Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017

Το στομάχι

Ζει όλη τη μισή ζωή της
στο στομάχι της.
Μεγαλώνει κ μικραίνει,
σφίγγεται και μπλέκεται κουβάρι,
γεμίζει κι αδειάζει,
μα κυρίως,
κουβαλά
την πέτρα της.



Ο τελευταίος

Η αγάπη ήταν σύμπτωμα
παιδικής αρρώστιας 
που δεν πέρασε. 
Σαστισμένος κι αμήχανος
στη μέση της μέρας 
κάτω από έναν ξεγυμνωτικό ήλιο
παραμιλούσε:
Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «ένα χρόνο μετά»,
εγώ θα λέω πάντοτε «πριν ένα χρόνο». 

Τα πουλιά και τ´ αυτοκίνητα 
οι άσπρες λωρίδες στους δρόμους,
τα σκληρά προφίλ των πολυκατοικιών, 
όλα τον κοιτούσαν 
σαν κάτι που μένει 
ενώ όλα φεύγουν, 
και διαλύονται στο φως. 

Πέρασαν σαν τυφώνας
πίσω από την πλάτη του 
με σκόνη, πάταγο, μανία
ως που έμεινε σε τοπίο κατάλευκο
αποστεωμένο, ουδέτερο. 
Εκεί βρήκε τον τελευταίο του καθρέφτη.  



Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017

Ο Τζο

Ο Τζο περνούσε τα βράδια του στο μπαρ,
την άλλη φυλακή του
Εκεί αναρωτιόνταν
ποιος θάνατος θα τον προλάβει πρώτος

Ο Τζο ήταν κοινός εγκληματίας
Αλλά ο Τζο δεν ήταν ένας κοινός εγκληματίας
Ο Τζο ήταν ένα πείραμα
Είπε ο επιστήμονας:
Ο Τζο θα ´χει συνείδηση και θα ´ναι ασυνείδητος
Ο Τζο βαφτίστηκε Ιανός
κι έγινε ένα αδίστακτο, καλοσυνάτο ανθρωπάκι

Γεννήθηκε μεγάλος
κι ονειρεύτηκε να γίνει μικρός όταν μεγαλώσει
Ο Τζο έζησε κρίνοντας και παρατηρώντας
αντί να ζήσει κάνοντας το απλούστερο:
Να ζήσει.

Ο Τζο κρεμάστηκε τριών χρονών
από τα σύρματα που άπλωνε τα ρούχα
η μητέρα του 
(καταγράφηκε στα χρονικά ως η πρώτη αυτοκτονία ανηλίκου)
στον πέμπτο όροφο του παλιού διαμερίσματος της προίκας της,
κι η προίκα του, μια εγκληματική ύπαρξη,
εφ΄όρου ζωής αβίωτης


Ο Τζο στα πενήντα του χρόνια
περνούσε τα βράδια του στο μπαρ
Εκεί αναρωτιόνταν πως, παρά τον θάνατό του,
κατάφερε να γίνει ένα ευαίσθητο, αλκοολικό καθίκι.



Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017

Μέλι

Δε μένει τίποτα.
Το ευγενικό μέλι τελείωσε χτες.
Το πρόσκαιρο θαύμα ξεχάστηκε.
Αδιόρατες αισθήσεις στο σπίτι με τα κλειστά παράθυρα.
Παρηκμασμένες μνήμες.
Χοάνη αχόρταγη η επόμενη μέρα ρούφηξε το βροτό.

Που είσαι στα βρώμικα σεντόνια;
Που είσαι στην φωτογραφία στον κήπο;
Που είσαι στις βαρετές διαδοχές στολίδι;

Αγωνίζομαι αλλάζοντας ρούχα.
Κόβω τα μαλλιά μου.
Ξεπλένω τα μάτια μου.
Καίω τα πόδια μου.
Σήμερα θα στρέψω και την καρέκλα να κοιτάζει αλλού
και τίποτα δεν θα είναι αρκετό.



Το μαντέμι

Για να περνάει η κρύα νύχτα
ρίχνω συχνά το σώμα προσάναμμα
στο σκληρό μαντέμι της.


Όταν καώ καλά, ανοίγω
ένα μικρό φινιστρίνι
κάτω απ´ την ξιφοειδή απόφυση.
Ξεχύνονται τότε τα καμμένα μάτια,
τα υπόλοιπα συντρίμμια,
και το έρμα μου όλο.
Το καμένο σώμα
γίνεται στάχτη ελαφριά κι απογειώνεται,
επιτέλους, εξαντλημένο.
Ξεκουμπώνω και στο πίσω της πλάτης
έναν μπερντέ τάχα επικαλυπτικό,
διάβροχο όμως και φτηνό.
Φυσάει στο διαμπερές του
κι όλα τα μέσα ξεκουράζονται για λίγο.

Έχω κι ένα μύλο στο στομάχι μου
που με αλέθει χίλια χρόνια.
Στάχτη κι αυτός!
Απαλλαγμένο απ´ το ασήκωτο βάρος του
το άβουλο σώμα,
παίρνει τη θέση του
στον εκάστοτε ουρανό,
για να λάμψει την ανακούφιση
πιο διακριτικά κι από αναβόσβημα
άστρου νεκρού.
Ακούγεται εκείνο το παρατεταμένο «ααααχ»
σαν τέλος παραμυθιού,
και σαν «ζήσαν αυτοί καλά».

Μέχρι όμως να ‘ρθει εκείνη η ώρα,
μέχρι να παραδοθεί το θλιμμένο σώμα,
πόσες μάχες δίνονται και χάνονται
κάτω απ´ το πολύχρωμο πολυτετραγωνισμένο δέρμα του;!
Στρίβεται, τρίζει, ανεβοκατεβαίνει,
αναδιατάσσει τα χρωματιστά του καρώ,
μήπως και βολευτεί
το κατάμαυρο, στερεογραφικό εσωτερικό.
Τυλίγεται και ξετυλίγεται τον ιδρώτα του.
Συστρέφεται γύρω από μια βέργα της μιας ίντσας
στερεωμένη στο πάτωμα και το ταβάνι.
Συσπάται, κουλουριάζεται, τεντώνεται, στριφογυρίζει
στο Προκρούστειο κρεβάτι του,
για να κερδίσει μια σταλιά Κυριακάτικου ύπνου,
με αντάλλαγμα πότε ένα πόδι, πότε ένα χέρι, πότε μια φωνή.
Όμως εγώ βρήκα το κόλπο.


Για να περνάει η κρύα νύχτα
ρίχνω συχνά το σώμα προσάναμμα
στο σκληρό μαντέμι της.



Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

Αναχρονισμός

Κάποτε το πρόσωπό σου δε με τρόμαζε
Στο ανέστιο μέλλον μας σκαρφαλωμένα
όλα γυαλίσαν το σκοτάδι σκορπώντας
Σε μια φτηνή στιγμή θεμελίωσα
τα μικρά γόνατά μου
για να ελεώ σε κάθε βήμα μου
τον ζητιάνο χρόνο
απ´ το υστέρημά μου.

Απ´ το υστέρημά μου σ´ έφτιαξα κι εσένα
κι απ´ τ´ ακριβότερα υλικά της φαντασίας μου
να ´χεις κεφάλι από χρυσό
να ´ναι τα πόδια σου αρχαία
να έχεις δάχτυλα ασύγκριτα
να είναι οι μέρες σου πολλαπλάσιες.
Όλα σου τα ´δωσα ο Θεός.

Κι ως που να στρέψω το κεφάλι μου
στην τυπική ημέρα,
απώλεσες παράδεισο,
την χάρη,
και του αστήριχτου ονείρου
την μητέρα κεντρομόλο.
Έπαψε πια
το πρόσωπό σου
να μη με τρομάζει
περνώ τις μέρες μου
αποστρέφοντας
το ασυλλόγιστο βλέμμα.



Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

Μακαρόνια

Φοβάμαι τις λήξεις στο σούπερ μάρκετ
Τα πακέτα μακαρόνια,
τις τρομακτικές κονσέρβες,
τις συσκευασμένες πενταετίες τους
Όλα μου λένε πόσο γρήγορα θα λήξω κι εγώ.






Προγονικό

Μείνανε αγκαλιασμένοι σφιχτά
πάνω σε στρώμα από άχυρο
σαράντα-τόσα χρόνια
Αναζήτησαν άλλα πόσα τον πόνο
ώστε να μπορούν ν´ αγαπιούνται
κι ούτε κοιμόταν, ούτε αγαπιόνταν
Πλαστικοποιημένοι μιλούσαν,
μάλωναν, εχθρεύονταν
την πλαστική αγάπη τους
Πολυμερίστηκαν τα χρόνια
στα χέρια, η έχθρα ξέφτισε
όπως τα νιάτα τους.
Τώρα ενώθηκαν τα κορμιά,
μα τι να το κάνεις; Ζωή·
ήταν κι έφυγε, πάει.



Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ασιτία

Έχουμε αφήσει θραύσματα,
ο ένας για τον άλλο,
σκορπισμένα σ´ όλο τον κόσμο.
Μαζεύουμε στα μοναχικά μας ταξίδια
παλιές φωτογραφίες,
λέξεις σε μηνύματα,
αποχρώσεις φωνών,
εκκρεμείς ακόμα λαχτάρες,
αποχτενίδια,
ασπρόμαυρες θρυμματισμένες εικόνες,
κυρίως μίλια χιλιάδες αποστάσεων αγεφύρωτων
βήματα αζευγάρωτα μαζεύουμε.
Πηγαίνουμε και προσκυνούμε ασυγχρόνιστοι
σ´ αυτούς τους ιερούς τόπους
Πίνουμε δυνατά κοκτέιλς δίπλα σε αστικά ποτάμια
κυλάει ο χρόνος
οι πόλεις διαλύονται η μια μες την άλλη
δυνατά κοκτέιλς
τα ρομποτικά βήματά μας
τα χορευτικά βήματά μας
αποκλείνοντα
Όμως
Τα ψίχουλα αυτά τα σκορπισμένα
στα φαρδιά πεζοδρόμια της Champs-Élysées,
στις πολυτελείς όχθες του Ρήνου,
στις παλλόμενες βιτρίνες της Regent,
στα κενά μεταξύ των τελειών και των κεφαλαίων στα ποίηματα,
αρκούν καμιά φορά να χορταίνουν την υποσιτισμένη ζωή μας.



Η σακούλα

Θα έρθω μια μέρα
στο σουπερμάρκετ που δουλεύεις
Θα έρθω
να αγοράσω φρυγανιές και σαμπουάν
Θα σε κοιτάζω
από τα μακρυνά ράφια
Από τους αντικατοπτρισμούς των ψυγείων με τα γάλατα
Θα είναι
το δέρμα σου λευκό
τα μαλλιά σου κόκκινα
θα καίγονται
οι λεπτές σακούλες και τα χαρτονομίσματα
θα θροίζουν ακατάπαυστα

Λέω μια απ´ αυτές τις μέρες
να παραφυλάξω
Θα κλείσεις με τα κλειδιά σου
θα πάρεις τον ιδρώτα σου
στην φτηνή σακούλα του Βασιλόπουλου.
Θα στρίψεις στον κεντρικό και θα χαθείς.



Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2017

Αίθουσα αναμονής

Είναι
τα χείλη σου κρεμασμένα 
στα κλειστά παράθυρα της παρακείμενης κεραμοποιίας.
Χρόνια αθόρυβη, χωμάτινη, επιβλητική, ακίνητη.
Πουλιά φωλιάζουν στα σπλάχνα της.
Αλητάκια σπάνε με πέτρες τα παράθυρα.
Σκόνη ξαπλώνει στη σκόνη της.
Μάτια αδιάκριτα την τρυγούν.

Είσαι
μια αίθουσα αναμονής προσωπική
στο αεροδρόμιο σε προσπερνώ
σαν να μην είσαι
για μένα
παίρνω τα λόγια μου και
τα σπάω σε άγνωστες
λέξεις
Να μπορούσα να σταματήσω να μιλώ
για τα ολόπικρα χείλη σου
με τις άπειρες πτυχές τους
λέω
και συνεχίζω να γράφω.



Το μηδέν

Έτσι λοιπόν μου είπε ένα βράδυ
την αλήθεια της μέδουσας
κι εγώ την πίστεψα ως το τέλος.
Μ´ αυτή την αλήθεια
έφτασα
ως την ηλικία που οι άνθρωποι
καταπίνουν τα χάπια τους
χωρίς νερό.

Κρατάω στα χέρια μου και κοιτώ
την επίμονη φωτογραφία.
Τα τεράστια πενθούντα μάτια της
είναι νησιά
και γύρω μια μαύρη θάλασσα
πτυχωμένη,
πλαισιώνει τη βουβή θλίψη.

Αύριο πάλι θα αναφερθούν οι φαντάροι
πίσω απ´ τον παλιό μαντρότοιχο
Πάλι θα τρέξει το σκυλί στον δρόμο
Θα ανάψουν και θα σβήσουν φώτα,
μηχανές, σώματα.

Αύριο και όλα τα αύριο ένα πορτρέτο στρογγυλό.
Θα επιμείνει κόκκινο, άσπρο και μαύρο
σαν μια ρουλέτα απειλητική
και γοητευτική
όπου κερδίζει πάντα το μηδέν.



Άνθρωπος στη γέφυρα

στην αγαπημένη μνήμη του Φ.


Ένας άνθρωπος μέτρησε μια γέφυρα
με το μπόι του.
Τον αποχαιρέτησαν οι φίλοι του,
ψηλός ήταν, είπανε,
είπανε και πάει.
Ένωσε δυο όχθες τραγικές
τον πέρα με τον δώθε θάνατο,
έσκισε στη μέση το ποτάμι, το
έσκισε και πάει.



Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου 2017

Το σακάκι

Το βράδυ ονειρεύτηκα πως φορούσα ένα μεγάλο σακάκι
Περίσσευαν τα μανίκια και οι ώμοι
Περίσσευαν οι πλάτες και το μάκρος του
Έπλεε το μικρό μου σώμα στο επικίνδυνο ρούχο
Φούσκωνα, φούσκωνα, απλωνόμουν να γεμίσω
τον άπλετο χώρο μέσα του αλλά φευ
Ήμουν μικρός κι αυτό αμείλικτα μεγάλο
Κι έμενα έτσι κωμικός να κοιτάζομαι στον μεγάλο καθρέφτη
και να κουνάω πέρα δώθε τα αόρατα χέρια μου
Έστεκε ακίνητο το σακάκι κι εγώ σ' αυτό
μια αδιόρατη γραμμή, ισχνή ανάμεσα στα πέτα του
κι ένα κεφάλι αγκαθωτό, σχεδόν χωρίς σώμα.



Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2017

Περί πυκνότητας

Οι άνθρωποι συνηθίζουν τα ξένα σώματα.
Ναι. Τα συνηθίζουν.
Έρχεται και πυκνώνει η επιθυμία στον χώρο έξω απ´ τον χώρο τους.
Σωματοποιείται η εαυτώ αγάπη στο εξώσωμα.
Κι ύστερα χάνονται.
Αραιώνουν.
Κι ο σημαντικός ένας,
ο σημαντικός άλλος,
χάνεται στο μεγάλο πλήθος.



Ο χώρος

Έχω ένα προσωπικό σύμπαν φαντασιώσεων
σκοτεινό και στενόχωρο.
Ταξιδεύω με μεγάλη ταχύτητα προς κάθε κατεύθυνσή του.
Γνωρίζω τα στενά όριά του με το σώμα μου
και εξαϋλώνομαι.

Κελί ένα επί δύο όμοιο με τον βηματισμό μου
ενώ στροβιλίζομαι ψάχνοντας μια επόμενη νέα συγκίνηση
σ´ αυτό το απείρωμα των οικειοτήτων.

Στον άπλετο χώρο μέσα του,
τον διαρκώς έσω επεκτεινόμενο
τον αενάως συμπυκνούμενο
τον απολύτως γνωστό
ψάχνω την άγνωστη σπιθαμή.



Περί μέλλοντος

Αγάπησε τις τελειωμένες ιστορίες
Την απουσία μέλλοντος χρόνου
Την ασφάλεια της δεδομένης φθοράς
Έτσι περπάτησε. Ηττημένος.
Μ´ έναν σπασμένο ώμο στις πλάτες.
Μ´ ένα ελλειπτικό ημερολόγιο στις τσέπες.
Με κάτι σκληρά παπούτσια με σόλα σπασμένων γυαλιών στα πόδια του.

Το εφιαλτικό σενάριο της ευτυχίας,
ή κάποιας στοιχειωδώς καλής ζωής,
τοτέμ στη μέση της αυλής
και γύρω του χόρευε απελπισμένους χορούς της ξηρασίας.

Ξέχασε ανάγνωση και αργότερα τη γραφή
και μίκρυνε και αγρίεψε 
και χάθηκε σε μια θάλασσα παγωμένη
όπου ταξίδεψε έναν κόσμο παλιό
πολλές ξέγνοιαστες φορές.



Πέμπτη 24 Αυγούστου 2017

Σκάλα

ονειρεύτηκα μια σκάλα
-κλίμακα αδιέξοδη-
λαχτάρισαν τα μάτια μου
μια πόρτα να δρασκελίσουν
να περάσουν ένα σύνορο
μια αυλή κρυφή να τρέξουν
κάτι σαν όριο να διαρρήξουν
μια λιμοκτόνα πόλη, ανυπεράσπιστη να αλώσουν ηρωικά ή
έστω να ταράξουν μια σιωπή εύθραυστη φευ

Όλες οι σκάλες τοίχοι
Όλα τα βήματα ακίνητα
Όλες οι πόλεις νεκρές
Όλες οι σιωπές μιλημένες
Όλες οι προσπάθειες των Τρώων
Έμεινα στόχος ακίνητος πυροβόλησα

Δευτέρα 21 Αυγούστου 2017

Το παλιό ποίημα

Μου διάβασες το παλιό ποίημα
Εκείνο που κάποτε έπεσε μέσα σου
σαν σταγόνα σε ξερό χώμα

Τα πλημμυρισμένα δάχτυλα
τα ακριβά σου μάτια
Μου διάβασες εκείνο το παλιό ποίημα
σαν να μου έλεγες
αυτά είναι τα μάτια μου
αυτά είναι τα χέρια μου
πάρε τα

Τότε καθισμένη μαλακά δίπλα μου
τώρα ασφαλώς μακρυά
μου διάβασες εκείνο το παλιό ποίημα
για κάτι φιλιά παλιά
σταγόνες και χώματα και λάσπες
μάτια, χέρια, και γκρεμίσματα



Παρασκευή 18 Αυγούστου 2017

Έρημη χώρα

χάθηκα μέσα στους άλλους
μέσα στις λέξεις τους
διαλύθηκα
τέλειωσε η άνοιξη
τελειώνει και το καλοκαίρι
κι εγώ δεν έμαθα να περπατώ
μόνο σέρνομαι
καθόλου αυθεντικά
προς τον βαρύ μου χειμώνα

χαράμι το κρασί και το νερό μου
τόσο νερό
κι εγώ να πάω διψασμένος
τόση στεριά κι εγώ να πνιγώ

κυματιστές μου προσδοκίες
στο βυθό σας κρατήθηκα
απ´ τα μαλλιά
κι εκεί περιφέρθηκα άσκοπα
σε έρημη χώρα
μονόχρωμη και άηχη


Πέμπτη 10 Αυγούστου 2017

Τα παιδιά

Κι εγώ, μη νομίζεις, παιδί της ελεημοσύνης είμαι.
Πήρα ό,τι μου δώσαν,
ό,τι περίσσευε,
και μ' αυτό πορεύομαι.
Τρώω, πίνω, κοιμάμαι, ανασαίνω την ελεημοσύνη τους.
Κι απ' τα μεγάλα μανίκια μου
κι απ' τα μικρά παπούτσια
σκουπίζω τα μάτια μου
και σκουντουφλάω εδώ κι εκεί.

Έμαθα όμως να πορεύομαι με τα λίγα
σ' αυτή την ανάπηρη πορεία προς τα πάντα.

Κι έτσι κι εγώ, μέσα από ευφάνταστο κύκλο αποφυγής,
πέτυχα να κληροδοτήσω την ελεημοσύνη
και την αποτυχημένη γενναιότητα.
Φόρτωσα στο παιδί τη μισή μου έλλειψη
κράτησα για μένα την υπόλοιπη.
Τρώει, πίνει, κοιμάται, ανασαίνει την ελεημοσύνη μου.
Κι απ' τα μικρά της χέρια
κι απ' τα μικρά της πόδια
σκουπίζω τα μάτια μου
και σκουντουφλάω εδώ κι εκεί.

Έμαθε κι αυτή να πορεύεται με τα λίγα
σ' αυτή την ανάπηρη πορεία προς τα πάντα.

Τι να συγχωρέσεις, κι από ποιον να συγχωρεθείς.



Το μισό κορίτσι

Είδε το μισό κορίτσι να αναδύεται με δόξα και φρίκη
τ' άλλο μισό κομμένο σαν χαρτί
απ' το ολόκληρο φεγγάρι κι απ΄ τ' ανοιχτό παράθυρο.
Κι οι σκιές ζητούσαν μερίδιο.

Είδε το μισό κορίτσι να χάνεται στη νύχτα με χάρη
τ' άλλο μισό καρφωμένο στο κρεβάτι
με τα σχοινιά του Προκρούστη στεφανωμένο.
Το ιδανικό, ήθελε κομμάτι κι αυτό.

Ήταν κι αυτός εκεί.  Αλλά δεν είδε κανέναν άλλο.

Παρασκευή 4 Αυγούστου 2017

Περί Άδου

Η Ναυσικά. Το Ιερό Δισκοπότηρο των γυναικών. Είχε στα πόδια την δροσιά της θάλασσας. Στα μαλλιά τον αλμυρό της αέρα. Τα ξανθά χρώματα του καλοκαιριού στο σώμα. Σαπούνι ανέδυαν οι πόροι της. Το φιλί της, κρασί Σαντορινιό. Κι όταν την άκουγες έλεγες πως έτσι τραγουδούν οι σειρήνες!

Τα πόδια της τα έκοψα μ’ έναν μικρό μπαλτά ακονισμένο. Έκαψα τα μαλλιά της με οινόπνευμα και σπίρτο. Πήρε και σκούριασε το σώμα της σαν φύλλο φθινοπωρινό. Πίκρανε η γεύση της και το στόμα της έγινε αλκαλικό. Μύρισε θειάφι και θάνατο. Το φιλί της ξίδι και χολή. Κι όταν της ψαλίδισα τις χορδές με το χρυσό μου ψαλίδι, δεν ξαναμίλησε πια.

Εγώ δεν είμαι ο Οδυσσέας αγάπη μου. Είμαι ο Άδης, κι έτσι αγαπώ.


Τετάρτη 2 Αυγούστου 2017

Το ταβάνι

Το ταβάνι έβρεχε όλο το βράδυ
Σε αργυρή λεκάνη έλουζες τα μαλλιά σου
Το χρυσό λέρωνε τη λεκάνη
Χτυπούσε ρυθμικά τα μέταλλά της
Σκυμμένη όλη νύχτα έψαχνες στα χρυσά νερά
Μέσα στα βρεγμένα δάση και τις στάχτες
Ανάμεσα στα γράμματα που φλέγονταν
Έψαχνες για την άσβεστη λέξη

Τα παιδιά σου μεγάλωναν στ' όνειρο
Ή ήσουν ξανθό παιδί μαλαματένιο
Έξω από το σπίτι που καίγονταν
Κάτω απ' τη βαριά βροχή
Μέσα στο πυκνό δάσος με τα πράσινα
Και τα κρυμμένα γράμματα
Που προσπαθείς να διαβάσεις από τότε
Ποιοι μεγάλωσαν και ποιοι μείναν;

Το ταβάνι κατέβηκε, κατέβηκε, κατέβηκε
Με το ένα πόδι σου στην αποβάθρα
Με το άλλο πόδι σου στο πρώτο σκαλί του
Αγκάλιαζες το φλεγόμενο τραίνο
Και χωριζόσουν σε αργή κίνηση
Στη μέση σου.  Στη μέση του πλάνου
Όλα σε αργή κίνηση και το σφύριγμα αργό
Θα σου κρατήσουμε λίγη ζωή σε εκκρεμότητα




Ο γάντζος

Η αγάπη ένας γάντζος.
Ένα αγκίστρι ακονισμένο
στην αόρατη πετονιά.
Να φεύγεις
και να σου σκίζει το δέρμα.



Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Ένας άνθρωπος

Ένας άνθρωπος στάθηκε όρθιος.
Με τα χέρια δεμένα.
Πίσω από την πλάτη του.
Με την πλάτη του γυρτή.
Περιστοιχισμένος από όλους μας.
Είπε: Να! Αυτή ήταν η ζωή μου.
Κάτι ψιθύρισε. Κάτι φώναξε.
Κύκλωσε το κέντρο του.
Εμείς τον κοιτάξαμε.
Κάτω από ψηλά πλατάνια.
Πάνω από δροσιές.
Ένας άνθρωπος όρθιος.
Καμπουριαστός.
Ασπρομάλλης.
Με τα αδύνατα πόδια του γυμνά.
Με τα αδύνατα χέρια του δεμένα.
Ένας άνθρωπος γυμνός.
Αναστέναξε.



Τρίτη 18 Ιουλίου 2017

Ελάχιστες Ιστορίες - Η μονωτική

Μια μέρα πήρε κι έδεσε όλο του το κορμί με μαύρη μονωτική ταινία. Όχι από τις φτηνές. Έψαξε την καλύτερη. Την πιο ανθεκτική. Του άρεσε, έτσι κι αλλιώς, να ξοδεύει τις ώρες του στο Praktiker. Ανάμεσα σε βίδες και τρυπάνια. Σε ρητίνες, κονιάματα και εργαλεία. Βρήκε την πιο δυνατή. Την διάλεξε τεστάροντας διάφορες σε σημεία του σώματός του. Τις μεγάλες του γάμπες. Τα μπράτσα του. Μέρη τα οποία μπορούσε να σφίξει και να τεντώσει ώστε οι αδύναμες ταινίες να απορριφθούν.  Η ταμίας κοιτούσε απορημένη το καλαθάκι με τις ταινίες. "Τι θα τυλίξετε με όλες αυτές;" τον ρώτησε γελαστή.  

Την ημέρα εκείνη ξύπνησε ιδιαίτερα ανάλαφρος, νωρίς το πρωί. Ξύρισε όλο του το σώμα και το κεφάλι, κι έκανε ένα καυτό μπάνιο με το αγαπημένο του αφρόλουτρο. Μύρισε ολόκληρος βανίλια και κανέλα. Ετοίμασε ένα γενναίο πρωινό. Αυγά μάτια με λίγο προσούτο. Φρεσκοστυμένο χυμό πορτοκάλι. Πεπόνι. Έπιασε τον εαυτό του να σιγοσφυρίζει ένα παλιό τραγούδι πίνοντας τον καφέ του. Κοίταξε την ακούραστη πόλη που βούιζε στα πόδια του. Ήταν φρέσκια η μέρα. Δροσερή από τον χτεσινό βαρδάρη. Τραγανή και γυάλινη. Έβλεπε μέχρι πέρα τον Όλυμπο.

Ξεκίνησε από τα δάχτυλα των ποδιών του. Κάλυψε επιμελώς τις μικρές πτυχές ανάμεσά τους. Μετά ανέβηκε προς τα πάνω. Πόδια. Αστράγαλοι. Γάμπες. Γόνατα. Οι ταινίες τέλειωναν η μία μετά την άλλη. Μια σκέψη του πέρασε από το μυαλό και τον κλόνισε για λίγο. Αν είχε υπολογίσει σωστά ώστε να καλυφθεί ολόκληρο το σώμα του. Η μισογεμάτη ακόμα σακούλα δίπλα του τον καθησύχασε. Ωστόσο μικρές σταγόνες ιδρώτα είχαν ήδη καλύψει το κεφάλι και τον λαιμό του. Τις μασχάλες και το στέρνο. Σκουπίστηκε προσεκτικά με τις καλές του πετσέτες. Αχρησιμοποίητες χρόνια. Τις κρατούσε για μια καλή περίσταση. Η αλήθεια, δεν μπορούσε ως τότε να φανταστεί ποια θα ήταν κατάλληλη περίσταση για χρήση των καινούργιων πετσετών. Και να που τελικά είχε βρει μια τέτοια.

Κοιτούσε να κάνει ακιρβή δουλειά. Να επανωτίζουν οι επόμενες στρώσεις ομοιόμορφα στις προηγούμενες. Να μη μένουν κενά. Έσφιγγε την ταινία τόσο ώστε να του φτάσουν οι αναπνοές μέχρι να καλυφθεί ολόκληρος. Στο ύψος του στήθους έκανε διάλειμμα. Διέκοψε την ανοδική πορεία κάλυψης και ξεκίνησε τώρα από το κεφάλι προς τα κάτω. Η αίσθηση στο δέρμα του κεφαλιού ήταν διαφορετική. Ένιωσε το αίμα του να αδειάζει και να ελαφραίνει η σκέψη του. Το στήθος όμως είχε φουσκώσει και μπλαβίσει. Άφησε μια χαραμάδα στα μάτια. Μια ακόμα στη μύτη. Έκλεισε σφιχτά το στόμα. Πιο σφιχτά από τα υπόλοιπα σημεία. Προχώρησε στο λαιμό και στάθηκε πάλι.

Όπως πήρε να καλύπτει τα χέρια του άκουγε πια το σώμα να χτυπά συγχρονισμένα με την καρδιά του. Ο πόνος που είχε ξεκινήσει πριν κανένα μισάωρο, γινόταν σιγά-σιγά ανυπόφορος. Το στέρνο του φουσκωμένο και ιδρωμένο είχε αρχίσει να μαυρίζει. Βιάστηκε να τελειώσει κι έτσι στα χέρια του η δουλειά έγινε με λιγότερη επιμέλεια και περισσότερη αγωνία. Το παρήγορο ήταν ότι οι ταινίες θα αρκούσαν. Όρθιος τελείωνε το δεξί του κι ήταν πια η ώρα να κλείσει και το στήθος του. Από τον λαιμό και προς τα κάτω. Έσφιγγε καλά τα τελευταία σημεία κι ήταν πλέον σχεδόν αδύνατο να αναπνεύσει. Ο ιδρώτας κυλούσε από τα λίγα ακάλυπτα σημεία του σώματός του. Από τα μάτια του και τον δυσκόλευε να δει. Τον έτσουζε. Από το ελάχιστο ανοιχτό στήθος.

Τελείωσε βασανιστικά τους τελευταίους γύρους της ταινίας. Το σώμα του χτυπούσε να βγει προς τα έξω. Το συμπιεσμένο αίμα τρυπούσε το κεφάλι του. Μέσα στην περίεργη αυτοσχέδια στολή του το ένιωθε μεγαλύτερο, εξαιτίας της συμπύκνωσής του σ' έναν λίγο μικρότερο χώρο από αυτόν που είχε ζήσει τόσα χρόνια. Προσπαθούσε από την μια να αναπνεύσει κι από την άλλη να υπολογίσει πόση επιφάνεια έχασε από το σώμα του κι έγινε τόσο δύσκολη η αναπνοή του. Φανταζόταν ότι δεν ήταν περισσότερο από λίγα τετραγωνικά εκατοστά και γελούσε γιατί του φαινόταν τόσο αστείο όλο αυτό. Αποφάσισε να βγει έξω και να κλείσει εκεί τις τελευταίες εκκρεμότητες. Η μπαλκονόπορτα ανοιχτή από την αρχή. Ζαλισμένος άκουγε θολά πια τον ήχο της πόλης. Κοίταξε κατά την θάλασσα. Ωραία ήταν.

Βρήκε και κάθισε σ' έναν αναποδογυρισμένο παλιό κουβά. Τα πόδια του δεν τον κρατούσαν. Τα χέρια του ήταν βαριά. Έκλεισε τα μάτια του. Πήρε δυο τελευταίες ανάσες. Ύστερα τη μύτη.

Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Οι φυτεμένες

Το βράδυ ονειρεύτηκα πως πότιζα έναν κήπο
Πόδια γυναικεία, λεπτοί αστράγαλοι και φλέβες
Δάχτυλα λεπτά, νύχια βαμμένα κόκκινα
Δαντέλες, γραμμές ύδατος, μυρωδιές ροδιού και γιασεμιού

Απ' τα δικά μου δάχτυλα, και τις παλάμες, φύτρωναν κλωστές
Πυκνές σαν τις τρίχες των μαλλιών μου, επίμονες, αόρατες
Στην άλλη άκρη τους έπιναν νερό κι αίμα οι στοιχειωμένες
Παραστάσεις της ζωής μου μία-μία κι όλες μαζί
Κι εκείνα που ούτε τα διώχνω, ούτε τα δέχομαι

Σκάλιζα τον κήπο κι έφτιαχνα έναν κήπο μέσα στον κήπο
Κι έναν κήπο μέσα στον κήπο μέσα στον κήπο
Με τις κλωστές στα χέρια μου, χόρευα τις κούκλες μου
Όπως σαρώνει τη ζωή μου ο θάνατος απ' άκρη σ' άκρη
Σαν σεντόνι μεταξωτό, δεμένο στο κρύο μου σώμα

Είναι τα μάτια μου στραμμένα στον μαγνητικό πόλο
Μιας εποχής χωρίς χρώματα και μυρωδιές και μόνο έτσι βλέπω
Όμως μέσα στο όνειρο, με τον οξύ μου πόνο δρεπάνι, θερίζω
Κόκκινα χρώματα, και φέρνω με τις παλάμες μου πράσινες
Μυρωδιές βασιλικού στα ρουθούνια μου κυματιστά

Εσάς, Που σας φύτεψα σποράκια ακόμα στα εύφορα χώματα
Που σας πότισα Που σας ξερίζωσα από δω Σας ξαναφύτεψα εκεί
Που έτσι ή αλλιώς ανθίσατε και σαπίσατε στην ασπρόμαυρη ζωή μου μέσα
Εσάς, που σας έκοψα χωρίς να σας μυρίσω ή να σας δω
Σας ξαναβρίσκω τα βράδια, ανθισμένες, μυρωμένες, άκοφτες

Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017

Το τρυπάνι

η αγάπη μέθοδος τιμωρίας
δένει τα χέρια πισθάγκωνα
σύρμα λεπτό, κοφτερό, εξαντλητικό
ταΐζει στο στόμα την άτροπο
φύλλο-φύλλο, λέξη-λέξη ξυραφίζει
το σώμα με απλά, καθημερινά,
ένας καναπές, ένα τραπέζι,
ένα φιλί, η χαρά του πόνου

τι αξίζουμε ρωτάει το πουλί,
στο κλαδί του και τσιμπάει
τα ξεφτισμένα του φτερά
τι αξίζουμε ρωτάει το κλαδί
και πριονίζει τα πόδια του
μ' ένα οξύ ράμφος ματωμένο

πέντε ασκήσεις βιοχημείας
αργότερα άλυτες θα μείνουν
για μέρες πολλές σκόρπιες
στο πάτωμα θα σκουπιστούν
με μια σκούπα αχυρένια κι ένα
τσίγκινο φαράσι λεπτό

η αγάπη το άλυτο πρόβλημα
του κόσμου το έλλειμμα του
πάνω σε μια πολιτεία πλωτή
φωτεινή, χαμένη στην πιο βαθιά
θάλασσα ταλαντώνεται
και κυματίζει σημαία
ουτοπική στο ψηλότερο σημείο
του αμμουδένιου κάστρου της

τι αξίζουμε ρωτάει ένα φύλλο,
στο κλαδί του και βουτάει
το τρύπιο δέρμα του και
τι αξίζουμε ρωτάει η παλιά του
θέα που ξεπέφτει σε αργή
κίνηση και γίνεται χώμα

η αγάπη μέθοδος τιμωρίας
παίρνει, παίρνει, παίρνει
μυελό μ' ένα γρήγορο τρυπάνι
και ταΐζει την καλοφτιαγμένη
μαριονέτα ραφή - ραφή
σταυρωμένη, στα τρύπια
χέρια ενός παίκτη οι κλωστές
στα τρύπια του μάτια η αγάπη



Κυριακή 9 Ιουλίου 2017

Φω

Ο λυτρωτής θα σε γδύσει
από τα όμορφά σου λούσα
και να μην ανησυχείς

τα καστανόξανθα μαλλιά
το μαρμαρένιο δέρμα σου
τα λαμπερά σου δόντια

θα σκονίσουν ένα ράφι
κι εσύ να κοιτάζεις
απ´ τα πόδια του

βιβλίου τον ακίνητο
κόσμο που γεμάτος
δόντια λαμπερά

γεμάτος μαρμαρένια
δέρματα και καστανά
ξανθά μαλλιά

θα γυαλίζει σαν φω
μπιζού στα αθώα
τους μάτια

Δευτέρα 3 Ιουλίου 2017

Ερημικό

μακάρι να έβρεχε λιγάκι, να σβήσει
η γη που φλέγεται από τα χρόνια
της ζέστης

από τις σκασμένες, αφυδατωμένες
πληγές της όταν ακούγονται κραυγές και
τριξίματα απαλά

ας έβρεχε λιγάκι να τρέξει το νερό στα
χάσματα να τα γεμίσει με
προσωρινή δροσιά και

τα ξεραμένα χέρια κι οι βασιλικοί στα
φυτεμένα χώματα, καμία αντίσταση
να μην φέρουν

οι άγονοι τόποι για να κατοικηθούν,
της εφήμερης σταγόνας τη
χάρη και το εμβατήριο

στο κρεμασμένο άνυδρο σύκο που
όλο θα γίνει μέλι και αίμα
του άγλυκου στόματος

ν' ακούσουν τα λευκά δόντια κι η
γλώσσα να τσακίσει αυτό
που σημαίνει με

το νέο σάλιο στους αναγεννημένους
κάλυκες, οι σφαίρες στο
ξερό χώμα δίπλα

στα ποτισμένα αυλάκια δίπλα
τα φεγγάρια σε θραύσματα
όπου βρουν

ν' ανακλώνται ψαλιδισμένα και
χαρούμενα εδώ κι εκεί
και θλιβερή η

ομορφιά του ανθισμένου κόσμου
όσο και της ζωής της
σπασμένης

εδώ κι εκεί να έβρεχε λιγάκι



Τρίτη 27 Ιουνίου 2017

Αλεξύπνιον

Σάββατο βράδυ
δεν κοιμάμαι
Στριφογυρίζω στο κρεβάτι
και ανυπομονώ

Όταν θα ξημερώσει για τα καλά
θ´ ανοίξω τα παντζούρια
Θα βρέχει
Θα σηκωθώ
Θα φέρνω έναν κύκλο το κρεβάτι
(Τα παγωμένα μάρμαρα θα ξυλιάζουν τα πόδια μου)
Θα γδυθώ
Θα αλλάξω μεριά
Θα ξαπλώσω
Θα βυθιστώ σ´ έναν δίκαιο ύπνο

Είναι μια απόλαυση που επιτρέπω στον ψεύτη
εαυτό μου πότε-πότε να ξαπλώνει στην άλλη
πλευρά για να κοιμάται

Το επόμενο βράδυ
το σώμα μου θα επιστρέψει στην πλευρά του
κι ο ύπνος μου
θα το εγκαταλείψει μέχρι την επόμενη φορά.



Δευτέρα 26 Ιουνίου 2017

Ελάχιστες Ιστορίες - Το κορίτσι με το τατουάζ

Ήταν από κείνους τους ανθρώπους που δεν μπορούσες να μην τους συμπαθήσεις. Δε θα τον έλεγες όμορφο. Είχε όμως κάτι απροσδιόριστο που δεν σ´ άφηνε αδιάφορο ακόμα κι αν περνούσε απλά από δίπλα σου. Μύριζε σανταλόξυλο, πορτοκάλι και κανέλα, κι η φωνή του έβγαινε σαν από βαθιά, δροσερή σπηλιά. Είχε μαλλιά ατίθασα, πυκνά, συρμάτινα που μαύριζαν όταν έβρεχε, αλλά κυρίως άσπριζαν από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε. Μιλούσε για παλιές πληγές και καινούργιες πάνω στις παλιές.  


Με τους ανθρώπους ήταν ενίοτε καλός. Έλεγε "σε χρειάζομαι" σ´ εκείνους που τον χρειάζονταν κι έκλαιγε αθόρυβα και στεγνωμένα. Έκανε πολλά κάθε μέρα μα τίποτα το ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο. Όμως, αν παρατηρούσες τα χέρια του θα ορκιζόσουν ότι είναι τεχνίτης μια τέχνης παλιάς και πολύ λεπτής. Τσαγκάρης; Αργυροχρυσοχόος; Χειρουργός; Ποιητής; Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Λεπτά και νευρικά δάχτυλα. Και χέρια γεμάτα φουσκωμένες φλέβες που χτυπούσαν ρυθμικά.   Κόκκινα πάντα από την αιμοσφαιρίνη και τον βρασμό που συντελούνταν ερήμην του ή όχι, εκ γενετής στο στομάχι.  


Ήταν πάντα κουρασμένος.  Αν τον έβλεπες να περπατά στο δρόμο, φαίνονταν ακόμα σχεδόν λαχανιασμένος. Έλεγες πως κάποιον αγώνα έτρεχε ή ότι κάτι τον κυνηγούσε. Όχι κάτι που απειλούσε τη ζωή του άμεσα. Κάτι όμως που κρατούσε μια σταθερή απόσταση απ' αυτόν και που τον έτρωγε σε κάθε ευκαιρία, λίγο-λίγο και αθόρυβα. Σαν το κακό που κάνεις σε αγαπημένους ανθρώπους, ή το κακό που κάνει η αξόδευτη αγάπη.  


Είχε ένα μαύρο κενό στη θέση του προσώπου του κι ένα τέρας καθισμένο στο κέντρο της μνήμης του.  Τον είδα και τον αγάπησα αστραπιαία. Ήμουν κι εγώ ακόμα ένα θύμα του. Κι αυτός ένας Γκρενουίγ στο κέντρο της πλατείας που περίμενε να εκτελεστεί και απολάμβανε. Το διάπλατο χαμόγελο. Και το ειλικρινές του κλάμα. Το διάφανο στήθος του. Το ευφυές αντίγραφο καρδιάς το μονίμως εκτεθειμένο στο κολακευτικό φως της ημέρας. Κυρίως όμως η μαύρη τρύπα του προσώπου του, σε ρουφούσαν σ´ ένα κενό αγάπης που σε άφηνε ανίκανο να αντιδράσεις. 

Ανίκανος να αντισταθώ κι εγώ, τον ακολούθησα πιστά για αρκετές δεκαετίες. Έγινα ο Σάντσο Πάντσο του, σ' έναν αγώνα με άγνωστο σκοπό. Σκέφτηκα, "τι πιο ιπποτικό από το να αγωνίζεσαι για να αγωνίζεσαι;" Ιδρώσαμε μαζί. Ματώσαμε μαζί. Απολαύσαμε το μεγαλείο του μάταιου μαζί. Χωρίς ποτέ να γνωρίσει αληθινά ο ένας τον άλλον.  Μας ένωσε μόνο ο κοινός μας αγώνας.

Ένα πρωί ξύπνησα από ένα περίεργο ανακαινιστικό όνειρο. Τον έψαξα κι είχε χαθεί. Τον είχε ρουφήξει το αδρό του πρόσωπο. Κατέρρευσε μέσα του. Κι έμεινε αυτός χωρίς σώμα κι εγώ χωρίς πρόσωπο. 

Τον ξαναείδα μετά από χρόνια στο μπράτσο ενός κοριτσιού που κατέβαινε στη Ναυαρίνου, από την Καμάρα.  Χτυπημένο με σινική μελάνη στο λεπτό της χέρι.  Σιωπηλό όπως πάντα και απρόσωπο όσο ποτέ.  Θα 'χει γίνει άγιος σκέφτηκα.  Και μπήκα στην Αγιασοφιά να του ανάψω ένα κερί.  



Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017

Εσπερινός

Αγία Σκληρότητα
στης ευσπλαχνίας σου την σκέπη προστρέχω.
Στη βελούδινη ευαισθησία σου ανάβω καντήλι
και προσεύχομαι να με φυλάς.

Η σκληρότητα της Πόρνης Ευαισθησίας αβάσταχτη.
Η τραχύτητά της μου άλεσε τα σπλάχνα.
Της αναλγησίας της το τραύμα βάθυνε ως το κόκκαλο
και δεν αντέχεται πια.

Του πρωτομάστορα

Αυτό το σπίτι είναι γεφύρι
που συνεχώς γκρεμίζεται.

Στα καινούργια δωμάτια
να μπει η καλή σου
στους τοίχους
να μπει η κόρη σου
στο πάτωμα
να μπεις εσύ
μα μην ελπίζεις.

Αυτό το σπίτι είναι γεφύρι
που συνεχώς γκρεμίζεται.
Κι εσύ να χτίζεις
με τα θλιβερά σου χέρια
ό,τι προλαβαίνεις
στο φως της μάταιης μέρας
αυτό το σπίτι θα γκρεμίζεται.

Τρίτη 13 Ιουνίου 2017

Μαγνόλια

Υπήρξε βάρκα παρηγορητική
και σωσίβιο
στην πλάτη
εν μέσω καταιγίδας
Υπήρξε και πέτρα πολύτιμη
και βαριά
στον λαιμό
εν μέσω ήσυχης λίμνης

Υπήρξε λουλούδι ανθισμένο
όμορφο
στον μίσχο
δέντρου περήφανου στολίδι
Υπήρξε και λουλούδι κομμένο
θυσιασμένο
στο βάζο
δέντρου γυμνού η σωτηρία

Μονάχα, νομίζω, πως δεν υπήρξε



Δικαίως

Οι περισσότερες αγκαλιές
είναι άδικες
όπως αυτή
της σεντεφένιας κοπελιάς
στον αέρα που στέκει
με τα κλειστά της χέρια γεμάτα
απασχολημένα
βελούδινα
Το οικείο της χρώμα
θα πάει στράφι μαζί
με τα μαρμάρινα δάχτυλα
ποιος ξέρει σε ποιο
κουρασμένο σώμα
που τώρα δα μπορεί να σκέφτεται
πόσο
οι περισσότερες αγκαλιές
είναι άδικες



Πέμπτη 8 Ιουνίου 2017

Τις Κυριακές που πηγαίνουμε σ

το τσίρκο
ένα μυθικό σκηνικό τρόμου
βγάζουμε βόλτα εκεί τις τερατώδεις
διασκεδαστικές μοναξιές μας
μ' ένα μαστίγιο στο λαιμό
κι ένα πνιγερό λουρί στο χέρι
εκθέτουμε τ' ανήκουστά μας
άναρθρα και ειδεχθή
και περάστε κόσμε να δείτε
δικέφαλα τέρατα και κλόουν
με ματωμένα χείλια
και ζογκλέρ με τέσσερις ζωές
στον αέρα και δυο στα χέρια τους
στο τσίρκο
σ´ αυτό το θέατρο της τρυφερής κυνικότητας
συντελείται σε λαϊκή απογευματινή
το ανοιχτό μας στήθος
στο τσίρκο
πουλάμε τη θλίψη μας
δυο δεκάρες την οκά
και τη χαρά μας μία
στο τσίρκο
υπερμεγέθεις και ελάχιστοι
σιαμαίοι και ασώματοι
να πεθάνουμε κρεμασμένοι
άπαντες
στο πιο ψηλό σχοινί



Άστεγο, μικρό ευχετήριο της απώλειας

Όλοι και όλα φεύγουν.
Κι όλοι μας, ο καθένας ξεχωριστά,
γινόμαστε ρολόγια σταματημένα
στα σημεία που αφήνουμε τους ανθρώπους μας...
ή που μας αφήνουν.

Εκείνο που χάνουμε,
εκείνο που αφήνουμε,
εκείνο που μένει αιώνια ζητούμενο,
δεν είναι ο έρωτας.
Είναι το αίσθημα του να ανήκουμε κάπου.


Τετάρτη 7 Ιουνίου 2017

Απαρέγκλιτα

Δεν έκανε κανένα λάθος στη ζωή του.
Επαναλήφθηκε με απόλυτη ακρίβεια.
Απαρέγκλιτα και στατικά.

Περί φόνου

Καθίσαμε απέναντι.
Είχαμε κλείσει χίλια χρόνια μαζί.
Γέρασαν τα μαλλιά μας.
Θάμπωσαν τα μάτια μας.
Στο σώμα μου εντυπωμένα τα χέρια σου.
Στο δικό σου τα νύχια μου.
"Τώρα" μου είπες,
"τώρα θα πρέπει να μάθουμε να αγαπιόμαστε..."


Λες και μαθαίνεται η αγάπη.
Λες και είναι κάτι παραπάνω από μια νοσταλγία όταν κανείς λείπει.
Λες και είναι πιο πολύ από την πίκρα σου γι' αυτό που δεν έχεις.


Γι' αυτό λέω να σε σκοτώσω.




Δευτέρα 5 Ιουνίου 2017

Βασιλική οδός

ο ύπνος μου περιστοιχίζεται από χιλιάδες ανθρώπους
τεντώνουν τα σεντόνια μου
τακτοποιούν τα όνειρά μου
πίσω απ' τα μάτια μου κρυμμένοι, παραμονεύουν
ρυμοτομούν και συχνά ανατέμνουν
ξηλώνουν και μπαλώνουν και συμμαζεύουν
τ' ασυμμάζευτα

ένας στρατός γνωστών και αγνώστων
προγεφυρώνει, προελαύνει και εν τέλει παρελαύνει
στο έσω δέρμα των βλεφάρων
φτιάχνοντας καινούργιους παλιούς κόσμους

πριν καν κοιμηθώ
ακούω τον υπόκωφο ήχο του ορυχείου
με τους σκαφτιάδες,
τα γεμισμένα και τ΄ αδειανά βαγόνια
με τους τριγμούς τους στις στενές ράγες
τα υποφωτισμένα σκαμμένα και τ΄ άλλα
τα αχάλαστα ακόμα κοιτάσματα
με τις προσπάθειες υποστύλωσης
και πότε-πότε τις καταρρεύσεις,
τον θάνατο και την μαύρη σκόνη
που με λερώνουν από μέσα.

ένα εργοτάξιο στον κλειστό λαιμό μου
κοχλάζει τις νύχτες και με αναδιατάσσει
προσπαθώντας να προσεγγίσει
ένα ασαφές αρχιτεκτονικό
που όσο περνάει ο καιρός, τόσο ξεθωριάζει



Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017

Αισωπικό

Αχ να σε δω στον δρόμο
να προχωράς προς το μέρος μου
να βάζεις το ένα πόδι μπροστά στο άλλο
να τινάζεις τα μαλλιά σου
να χαμογελάς και να χτυπά η καρδιά μου
Αχ να σε δω
μόνο μην έρχεσαι για μένα



Τετάρτη 31 Μαΐου 2017

Φωτογραφικά τοπία

ευθειασμένες είναι οι ράγες μου
δυο παράλληλες που
καμιά στροφή του δρόμου
κανένας τοίχος
κανένα εκτροχιαστικό τοπίο
δεν μπορούν να αναιρέσουν
την μονή τους διάσταση

εσύ,
και καλά κάνεις,
στέκεσαι και με κοιτάς με τα μεγάλα σου μάτια
και δε μιλάς

τι να πει κανείς στο σίδερο και τον ατμό;
τι να πει και στην ευθεία;


ένας κάποιος εκτροχιασμός πάντως εδώ που τα λέμε,
θα ήταν ίσως μια κάποια λύσις


Δευτέρα 29 Μαΐου 2017

Ο πίνακας

αυτή η θλίψη στα μισά σου μάτια
τώρα θα πρέπει να κοσμήσει το σαλόνι μου

θα σε χαράξω
σ' ένα καμβά ζωντανό
θα σε κρεμάσω
από το πιο σκληρό καρφί
θα σε καρφώσω
πισθάγκωνα δεμένη με σύρμα
στον τοίχο μου
θα σε βιδώσω
σ' ένα ποίημα κομψό
και θα κάνω συζητήσεις υψηλής διανόησης
για την τέχνη και το πολιτισμό
μέχρι ένα ανύποπτο αξημέρωτο
αποδραμούσα,
αποδιδράσκουσα,
να σε βρω να κόβεις λαχανικά στον πάγκο της κουζίνας μου
ζωντανή, πιο ζωντανή από ποτέ,

για να μπω ύστερα εγώ με δεμένα τα χέρια
και χωρίς δάχτυλα
στο κενό του πίνακά σου
και να μη ξαναγράψω πια
και να μην ξανακόψω τίποτα.


Αμνήμονες

θα σε ξεχάσω σαν άνθρωπο που αγάπησα
μέσα σ΄ εκείνο το μαγικό κανάλι
θα χαθούμε
στο ραδιόφωνο της παλιάς Φορντ
με τα παράσιτα
γιατί...


θα το πληρώσεις το όνειρο που τόλμησες
όταν κοιτάς το οικείο αδιέξοδο
στο δρόμο
με τις ανθισμένες πορτοκαλιές που έδρεψε
το φετινό χιόνι
γιατί...


θα σε θυμάμαι στην όμορφα απατηλή αρχή
με τα θαλασσένια μάτια σου
να με λατρεύουν
λαμπερά σε μια ακίνητη περιφορά του
ανέφικτου εγώ
γιατί...


θα με ξεχάσεις με τη νέα σου άνοιξη ανθίζοντας
δίπλα σ' ένα κρυφό "σ' αγαπώ"
στο παλιό ημερολόγιο
ανυπόγραφος και ξεθωριασμένος
θα μένω
γιατί..


μοίρα μας είναι ο τρόπος
που δεν μας αγάπησαν


Το όγδοο

Καίγονταν τα χέρια της πάνω
στο πρόσωπό της.
Κι όπου ακούμπησαν τα δικά μου.
Και το σώμα της καίγονταν.


Κάποτε όμως
είχε μια δροσερή
ξεχασμένη πια
φωνή.
Την ακούω καμιά φορά
ακόμα
στις παλιές φωτογραφίες.


Πιο πολύ όμως προτιμώ
να μην ακούω τίποτα.
Και να μη βλέπω.
Γιατί όλα είναι
ένα
ατιμώρητο έγκλημα
που με φυλακίζει.
Προτιμώ να συντρίβομαι
στην τραχύτητα
του συμπαγούς της βράχου.
Στην ανακουφιστική του σκληρότητά
να εκπληρώνω
τον ρόλο μου.
Προτιμώ τον βράχο
από την ανοιχτή θάλασσα.

Και αυτό είναι το δικό μου
θανάσιμο αμάρτημα.



Δευτέρα 22 Μαΐου 2017

Τώρα

Και τώρα θα πρέπει να βρούμε
καινούργια τραγούδια
ν' αγαπήσουμε
Να βρούμε καινούργια μέρη
για τα ίδια βήματά μας
νέα τοπία για τα παλιά μας μάτια

Πρέπει να ανακαλύψουμε στιγμές
όπου δεν περιέχεσαι
σημεία στην τοπογραφία του σώματος
και μυστικές ώρες ανάμεσα
στις ώρες της κάθε μέρας
που δεν θα γνωρίζει η παρουσία σου

Τώρα να μάθουμε να αγγίζουμε
χωρίς να ακουμπάμε το οικείο σώμα σου
να κοιμόμαστε χωρίς
να ξυπνάμε χωρίς
και, εν τέλει, να αγαπάμε χωρίς
αφού μόνο έτσι γνωρίζουμε να



Ξεχαρβαλωμένο σονέτο

Σε πένθησα αγάπη μου!
Ω! Πόσο σε πένθησα...
Στις ξηλωμένες μέρες μου
Στις βαθιές νύχτες

Σε πένθησα, όπως η μάνα το παιδί
Όπως ουρλιάζει το σκυλί τη νύχτα
Όπως ξεσκίζει το τσακάλι τη λεία του

Σε πένθησα και σε πενθώ
στην κάθε μέρα μου χωρίς γέλιο
στο κάθε ποτήρι νερό, αξεδίψαστα
στα τρύπια μου χέρια σε πένθησα

Σε πεθύμησα αγάπη μου
μα δε φοβάμαι να πω
σε σκοτώνω ακόμα μέρα μέρα



Σάββατο 20 Μαΐου 2017

Το ποδήλατο

Έκανα ποδήλατο
Ξαναβγήκα στον κήπο
Συμμαζεύω ό,τι μπορώ
Νομίζω θα πεθάνω
Να ποτίσω τα λουλούδια
Τα αεί παρόντα κορίτσια
Να σπάσω τα ποτήρια τους
Βραδιάζει
Δεν θα προλάβω
να κουρέψω το γκαζόν
να ζήσω
Έχω ένα καινουργιο παιδικό ποτιστήρι
Γεμίζει δύσκολα
Αδειάζει εύκολα
Ποτίζω ό,τι βρω
Ό,τι προλαβαίνω
Οι γλάστρες ξεραίνονται
Ποτίζω τα πόδια μου
Τα τσιμέντα
Τα σύννεφα
Τα νερά
Τις άδειες γλάστρες
Ο καιρός κρυώνει
Το "σ´ αγαπώ"
είν´ ένας τρόπος ν´ αφήνω.