςςςς!
Χαράζει δρόμο για λίγο ανοίγοντας σαν Μωυσής αυλάκι προσωρινό.
Ή βάζει ο έρωτας φωτιά και καίει το φαγητό.

Υποχωρούν για λίγο όλα και φωτίζονται τα σύμπαντα του νου.

Και μετά με μεγαλύτερη φόρα επιστρέφουν.
Ω, ιεροί αυτοματισμοί! Ω, ιεροί αυτοματισμοί!
Δικαιώστε το δράμα της ζωής μου.
Θα καίγομαι πάντα κεράκι στην χάρη σας,
να με φυλάτε από την χαρά και την υγεία.)


Τρύπες παντού ανοίγει η ναφθαλίνη.
Απ' τα ρουθούνια ανοίγει σπηλιά στο βάθος του μυαλού.
"Έλα λύπη και πάρε μας, και όπου θέλεις πάνε μας" νανουρίζεις μάνα.
Ρημαδιό όλα τα παιδικά παιχνίδια.
Ξεκοιλιασμένες κούκλες.
Εκτροχιασμένα τραίνα.
Ανάπηροι στρατιώτες.


Υποχώρησε λες ο κόσμος γύρω, κι έμεινε ένας μόνος στο κέντρο του κενού.
Χωρίς τίποτα στα χέρια.
Και είναι και τα χέρια του κοντά, παιδικά κι ανήμπορα, κρεμασμένα στο ενήλικο σώμα.
Αυτό το τέρας της αποκάλυψης στο φως του προβολέα.
Κάτω από τα πόδια καμένα λιβάδια και βάλτοι απέραστοι.

Τρύπες ανοίγει η ναφθαλίνη.  Μυρωδιά χημικής τρέλλας.
Για εκείνα που γίνονται κατά το σενάριο αλλά χωρίς νόημα.
Το δικό μου μέλλον, δεν είναι μέλλον.
Ναφθαλίνη που χύνεται απ' τα πατάρια.
Τα ρούχα του παππού και τα προικιά που σώθηκαν από τον σκόρο.
Αλλά τα σάρωσε η πραγματικότητα.


Θα πάρουμε κάποτε το 23 και θα ανεβούμε Άνω Πόλη.  
Εκείνο το παλιό το κόκκινο και το μαύρο.  
Θα κοιτάμε την πόλη που φεύγει πια, καράβι στον κόλπο.
Να χαθεί η πόλη και να μείνει ένα σώμα στο κάδρο. 
Ένα κλικ μηχανής.  Όπως κλείνει το μάτι ο φακός. 
Ένα αυτόματο τίποτα απαθανατισμένο. 


Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Η γέννα

Όταν φεύγει ο κόσμος κι ησυχάζει το σπίτι, 
τότε μπαίνει μέσα η ζωή. 
Έρχεται και το γεμίζει με τη βουή, τη βρώμα της 
και την απελπισία της την σπέρνει στα δωμάτια κι ανθίζει. 
Ησυχία που σκίζει μ´ ένα μικρό ψαλιδάκι το στομάχι. 
Όσο πιο τίποτα το τίποτα που συμβαίνει,
τόσο βαθύτερο το τραύμα. 
Μια καισαρική για μια αδύνατη γέννα. 

Είναι αχόρταγη η σιωπή. 
Το υπόκωφο βουητό του ψυγείου πριονίζει τα γόνατα. 
Σπάει τους τένοντες εξαναγκάζοντάς τα σε αφύσικες διατάσεις. 
Χώνει το μακρύλεπτο εγχειρίδιο της στο διαμπερές πέρασμα μεταξύ των αυτιών. 
Αυτιά. Ύπουλο όργανο στη βάση του κρανίου. 
Αργά και μεθοδευμένα διαβρώνουν. 
Ακοή! Ακοή πουτάνα! Μας εξέδωσες, για ψίχουλα...


Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

Ο δαίμων της Κυριακής

Σε είδα στον ύπνο μου πάλι.
Από τη μέση του σώματός σου έσταζαν νερά.
Γέμιζαν τα σεντόνια
κι έμενες στο κέντρο της λίμνης να σπαρταράς.
Νερά και μ´ έσπρωχναν μακρυά, 

μ´ ονειρικούς κυματισμούς ανηλεείς.

Κι έμενα μόνος.
Κι έπειτα πάλι στο όνειρό μου.
Αποκλεισμένος στο σπίτι με φώτα και πόρτες κλειστά.
Το κακό φιλοξενούσα και μαχαίρωνα το άυλο 

με πυρωμένες σταυρωτές λαβές.
Και τίποτα δεν βοηθούσε.

Η δεκαετής σου κυριαρχία τελειώνει.
Φοβάμαι το κενό της απουσίας των βαρβάρων σου.
Τα σιωπηλά, μονήρη χρόνια που θ´ ακολουθήσουν
δε θα οδηγούν πια σε μια δεύτερη νιότη,
αλλά στα πρώτα γηρατειά μου.
Και αυτό είναι ήδη από μόνο του μια καθαρή ήττα.

Έτσι Κική;


Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016

Ο εραστής μέσα

Η σύμβαση κραταιά.
Χωρίζει τα πλήθη σε δυνατούς κι αδύνατους.
Ισχυρότερη των παθών
Κουρελιάζει τον άνθρωπο, τον συνθλίβει.
Αυτή τον βάζει σε ένα πλοίο
και τον διώχνει.
Αυτή τον αφήνει στη βροχή να ξεπλένεται από τις επιθυμίες του.
Αυτή τον κοιτάζει κατάματα.
Με άδεια μάτια και μια τρύπα στο στήθος.

Είναι ένα κόκκινο κουτί.
Πολυτελές. Χρυσό. Αδαμάντινο. Και σιδερένιο.
Είναι κόκκοι οπίου και ξεπουλημένη οικοσκευή.
Η αμνησία και η λήθη.
Είναι μια μύγα ενοχλητική
γύρω από ένα ζεστό νεαρό σώμα κοριτσιού.

Η σύμβαση είναι
ένα αποπνικτικό μεσημέρι.
Ο εραστής
που σκίζεται στα δύο για να μην έρθει.
Η ερημιά της ερωμένης.
Το κλάμα ενός μωρού.
Μια αδειανή πόρτα δίφυλλη.
Το πλοίο που φυσά και μικραίνει και σβήνει στον μέλλοντα καιρό.

Και το λουλούδι στην γλάστρα που κατάφερε ν´ ανθίσει...
αυτό...δεν είναι. 


Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Απορίας άξιον

Συγκλονίζονται οι άνθρωποι 
από την απώλεια των ανθρώπων. 
Λες και είναι ο άνθρωπος 
λιγότερο ευτελής από την άμμο 
για να χτίσει κανείς πάνω του 
οτιδήποτε περισσότερο από ένα κάστρο,
ένα καλοκαιρινό απόγευμα. 

Το παρελθόν είναι ελάχιστα δεδομένο. 
Και συγκλονίζονται οι άνθρωποι
απ´ την απώλειά του.
Λες κι είναι το παρελθόν 
λιγότερο ασαφές από το σύννεφο
για να πατά κανείς πάνω του 
οσαδήποτε βήματα περισσότερα από ένα. 

Τι είναι αυτό που βρίσκω κι εγώ τόσο εκπληκτικό;
Ακριβή ήταν η ευχή της μάνας μου 
και για κείνη δανείστηκα χρόνια 
και πληρώνω ακόμα.  Και παρά ταύτα,
ακόμα με εκπλήσσουν τόσα και τόσα.
Η επίφαση της αγάπης, η προδοσία,
οι βροχερές καλοκαιρινές μέρες, 
και ο ήλιος τον χειμώνα.   


Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

Μικρό ερμηνευτικό λεξικό

Θυμάμαι. Ένα λάθος ρήμα για μια διαρκή παρουσία. 

Αντέχω. Ανακριβές, όταν δεν υπολογίζεται η διάβρωση. 

Ζω. Χρησημοποιείται για να περιγράφεται η επιβίωση. 

Ονειρεύομαι. Αντ´ αυτού που θα ´ταν μια λύση ζωής. 


Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Πλανητικό

είναι ένας κομήτης.
έρχεται με μια ιδιάζουσα απεριοδικότητα.

υπάρχει κι ένας πλανήτης ακίνητος, σκοτεινός.
που περιμένει και δεν περιμένει τον κομήτη για να φωτιστεί.
πάνω του δε φυτρώνει τίποτα παρά μόνο φωτιές.
οι φωτιές δεν φωτίζουν.  μόνο καίνε.

ο πλανήτης έχει παγώσει από καιρό.
ο κομήτης χάθηκε από χρόνια.

ωστόσο αυτή η ασάφεια.
συντηρεί την εσωτερική καύση.
την άθερμη.
την άφωτη.
την κυρτωμένη από τους συμπαντικούς νόμους παραλληλία των ευθειών τους.

το ασύγχρονο πάντρεμά τους,
κάποιο σωτήριο έτος πριν εκατομμύρια σωτήρια έτη,
αυτό θεμελίωσε την ύπαρξη του ετερόφωτου ενός.
αλλά δεν έσωσε κανέναν τους.


Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015

Το γράμμα

Θέλω να μένω σε μια οδό που την λένε Χλόης,
με μια κοπέλα που θα τη λένε Δάφνη.
Το σπίτι θα έχει κήπο και στόμα για να αναπνέει.
Η κοπέλα θα είναι ανθισμένη όλο το χρόνο.
Τα καλοκαίρια θα τρώμε ζεστό ψωμί με τυρί και ντομάτα ώριμη.
Τα βράδια θα χορταίνουμε με αντιπαραβολές,
με επιβεβαιώσεις και μοντελισμό.
Οι μέρες θα 'ναι γλυκές σαν κλάματα ανακούφισης.
Θα τις ντύσουμε με βελούδα μπλε και γκρενά παπιγιόν.

Θα μεγαλώνει το σπίτι μας σαν δέντρο,
στην οδό Χλόης,
θα το ποτίζει ένα αγέραστο κορίτσι από μετάξι κινέζικο.
Θα 'χει κι η ίδια ρίζα βαθιά στη γη, όπως ο μύθος.
Θα αγαπά τα χρώματα και τις γλυκόπικρες γεύσεις.
Θα ΄χει ήσυχα κύματα στη φωνή της
και θα ‘χει κλάψει ατέλειωτες, χειμωνιάτικες βροχές.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κάθε Χριστούγεννα,
θα καίμε στο τζάκι γερασμένες, κόκκινες ματαιώσεις,
και τις χλωρές τους φύτρες θα τις τρώμε για πρωινό.
Δεν θα μ’ αφήνει να στέλνω άλλα γράμματα λυπημένα στον Άι Βασίλη,
όπως εκείνα στον ανθό των πρώτων γηρατειών μου:

Αγαπητέ Άι Βασίλη
το σώμα μου μεγάλωσε.

Πήρα εκείνο το τραινάκι που πάντα ήθελα. 
Δεν έφυγα. Δεν πήγα πουθενά.
Έβαλα μόνο ένα κέντρο στο κέντρο μου
και το κυκλώνω ανελέητα από τότε.
Το γυρίζω εμμονικά, σκάβοντας
κι αδυνατώντας να πλησιάσω. 

Πήρα ένα γρήγορο αυτοκίνητο.
Δεν ξέρω αν το έστειλες εσύ.
Τρέχω και καλύπτω με ταχύτητα τις απαιτητικές αποστάσεις της ζωής μου.
Και μένω ακίνητος.  Όσα χιλιόμετρα κι αν κάνω. 
Κι όσο πιο γρήγορο το αμάξι, τόσο δεν φτάνω. 

Πήρα και την κούκλα με τα μεταξένια μαλλιά.
Ήταν ωραία.  Ξανθή.  Μελαγχροινή.
Είχε ένα σώμα γεμάτο χυμό πορτοκάλι,
φράουλα, και γρανίτα λεμόνι,
κι όσα πεθύμησα όταν κοιτούσα ιδρωμένος τις αλάνες
τα καλοκαιρινά μεσημέρια. 
Δεν ήταν για ΄μένα οι αλάνες.  Ή οι κούκλες.
Τι να την κάνεις άλλωστε την κούκλα όταν έχεις μεγαλώσει;
Το πολύ να την βάλεις να καθήσει στη θέση του συνοδηγού. 
Να πιάσεις τον ζεστό μηρό της.  Και να μην την κοιτάζεις πια. 

Πήρα το τόπι, τα λουστρίν παπούτσια, πολλά πολλά πουκάμισα.
Πήρα και ρολόγια.  Ξέρεις πόσο αγαπάω τα ρολόγια!
Πήρα πολλά.  Έζησα ακριβής.  Σε ένα κόσμο που ευνοεί το χάος.
Και έχασα από το προοίμιο.  

Ένα παιδικό τραινάκι μου είπε για το άπιαστο όνειρο,
το ομφάλιο τέρας της αποκαλύψεως,
(και τις υπόλοιπες σκόνες
και τους θορύβους ενός κόσμου σε ράγες).
Έγχρωμο, μεταλλικό και νωχελικό μου δίδαξε σκληρά,
- θυμάσαι την κακιά καθηγήτρια στην δευτέρα γυμνασίου; -
πως είναι τέχνη να αποφεύγεις τον εαυτό,
όπως ο διάολος το λιβάνι που του αναλογεί. 

Κι απ τις κούκλες έλαβα δώρο ζωντανό τραύμα στην πλάτη,
μεγαλύτερο-ίσο με την αξία της απώλειας,
και στο πηλίκο μου περίσσεψε μια βόλτα στο λούνα παρκ,
χρυσή πληρωμένη,
και ένα καλά βολεμένο αδύνατο στην καρδιά. 

Κι από όλα τα ρολόγια με τα οποία μολύνθηκα εξ αρχής,
τι σημαίνει προπατορικό έμαθα. 
Γύρισαν μανιασμένα, μόλις γεννήθηκα, τρεις γενιές δείκτες διπλοί και τρίδιπλοι.
Ακύρωσαν μία-μία τις παιδικές μου λαχτάρες.
Τις αναμονές και τις χαρές. 
Τα παιχνίδια, τα κλάματα, τις απαιτήσεις.
Τα ρολόγια όλα των προγόνων μου φορτώθηκα στην πλάτη.
Κληροδοτήματα βαριά που τα χώσαν στο μυαλό μου
και τ΄αφήσαν να στροφάρουν ρουφώντας τον χρόνο μου. 

Δεν έχω παράπονο.  Δώρα πολλά ανύπαρκτε και άγιε.
Και παρά τα δώρα όλα, ποτέ δε σε πίστεψα.
Ούτε μια στιγμή. 
Διότι ποτέ δε μου χαλάλισες το μοναδικό δώρο που χρειάζεται ένα παιδί.
Την ευκαιρία να διεκδικήσει ένα ψίχουλο ιστορίας δικής του, προσωπικής,
σ' αυτό τον ανερμάτιστο κόσμο. 

Η κοπέλα όμως δεν θα ξέρει να διαβάζει.
Δεν θα καταλαβαίνει από γράμματα και αγίους.
Θα την λένε Δάφνη και θα είναι ένα ισοσκελισμένο δαιμόνιο καινό.
Θα στηρίξει το κέντρο του βάρους μου κι όποτε εγώ θα ταλαντεύομαι,
αυτή θα μου κρατάει τη μέση.

Θα με αγαπήσει με τη θέρμη της γης και του χώματος.
Θα με αναγκάσει να πιστέψω σε σπίτια από ζαχαρωτά,
σε ξεχασμένα αδράχτια, σε κόκκινα μήλα και Άι Βασίληδες.
Κι όταν της το ζητήσω, επιτέλους πληρωμένος,
θα με αφήσει να πεθάνω.
Σπίτια, κορίτσια και αγάπες,
Χριστούγεννα και Άι Βασίληδες,
δεν είναι για χόρταση.


(αφιερωμένο με αγάπη στην πιο φανατική μου αναγνώστρια για το παιδί που με μεγάλους κόπους διασώζει μέσα της)


Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015

Η πείνα

Κουράστηκαν τα μάτια μου να σε ψάχνουν
Σε πλήθη αγνώστων
Σε απίθανες πραγματικότητες
Σε πρόσωπα,
σχήματα σωμάτων,
σε αγκαλιές απελπισμένες.

Κουράστηκα να σε ζήτω στην βουή της αγοράς.
Στο δρόμο για το σπίτι.
Να ελπίζω να σε δω στην επόμενη γωνία.
Κουράστηκα αχόρταγα να κοιτάζω το ενδεχόμενο.
Κουράστηκα αυτή την πείνα των ματιών μου.

Και πείνασα πολύ.
Πείνασα το σώμα σου με τις γραμμές του όλες.
Και μπούχτισα ν´ αναπαράγω εμμονικά τη σκιά του.
Να γράφω το περίγραμμά του.
Σε λέξεις να το εσωκλείω.
Και να αδυνατώ να ξαναβρώ τη θέρμη του.

Κι όσο μακρυά σου στέκομαι,
σε σταθερή όμως απόσταση,
για να με λένε λεγεώνα,
και να με λένε εμφύλιο,
να είμαι το πείραμα των δυο σχισμών
και να μην ξέρω αν με παρατηρώ ή όχι, κουράστηκα.

Πέρασε καιρός από την ερώτησή σου, το ξέρω.
Μα η απάντηση ήταν πάντα και είναι.
Μία.


Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015

Το λουλούδι

Όταν θα σε ξαναδώ θα κρατάς στο χέρι μια γερασμένη εικόνα σου, σα μαύρη μάνα.

Θα ´σαι κορίτσι εικοσπέντε χρονώ και θα μου δείχνεις ένα πιο δίκαιο μέλλον.

Τα γράμματά σου που φυλάω στην τσέπη μου και μιαν άνοιξη που σου ματαίωσα ασυλλόγιστα.

Θα σου χαρίσω ένα λουλούδι (εγώ που ποτέ μου δεν χάρισα) σε σχήμα αντεστραμμένο και νόστιμο σαν αίμα.

Τόσα πρόσημα κλειστά και κόκκινα κι ούτε ένας δρόμος δεν θα μείνει πια αδιάβατος.

Αχ! θα ´σαι κορίτσι εικοσπέντε χρονώ κι εγώ αγόρι να σε ποθεί μ´ όλη τη δύναμη του κόσμου.

Στην εκπνοή του χρόνου θα κερδίσω το άπειρο με το ´να μου χέρι.

Θα σ´ αγκαλιάσω τρυφερά μέχρι να σμίξουν δυο βουνά, θα σου συντρίψω τον μέλλοντα χρόνο και τον παρελθόντα.

Και σαν αρχή αέναη στο σπίτι σου θα μπω για να υμνήσω το θαύμα της αιώνιας νιότης μας.

Εσύ κι εγώ δεν είμαστε. Εσύ κι εγώ, σκορπισμένοι στα σύμπαντα χρόνια περικλείουμε το όλο.

Κι η θλιβερή εικόνα μας η γερασμένη, αμυδρή απόδειξη μιας παραστρατημένης, σπαταλημένης ζωής, θα ανατραπεί οριστικώς από την άχρονη αιμάτινη αγάπη μας. 


Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015

Το σώμα

Κουβαλάω ένα σώμα
σε χειμερία νάρκη.
Διεκπεραιώνω χειμώνες.
Με καύσιμο το μυικό μου ιστό.
Μετράω τη μέρα με τα χάπια μου.
Ξημέρωσε, το λευκό. Βράδιασε, το κίτρινο.
Και γονατίζω.

Έχω στήσει κάπου μυστικά έναν βωμό.
Και πίσω του,  είδωλο χρυσό και κοίλο.
Όλα του τα ´ταξα.
Το προσκυνώ.

Όταν η καρδιά μου αδυνατεί,
σ' αυτό προστρέχω.
Σ' αυτό θυσιάζω το χρόνο μου
και όποιον στέκεται δίπλα μου.
Αυτό ονειρεύομαι,
όταν το όνειρο μου το επιτρέπει.
Αυτό σφίγγω στο χέρι μου κόμπο-κόμπο
και μ´ αυτό προσεύχομαι.

Δεν είμαι παρά ένα σώμα σε νάρκη.
Ένα κορμί σε αναμονή.
Ένας πιστός με παρωπίδες.
Ένα "κύριε ελέησον" αξιολύπητο.
Μια έρημος προσωπική, στη μέση μιας όασης.
Κι ένας Σταυρός χωρίς κανένα απολύτως νόημα. 


Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

Οικογενειακό δείπνο

Γύρω από ποιο τραπέζι καθίσαμε όλοι μας,
συνδαιτυμόνες άσπονδοι κι αγαπημένοι;

Μ' ακονισμένα τα μαχαιροπίρουνά μας και τα δόντια μας
είπαμε τις προσευχές μας και ξεκινήσαμε να τρωγόμαστε.

Στρωμένο το τραπέζι με αναμνήσεις, με παλιά μέλλοντα,
με επαναλήψεις, ελάσματα, και με ανάπηρους συλλογισμούς.

Θα χορταστούμε, θα χωνέψουμε, και θα συνεχίζουμε.
Θα πίνουμε, θα ξεχνάμε, θα μεθάμε και θα θυμόμαστε.

Κι όλα αυτά με χάρη περίσσια και με παρρησία.
Μέχρι να μείνουν οι φωνές μόνο να οχλάζουν.


Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2015

Μικρό

Επτωχεύσαμεν. Ευτυχώς. 
Κι αυτή τη λίγη περιουσία την φτενή
την σκόρπισε ο καιρός. 
Αν δεν είναι αυτό δικαιοσύνη, 
τότε τι είναι;

Μας παίρνει η ζωή απ´ τα πέντε μας
και μας εκπορνεύει. 
Κι απορώ ποιος την ανακάλυψε  
για να μας τυραννά 
με τέτοιο βάναυσο τρόπο. 

Επτωχεύσαμεν ευτυχώς.  
Κι αυτό το ισχνό φως μέσα μας
το φύσηξε ο παγωμένος χρόνος. 
Αν δεν είναι αυτό ανακούφιση,
τότε πες το ζωή. 



Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015

Τα οφειλόμενα

Οφείλουν το μίσος.
Για όλο τον πόνο που υφίστανται 
οι ζώντες.
Δεν ήρθε κανείς εθελοντής εδώ.
Οφείλουν το μίσος της ύπαρξης.
Πρωτίστως σε εκείνους που τους τραβήξανε
από το βάθος της μακάριας ανυπαρξίας.
Είναι μια κατάσταση φυσική αυτή.

Και η άλλη, η αντίθετή της, 
ψηλό βουνό που χρειάζεται να κατακτηθεί,
και να κατακτάται συνεχώς. 


Κυτίο παραπόνων

Υπήρξα ένα κυτίο παραπόνων.
Ρίξαν μέσα μου πολλά και γέμισα ως απάνω.
Ξέμαθα να αγαπώ τώρα.
Έμαθα να απορρίπτομαι.
Γοητεύομαι μόνο από την προοπτική.
Οι πραγματικότητες είναι πάντα αποκαθηλωτικές.
Λυπάμαι.   


Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2015

Άγονη γη

Είναι άγονη γη.
Καμιά αγάπη δεν φυτρώνει πάνω της. 
Είναι βράχος και είναι πέτρα. 

Μη ρίχνετε άλλο την στοργή σας 
και τις προσδοκίες σας
στο κοίλο σώμα. 
Δεν έχει πάτο το ποτήρι αυτό. 

Μεγαλώνει με φωτιά 
κι άπειρα χτυπήματα 
μεταξύ σφύρας και άκμονος. 
Θα περίμενε κανείς να γίνει ατσάλι.. 
Όμως όχι! 
(Αυτή είναι η μόνη του αντίσταση στον κόσμο) 
Είναι μια φτηνή λαμαρίνα έτοιμη να τρυπήσει. 
Εύθραυστο γυαλί. Σχεδόν θρυμματισμένο. 

Κι είναι ένα φράγμα με ρωγμές ανεπανόρθωτες. 
Με βάρος τόνων στα πλευρά που δεν θα αντέξουν. 

Ζει την εκπληκτική ζωή(,) της συγκράτησης,
της μίζερης αναχαίτισης,
της πολυτελούς αμηχανίας. 

Κοιμάται όσο μπορεί για να κρύβεται 
από αυτό το "παραλίγο" του. 
Τελείωσαν οι σοκολάτες,
και έμεινε μόνο το παλτό του το ατσάλινο, 
και η φαιδρή πραγματικότητα του κόσμου. 


Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2015

Εντός παρενθέσεως

"Κάπου εδώ, 
εντός των παρενθέσεων,
ζει κάποιος άλλος από εμάς".

Θέλει η φωνή του να ακούγεται,
μα ντρέπεται και υποσημειώνει. 
Παρεισφρύει ανάμεσα στις γραμμές 
σχεδόν ενοχλητικός, 
ολίγον εριστικός,
κυρίως όμως ανώνυμα ανεύθυνος. 

Κρυφοκοιτάζει τις φθαρμένες μας λέξεις 
και τις τέμνει. 
Τεμαχίζει τα νοήματα και διαταράσσει το συντακτικό μας. 
Παρατηρεί ψύχραιμα και σχολιάζει εν βρασμώ. 
Φοράει ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο, 
γυαλιά, 
και ένα κόκκινο μαντίλι έχει πάντα κρυμμένο
στην μέσα τσέπη του σακακιού του. 

Ζει τη ζωή του παράσιτου
και τρέφεται από το αίμα μας, 
εντός παρενθέσεων πάντα. 

Έχει μνήμη ελέφαντα, 
την κρίση του Μίνωα, 
και μια καρδιά που αντέχει τις σκιές 
και την αθόρυβη ζωή 
που οι παρενθέσεις του εξασφάλισαν. 


Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

Περιττό

Ύστερα κατάλαβες.
Άρχισες να μου μιλάς με φωτογραφίες.
Πότε με πλάτες γυρισμένες
και προσφάτως με ζευγάρια αδιαφορίες.

Στέκομαι απέναντί σου.
Μήπως κι εγώ τι;
Αντί να δεχτώ το δώρο σου
κλείστηκα σπίτι
και καμπούριασα και μίκρυνα
μες το ασφαλές και το γνωστό.
Μήπως κι εγώ,
τι περίμενα να καταλάβω
από το ωραίο της ζωής;

Αποφάσισα να σε δέσω στην καρέκλα
και να τεμαχίσω την ολόσωμή σου αγάπη.

Μια καλαμιά ήμουν
που χορεύει στον άνεμο,
στον κάμπο δίπλα σ´ ένα βάλτο
κι εσύ χελιδονάκι.
Πως να αγαπηθούμε;


Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015

Θες αγάπη; Πάρε ένα σκύλο

Οι άνθρωποι για να αγαπήσουν απαιτούν λογική και βεβαιότητες. 
Περιμένουν ανταπόκριση και είναι αυτό κατά μία έννοια ένα συναισθηματικό αλισβερίσι. 

Οι άνθρωποι "αγαπούν", "ερωτεύονται", "συνδέονται", υπό προϋποθέσεις. Επειδή. Όχι, παρόλο που. 

Η Πηνελόπη είναι πλάσμα του μύθου. 
Η Ιφιγένεια θυσιασμένη.  

Τα υπόλοιπα φιλολογικές αηδίες. 

Θες αγάπη; Πάρε ένα σκύλο. 


Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015

Στοιχηθείτε

Με κάτι καχεκτικά κουπιά παλεύουμε
ενάντια στο ρεύμα του καιρού. 
Κι ενώ το μέλλον μας πάει εμπρός μ´ ορμή
εμείς με μανία κωπηλατούμε προς τα πίσω,
με τα χεράκια μας, 
με τις ψυχούλες μας. 
Κουτάλια κρατάμε κατάδικοι και
πότε σπρώχνουμε τα νερά
πότε σκάβουμε τα χώματα,
κάνοντας τρύπες αξιοθρήνητες. 

Τι γίνεται με τον καιρό;
Πως μας γυρίζει έτσι ανάποδα 
κι αντί να αγαπάμε αναπολούμε το ανύπαρκτο;

Πως γίνεται κι ο καθένας γίνεται 
ένας στρατιώτης 
με κουρασμένο βήμα.  
Με γελαστές διαταγές.  
Με ένα-δύο. 
Με μολύβι στα χέρια 
Με μολύβι στα πόδια
Με γρανάζια στο κουρδισμένο κορμάκι του. 

Ένας στρατιώτης έρημος,
άπατρις, ανέστιος, αναξιέραστος, 
στον ατέλειωτο πόλεμο του κόσμου. 



Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2015

Τα ανθρώπινα

Τίποτα ανθρώπινο 
δεν έχει ο άνθρωπος. 
Μόνο φτερά σπασμένα,
αινίγματα ανεπίλυτα. 

Λιγο κυνήγι και κρυφτό 
προλαβαίνει να παίζει. 
Ύστερα οχυρώνεται γερά,
γερνάει και ξεχνιέται.  

Τιποτα ανθρώπινο. 
Είμαστε μόνο φάροι. 
Βράχια και κύματα σκληρά γύρω. 
Αναβοσβήνουμε ολομόναχοι.


Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2015

Το λεύκωμα

Έλειπες καιρό.  
Ήρθες το βράδυ και κάθησες απέναντί μου. 
Κρατούσες μια φωτογραφική μηχανή. 
Έπιανες πεταλούδες και τις καρφίτσωνες σε ένα λεύκωμα.
Έτρεξα να ακουμπήσω την πλάτη σου για να γυρίσεις να με δεις. 
Μου ´πες "θα τα πουμε σε λίγο".
Έριξα τους ώμους στο βρώμικο πεζοδρόμιο. 
Έβαλα ένα ζευγάρι πολύχρωμα φτερά. 
Πέταξα γύρω σου. 
Με καρφίτσωσες σ´ ένα λεύκωμα. 


Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015

Ησυχία. Γράφουμε.

Άκουσα
το χαρτί που γύριζε ο αέρας 
κι έδινε ρυθμό στο άηχο χάος. 
Έζησα 
τη ζωή μου σ´ έναν τόπο ήσυχο
χωρίς καθρέφτες και χωρίς ανθρώπους. 
Δίπλα 
στην έγχρωμη επανάληψη του χώματος
τα ρούχα μου λέρωσα και καθάρισα. 
Απέναντι 
δεν άντεξα κανέναν και δεν κράτησα,
μόνο ένα χέρι πουπουλένιο, παιδικό. 
Ονειρεύτηκα 
κάτι λίγο, μικρό κι απλούστατο
να ισοσκελίζει τον ορυμαγδό. 


Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2015

Μάντεψε

Κι εσύ μου λες:
"Αγάπη μου!  Μάντεψε!  Μάντεψε!"
Εγώ όλο μαντεύω λάθος.

Έχασα τα χείλια μου παλιά
κι έπαψα να φιλάω.
Ένα ποτάμι που ‘χα μέσα μου
στέρεψε κι αυτό πριν χρόνια.

Εσύ επιμένεις:
"Αγάπη μου!  Μάντεψε!  Μάντεψε!"
Μα εγώ πάντα λάθος μαντεύω
και περιμένω μια κρυφή ρίζα απότιστη να ανθίσει.

Θέλω να τρέξει χρυσός μέσα απ’ τα ραγίσματα.
Θέλω μια φωτεινή ύλη να ενώσει τα σπασμένα.
Μα όλο μαντεύω λάθος
και τα κομμάτια απομακρύνονται ατάκτως.  


Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

Το πηγάδι και το

Δεν είσαι άνθρωπος
Δεν είμαι άνθρωπος
Είμαστε δυο εκκρεμή

Εκκρεμούμε μεταξύ μιας σχέσης που δεν είχαμε ποτέ
και μιας κοινής φαντασίας περί αυτής

Ταλαντώνεσαι απ´ το μαζί μέχρι το μόνη
Κι εγώ από το πάντα ως το ποτέ και πίσω

Κάπου κάπου το βαρίδιό μου συναντά το δικό σου.
Αγγίζονται.
Ή κοιτάζονται ζαλισμένα από το συνεχές τραμπάλισμα.

Θυμούνται κάποια παλιά φορά
που τα σχοινάκια τους μπλέξαν
Και τότε δέθηκαν για λίγο και στροβιλιστήκαν
μαζί, άτακτα, υπέροχα, απρογραμμάτιστα,
πάνω σε περίεργες ασύμμετρες τροχιές...

Ωωωω...  Πόσα θυμούνται!!

Τι όμορφο να αφήνεις αυτό το μονότονο πίσω-μπρος
την βαρεμάρα της απόλυτα προκαθορισμένης πορείας
και να μπλέκεις σε άγνωστες, ακαθόριστες τροχές, τι όμορφο!
Μπλεγμένα σχοινιά
Στροβιλιζόμενα βάρη
Αλλόκοτες βόλτες

Ποιο αλύπητο χέρι της ευταξίας
μας ξέμπλεξε και μας ξαναέβαλε στις κανονικότητές μας;
Ποιο ευσπλαχνικό χέρι μας όρισε
να ταλαντώνουμε παρέα τις ζωές μας;
Πόσο σατανικό όμως να βλεπόμαστε
άτακτα και να σμίγουμε;
Ποια Θεία Πρόνοια το όρισε;


Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015

Όσο σ' έδιωξα

Κι όσο σ έδιωξα
γλυκά σε προστάτευσα
από της μέρας μου
την άγρια ανακύκλωση,
κι από της νύχτας μου
τον ματωμένο γύρο.

Ωραία σε κράτησα,
φωτογραφία κι ανάμνηση,
μες της ζωής το λίγο.

Κι όσο σ έδιωξα
γλυκά σε προστάτευσα
Από της θέσης δίπλα μου
την ηλεκτρική αγωνία.
Από τα ψυχρά μου μάτια,
κι απ´ την τρύπια καρδιά.


Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015

Μπάλος

Διονύση μου κατάλαβα. 

Ο Μέγας Τράγος πριονίζει. 
Γιατί πως αλλιώς θα δυναμώσει το δέντρο;
Πως αλλιώς θα αναπνεύσει το δάσος;

Ο Μέγας Τράγος καίει. 
Να καθαρίσει το τοπίο και ν´ αναδειχτεί. 
Γιατί με το γάντι δεν ξεριζώνεται το παλιό. 

Ο Μέγας Τράγος καταστρέφει. 
Γιατί με γκρέμισμα σπέρνεται το καινούργιο. 
Θέλει ανοιχτά πεδία για να υπάρξει το νέο.


Παρασκευή 14 Αυγούστου 2015

Εργοτάξιο

Στο μέσα μου,
εργοτάξιο
έχω καλά κρυμμένο.
Είναι γεμάτο σκαλωσιές.
Μαστόρια κεντημένο.

Γκρεμίζονται
και χτίζονται
χίλια σπίτια την ώρα.
Σαν κύματα κομίζονται
και κρίματα και δώρα.

Μέσα μου
κρύβω πόλεμο
και ποιος νικάει δεν ξέρω.
Χρόνια μαζεύω τα αίματα
και πάντα εγώ υποφέρω.

Μια
με νικάει τ´ άδικο,
και δυο με καταπίνει.
Μια ξεθαρρεύεται το φως
και τρεις μια μαύρη μήνη.

Μέσα μου
κρυβω εκρηκτικά,
φυτίλι κι αναπτήρα.
Και μου φυλάω μια φωτιά
του σύμπαντός μου μοίρα. 


Τρίτη 11 Αυγούστου 2015

Αύγουστος στην πόλη

Κλαίνε τα μάτια, 
κλαίνε και τα χέρια σου,
σα να λυπάσαι ολόσωμη 
τα τρία αγόρια του καλοκαιριού,
τ´ αυτοκρατορικά,
που θέλησαν φέτος να το σκοτώσουν νωρίτερα 
από των ημερών του τη φυσική συντέλεια. 

Μια πλανόδια θλίψη 
βρήκε πελάτες στο χωριό μας. 
Και έμεινε χρόνια 
και πλουτίζει στην πλάτη μας. 

Αλλά εσύ δεν φοβήθηκες. 
Εσύ είχες σπίτι χτισμένο στον βυθό της θάλασσας. 
Τι να σου κάνει η γυρολόγα βροχή κι οι υπαινιγμοί της;
Έτσι κι αλλιώς, τα δικά σου καλοκαίρια βαστούν όσο οι αιωνιότητες των ονείρων. 

 

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2015

Δον-κιχωτισμοί

Για την αναμονή του ανύπαρκτου, 
για το ευγενές αυτής και το ανόητο, 
συντάσσομαι,
με το επόμενο προς εξαφάνιση είδος,
αδυνατώντας να εξελιχθώ. 

Γνωρίζω
την παγίδα αυτή την όμορφη και την θανατηφόρα. 
(Λες η πεταλούδα να μην ξέρει;)
Φως, εσύ, του αφανισμού, 
σε παρακαλώ,
κλείσε με σε έναν πίνακα, 
σε ένα τραγούδι, 
σε μια πιθανότητα ελάχιστη,
κι άσε με εκεί. 

Πόσα καλοκαίρια μου δόθηκαν 
για να εμπεδώσω το ψέμα;
Πόσοι χειμώνες 
για να αγαπήσω την απάτη;
Δεν πέρασε αγάπη μου από πάνω μου ο χρόνος.
Αγνοήθηκε κι αυτός, όπως και όλες οι πραγματικότητες. 

Κι έτσι σώθηκες. 


Κυριακή 2 Αυγούστου 2015

Το δάσος

Το δάσος βουίζει. 
Οι μέλισσες κι ο άνεμος το χαϊδεύουν 
Τα ήσυχα έλατα και τα κυπαρίσσια υπομένουν. 
Κυματιστό τον αέρα. 
Ακούραστες τις μέλισσες. 
Αχόρταγα τα μάτια μου. 

Οι κορυφές του βουνού χαμογελούν σοφά. 
Αφ´ υψηλού παρατηρητές, 
γνωρίζουν. 

Το κορίτσι το δικό μου είναι η μνήμη. 
Εγώ ενα μαύρο τετράγωνο κουτί. 
Χωρίς ανοίγματα. Με έξι στιλπνές έδρες. 

Στη μια κάθομαι. 
Στην άλλη, στο κεφάλι μου, 
έχω ένα αναμμένο κερί παλιακό που λιώνει. 
Μια γυναίκα κάθεται σε μια μου πλευρά και χτυπάει μια αόρατη πόρτα. 
Απέναντί της ένα άγριο, λυσσασμένο σκυλί γαβγίζει το αδύνατο.

Στην αυλή μου έχω φυτεμένα όμορφα λουλούδια. 
Γι' αυτό μου χτυπάει η γυναίκα. 
Όμως εμένα κοπέλα μου είναι η μνήμη μου. 
Κι αυτή μου λέει ότι αγάπη είναι η προδοσία. 
"Και τότε τι τα θες τα λουλούδια;" ρωτάει η γυναίκα. 
"Μα, 
λουλούδια συνηθίζεται να φυτεύουν γύρω απ´ τους τάφους, στα μέρη μου."


Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Το μοτέρ

Βουίζει το μοτέρ του ψυγείου
Ζέστη αφόρητη 
Πονάνε τα μάτια μου
Άφησα μια γλάστρα έξω να ξεραίνεται 
Ακούω τα φύλλα της να πέφτουν 
Άφησα κι ένα δέντρο μέσα να μεγαλώνει
Ακούω τις ρίζες του να τρίζουν πάνω στα κόκκαλά μου. 

Το μυαλό μου αναπηδά στους τοίχους σαν μπάλα από καουτσούκ. 
Σκουπίζω τον ιδρώτα με την πλάτη του χεριού 
Το βουητό πλαισιώνει την ασφυξία μου
Είναι όμως μια τρυφερή ώρα αυτή
Θ´ αγκαλιάσω τα μαξιλάρια μου κι ίσως...

Θέλω να ονειρευτώ την άρση 
Το τελευταίο κύμα της τρικυμίας
Έναν χορό με το παλτό μου


Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

Φωτογραφία στα Κύθηρα

Τι υπέροχο που είναι να περιμένεις τον εραστή σου
για να καθρεφτιστείς όμορφη στα μάτια του!

Τέσσερις και τέταρτο.
Σε δυο αιώνες θα φανεί!!
Θα κρατάει μέλι στα χέρια του
και ένα κεφάλι λιονταριού θα ´χει καπέλο.

Θα του δοθείς, όπως η άνοιξη στη γη.
Θα σε θερίσει μ´ ένα σκουριασμένο εγχειρίδιο.

Έχουν τα χέρια του λέπια.
Και τα μάτια του ανοιγοκλείνουν νωχελικά.
Κουβαλάει δυο τσουβάλια γεώμηλα
ριγμένα αμφίπλευρα στις πλάτες του.
Βλέπει κόκκινο τον κόσμο.
Και μαύρη, τόσο μαύρη, 

την δική του αντανάκλαση
σε όλα τα στιλπνά αντικείμενα.


Ααααχ, τι όμορφο το χαμόγελό σου
όταν του κρατάς τα μαλλιά!!

Δώσ' του τα δικά σου να πνιγεί.
Δεσ' τα κόμπο γύρω από τον κλειστό,

τον άχρηστο λαιμό του.
Ας τον να κρεμαστεί απ´ το μπαλκόνι σου.
Πλύνε το σώμα του μετά.
Καθάρισε όλα του τα βάρη.
Βάλτον σε στοίβα ξύλινη και κάψε τον.


Είναι αργά.
Ησύχασε ο κόσμος.
Αναπνέεις απαλά, παραδομένη.
Όμορφη!  Όμορφη μέσα στον ύπνο σου!
Όμορφη και μυρωδάτη δίπλα στο σώμα του.

Νεκρός, καμένος, σχεδόν στάχτη εκείνος,
ακόμα σ´ ονειρεύεται.
Κουνιούνται τα μάτια κάτω απ´ τα κλειστά του βλέφαρα.
Κοιτάζει την φωτογραφία σου.
Αυτή που του στέρησες.
Αυτή με τα ριγμένα καστανόξανθα μαλλιά που κρύβαν το μισό πρόσωπό σου.
Θυμάσαι;
Θυμάσαι.


Κάποτε θα πάρεις το απατηλό στιλέτο
Θα το περάσεις από το ένα του αυτί στο άλλο
Θα του σβήσεις όλες του τις μνήμες
Θα του σβήσεις όλες του τις αισθήσεις
Θα του αφήσεις μόνο ένα όνομα
Και τα μαλλιά σου.
Μέχρι τότε θα καίγεται.

Κι εσύ θα χαμογελάς στον άλλο.
Θα καθρεφτίζεσαι όμορφη στα μάτια του.
Θα είναι πάντα τέσσερις και τέταρτο.
Θα τραφεί για λίγο κι αυτός από τον ιδρώτα σου.
Αυτόν ξόδεψέ τον.  Δεν πειράζει.  

Τάιζε για λίγο το ασήμαντο δίπλα. 


Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015

Καφενείον "Λουξ"

Τι ψάχνει να βρει, η λευκή κοπέλα, στην άδεια τσάντα;
Τι θα βγάλει από εκεί;

Ένα λεπτό χέρι χορεύει στα σπλάχνα της.  
Κάποιον αναπτήρα;
Μα δεν καπνίζει. 
Ένα στυλό για κάποια σημείωση;
Μα δεν έχει τίποτα σκεφτεί και τίποτα δεν θα ακούσει. 

Τι ψάχνει να βρει, η λευκή κοπέλα, στην άδεια τσάντα;
Τι παλεύει ν' ανακτήσει;

Κάθεται μόνη στο μαρμάρινο τραπέζι με τις ψάθινες καρέκλες. 
Ανακατεύει μια ξεφούσκωτη, πολυκαιρισμένη τσάντα. 
Ο κόσμος του καφενείου την κοιτά. 
Μήπως το κινητό της;
Μα δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα. 
Είναι 1960. 
Και είναι ανήκουστο για μια γυναίκα να κάθεται μόνη, 
σ´ ένα μαρμάρινο τραπέζι με ψάθινες καρέκλες. 

Τι να κρύβει η λευκή κοπέλα, στην άδεια τσάντα της;
Ποιο μυστικό την τυραννά;

Ψάχνει και ψάχνει, 
(κάνει περίεργους θορύβους το τίποτα)
με απόγνωση σχεδόν κι ύστερα να!!!
Βγάζει ένα κόκκινο μπουμπούκι τριαντάφυλλο 
και τ´ ακουμπάει στο άσπρο μάρμαρο. 


Παρασκευή 17 Ιουλίου 2015

Οι σκλάβοι

Είναι δυο άνθρωποι δεμένοι μεταξύ τους. 
Όχι με σχοινί.
Ούτε με αλυσίδα.
Έχουν μια βέργα μεταλλική και άκαμπτη, δυο μέτρα μήκος.
Έχουν χοντρούς μεταλλικούς κρίκους στο λαιμό.
Και την βέργα ανάμεσά τους.

Οι άνθρωποι αυτοί,
κάποιας μορφής ιδιότυπης σκλάβοι,
ζουν χρόνια ο ένας κοντά στον άλλον
σε αυτή την σταθερή απόσταση.
Δεν πλησιάζουν.  Δεν μπορούν άλλωστε.
Δεν αποχωρίζονται.  Δεν μπορούν να χωριστούν.

Ζουν, μεγαλώνουν, τρώνε, κοιμούνται, κάνουν σεξ
κοιτάζοντας πάντα ο ένας τον άλλον.
Άλλοτε με αποστασιοποιημένο βλέμμα.
Άλλοτε με πολλή αγάπη.
Και πάντα με απόγνωση.

Πολλές φορές ο κρίκος στον λαιμό στενεύει και τους πνίγει.
Τότε,
πάνω στον πανικό τους,
πότε προσπαθούν να απομακρυνθούν
και πότε παλεύουν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.
Να αγκαλιαστούν.  Να κλάψουν.

Όταν κρίκος είναι πιο χαλαρός καταλαγιάζει η απελπισία.
Και ζουν στα σπίτια και τις δουλειές τους.
Βγαίνουν με τους φίλους τους ο καθένας και διασκεδάζουν.
Πάντα δίπλα-δίπλα βέβαια.
Είναι σιαμαίοι αλλά δεν έχουν καμία σωματική επαφή.

Ψέματα!
Θυμάμαι κάποιες ελάχιστες φορές που τους είδα
- θεϊκή συγκυρία -
σε κάποιο οριακό λύγισμα του κορμιού τους,
σε σχεδόν αυτοκαταστροφικές διατάσεις των χεριών και των ώμων τους,
να αγγίζονται ελάχιστα, με τ' ακροδάχτυλά τους.
Σε εκείνες τις άπειρα μικρές στιγμές πίστεψα ότι υπάρχει Θεός.

Όμως κοίτα να δεις ειρωνεία!
Αυτές οι στιγμές ακριβώς, αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει.  


Αφού έτσι είναι...

Σε περίμενα σε πείσμα των καιρών.
Ξεραμένος ως τη ρίζα, αλλά ελπίζων. 
Ήρθαν μύριοι. Φύγανε. Δεν ήρθες. 

Σε περίμενα σε πείσμα του εαυτού μου. 
Ηττημένος, εμπαθής, ειρωνικός. 
Κύματα οι μέρες. Φύγανε. Δεν ήρθες. 

Σε περίμενα Μεσσία και λυτρωτή, έλα. 
Ακατάλυτη η ενοχή μου, σώσε με. 
Ξέφτισε τ´ αισθήματα ο αέρας. 

Δεν θα ´ρθεις.


Τρίτη 14 Ιουλίου 2015

Σαν μωράκι

χαρακίρι κάνει κάθε νύχτα
εκπαιδεύει τον πόνο της
μ' ένα στομωμένο στιλέτο στο στομάχι

το πρωί σηκώνεται
κι είναι όλα στην θέση τους
κι αναίμακτα

όμως κάθε βράδυ λούζει το κρεβάτι της στο αίμα
ακονίζει τα σπαθιά της στις φλέβες της
σπάει ένα ένα τα δόντια της πάνω στα κόκκαλά της

Υστερα, κοιμάται ελαφρά σαν μωράκι


Αμνήμων έρωτας

Ο έρωτας δεν έχει μνήμη.
Δεν έχει παρελθόν. 
Ζει είτε άχρονος, 
είτε σ´ ένα μαρτυρικό παρόν. 

Ο έρωτας δεν έχει απόσταση. 
Στέκεται δίπλα σου. 
Ακούραστος, άγρυπνος  
Είτε είσαι μόνος ή με παρέα. 

Ο έρωτας δεν έχει σχήμα. 
Δεν έχει όριο. 
Είναι μια ακαθόριστη υπόσταση. 
Μια ευμετάβλητη αοριστία που καταλαμβάνει τον υπάρχοντα χώρο. 

Ένα παιδί είναι ο έρωτας. 
Άγραφο. Εριστικό. 
Απροστάτευτο. 
Μόνο. 


Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015

Φωτάκι

Κάθε βράδυ εκπέμπω
Γίνομαι ένας πομπός απελπισμένος 
Γίνομαι ένα αδύναμο φωτάκι κόκκινο 
Κι εκπέμπω προς το άγνωστο 
Ψάχνω έναν οποιονδήποτε δέκτη
Ένα μάτι φιλεύσπλαχνο 
Ένα αυτί πονετικό
Να φωτίσω το ανάλγητο σκοτάδι ψάχνω 

Κάθε βράδυ αρνούμαι 
Να κλείσω τα μάτια αρνούμαι με πάθος
Να κλείσω τα χέρια αρνούμαι με πάθος

Είμαι μια σημαδούρα χωρίς σχοινί
Παρασυρμένη στη μέση μιας μαύρης θάλασσας
Ξεθωριασμένη από τον ακούραστο ήλιο των ημερών 
Αποφασισμένη να σημάνει
Αλλά τι;  Για ποιον;  Και γιατί;
Τσαλαβουτάω
Δεν βουλιάζω και πάω παντού και πουθενά
Δεν έχουν τιμόνια οι σημαδούρες
Δεν έχουν προορισμό

Κάθε βράδυ διαλέγω από την κάβα μου το πιο ακριβό μου μπουκάλι κρασί
Αδειάζω το κρασί στο νεροχύτη 
Τρυπάω στο σώμα μου ένα μήνυμα
Με τυλίγω και με ρίχνω στο μπουκάλι
Βάζω τον φελλό μη ξεθυμάνει η πίκρα μου
Με πετάω στη θάλασσα

Δεν είμαι σώμα
Είμαι χαρτί

Δεν είμαι σώμα
Είμαι μια έρημη σημαδούρα 

Δεν είμαι σώμα
Είμαι πομπός

Ένα αστείο φωτάκι μικρό
στην καρδιά μιας αιώνιας, πυκνής νύχτας
που ξαγρυπνά ακούραστα. 


Παρασκευή 10 Ιουλίου 2015

Ένα ποτήρι

Να κρατάς τα χαμόγελά σου για το βράδυ. 
Να τα αφήνεις τότε και να φωτίζεται ο τόπος.
Μην τα ξοδεύεις, τα γυαλισμένα καλοκαιρινά πρωινά.
Χάνονται στον ήλιο κι είναι κρίμα.

Να πικραίνεσαι τις πίκρες σου την ημέρα.
Στο φως να τις απελευθερώνεις να αλαφραίνει το μέσα σου.
Πάντα τη μέρα.  Συρρικνώνονται.  Μαραζώνουν.
Τα βράδια θεριεύουν και γραπώνονται σφιχτά απ' τον λαιμό σου.

Να σε κοιτάζω, τόσο λαμπρή και διάφανη, και ν' αναρωτιέμαι
μιας τέτοιας Χάριτος ποια μοίρα της ταιριάζει πιο πολύ;
Να την απατήσεις με μια επόμενη; 
Ή να την απατάς, σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα,
με τον εαυτό της;

Αλλά πάλι, τι με αφορούν εμένα αυτά τα ερωτηματικά κι αυτές οι σκέψεις;  
Εγώ είμαι ένα ποτήρι πήλινο. 
Πιες ένα κρύο νερό και πέταξέ με στο χώμα να σπάσω. 


Τοπογραφικό

Τα άλογα να σωπάσουν.
Φτάνει τόσος και τέτοιος καλπασμός.
Τόσος ιδρώτας και φλέβες πεταγμένες.
Φτάνει τόσος αγώνας.

Τα σκυλιά να σωπάσουν.
Όχι άλλα ουρλιαχτά στη μέση των νυκτών.
Τόση αγωνία, τόσοι λυγμοί απ´ τα βάθη των λαιμών τους.
Όχι άλλη πείνα ακούραστη.

Τα πουλιά να σωπάσουν.
Να τους βγάλουν τα εύηχα λαρύγγια τους.
Να τους βγάλουν τα έγχρωμα φτερά τους.
Να σταματήσει η γλύκα τους να ρέει αχρέωτα στον κόσμο.

Τα σκουλήκια να σωπάσουν.
Τα άκοπα δόντια τους να στομώσουν.
Τα ευλύγιστα σώματά τους να παγώσουν.
Να πάψει πια το μέσα της γης να οργώνεται έτσι αναίμακτα κι οδυνηρά. 


Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015

Στους χρόνους που περνάνε

Το σπίτι μου είναι στοιχειωμένο.
Αγγίγματα παλιά κρέμονται
από τους τοίχους και τα ταβάνια.
Φωνές, φροντίδες και σκιές.
Καρφωμένα στα πατώματα.
Ψάχνω μέρος να περάσω
και να μην τα πατήσω.

Ποιος να μπει στο σπίτι μου;
Στιγματισμένο είναι.
Τα ντουλάπια και τα κρεβάτια του.
Τα σεντόνια και τα πιάτα.
Τα ρούχα μου κρατούν όλες τις μυρωδιές.
Το παρελθόν βελονισμένο στα μάτια μου
σχηματίζει άσβηστες εικόνες.

Έτσι,
σιχάθηκα τα ίδια λόγια
και τα ίδια βλέμματα
στους καινούργιους ανθρώπους.
Δεν είναι δικά μου αυτά τα λόγια που ξαναλέω.
Δεν είναι δικά μου αυτά τα χέρια που χαϊδεύουν.
Είναι δικά τους.  Είναι δανεισμένα.
Κι όσο ξαναμιλάω γεμίζει το στόμα μου σάλιο κι αηδία.
Κι όσο αγγίζω γεμίζουν τα χέρια μου λάσπες.
Κι όσο αφήνω...αφήνομαι κομμάτια στους χρόνους που περνάνε.


Νερό

Ξάπλωσα δίπλα σου.
Ο ήλιος σε έλουζε ανηλέητα. 
Μετρούσα με τα μάτια μου 
τους σφυγμούς σου στον λαιμό.
Έκλεισα τ´ αυτιά μου
να μειώσω
την επίδρασή του κόσμου
να εντείνω
την επίδραση του χτύπου
να κοιτάζω
το αίμα που ρέει στη φλέβα.

Μετά τα μάτια
λαχτάρισα το σώμα σου
σαν το νερό.
Αλλά νερό ήσουν.
Ένα ακόμα πλάσμα της φαντασίας μου.
Και κύλησες.  


Ο Έλλην παλαιστής Φαίδρος

Ο Φαίδρος, Έλλην παλαιστής,
έζησε και ήκμασε περί το 386 π.Χ. 
Η τέχνη του απαράμιλλη υπήρξε. 
Αγάπησε την πάλη περισσότερο από τη ζωή. 
Ξόδεψεν τις ημέρες του ασκούμενος. 
Το σώμα του αποτέλεσε το μέγιστο επίτευγμά του. 
Στιλπνόν πάντα. 
Εύγραμμον.
Ήκιστα λιπώδες.

Ο Φαίδρος, άγαλμα του Πραξιτέλους, ζωντανό. 
Ανίκητος. 
Κανείς δεν κατάφερε να πιαστεί από το κορμί του και να το ρίξει. 
Έλαιον παντού καλυμμένος. 
Ηδονικός στην όψη μα απρόσιτος.
Ο Φαίδρος κατέστρεψε όσους τον άγγιξαν στην παλαίστρα.
Η εύπλαστη πλάτη του, τα χέρια του τα σιδερένια,
τα ακούνητα πόδια του, τα αγαλμάτινά του μάτια,
δεν επέτρεψαν κανενός είδους πτώση.
Καμία κίνηση.
Ο Φαίδρος ήτο βράχος.
Όστις ετόλμησεν να τον συναντήσει στην παλαίστρα...τσακίστηκε.  


Κυριακή 21 Ιουνίου 2015

Ο βασιλικός

Ας ειναι σκοτεινή η νύχτα. 
Ας ειναι αφέγγαρη. 
Ο παφλασμός του κύματος 
μένει σταθερά άγρυπνος στο μπαλκόνι μου. 
Στο περβάζι του ξεκινάει η θάλασσα. 
Στον ορίζοντα ενώνεται με τον ουρανό 
και δεν τελειώνει ποτέ. 
Τα αστέρια, τα ψάρια, τα καράβια, τα αερόστατα,
οι άγρυπνες σκέψεις και οι λεπτές ανάσες του κόσμου 
πηγαινοέρχονται κυματιστά
και μου χτυπάνε το παράθυρο. 

Όχι!  Δεν θα ανοίξω.
Λες και εγώ δεν έχω μέσα εδώ,
σ´ αυτό το μικρό δωμάτιο,
έγνοιες κι αναστεναγμούς 
αστέρια και σύμπαντα,
κι έναν ψευτογκρινιάρη βασιλικό 
που όταν περνάς
και τον πληγώνει η άκρη του φορέματός σου, 
λυγιέται και μοσχοβολά,
κι ύστερα λουφάζει μέχρι την επόμενη 
που θα τον ξαναμαστιγώσει
η άκρη σου.  
Αύριο; Σε λίγους μήνες; Ύστερα από χρόνια;
Μια φορά, αυτός μόνο για σένα γκρινιάζει. 
Μόνο με σένα μοσχοβολά. 

Σε μένα υπαγορεύει πάντα τακτικό πότισμα. 
Κι όταν τελειώνει το νερό της βρύσης
-και τελειώνει όλο και συχνότερα τελευταία-
βολεύεται και με το αίμα μου. 


Έχω ένα παράθυρο που όλο το χάνω τα βράδια. 
Αν δε το δέσω στο ποδάρι μου πριν κοιμηθώ
το πιάνει η νύχτα απ´ το λαιμό και το τραβάει. 
Ανοίγει βίαια τα φύλλα του
και το πετάει να αωρείται σε άπειρα λιβάδια σκοταδιών. 
Έτσι διάπλατα ανοιγμένο πλέει 
χωρίς ειρμό 
χωρίς σχέδιο, 
χωρίς ελπίδα. 
Κι εμένα μ´ αφήνει εκτεθημένο. 
Έρμαιο των διαθέσεων της κάθε νύχτας,
του κάθε αστεριού,
των άπειρων σκέψεων του κόσμου. 
Σαν θύελλα εισβάλλουν στο έρμο το δωμάτιο. 
Στροβιλίζονται με μανία πάνω απ´ το κρεβάτι μου
μου τραβούν μαξιλάρια, σεντόνια, μαλλιά
ανακατεύουν την ντουλάπα και τα μέσα μου. 
Κι όταν τελειώσουν με τον χώρο,
πιάνουν γερά το χέρι το δεξί μου 
και με τραβάνε να πέσω 
απ´ το κενό που άφησε το παράθυρο. 

Τότε, αυτή την ύστατη ώρα της απελπισιάς,
λίγο πριν συρθώ στο άπειρο,
επιμένω - για κάποιον αδιανόητο λόγο - να σώζομαι,
απλώνοντας το αριστερό μου, 
γραπώντας ένα κλωνάρι βασιλικό, 
συνήθως το ίδιο που το φόρεμά σου προτιμά. 


Όταν ξυπνάω το πρωί 
το δεξί μου χέρι μυρίζει νύχτα. 
Το αριστερό όμως,
αααααα,
αυτό  θυμάται πάντα το άρωμά σου.