Πέμπτη 9 Μαρτίου 2017

Η πόλη στον τοίχο

Όταν φυσά βάζω την πόλη στο κρύσταλλο
κι ένα κάδρο, αν βρω απ' τα παλιατζίδικα,
γύρω της.
Είναι μια γριά πόλη, πάντα νέα,
και μια παλιά ερημιά,
πλαισιωμένες
και τις κρεμάω στον τοίχο μου
αναμνηστικές κι επίμονες.
Εδώ που ζήσαν όσα αγαπήθηκαν
κι όσα μισήθηκαν
κι εδώ που πέθαναν όλα τους ένα-ένα.
Έχω ένα τοίχο ν' ακουμπώ
Όταν χορεύω, πίσω του παραμονεύει κάτι
Έχει ένα μάτι αφρισμένο και με κοιτά
Ποτέ δε ξεχνά κι ούτε κοιμάται
και πιο πολύ απ' όλους μ' αγαπά.

Να σερβιριστώ τσάι
Να μασήσω ένα τούβλο του
Να πάρω το κάδρο και να το κάνω κεφάλι μου
Να γίνω ένα επαναλαμβανόμενο αναβόσβημα
μέχρι να ξημερώσει. 




Τρίτη 7 Μαρτίου 2017

Το σκυλί

«Τί εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται;»


Άλυτος ακόμα ο γρίφος
Γεμάτος κερκόπορτες
Ρωγμές τάχα να μπαίνει το φως
Ποιο φως;  Πεφωτισμένες καταστροφές
Ένας σκύλος γαβγίζει στην αυλή
Το άδειο του σπίτι στέκει μόνο
περνάει ο χρόνος
μωραίνονται οι γέροι
γερνάνε τα μωρά
Ένας σκύλος γαβγίζει στην αυλή
μένει εκκρεμές στο στενό το γάβγισμα
υπερίπταται υπεροπτικά άνωθεν όλων
ανθρώπων, πραγμάτων, πραγματικοτήτων
Ένα γαμημένο γρύλισμα
Και τίποτα άλλο



Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017

Οικειοθελώς

Μίλησαν οι εικόνες και είπαν
Η σπασμένη σιωπή τους
Μια ετεροχρονισμένη κατανόηση
Έκλαμψη στα σκοτάδια του αυτισμού

Μίλησαν οι εικόνες και είπαν
Η αποκαθήλωση είναι επανάσταση
Η στιγμιαία αντίληψη δώρον-άδωρον
Ίσως και μια αντίπραξη επανάστασης

Μίλησαν οι εικόνες οι βουβές
Οι πτώσεις των ειδώλων διόλου
δεν πτόησαν δον-κιχωτισμούς λογής-λογής
Εξού και το οικειοθελές της ιδρυματοποίησής μας



Περί ρευμάτων

Τα ρεύματα με φέραν ως εδώ.
Έλαμνα και λίγο.
Κυρίως όμως χωρίς κουπιά.
Κυρίως χωρίς πανιά.
Κυρίως χωρίς χέρια.

Βεβαίως, δεν κατηγορώ τα ρεύματα.
Αν δεν ήθελα...ας βούλιαζα.



Άτιτλο

Μια ευχή
τι να προσθέσει;
τι να αφαιρέσει;
τι να αλλάξει σε μια πορεία ασύμπτωτων;
Δυο λέξεις ριγμένες σ' έναν ωκεανό λέξεων.
Δυο λέξεις ρημαγμένες.




Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017

Οι κήποι

Αυτή η κοπέλα με το άυλο σώμα
σκοντάφτει κάθε τόσο στα κλειστά μου μάτια.
Το κοραλλένιο γέλιο της κυλάει στα σκοτάδια μου σαν κέρμα ακριβό και τ' ανοίγει.
Το βλέμμα της γεμίζει ξέχειλα την κανάτα μου κρασί βελούδο κόκκινο.
Έρχεται σαν λέξεις διάσπαρτες, κρυστάλλινες, σ' ερημικά τοπία άνυδρα.
Μοσχοβολάει η μνήμη και γίνονται όλα ένα κι ολόκληρο.
Χώρα φιλόξενη. Κρεβάτι μαλακό. Δροσερό ποτήρι νερό.

Φτάνει το βράδυ.  Υπαινίσσεται ένα καλοκαίρι που έπεται στα σίγουρα.  Ακόμα και για τους ανέτοιμους.  Ακόμα και για τους ανάξιους.  Τους ψεύτες.  Τους απατηλούς.  Αυτή η κοπέλα. 

Χρυσές κλωστές αφήνουν οι φλόγες των μαλλιών της.  Σχήματα ακανόνιστα που ορίζουν το περιβάλλων σκοτάδι. Μια αεικίνητη μυθοπλασία.  Μια θάλασσα ανερμήνευτη.

Αυτή η κοπέλα εισβάλλει κάθε τόσο στους καμένους τόπους μου.
Παίζει την Περσεφόνη στα θέατρα που στήνω σε κάτι τεράστιες κι άδειες σκηνές που ανοίγω στον αφαλό μου.  Χωρίς σκηνικά.  Χωρίς ηθοποιούς.  Χωρίς φλύαρους θεατές.  Κι όταν το έργο πάει να τελειώσει, βρίσκω ένα όνειρο μέσα στο όνειρο, μια βαθύτερη παραμυθένια παραμυθία, κι αφήνομαι να με τραβήξει πιο κάτω.  Κι όλα τα καίω.  Όλα, για να συναντιόμαστε σε κάτι τεράστιες κι άδειες σκηνές που ανοίγω στον αφαλό μου.  Και να μ' ανθίζει όλο βαθύτερα.




Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2017

Milo Manara

Η κοπέλα του Μανάρα
στάθηκε ανάμεσα στα πόδια μου.
Είχε βοστρύχους τα μαλλιά
μαύρα μετάξια.
Μου 'δειξε ασπρόμαυρα τα μέλη της.

Η κοπέλα του Μανάρα
στήθηκε ανάμεσα στα πόδια μου.
Τα μολυβένια χέρια της
στ' άγριο μέλι της.
Κι έμεινε ακίνητη στο κάδρο.

Η κοπέλα του Μανάρα
σφάχτηκε ανάμεσα στα πόδια μου.
Αίματα κόκκινα γκρενά
ράγισαν τ' ασημένιο πλάνο.
Ύστερα μ' έκοψε κι εμένα.




Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2017

Η μέθοδος

Όποτε ήθελα 
να φύγω ερωτευόμουν 
Είναι μια μέθοδος 
ασφαλούς αναχώρησης
Ωστόσο, πέραν 
της ηρωικής εξόδου,
Σου εξασφαλίζει και 
μια ζωή ολόκληρη
Απουσία έρωτος 



Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2017

Το Πι

Το Δέλτα είναι ένα γράμμα τρίγωνο.
Σχήμα περιοδικό.
Φύεται.  Μεγαλουργεί.
Λύνει.
Το Δέλτα είναι κλειδί passepartout.
Ανοίγει τη λάθος πόρτα.
Και μπαίνεις.

Το τρίγωνο.  Είναι σχήμα παροδικό.
Ισοσκελές, σπανία δε.
Σκαληνό κυρίως.
Αιματηρά κυλιόμενο.
Πλευρές.  Ταμπέλες.  Μεταβαλλόμενες.
Μήκη.  Ονόματα.  Γωνίες.

Είναι, τρόπον τινά, ακρωτηριασμένος κύκλος.
Μια δυναμική ισορροπία το γράμμα.
Καμιά φορά και τετράγωνο,
ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, λειψό.
Σαν Πι.



Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017

Το 31 β'

Με το ίδιο λεωφορείο που παίρνεις κάθε μέρα,
πάνω στην ίδια τετριμμένη διαδρομή
πενήντα χρόνια απαρέγκλιτα,
μ´ αυτό μια μέρα θα ανατιναχτείς.

Θα ´ναι μια αδιάφορη ιστορία
απ´ αυτές που ακούς κάθε μέρα με μισό αφτί.
Αυτή θα ´ναι το σπίρτο.
Θα ´ναι μια γυναίκα ακουσίως ανέραστη
Ένα παιδί στο μισητό σχολείο του
Μια γριά που ξεχάστηκε σε ένα κύκλο από λάστιχα

Το παλιό λεωφορείο, γεμάτο δυναμίτη που περιμένει χρόνια,
μιαν αναρίθμητη Τετάρτη, ή κάποια πεθαμένη Κυριακή,
ή την επόμενη Δευτέρα της αθανασίας, θα ξαγρυπνήσει.
Θα ´ναι τα μάτια του κόκκινα. Το στήθος του φουσκωμένο.
Το παιδί θα αναστενάξει. Και τότε θα γίνει. Την ώρα της εκπνοής.

Κανένας δε θα κλάψει για το κενό της θέσης σου.
Κανείς δεν θα ξέρει πως δεν υπήρξες επιβάτης.
Μονάχα το σκυλί της καθημερινής σου συνήθειας θα γρυλίζει
λυπημένα για λίγο, κι ύστερα με ανακούφιση.


Περί ποιήσεως

Ποιητή του καιρού μου
εγώ σε μεγάλωσα. 
Με τα ευήκοα ώτα μου. 
Με τα κακοφτιαγμένα μου δάχτυλα. 
Με τα σπασμένα μου μάτια. 
Εγώ έκανα τη φωνή σου Ποιητή,
φωνή βοώντος εν οάσει. 
Τον σπόρο σου εγώ τον άνθισα. 
Γι' αυτό τώρα ποιητή μου
μην καυχιέσαι. 
Γιατί εγώ θα σε ξεχάσω. 



Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017

Μέλι

Το μέλι ήταν όξινο. 
Έκαιγε την στερημμένη γλώσσα μου. 
Η αγάπη οξύμωρη.  
Ζέσταινε και διάβρωνε το στεγνό κορμί. 
Τα χρόνια ανεχόμενα. 
Περίμεναν τη χαρά όπως χαμένο λεωφορείο. 

Το μέλι μια τρύπα. 
Ανοίχτηκε στην θλιμμένη μου πρόταση. 
Η αγάπη αντίστιξη. 
Ήχος αιώνια άγνωστος, πάντα καινούργιος. 
Τα χρόνια γυροσκόπια.
Σ´ άγονη χώρα νομάδες ακίνητοι στη θύελλα. 




Το αυτοκόλλητο

Μου λες
πως είσαι ένα ράμμα
στο βαθύ τραύμα,
στο δεξί μου πλευρό.
μα εγώ σε θέλω
δεμένο μπαλόνι ηλίου
με κόκκινη φτηνή κορδέλα
στον καρπό μου.

Μου λες...
είσαι αυτοκόλλητο
νικοτίνης στο μπράτσο
αλλά εγώ
δεν κάπνισα ποτέ. 




Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017

Μη φοβού

Δώρα δεν δώρισα πολλά
Δαναός δεν υπήρξα
Δεν καταδέχτηκα πονηρίες
Διπλωματία και τεχνάσματα
Δάκρυσα εκτενώς
Δάρθηκα αυτοβούλως
Δεν δόθηκα παρά ελάχιστα
Δεν υπήρξα ασυνεπής σε αυτό
Δεν δεσμεύτηκα ποτέ
Δώρισα ένα μεγάλο δώρο
Δώρισα την απουσία μου




Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2017

Μινιμαλισμοί

Το ημερολόγιό μου είναι 
μια πρωτότυπη συλλογή
πολλών φωτοτυπιών 
της ίδιας φωτοτυπίας. 




Τα παιδιά

Στην Σ.Κ. 


Τα παιδιά είναι πουλιά.  
Ο αέρας στις φτερούγες τους 
μιλάει ψιθυριστά. 
Τα παιδιά είναι μαχαίρια. 
Οι κουβέντες τους χαράζουν.  

Τα παιδιά κρατούνε τα χέρια μας. 
Ύστερα τα κόβουν και τα παίρνουν μαζί τους. 
Κι ύστερα πια δεν κρατάμε τίποτα ξανά. 
Μα ποιος νοιάζεται;
Τι θα χρειαστεί να ξανακρατήσουμε;

Τα παιδιά μας ξεχνούνε ευτυχώς. 




Αναχωρητικόν

Όταν έφυγες άδειασε το σπίτι. 
Αυτά τα έπιπλα. 
Εκείνα τα παράθυρα. 
Το κρεβάτι σου. 
Όλα τα πήρες. 
Άφησες μόνο κάτι σύρματα να τυλίξω, 
ποιός ξέρει τι;
Άφησες δυο σπασμένα ποτήρια στο πάτωμα
για να πίνω ή να κόβομαι.
Ό,τι θέλω, είπες. 

Κάθησα κι εγώ σ´ έναν κομμένο κορμό 
στη μέση, στο σαλόνι.
Τον βρήκα αδέσποτο στο δρόμο κι είπα 
να τον σύρω σπίτι,
να του ανοίξω την καρδιά στα δύο, 
να τον κάνω παγκάκι. 
Σκέφτομαι καμιά φορά, 
όταν κρυώνω τα βράδια,
να τον κάψω μαζί μου. 
Η ζέστη του, μια προσέγγισή σου. 
Να είσαι πάλι εδώ, 
στη μέση του σαλονιού,
με τα λευκά μάρμαρα,
με τις μαύρες στάχτες. 

Άφησες κι έναν παλιό καθρέφτη.




Ρυθμικό

Κενός περιεχομένου.
Διεκπεραιώνει τον προσωπικό χρόνο.
Ματώνουν τα μάτια.
Ποντίκια κοιμούνται και ξυπνάνε στο στέρνο και τα σπλάχνα
και μασάνε αθόρυβα.
Ένας τρελλός τυμπανιστής στην καρδιά, ιδρώνει και πάλλεται.

Κενός περιεχομένου.
Κλείστηκε σε είκοσι δίσκους παλιούς.
Ματώνουν τ´ αυτιά.
Ξαπλωμένος με τέσσερα μαξιλάρια αγκαλιά κρύβει δειλά
ό,τι κρύβεται.
Ένας τρελλός τυμπανιστής στην καρδιά, ιδρώνει και πάλλεται.




Ψηφιδωτά

Σώματα αγαπημένα, 
κελιά μυστικά,
κουβαληθήκατε αθόρυβα
κι ο αχός σας εβρίσκε πάντοτε
στο ενδιάμεσο 
των χτύπων της την καρδιά. 

Κορίτσια που κρατηθήκατε,
φωνές, 
χαιδευτικά ονόματα, 
θέρμες,
ανακατεύεστε
κι αναδύεστε ξέχωρες, 
μοναδικές
από λίμνη δροσερή, 
γυναίκες. 

Χέρια και καρποί 
και νύχια,
μαλλιά,
το χρυσαφένιο συρματόπλεγμα
και τα λιτά σας μέλη. 

Βλέμματα απορρημένα,
στην ομίχλη μου  
χαμένα σώματα 
κι αναπνοές
που μακρυά σας έδιωχνα 
για της επιθυμίας σας την χάρη. 

Κι εσύ,
του πρώτου σπασμού μου μάρτυρας
και ψάρι εγώ δίπλα σου,
Κι εσύ,
του τελευταίου ξεγυμνώματός μου
ιέρεια,
στο μωσαικό που στρώνετε 
στο πάτωμά μου
γυναίκες ψηφιδωτές 
πατώ, ανασταίνομαι, πεθαίνω. 

Απόψε πάλι στ´ όνειρό μου
της κυριαρχίας την συνέχεια
επιβεβαιώστε 
σαν να χρειάζεται κάτι παραπάνω
απ´ την ύπαρξή του 
το αυταπόδεικτο. 





Φρουτοπία

Όλη τη μέρα να μεγαλώνω. 
Το βράδυ να ανατρέπομαι.  
Το γερασμένο δεν αφήνεται 
να ωριμάσει. 
Κυλάω την πέτρα 
από το στομάχι 
ίσα με το λάρυγγα. 
Κι άντε πάλι απ´ την αρχή,
κάθε φορά που η βαρύτητα 
ακυρώνει τον αγώνα εντός μου. 



Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017

Χιονάτη

Συγχώρεσέ με αγάπη μου.
Στον έρωτά σου, καθημερινά,
χτίζω τον μύθο μου. 
Με τα μικρά σου χέρια εργαλεία μου,
τις μυρωδιές σου και τα χρώματα. 
Είναι το σώμα σου πεδίο δόξης λαμπρό. 
Τα χρυσά μαλλιά σου σιρίτια και παράσημα. 

Συγχώρεσέ με αγάπη μου,
όσο βρίσκεσαι εν τη βασιλεία σου. 
Πριν τα μάτια μου σε δουν,
πριν τα αφτιά μου σε ακούσουν,
πριν σε προφτάσει η αλήθεια. 
Συγχώρεσέ με πριν το στιλπνό κάτοπτρο
ρωτήσω κι απαντήσει:
Εσύ! Εσύ ο πιο όμορφος του κόσμου!



Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017

Το μήλο

Ο γιατρός γέλασε:
"Όταν αλλάξει δέρμα το παιδί κυρία μου!"
Είναι απίστευτα σκληροί κάποιες φορές. 
Είχε ρωτήσει η μαμά, 
πότε θα γίνει καλά ο γιος της.
Μα το παιδί δεν ήταν φίδι!

Ύστερα μεγάλωσε.  
Βγήκε μια μέρα να πάρει τσιγάρα..
Δηλαδή τι βγήκε; 
Ούτε μέχρι το ασανσέρ δεν πρόλαβε να πάει. 
Είδε το πρόσωπό του στον καθρέφτη του κλωβού. 
Είχε πέσει το δέρμα του. 
Μόνο τα μάτια γυαλίζανε στις κόγχες, υγρά.  
Έκανε ήσυχα μεταβολή. 
Επιτέλους! Θα γινόταν καλά. 
Δεν χρειαζόταν πια τσιγάρα. 
Κάνουν λάθος πολλές φορές κι οι γιατροί. 
Το απρόσωπο παιδί ξαναμπήκε σπίτι. 
Χαρούμενο. 
Αλλά δεν είχε χείλη να γελάσει. 
Εκείνη τον περίμενε μέσα. 
Δεν είχε πρόσωπο ούτε αυτή. 
Κανείς τους δε γέλασε. 
Ύστερα σταμάτησε να την αγαπά. 
Το παιδί ήταν φίδι. 
Η γυναίκα μήλο. 

Κάπνισε ένα τσιγάρο. 
Κανείς κανέναν. 
Σύρθηκε στον κήπο. 
Χωρίσανε.



Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017

Πορτοκάλια

τα πρωινά στο γραφείο βρήκα μια καινούργια ασχολία.
ξεφλουδίζω πορτοκάλια με τα δάχτυλα
και δαγκώνω την ψίχα στο μέσα της φλούδας τους.
ο καρπός δε με νοιάζει
μόνο να γδέρνω το έσω δέρμα τους με τα δόντια μου.

ύστερα μένουν τα ίχνη των δοντιών μου, δρόμοι χαραγμένοι
πάνω στο ακανόνιστα κομμένο σύνορό του
που γίνεται λεπτό, και διάφανο, κι αμιγώς πορτοκαλί.
ο καρπός δε με νοιάζει
μόνο να γδέρνω το έσω δέρμα μου με τα δόντια μου.



Το αντεστραμμένο και το ορθόν

Αυτή ήτον η Ακριβούλα 
η εγγόνα της γρια-Λούκαινας.
Φύκια 'ναι τα στεφάνια της,
κοχύλια τα προικιά της... 
κι η γριά ακόμη μοιρολογά
τα γεννοβόλια της τα παλιά.
Σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό 
τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου.


αντεστραμμένα βήματα.
το παρελθόν επέστρεψε.
τώρα το λένε μέλλον.
τα υπόλοιπα πεθάνανε παλιά.
στραγγισμένες μέρες κυκλώνουν
τα μάτια και τα βήματα.
γεμάτες πίσω οι ώρες.

να κλείσουν επιτέλους οι εκκρεμότητες.
να εκτιμηθεί δεόντως η ακριβή.
να σταματήσει αυτός ο μονότονος αυλός.
να τελειώσει το αρχέγονο μοιρολόι.
να καεί το παλιό.
να σωθεί το νέο.
να πάρει πάλι την σωστή σειρά η ζωή...

ή μήπως θα ήταν έτσι λάθος;



Πρώτο πληθυντικό

να μη μιλάω σε πρώτο πληθυντικό
εντάξει
αμέσως μόλις μου απαντήσεις
πως βιώνονται οι τόσοι θάνατοι
από το ένα φτωχό εγώ

να μην κοιτάω ταινίες με ιππότες
εντάξει
κι από τον μεσαίωνα, αν θέλω κάτι,
να κρατήσω μόνο τη νύχτα
μόνο την αιώνια νύχτα του

να μην ρωτάω για το αίνιγμα
εντάξει
πόσοι τάχα λύσαν το πρόβλημα
του πως αντέχεται το αβάσταχτο ζην;
μόνο η αιώνια νύχτα του




Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2017

Κυτταρικό

Απόπτωση
γι' αυτή τη μαριονέτα
του εαυτού μου,
για μένα λέω,
που
ζει και αναπνέει
κατά παραγγελία,
μα θα φροντίσω...

Αυτός μου λέει 
πως θα με λένε,
και γράφει καθημερινά
την ιστορία μου
κατά το δοκούν,
και με πηγαίνει
εδώ κι εκεί
θέλω δεν θέλω,
μα θα φροντίσω
την μαθημένη απόγνωση...

Απόπτωση φυσικά
για τις κλωστές του
για τα σταυρωτά του ξύλα
με τη σοφία του κυττάρου
να αντιστρέψω 
την δική μου
και την δική του 
ασοφία
να φροντίσω
την μαθημένη απόγνωση
την ψεύτρα 
να ξεμπροστιάσω...

και γαία πυρί μιχθήτω




Περί αισθητικής

τα σώματα μας ξεγέλασαν
οι καμπύλες και τα βάθη τους
οι φωτιές των αγαλμάτων
το φίλντισι κι η πούδρα τους
τα ολομέταξα και τα βελούδα
τα μάτια μας κορόιδεψαν

εκεί που περπατούσαμε
όπως τραγουδούσαν
κάναν το μπάνιο τους
κοιμόταν τον ύπνο τους
τα μάτια και τ' αγάλματα
τα σώματα και τα μάτια
η φαινόμενη τελειότητα
η ασήμαντη λογική
η εξακολουθητική αναζήτηση
της αισθητικής εξάντλησε
τους πόρους μας




Πορτρέτα 2

Νικόλαος Ελευθ. Βασιλάκης - [Το πονηρό]

Πλύνε το πρόσωπο
μισό ποτήρι πλαστικό
λίγο νερό και στα μαλλιά
ίσιωσέ τα,
μήπως ποιος σε βλέπει;
λευκός την άμμο πατάς
αλαφρύς
σκούπισε το πρόσωπο
προσόψι τριμμένο
σ' αυτή τη στενή βάρκα
κρατήσου μη φεύγεις
την ιερή πέτρα
εσύ άγιασες
πάρε την άμμο
σκέπασε
το αθόρυβό σου πέρασμα
το μικρό σου βήμα
το κουλούριασμά σου
το βραδυ
εδώ
πέθανες
την τελική σου επιθυμία
κέρδισες με το κορμί σου



Πορτρέτα 1

Γιάννης Κ. Ιωάννου

βουτάς ένα παξιμάδι
ξεχειλίζει η κούπα
κοιτάς στο παράθυρο
ένα μωβ φόρεμα
φοράει το σώμα σου
δεν έχει στήθος
το πήρε η μάνα σου
στέκεσαι αγέρωχος
στην σκιά του καθρέφτη
την φοράς σιδερωμένη
για τη μετά θάνατον
δικαιώσή της αγωνίας

διασταυρωμένος
φίνα φωνή τρεμάμενη
λέω πως έστω κι έτσι,
μέσω της καίριας
του πληρώματός του άφιξης,
αποκαταστάθηκε η θέση σου
παρίας χρυσός
σ' έναν άθλιο κόσμο
στο κατώφλι του παλιού
διωρόφου
άγνωστος στρατιώτης όχι
σκοπιά ναι
τι ψάχνεις με τα μάτια
τι ζητάς με το στήθος σου;
σκοπιά ναι
κλείσε την πόρτα

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017

Το 31 α'

Ξέφτισε η ζωή εφτά με πέντε.
Βούλγαρη - Σφαγεία, κομματιάστηκε.
Κρεμάστηκαν τα όνειρα στις χειρολαβές.
Τα μάτια στέγνωσαν.
Το βλέμμα έγινε τετράγωνο.

Πρώτα να παραχωρεί τη θέση,
ελπίζοντας,
και γρήγορα να του παραχωρείται
απέλπιδα.
Σώμα απρόσωπο, στριμωγμένο,
αφημένο χειμώνα-καλοκαίρι
στο ματαιωτικό πέρα-δώθε.



Έτερον ουδέν

Τα διπλωμένα του χρόνια
δεν κουβαλάνε τίποτα διδακτικό.
Ίσως μονάχα ένα μικρό εγχειρίδιο δίκοπο,
για το πώς να χαϊδεύεις με ολόκληρο το σώμα
και πώς να χαϊδεύεσαι.

Έτερον ουδέν.

Ζει με αυτάρκεια μέσα στην απόλυτη εξάρτηση.
Όχι ότι δεν του λείπει τάχα
η σάρκα της εκάστοτε φαντασίας του.

"Με την ανοίκεια οικειότητα
των φρεσκοενωμένων κορμιών σας,
με τη μετάληψη θαλασσινών συναγμένων,
με νέων κυμάτων αφρούς,
μπορεί να γνωριστείτε στα βαθιά,
μπορεί και να πετάξετε."
Κάτι τέτοια μεταμεσονύκτια, βαρετά,
στομφάζει στο αόρατο ακροατήριο.

Κι ύστερα, πιο μυστικά, στον εαυτό του...
"Μπορεί όμως και να κολλήσετε
στη λάσπη αυτής της άπειρης απόστασης
μεταξύ δυο ενωμένων σωμάτων."



Το λουλούδι

Ποτίζω επί χρόνια ένα νεκρό λουλούδι,
ένα μπουμπούκι, σ' ένα αυτοσχέδιο βάζο.
Αποχωρίζομαι πτώσεις πετάλων.
Αναπολώ οσμές.
Περιμένω.

Άλλοι μιλούν για τις βραδυφλεγείς ιστορίες εντός τους.
Άλλοι για την άγρια κραυγή του καιρού των ανθρώπων.
Εγώ, που δεν ξέρω τίποτα, δεν τραγουδώ.
Κρατάω μόνο ένα ίσο.
Και ποτίζω επί χρόνια ένα νεκρό λουλούδι.

Ανάβω τακτικά τα καντήλια της προσωπικής μου δυστοπίας.
Σκουπίζω το τριμμένο μάρμαρο και τη μικρή αυλή.
Πευκοβελόνες στο τραγανό μου βήμα.
Βουίσματα αόρατων μελισσών.
Ήσυχα βασιλέματα.
Και μια βουβή καμπάνα ανέγγιχτη χρόνια.

Αλλά εγώ φροντίζω το νεκρό λουλούδι.
Ένα τριαντάφυλλο εκατόφυλλο.
Από αιώνες κομμένο.
Καλά ποτισμένο.
Κρυμμένο σε τόπο ιερό.
Στην άκρη ενός άσχημου χωριού.
Λίγο πιο πριν από το εγκαταλελειμμένο μονοθέσιο σχολείο.
Λίγο μετά από το σπίτι του παπά.

Το τελευταίο απόγευμα του κόσμου
όταν θα πέσει το εκατοστό πέταλο
θα κάνω την εκπρόθεσμη επανάστασή μου.




Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2017

Αριθμός

Όλοι κάνουμε λάθη. 
Κανείς δεν μαθαίνει. 
Απλώς μεγαλώνουμε.
Κι αυτό που έχουμε , 
αυτό που είμαστε,
είναι αυτό. 
Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. 
Ένας αριθμός.

Αυτό που έχουμε
Αυτό που είμαστε
Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. 
Μια επαναλαμβανόμενη διαδοχή.
Κι ο ένας του άλλου κάποιο νούμερο
σε μια σειρά από όμοιες,
όμοια αδιάφορες ιστορίες. 




Τα καινούργια κόλπα

γερνάμε κάθε μέρα,
τώρα που ξεχάσαμε πια να ερωτευόμαστε.
αποχωρούμε πια κάθε μέρα
από όλα.
σε αυτό το παιχνίδι
όλοι χάνουμε.
γερνάμε κάθε μέρα
κι είμαστε πλέον τόσο καινούργιοι
που δεν ξέρουμε να ερωτευόμαστε.
και δεν θα μάθουμε ποτέ.
γιατί γερνάμε πια.
κι είμαστε πολύ μεγάλοι
για καινούργια κόλπα. 


μην πάρεις ταξί. 
γεράσαμε. 
είναι αργά. 


Στη Λ.Π. 



Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017

Το χιόνι

Το πάνλευκο χιόνι
σεντόνι που πέφτει
μαγεύει και λιώνει
βρωμίζει και τρέχει.
Χιόνι ο έρωτας.

Πετράδια στα μάτια
Χρυσά στα μαλλιά
Μετάξια στο δέρμα
Θαμπώνουν φριχτά. 

Το πάναγνο χιόνι
διψάω βαθιά μου,
κι εκείνο όλο λιώνει,
λασπώνει μπροστά μου.
Χιόνι ο έρωτας.

Απάτες κι αστεία 
μισή ευτυχία
Το μαύρο στο άσπρο
Αγία Κωμωδία. 



Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017

Η σπηλιά

έσπρωχνα τις λάσπες με τα πόδια μου
πόδια γυμνά, σκόνες υγρές,
βρωμιές, χέρια λερωμένα,
γόνατα.
αγκάλιαζα την ακηδία σφιχτά
μέχρι που γίναμε ένα και ζεσταθήκαμε
σ' αυτή τη μικρή, την άθλια σπηλιά
που η βροχή πέφτει όλη από μέσα
όλη μέσα μας
συνέχεια

κι όσο κι αν έσπρωχνα μ' όλο το σώμα μου
όσο κι αν λερωνόμουν
αυτή εδώ η τρύπα του σύμπαντος
ακαθάριστη έμενε
και πνιγερή.
μα πού να ξέρω εγώ όταν μπήκα εδώ,
να γλιτώσω τάχα απ' τα θηρία,
πως όλα εδώ μέσα
όλα μέσα της
συνέχεια



Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017

Ναυάγια

Τόσα χέρια αχόρταστα
Τόσα ποιήματα ανερμήνευτα
Τόσα τραγούδια βουβά
Σώματα απλήρωτα επιπλέουν
χιλιάδες
Και λίγα στον βυθό 
βουλιαγμένα
από του έρωτα το έρμα
ερμηνευμένα λίγα
ναυάγια πολύτιμα
τόποι εξερευνήσεων μελλοντικών
τώρα στα ψάρια και τα φύκια
παραδομένα, ήσυχα, γεμάτα
λίγα όμως, τόσο λίγα,
και πού να κρυφτούνε 
όλα τους 
και πού να παίξουνε  
και να χαρούνε 
και ν´ ανθίσουνε 
και πώς να φτάσουνε για όλα,
τα λίγα, αποστεωμένα,
σιωπηλά σκαριά τους;

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016

Συμπερασματικά

"...εις το αλώνι εκείνο του χάρου, 
εις τον κήπον εκείνον της φθοράς..."



Μια ηλιόλουστη μέρα 
θα πάω στο σούπερ-μάρκετ
και θα κρεμαστώ
στο πιο ψηλό ράφι. 

Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016

Περί ύπνου

Σηκώνεται από τον απογευματινό ύπνο
Αργά. Απρόθυμα. 
Κάποτε, ο πατέρας του κοιμόταν ολόκληρο το σαββατοκύριακο
για να ξεγελάει την πείνα του. 

Ύπνος. Παλιός οικογενειακός φίλος. 
Από ποια ένδεια κληρονομιάς τον φυλάει κι αυτόν;
Έχει ψωμί. 
Δεν έχει εαυτό. 

Ανέχεια κι αυτή!


Μόνο τη νύχτα

Σε λίγο, θα ονειρευόμαστε 
την παιδική ηλικία των παιδιών μας. 
Ήδη τα δικά μας νιάτα βουλιάξανε
σε κάποιο, αδιαπέραστο απ´ το φως, βάθος.
Μασάμε ασπιρίνες για να αντέξουμε το γκρι. 
Η πικρόξινη γεύση τους δε μας κακοφαίνεται πια.  
Φοράμε στολίδια για να αντέξουμε το τίποτα. 
Τα χρυσά και οι γυαλάδες τους, ό,τι μας απέμεινε. 

Να μας εξηγήσει κάποιος τώρα!
πώς δεύτερο το δεύτερο κερδίζεται η μέρα. 

Να μας παρηγορήσει κάποιος τώρα!
πώς δεύτερο το δεύτερο καταφέραμε μόνο τη νύχτα. 





Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016

Ελάχιστες Ιστορίες - Η βότκα

Μου είπε την πιο κοινότυπη ιστορία του κόσμου. Μισομεθυσμένος. Μισοκαθιστός στο σκαμπό. Γυρτός στην γυαλιστερή μπάρα. Με μια βότκα σκέτη στο δεξί του χέρι. Και το άλλο κρεμασμένο στον ώμο κουλό. Μ' αυτή την άβολη στάση που κρατούσε το σώμα σε μόνιμη εγρήγορση. Τιμωρούμενο. Να μη βολεύεται πουθενά και να μη ξεκουράζεται ποτέ.  

"Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πως ποτέ δεν αγαπήθηκα ειλικρινώς γι' αυτό που είμαι. Αγαπήθηκα μόνο γι' αυτά που έκανα.  Για εκείνα που μου εκμαιεύτηκαν.  Αυτά που μου έστυψαν από μέσα μου."

Η φωνή του δεν είχε κανένα χρώμα.  Κανένα συναίσθημα. Μιλούσε για τον τραγέλαφο της ζωής του και μιλούσε σα να διαβάζει φωναχτά μια συνταγή μαγειρικής. Ή το δελτίο καιρού.  
"Οπότε δεν έχω ακόμα μια ακριβή εικόνα του ποιος είμαι και τι θέλω. Δεν ξέρω. Δεν είχα ποτέ πραγματικά δικές μου ανάγκες. Ούτε επιθυμίες. Οι περισσότερες συνθλίφτηκαν ή και αντικαταστάθηκαν από άλλες. Ξένες. Έμαθα να θέλω να είμαι καλό παιδί...ενώ δεν είμαι. Έμαθα πως ήμουν κακό παιδί. Ούτε αυτό ήμουν. Έμαθα να ικανοποιώ τους άλλους για να πάρω ικανοποίηση."

Σταμάτησε να πάρει μια ανάσα. Λιγοστός κόσμος στο μπαρ. Καθάρισε ένα φιστίκι Αιγίνης και το έβαλε στο στόμα του βαριεστημένα. Έριξε μια ματιά στον περίγυρο. Εκτός του μπάρμαν, δυο κοπέλες χαχάνιζαν σ' ένα τραπέζι πιο δίπλα. Μόνο εγώ τον άκουγα. Δεν του άρεσε. Το μοναδικό συναίσθημα που είδα στα μάτια του ήταν αυτό. Ήθελε κοινό. Ένιωθα ότι είχε επαναλάβει την ιστορία αυτή χιλιάδες φορές. Στον εαυτό του και σε άλλους πριν από μένα. Μια βαρετή, ασήμαντη ιστορία. Όπως όλες. Και το ήξερε. Το ήξερα κι εγώ. Αφεθήκαμε όμως και οι δυο στο σενάριο. Εκείνος έπρεπε να την επαναλαμβάνει. Κι εγώ να την ακούω.  

"Νιώθω ένοχος όταν απογοητεύω τους άλλους. Λιγότερο ένοχος από όταν απογοητεύω εμένα. Δεν έχω ταυτότητα.  Καταλαβαίνεις;"  Και πριν απαντήσω, "Είμαι πολλοί άνθρωποι μαζί. Για την ακρίβεια δεν είμαι κανένας. Τίποτα. Είμαι το τέρας Φρανκενστάιν. Είμαι κολλημένα κομμάτια αλλότριων επιθυμιών."

Τέλειωσε τη βότκα με μια γενναία γουλιά. Έκλεινε έτσι την πράξη αυτή.  Κι ύστερα δεν μίλησε για κάμποση ώρα. Μας κοίταξα τους δυο για μια στιγμή στον μεγάλο καθρέφτη του μπαρ. Αυτή τη διπλή αντανάκλαση ανάμεσα σε δεκάδες πολύχρωμα μπουκάλια και λαμπάκια που αναβόσβηναν. Σκιές. Φώτα. Περιγράμματα.

- "Άπαντες ηττημένοι. Αυτοί, εσύ, εγώ. Όλοι. Όλοι στο τέλος χάνουμε."  Είπε και σηκώθηκε απότομα σαν σούστα.  
- "Επειδή θα πεθάνουμε;"
- "Επειδή δεν ζήσαμε..."

Ευτυχώς ξεκουμπίστηκε. Δεν θ' άντεχα άλλες κοινοτοπίες. Την τετριμμένη του κατάθλιψη. Τη μιζέρια του.  

Ζήτησα άλλη μια βότκα.  

"Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πως ποτέ δεν αγαπήθηκα ειλικρινώς..."



Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016

Δι' ασήμαντον αφορμήν

- Τι έπαθες;
- Είμαι.

Δι' ασήμαντον αφορμήν.
Υπήρξα.
Ασήμαντος αφορμή.
Υπήρξα. 



Παρ-ερμηνείες

Η εξήγηση είναι απλή.
Ο πόνος είναι μέθοδος.
Εμπέδωση και μνήμη.
Κατοχή.

Κι εγώ θυμάμαι τις ομορφιές του τόπου σου.
Η ευγενική μου φύση ουρλιάζει τις νύχτες σαν το τσακάλι.
Στις παρειές σου τρέφεται.  Στα γόνατά σου ξεχειμωνιάζει.

Κι ύστερα σ' ένα άγονο τοπίο, στεγνό
εκεί όπου όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν πάντα ανοιχτά
ένας γελωτοποιός με πολλές μπάλες στον αέρα,
και δύο στα χέρια,
με τα αστεία ρούχα και τα στολίδια,
γελάει, γελάει, γελάει
υστερικά
και χα, και χα,  και χα,  και χααααααα
κι αόρατα παλαμάκια.

Η εξήγηση είναι απλή.
Ο πόνος είναι τρόπος.



Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016

Τα ασυμμάζευτα

Σ' αυτό το σπίτι το μοναχικό
σε συναντώ συχνά πατέρα.
Στα θραύσματα
των γκρίζων μαλλιών μου
στο νιπτήρα σε ξαναθυμάμαι
σε μια φωτογραφία στα χιόνια
όταν φοράω τα παλιά Rayban
στον καθρέφτη μου
και στα μάτια μου.

Κι όσο γυρίζω και σιγυρίζω
τα μονίμως ακατάσταστατα μέσα
το τσαλακωμένο παντελόνι
το πεταμένο μπουφάν
τα άπλυτα πιάτα,
αυτό το σπίτι το μόνο
μου λέει για τον πανικό σου
και τα σαράντα μας χρόνια.

Θα έρθω κάποιο βράδυ
να σου μιλήσω πατέρα.
Θα βρούμε έναν τρόπο
να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα
ή τέλος πάντων
να αυτοκτονήσουμε
με περισσότερη χάρη.



Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016

Αγρυπνία

Τα βράδια, όταν χωρίζουμε,
χωριζόμαστε πάντα σιωπηλοί.
Άηχες κουβέντες λιγοστές.
Άιντε κι ένα νεύμα.
Ένα σκύψιμο ελαφρύ του κεφαλιού.
Κάτι σαν αντίο ντροπαλό.
Ποτέ περισσότερα.
Ύστερα η πόρτα κλείνει βιαστική.

Τα βράδια, όταν χωρίζουμε,
κανένα άγγιγμα δε μας αγγίζει.
Ό,τι ενώθηκε κι ό,τι αγγίχτηκε
είναι πια πίσω μας
και λουφάζει σαν τρομαγμένο θηρίο.
Ακούμε την καρδιά του
αλαφιασμένη, ασθμαίνουσα,
καθώς η πόρτα κλείνει βιαστική.

Τα βράδια, όταν χωρίζουμε,
ό,τι προηγήθηκε ξεχνιέται.
Ο ένας βουλιάζει σε ύπνο ανόνειρο.
Ο άλλος κατέρχεται
εφτά πατώματα ατέλειωτα, παλιά.
Σ' ένα ανάστροφο λαγούμι,
στην κοιμισμένη πόλη
ανοίγει μια πόρτα και βγαίνει.



Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2016

Εγχειρίδιο χρήσης

Γερνάμε, Ξένια.
Χάνουμε το παιχνίδι.
Γινόμαστε σκουριασμένες μηχανές
που δεν μπόρεσαν να αλλάξουν μια βίδα τους.
Οι κύκλοι μας πια αηδιαστικά όμοιοι.

Γερνάμε πάνω στην ίδια γραμμή
Τα αίματά μας μολύνονται παραπάνω.
Τα σώματά μας αποκαλύπτονται περισσότερο
και μας απογοητεύουν
στην επιφάνεια μια απόλυτα κυκλικής ανωμαλίας.

Γερνάμε ακατάπαυστα.
Παρασύρουμε, εκθέτουμε, λεηλατούμε
εαυτούς κι αλλήλους σκοτώνουμε με κάθε μέσο.
Σε ένα μόνο είμαστε καλοί.
Ακολουθούμε την μανιά τόσο πιστά, τόσο τυφλά.
Με τις οδηγίες, τις νουθεσίες και τους κανόνες της.
Κι ας μας ξεγέλασε η μαυροφορεμένη,
άκου να δεις,
κάτι ήξερε η σοφία της.
Για έναν σκοπό ήρθαμε εδώ και τίποτ' άλλο.
Για να παρακμάσουμε, Ξένια μου.




Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016

Βάτος

Υπάρχει ένας τρόπος
να κρατάω
το φως στους δρόμους αναμμένο πάντα
να φοβάμαι
ακόμα στα σκοτεινά στενά
Υπάρχει ένας τρόπος
Αυτοπυρπολούμαι καθημερινά κι αδιαλείπτως
και περπατώ καιόμενος
Είναι ταλαιπωρία αυτό αν το σκεφτείς
τουλάχιστον όμως βλέπεις που πατάς

τα τραγούδια
από τα δεκαπέντε μου με φάγανε
οι στίχοι τους
με τρίψαν σαν τραχιά γυαλόχαρτα
έγινε λεπτή η ψυχή και δεν αντέχει πια τίποτα
διαφάνεψε

οι λέξεις
ένας αποκαλυπτικός μανδύας συγκάλυψης
που τον φοράω κάθε μέρα στους ώμους μου
κι όταν σας βλέπω τον περνάω στο κεφάλι
Δεν κρύβω βέβαια αινίγματα στα μανίκια μου
μόνο προσεκτικά χαραγμένα αλλεπάλληλα "γιατί"
στους πήχες των χεριών μου
που τα αφήνω να χάσκουν χωρίς ράμματα

και οι ρίζες μου
στουπιά βουτηγμένα στην βενζίνη
φιτίλια κι άκρες βραδυφλεγών υλικών
μια βάτος που περπατά


Υπάρχουν τρόποι πολλοί να καείς
Εμένα με διάλεξε ένας αργός



Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016

Θεολογικό

τι να κάνω;
έχω το διάολο μέσα μου.
με τραβάει απ' τα μαλλιά εδώ κι εκεί
και κυρίως εκεί που ξέρω
και που ξέρει πως θα συντρίβομαι...
είναι τόσο κακός που πολλές φορές
τον συγχέω με τον θεό.

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016

Τα πιρουνάκια

Στην οικογένειά μας είμαστε όλοι ευγενικοί κι αγαπημένοι.
Πάντα τρώμε μαζί τα Κυριακάτικα μεσημέρια.
Μετά το καθιερωμένο ψητό, ή τα ψάρια,
ολοκληρώνουμε το γεύμα μας με τις καρδιές μας.
Μοιραζόμαστε αυτά τα ωραία πιρουνάκια του γλυκού από το Solingen
και τσιμπολογάμε ηδονικά ο ένας τον άλλο.
Είναι 18/10 ασήμι κι έχουν μια περίτεχνη επίστρωση χρυσού στην ράχη τους.
Έχουν τρία χέρια, τα δύο απλωμένα σαν σε δέηση προς κάποιον αρχαίο θεό των Ατζέκων,
με ομοιόμορφα φαγωμένες τις έσω άκρες τους.
Το μεσαίο, οξύ και αμετακίνητο, φαλλικά αυστηρό, είναι συνήθως πιο σιωπηλό.
Θα έλεγε κανείς πως με μια πρώτη ματιά,
τα εξωτερικά κάνουν όλη την δουλειά,
σκίζοντας την σάρκα με τις ευφυείς άκρες τους.
Όμως εμένα δε με ξεγελάνε τέτοια τραύματα επιπόλαια.
Είναι αυτό το ήσυχο, το απόλυτο, το ευθυτενές,  που μας αποτελειώνει.

Στο τέλος, μια φωτογραφική στημένη σε έναν τρίποδα απαθανατίζει την σκηνή.
Κοιτάμε όλοι,  χαρούμενοι και αποχαυνωμένοι από το φαγοπότι, το μάτι της
και περιμένουμε ν' αστράψει η επιβεβαίωση πως άλλο ένα γεύμα στέφθηκε με επιτυχία.
Η κοκκινωπή Polaroid όμως δεν δείχνει αυτό ακριβώς.



Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016

Η καρέκλα δίπλα

Γυρίζω πολλές φορές στην άδεια καρέκλα δίπλα μου
αγκαλιάζω την πλάτη της τρυφερά και σου λέω σ' αγαπώ
Είναι χρόνια πολλά που λείπεις κι έσβησε το πρόσωπό σου πια
ο χρόνος όμως είναι τόσο καλός μαζί σου, σ' αθανάτισε
Μαζί του φτιάξαμε ένα ολόχρυσο ομοίωμά σου και τ' αγαπούμε
περισσότερο την ώρα που ακούμε μια όμορφη μουσική
περισσότερο την ώρα που πίνουμε ένα κρασί στυφό
περισσότερο, και θέλω να αγκαλιάσω τους ώμους σου
περισσότερο, να σου πω πόσο ροζ νιώθω και πόσο ανάλαφρος,
περισσότερο σαν πούπουλο παρά σαν άνθρωπος φτηνός
Κι όλα αυτά επειδή σ' αγαπώ, ή έστω περίπου αγαπώ ίσως
εσένα, ή το ομοίωμα που αγκαλιάζω στην άδεια καρέκλα
δίπλα μου.