Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018

Εσωτερική τσέπη

Στη μέσα τσέπη του σακακιού μου
κρύβω έναν ευσπλαχνικό χειρουργό.

Αντί να ρωτώ για το ακατανόητο
βάζω το δεξί μου χέρι και τον αναζητώ.
Εμφανίζεται στο τραπέζι,
- πακέτο τσιγάρα ακουμπισμένο -
συνήθως με δάκρυα στα μάτια,
κι απιθώνει τα ευγενικά του νυστέρια
τα επιμελώς αποστειρωμένα
και τα αστραφτερά
συμμετρικά ανάμεσα στους ρόζους του.

Πιάνει στειρώνει τις κοπέλες
κόβοντάς τους τα μακρυά μαλλιά,
όσα λουλούδια τολμούν ν’ ανθίσουν
στις λευκές παλάμες τους,
κι αναπλάθει
ζητώντας μία συγγνώμη ανά βελονιά
τα όμορφα πρόσωπά τους.

Ύστερα τις ράβει στοργικά
στις καρέκλες τους γύρω από το τραπέζι
με μεταξωτές κλωστές στους λεπτούς αστραγάλους
με βελονιές λεπτεπίλεπτες στους καρπούς τους
με λογχισμένες αμφιβολίες στα σκαλιστά πλευρά τους.

Λιώνουμε τότε και έτσι όλοι μαζί
γύρω από το ροζιασμένο τραπέζι μας
χρόνια πολλά
μέχρι να κλείσει πια ο λαιμός μας
από καπνούς, κλωστές και κλάματα.



Ο απερχόμενος χειμώνας

«Εύρον πράσινην πέτρα ωραιότατην, ελθέ αμέσως. Ζορμπάς.»


Αν η αμυγδαλιά ανθίζει για να μιλήσει για τον θεό
τότε θεός είναι ένας απερχόμενος, βαρύς χειμώνας.

Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2018

Η γλώσσα

σκέφτομαι
να στρίψω την γλώσσα μου
τόσο
ώστε να μην ξαναπεί
ποτέ
καμία από τις γνωστές λέξεις
να αλλοιώσω την ορθογραφία τους
να γράψω
όλα τα γράμματα
σαν το παιδί που ανακατώνει
ένα αόρατο παζλ

τις ανάξιες λέξεις να ξεπλύνω
λέω
να χαθεί κάθε ανόητη σημασία τους
να μείνουν γυμνές
βαφτισμένες
αναμάρτητες

ύστερα,
να παίρνω ένα μαχαίρι,
ένα παιδί, κι ένα σπασμένο,
μια ερημιά, μια σκόνη,
κι ένα τραγούδι,
να τα ταιριάζω σε μια φράση
που τίποτα να μη λέει
κι έτσι ανάλαφρα,
απαλλαγμένα,
δυνατά,
να εκστομίζω το υπέρλογο
πάνω απ' τα χέρια
πίσω απ' τα χείλη
κι όμως

η παλιά μου γλώσσα,
οι επίμονες λέξεις μου
πικραίνουν πάντα το στόμα μου


Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018

Η ευφάνταστος πόρνη

Ο πατέρας του ημιζωντανός
περιφέρονταν μοχθηρός κι αμίλητος
πληγωμένο ζώο άγριο
στο εντός του κλουβί

Η μητέρα του μέδουσα
άφηνε κομμάτια απ´ τα μαλλιά της
πληγωμένο ζώο άγριο
στο εντός της κλουβί

Η αγαπημένη του προαγωγός
εκπόρνευσε την αγάπη του
πληγωμένο ζώο άγριο
στο εντός της κλουβί

Κι αυτός ζωνεκρός
περιφέρεται μοχθηρός κι αμίλητος
εκπορνευόμενα βιοποριζόμενος
λίγη πατρική σημασία

Κι αυτός μαρμαρωμένος
στον αναμαλλιασμένο καθρέφτη του
ζιγκολό της αγάπης της
αποκηρύσσει εαυτόν

Κι αυτός αναγάπητος
τον νταβατζή εαυτό του συνέχεια
πληρώνει κι αξεχρέωτος
σέρνεται στο κρεβάτι



Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Άτιτλο

Ελπίδα, φοβερό θεριό
σε κέρδισε το απαλό όνειρο 
Τα νύχια σου γλίτωσε
και τώρα κοιτάει 
όπως το τραίνο
την μικρή αποβάθρα
κίνηση ανδρός
όπισθεν πλησιάζοντος
ανθοφόρο φόρεμα λουσμένο
στον απέναντι ήλιο
άφατο νανούρισμα
απαυγασμένο λίκνο. 

ένα τράβηγμα μαλλιών
επάνω στα ηλεκτρικά πλήκτρα
κρατάει και ταλαντώνεται
κλαγγή ανάνθιστων ψυχών
σαν αναβαλλόμενη επανάσταση
απελπισία 



Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2018

Η κουζίνα μου

Στη μέση της κουζίνας μου
ρέει ένα θολό ποτάμι
Στις σπασμένες όχθες του
τρέφομαι και ξαπλώνω
τα βράδια ακούω τη ροή του 
τη μυστική βοή 
βρέχω τα πόδια μου 
στα κρυστάλλινα βράχια 
κι απ´ τα συρτάρια με τα κουταλοπήρουνα
κρατιέμαι να μη με παρασύρει 

Στην μέση της λέξης μου
κοιμάται ένα άλφα ανορθόγραφο
Το σκεπάζω κάθε βράδυ
καμιά φορά ξαπλώνω δίπλα του
ακούω τον παλιό καημό του
για όσα νόμιζε πως γίναν λάθος
και για όσα γίναν
για όσα συντηρεί κοιμισμένο
γερμένο ανορθόδοξα, ασαφές
κι απ’ τις καρω πετσέτες στα συρτάρια
σκουπίζω τα βουβά του μάτια  



Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2018

Η καρέκλα

Τι κάνω πατέρα στην πλάτη σου;
Τι κάνει το χέρι της μαμάς στο στήθος σου;
Διαμπερές το στήθος σου.
Διατρητικό το χέρι της.
Μπήκε και βγήκε και χαϊδεύει τα μαλλιά μου.
Τα λερώνει με το αίμα σου.
Τα ανακατεύει με το δικό της.

Τι γυρεύω πατέρα στην πλάτη σου;
Μήπως να με συνθλίψεις με μια απαλή κίνηση;
Κάτσε πίσω πατέρα.  Λιώσε με μεταξύ σου και της καρέκλας.
Είμαι μικρός.  Δεν θα πονέσω.
Ίσως να με τραβήξει το χέρι της μαμάς.
Ίσως με βγάλει πίσω απ’ την πλάτη σου.
Μέσα απ’ την τρύπα του στήθους σου.
Λουσμένο στα αίματά σου.
Ίσως με βάλει κούκλα χνουδωτή στο κρεβάτι της.

Αλλά,
Τι γυρεύω πατέρα στην πλάτη σου;
Πέρασα το μπόι σου μα την όψη σου
δεν την είδα ακόμη.



Προτομή

κάθεσαι τώρα θλιμμένη,
πίσω από το ανάχωμα του γραφείου,
με κομμένο το λαιμό
με τα δυο σου χέρια βάση
για το κεφάλι
στηριγμένο σαν αγάλματος
στις προσευχόμενες παλάμες.
κοιτάς το παγωμένο ακαθόριστο.
οι βολβοί των ματιών σου
κατέλαβαν με τ´ άσπρο τους
τον χώρο της ίριδας
της κόρης. 
ποια είσαι; τι έγινες;
ποια μνήμη χιόνι
σου αγκύλωσε το σώμα; 

δεν θα σε πω άγαλμα,
ούτε γυναίκα.


Το νερό

Αυτό το στεγνό φυτό στον κήπο μας
δεν θ’ ανθίσει.
Σαράντα χρόνια μπουμπουκιασμένο
μα ποτέ δεν το είδε ο γυμνός ήλιος.
Μόνο μια λαμπερή αντανάκλασή του
το μεγάλωσε 
και το συντηρεί 
μ´ έναν καθρέφτη εμμονικό
χάδι γυναίκας 
ακυρωμένης απ’ αέρινο ερώμενο. 

Αυτό το διψασμένο φυτό στον κήπο μας 
έχει ρίζα βαθιά. 
Βλέπεις, το άνυδρο χώμα του 
χρειάστηκε να τ’ αντλήσει 
απ’ τα μεγάλα βάθη του. 
Όμως δεν πατάει γερά. 
Δεν άπλωσε τα πόδια του. 
Δεν χάρηκε το στηρικτικό πλάτος της γης. 
Μονάχα η έγκλειστη λάβα της το ποτίζει.
Κι αυτό πυρώνει τον κορμό του,
ψηλώνει, μπουμπουκιάζει, 
μα δεν ευδοκιμεί. 



Το ‘χουν από παλιά, 
κακή συνήθεια τα λουλούδια
να δένουν με το νερό.  



Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018

Ο γίγαντας

άντρας χωρίς νερό
με γυάλινα πόδια
πάντα ερχόμενος
πάντα απών

ερώμενη απώλεια
αναγάπητος βάλλοντας λίθους

σε ρευστή περιοχή
κάτω από το φουγάρο
που σαλπάρει
ακούει το παρατονισμένο
"κλεώ, που θα σε ξαναβρώ;"

γονατίζει στο νόμο
των άπιστων χεριών
των προδοτικών
έναν νόμο
φιλαλήθη
φιλάλληλο
φίλαυτο

διαγράφοντας δρόμο
από τον καθωσπρεπισμό
στον καθωσπρεπισμό
άκρο στο άκρο

μιλώντας με λέξεις
για το άλογο
τεντώνοντας χορδές
για το ψέμα
του αστεριού



Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2018

Το δέντρο

ποιος άντρας φύτεψε αυτό το δέντρο το στραβό
το ίσιο και ποιο χέρι γυναικείο
το πότισε
ποιο μπράτσο ξύλινο στάθηκε δίπλα του
να δέσει η μέση του
το δέντρο ονομάτισε ποια μοίρα αλλού να απλώνει
αλλού να λυγίζει αλλού να σπάει
ποιος το πότιζε
ποιος πήρε σώμα απ’ το σώμα του να κάψει
όλη την ζέστη του

και την σκιά του ποιος δροσίστηκε
τα καλοκαιρινά μεσημέρια
το δέντρο που μεγάλωσε και βλάστησε το δέντρο
σε μια γωνία σε μια πέτρινη πλαγιά

διακριτικά
ποιος περιέφραξε τον αδιάβατο κορμό του
το ύψος του
ποιος κλάδεψε σκληρά

το δέντρο



Πέμπτη 1 Φεβρουαρίου 2018

Οι μολυβένιοι δράκοι

Δειλοί πολυτελείας
Φτάσαμε
με μια αυτόματη γενναιότητα
κάπου ασφαλώς
κι από δω
εκστομίζουμε αυθάδεις προσευχές:

«Ω δέσποινα των λογισμών μου
Πόσο σας πόθησα
με τις δριμείες μου λέξεις
και τις ρηχές μου πράξεις
Και πόσους δράκους μολυβένιους
σκότωσα κι ανάστησα
για χάρη της χάρης σας»

Δειλοί εξ αίματος
Αγχιστεία
ποτέ δεν τολμήσαμε με καμία
πραγματικότητά μας
την αμαρτωλή
λες και υπήρχε παράδεισος.


Ο Δρομέας

Κάθε βράδυ
Με σκουριασμένες λέξεις
Λύνω το γρίφο μου
Ακονίζω το σεληνόφως
Αναπλάθω τα τείχη μου
Εξορκίζω τα ανύπαρκτα
κι από το πέτο του σακακιού
την σκόνη της ημέρας
με το πίσω της παλάμης

Κάθε βράδυ
Λέω θ’ αφήσω λίγα νιάτα
για τα γεράματά
Λέω θ’ αρνηθώ την κληρονομιά
Γίνομαι Δρομέας αιχμηρός
έτοιμος να εκκινήσω
Όμως όταν κοιτάζω το πρωί
στον μεγάλο καθρέφτη μου
είμαι ένας ακίνητος.



Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Τα αγάλματα

Όταν βαφούν τ’ αγάλματα
χάνουν την αίγλη τους. 
Οι σφετεριστές του παρελθόντος 
αντί της τελικής ρήξης 
κοιτούν τους ανάποδους οδοδείκτες, 
χτίζουν ναούς για τους αποξεχασμένους,
προσεύχονται στο τετελεσμένο.
Τα παλίμψηστα παρελθόντα, 
αχρωμάτιστα, 
κρατάνε παιδιά στα χέρια τους,
κροτούν,
αλαλάζουν τα νέα μάτια τους.  

Όταν βαφούν τ’ αγάλματα

δεν είναι πια κλασικά. 
Στιλπνοί βίοι χορεύουν σαν νέοι
στα έκπληκτα χέρια βιογράφων.
Ανασκευασμένη φιλαυτία 
ετεροχρονισμένη ενάργεια 

στην κορνίζα που άλλως χωρούσε 
μια ζωή ελάχιστη. 
Ολόκληρα άνυδρα πεδία 
- ω! άβαφα αγάλματα -
φωτίζονται, σαλεύουν, ποτίζονται 
ως και τα δειλινά της μάτια.



Η ζωγράφος

Ζωγράφισε έναν πίνακα.
Για κάποιον.
Τον ξανακοίταξε. Καρικατούρα.

Ζωγράφισε έναν πίνακα.
Να τον χαρίσει.
Κανείς δεν τον δέχτηκε. Καρικατούρα.

Ζωγράφισε έναν πίνακα.
Έβαλε όλη τη ζωή της.
Τον ξανακοίταξε. Καρικατούρα.

Ζωγράφισε έναν πίνακα.
Για όμορφα μάτια.
Τον διόρθωσε. Καρικατούρα.

Τραγούδησε ένα τραγούδι.
Για το πανάρχαιο ψέμα.
Το διόρθωσε. Το ξανατραγούδησε. Καρικατούρα.



Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2018

Ο πύργος

Απόψε επιτύχαμε νέα ύψη
Έπειτα γονατίσαμε στο πάτωμα
να προσκυνήσουμε την θέα
και τον τρόμο τους.


Πρωτόγονοι,
με ξύλα και πέτρες,
με ασύνδετους αρμούς,
κατορθώσαμε πες
ακόμα λίγα μέτρα.
Κι είδαμε από κει...
Είδαμε όμορφα πράγματα.

Όμως δεν άντεξε το ύψος του
το αυθαίρετο.
Φυσάει δυνατός αέρας.
Τρίζουν τα φτενά θεμέλια.
Αλλού ετοιμόρροποι τοίχοι.
Αλλού παράθυρα που χάσκουν
ξεχαρβαλωμένα.
Κούφια πατώματα.
Ελαττωματικά υλικά.
Τρέμει η προχειρότητα.
Τρέμουν τ´ αδύναμα γόνατά του.
Ακούγονται οι στριγκλιές των χόνδρων του
που ουρλιάζουν λίγο πριν την σύνθλιψη
και οι οξείς ήχοι των τενόντων που σπάνε
σαν κλωστές που μετράνε αντίστροφα.


Απόψε επιτύχαμε νέα ύψη
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα γαντζωμένοι
στα μαλλιά μας οραματιζόμαστε
μια πτωτική λύση.

Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2018

Το σχήμα

Η μάνα δεν είναι ο άνθρωπος.
Είναι η μάσκα του.
Η μάνα είναι ένας άνθρωπος
χωρίς το ρούχο του.
Πετάει από λουλούδι σε κλαδί
και γκρεμοτσακίζεται.

Το σχήμα της φύεται ως περίγραμμα
και δεν ευδοκιμεί παρά σπανίως.
Μέσα του σκύβει ο άνθρωπος.
Κοιτάει,
εκρήγνυται.
Η μάνα τρεις γραμμές κλειστές
κι ότι χωράνε
μάνα δεν είναι μα μονάχα
λίγο χώμα και αέρας και νερό,
σχεδόν ασχημάτιστα.

Μια άδικη διαδοχή.
Μάνα πατέρα,
Ξεδοντιασμένα τοτέμ,
η πρώτη λέξη τους
συγγνώμη αν είναι άνθρωποι.
Κι ας είναι η τελευταία του παιδιού
- όταν πεθάνει η μνήμη
κι αναστηθεί η επιθυμία -
η συγχώρεση.

Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018

Οι όμορφες πέτρες

Νύχτα πάλι.
Είναι η ώρα που βάζεις το πρόσωπο της θλίψης μου.
Ξαπλώνεις εδώ δίπλα και ψιθυρίζεις.
Λεπτό σουσάμι ρέει απ´τις άκρες των δακτύλων σου.
Τα κόκκινα νύχια ματώνουν το ζυμάρι.
Άλλες φορές ένας φάρος σε μιαν άκρη του κόσμου
και ο αέρας γύρω του φυσάει
φυσάει σήμερα.

Γυάλινα βάζα του καφέ κοιλοπονούν.
Το στόμα μου εγκυμονεί, γεννά
και καταπίνει αλλεπάλληλα παιδιά.
Αυθάδικα πρόστυχα παιδιά.
Τολμηρά.
Εκρήγνυνται στο στομάχι μου.
Παιδιά ή πέτρες.
Εσύ κάτι χαϊδεύεις με τα χεράκια σου.
Παιδιά ή πέτρες.
Κι αυτές;! Πόσο εύπλαστες! Πόσο συγχωρητικές!
Σαν παιδιά
Σπας όσο θες, όπου θες. Κι αν δε σου κάνει το πετάς.



Ο σκύλος

Ένας σκύλος στέκονταν μόνος του.
Μόνος κοιτούσε κατά την πόλη.
Κοιτούσε μόνος την πόλη.
Ρωτούσε: τι κάνουν το Σάββατο οι άνθρωποι;
Δεν έκλαιγε.
Κοιτούσε αμίλητος.

Ένας σκύλος έβαλε το παπιγιόν του.
Μόνος περπάτησε στον δρόμο.
Κοιτούσε μόνο τους ανθρώπους
με το εκκρεμές του κεφάλι. Τάχυνε το βήμα.
Δεν έκλαιγε.
Κοιτούσε αμίλητος.



Δευτέρα 15 Ιανουαρίου 2018

Αντί

Την πιο βαθιά απόχρωση
του χρώματος
Ένα αστραφτερό πινέλο
Η πλάτη
Καμβάς
Βαφή αντί για κοπή
Βαφή
Κυριακή
Αναγραμματισμένη κραυγή
Με κανένα ρήμα
Με χωρίς κίνηση
Ή ανάσα
Μόνο με προσωπικές αντωνυμίες
Αβάσταχτες
Πινελιές
Λεπτομερείς
Παντοδύναμες
Ως μνήμες
Και ως φαντασίες
Στην κατάληξη
της λέξης του
Κρυμμένο τέρας
Κρεμασμένη μύγα
Στο υπέροχο δίχτυ του



Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2018

Δύο

Όλο το βράδυ μου λέγες έναν στίχο
σαν ρεύμα εναλλασσόμενο
η ελεημοσύνη του κι ο ουρανός του
ανθίζαν σ’ ένα λουλούδι δίλεκτο

Ψέμα αλήθεια εκκρεμές σιωπηλό
βάρβαρο λίκνισμα ασαφής πρόθεση
τη νύχτα στ´ αφτί μου τραγουδάς
κι η ανάσα σου τέμνει το μαύρο

Περίεργες συμπτώσεις δροσιές της κόλασης
η αγάπη σου απαγγέλει με βαθιά φωνή
σαλεύουν οι λεπτοί κορμοί των δέντρων
περαστικοί σηκώνουν τους γιακάδες

Στο άθλιο μπαρ του χρόνου πότες κι αλκοολικοί
λιώνουμε το συκώτι μας ο ήλιος μας κρύφτηκε
φέγγεις μονάχα εσύ με μια λέξη στα δόντια
που πιο βαθιά τίποτα δε με φώτισε ποτέ



Λούπα

Λερναία ύδρα
μεγαλώνει ακατάσχετα
προς κάθε κατεύθυνση
Με σταθερό πυρήνα
σε λούπα
Με χίλια κεφάλια
ίδια κι απαράλλαχτα
Και χίλιες παραλλαγές
σε λούπα
Δεν μίλησε ποτέ
σε κανέναν
τα λογύδρια του μονάχα
απήγγειλε
στο εκάστοτε ακροατήριο
αδιαφορώντας
για το ακροατήριο
απήγγειλε
τα λογύδρια του
με τα χίλια του πρόσωπα
τα όμοια
και καμία
πράξη
γεναιότητας
έστω λειψής
δεν έπραξε κανένα τους
μόνο άσκοπες
λέξεις εξέφερε
σε λούπα

Να πάρω το μπλε
και το κόκκινο χάπι
Να μαραθουν
οι χίλιες κεφαλές
να φυτρώσουν στη θέση τους
χίλια λουλούδια
ακέφαλα
Να πνιγούν οι θάλασσες
Να λιώσουν οι στεριές
Να γευτώ
το άχρονο
το ατέλειωτο
το αχρωμάτιστο
το άλογο
Να θρυμματιστεί ο κύκλος
και κάθε άλλο τέρας

Ερωτηματικό

Ποιος εαυτός μου σ´ αγαπαει
και ποιον αγάπησες;
Ποιος σε μισεί;
Ποιος σ’ ερωτεύτηκε;
Ποιος σε σκέφτεται
και ποιος σε ξέχασε;
Ποιον αντικατοπτρισμό μου
φαντάστηκες εσύ
και ποιον εγώ απόψε
που γέμισε η νύχτα
υγρούς καθρέφτες;

Ποιος εαυτός σου δέχεται
την φιλεύσπλαχνη αδιαφορία μου;
Οι τροχονόμοι
μαζεύουν ηρωικά
τις απορίες σου
σ’ όλη την πόλη
Ανοιχτοί δρόμοι
να μη σταματά πουθενά
η πομπή
με τα χαλασμένα όνειρα.
Κι εγώ με πονεμένους
κροτάφους
να ψάχνω στα σκουπίδια
κάτι σκόρπια τραμπουλόχαρτα
όμοια με τον λόγο μου.
πόσο ακόμα
να καίει το φως μου άφωτο;

Πέμπτη 4 Ιανουαρίου 2018

...νηπενθές τ᾽ ἄχολόν τε, κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων (δ221)

είναι ο κόσμος της
ένας κόσμος βιασμένος,
αφημένος να τον εγκυμονεί

ο δικός του φόρτωμα
λιμνάζει στα πόδια
γίναν πέτρες, έμεινε

ο κανίβαλος μέσα του
τελειώνει το γεύμα του
ξεπρόβαλε απαιτητικά

πήρε στο άρμα του
το σώμα και το σέρνει
γύρω απ΄ τα ψηλά τείχη

ένας άνθρωπος
κουρασμένος
μια λύπη παιδική που

κάθε φορά που κλαίει
χρεώνει το νερό
στον παλιό ανεμόμυλο

ακάματη μέλισσα
συνέλεξε και χώνεψε
κιλά μέλι πικρό

ένας κουτσός
με δυο πόδια ολόκληρα
ανεπίδεκτα βαδίσματος

γνώστης της γκάμας
των θλίψεων του
σπασμένου κόσμου

θέλησε να κερδίσει
κάποια αθανασία
στην συνείδηση τους και

πληρώνει τώρα ζωνεκρός
ακούει, γράφει, αναπνέει
τρώει, κοιμάται, πενθεί.


Ελάχιστες Ιστορίες - The mall

Μάρκαρε έναν διάδρομο έξι επί πενήντα. Έβαλε αμφίπλευρα μαγαζιά με βιτρίνες φωτεινές. Πολύχρωμα αντικείμενα. Χαρούμενες πωλήτριες. Ένα καφέ. Είπε θα ζήσει εκεί. Τριακόσια τετραγωνικά. Κόσμος να πηγαίνει και να ´ρχεται. Αποφάσισε να βηματίσει σε αυτή την αρένα για όσο χρειαστεί. Ένα ξύλινο άβολο παγκάκι να ξεκουράζει το παλιό κορμί για το λιγότερο δυνατό. Ένας καφές ή ένα σάντουιτς στο πόδι. Κι ο ακούραστος κι ο κουρασμένος βηματισμός ασταμάτητος. Δεν επέτρεψε στον εαυτό καμία πολυτέλεια. Της στάσης. Της χαράς. Της ξεκούρασης. Της λύπης. Όλα τα πλήρωσε.  Μέχρι δεκάρας. Με άπειρα βήματα σ' έναν φωτεινό διάδρομο γεμάτο ρεκλάμες, στρας, βιαστικούς ανθρώπους, πωλήτριες, και τα βράδια μονάχα ερημιά. Γερνούσε πάνω στα αυτόματα πόδια. Γερνούσε και μίκραινε. Κουβαριάζονταν στο σώμα ενός γερασμένου παιδιού. Φοβόταν όλο και πιο πολύ. Πήρε να ξηλώνει την μπλούζα. Έφτιαξε πετονιά. Έβγαλε με μια τανάλια τον κυνόδοντα. Πάντα περπατώντας, τον έδεσε στην άκρη του νήματος για αγκίστρι. Κι άρχισε να ψαρεύει στο πηγάδι που φύτρωσε στο κέντρο του κύκλου. Κάθε μέρα πιο γυμνό το σώμα. Κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά το αγκίστρι. Τελειώσαν οι κλωστές. Δεν τέλειωνε το βάθος. Κι όλο κατέβαζε το δόντι. Κι όλο γυμνωνόταν. Αν κάποιος έκανε μια σούμα της βόλτας, θα ήταν θόρυβοι, γυαλισμένα παράθυρα και μυρωδιά άζαξ, μουρμουρητά περαστικών, σιωπή μακρά, αγωνία για την κανονικότητα, συντονισμός με τον πόνο, ξηλωμένα σώματα, βγαλμένα δόντια, αίματα στα γυαλισμένα πατώματα. Τα παπούτσια λιώσανε. Τα πόδια λιώσανε ως τα γόνατα, μα εκεί. Να επιμένει. Δεν έμειναν πια πόδια. Κι ύστερα με τα χέρια βόλταρε μηχανικά γύρω γύρω μέχρι που ξέφτισαν οι καρποί και οι αγκώνες κι έμεινε σε μια γωνία να κοιτάζει μέχρι που ξέφτισαν τα μάτια.



Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017

Τα μπουκάλια

Ναυαγοί
σ´ όλη τη ζωή αποκλεισμένοι
σε μακρινά νησιά
κραυγάζοντες
σε άδεια μπουκάλια.
Όταν τελειώσει πια η φωνή
στέλνουν κομμάτια από το δέρμα.
Όταν τελειώσει κι αυτό,
κι απομείνει μονάχα το αίμα
τελευταίο σύνορο
μεταξύ αυτών και του κόσμου,
τότε το αίμα τους σε άδεια μπουκάλια.
Κι όταν με το καλό στεγνώσουν,
την μέσα φωνή τους στέλνουν.
Άδεια μπουκάλια.
Κι αν καμιά φορά κάποιος τυχερός
πέσει σε ζευγάρι χέρια πονετικά,
άδειο μπουκάλι
γεμίζει με κανένα λουλούδι νεκρό.
Κι αυτό είναι όλο.



Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017

Τίποτα

Τι να κάνουν εκείνοι ο εαυτοί μας που έζησαν
στο μυαλό και τα λόγια των άλλων;
Τι γίναν και τα κομμάτια μας εκείνα που αφήσαμε μέσα τους;
Οι κατακερματισμένοι αγρυπνούν τα βραδιά σε χαλασμένα κρεβάτια
ψάχνοντας το ψέμα του είναι
σε μέρη που ποτέ δεν υπήρξε.

Θα ξυπνήσουμε μια μέρα με το στόμα στεγνό,
διψασμένοι για ένα ποτήρι αυθεντικής στιγμής,
και δε θα βρίσκουμε τίποτα.



Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017

Τα σκαλοπάτια


Ο κύριος Χ. καλλιεργεί έναν εντυπωσιακό κήπο με σκαλοπάτια. 
Τα φύτεψε σποράκια, ψήγματα ύψους, τρυφερά και ελάχιστα, 
μα τα φρόντισε και τα φροντίζει κάθε μέρα. 
Όταν ξυπνάει το πρωί τα κοιτάζει απ´ το παράθυρο, 
τα χαϊδεύει με τα μάτια του, τους ανοίγει το αυτόματο πότισμα. 

Ο κύριος Χ. αγαπά την τάξη. Τα μεσημέρια ξεχορταριάζει με επιμέλεια. 
Αφαιρεί τα όμορφα αγριολούλουδα που τολμούν να φυτρώσουν ανάμεσά τους. 
Κόβει τα φτωχά χόρτα κι ό,τι θα μπορούσε να του δώσει 
μια εναλλακτική δυνατότητα ανύψωσης
κι αφήνει τα σκαλοπάτια του να μεγαλώνουν ανεμπόδιστα. 

Ο κύριος Χ. θυμάται τις πρώτες μέρες τους πάνω από το χώμα. 
Στιβαρά πέτρινα ανθίσματα, μαρμάρινοι βλαστοί, κοφτερές εξοχές 
που άνοιγαν και πλαταίναν με τον πρώτο ήλιο της άνοιξης, 
πονηροί βιαστές του χώματος, βελόνες που κεντούσαν τη γη
κι ύστερα πλήθαιναν, ενώνονταν, γινόταν συμπαγείς επιφάνειες ολάνθιστες,
γυαλιστερές, στιλπνές, αμύριστες. 

Θυμάται να πατά διστακτικά στην αρχή τα γυάλινα πόδια του πάνω τους. 
Δοκιμάζοντας τις αντοχές των φρέσκων και των νεαρών σωμάτων τους. 
Με πόση χαρά ένιωθε την στιβαρότητα των επιφανειών τους! 
Την στηρικτική τους μεγαλοπρέπεια! Τα δειλά τους ύψη τα αρχικά!
Από κείνο εκεί μπορούσε να δει μια υποψία του δρόμου! 
Και τ´ άλλο πόσο μεγάλωσε. Σε λίγο θα μπορεί να κοιτά την θάλασσα πάνω του. 
Και τα ζηλιάρικα μάτια των γειτόνων του.  Τι όμορφος κήπος πέτρινος!

Κι ύστερα πως μεγάλωναν μέρα με τη μέρα. 
Και πως στην αρχή λύγισε το γόνατο για να απολαύσει λίγο μακρινό γαλάζιο, 
κι ύστερα πως έβαζε τις παλάμες στις κρύες τους επιφάνειες

για να ορθώσει το μικρό του ύψος,
και πως λαχάνιαζε για τον επιούσιο ουρανό.
Ο κύριος Χ. πια δεν έχει κήπο.  Δεν έχει σπίτι. 
Του ΄χει απομείνει μια ισχνή γραμμή χώματος. 
Τα σκαλοπάτια κλείσανε κάθε πιθαμή χώρου, 

κάθε πιθανότητα πεδίου,
κάθε ήχο και κάθε εξέλιξη.  



Το κουτί

Σε μια απροσδιόριστη ηλικία
της ματαιωμένης
αιώνια αιωρούμενης παιδικότητας
θέλω να πάψω να ζητώ τα πάντα
και να γίνω ένας ευτυχισμένος

εραστης του λιγοστού μου.

Σατανική παιδικότητα.
Αραχνιασμένη που
 μυρίζεις ναφθαλίνη
κι έχεις κακοφορμίσει,
κατάρα σαν μοίρα,
να σε θυμηθώ
και να σε σβήσω,

να σε πετάξω
όπως πετάμε τα σκονισμένα αντικείμενα
που κρύβαμε επιμελώς σε κουτιά μελλοντικής χρήσης
ενός μέλλοντος που ποτέ δεν έρχεται,
κι εκείνα με βήματα τάχα διστακτικά,
με όγκους τάχα ελάχιστους,
με σιγανές, σχεδόν αθόρυβες αναπνοές
πολλαπλασιάζονταν,
καρκινώνοντας τον ζωτικό χώρο.  



Σε μια απροσδιόριστη ηλικία
ματαιωμένης παιδικότητας
αιωρούμαι κάτω από τη ζωή μου,
ενίοτε πάνω από αυτήν, 

και ποτέ, μα ποτέ, μέσα της.



Αργία

Ο θεός έφτιαξε την αργία της Κυριακής,
την άδειασε από δουλειά και τη γέμισε με θλίψη
για να τον θυμούνται οι χαρούμενοι άνθρωποι
και να γονατίζουν οι μέρες τους.

Ο θεός φρόντισε την ανημπόρια τους

και κράτησε μια μέρα αγαπημένη
μη τύχει και ξεφύγει κανένας τους 

απ´ την αναπηρική αγκαλιά του.

Ο θεός μας θυμάται κάθε Κυριακή
ξεκινώντας με μελαγχολικά χτυπήματα
στις καμπάνες που λιώνουν
και τελειώνοντας με τα ανοιχτά μας στήθη.



Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017

Κυριακάτικο

Τις Κυριακές τριγυρίζω στο σπίτι με μια τρύπια κάλτσα,
βρέχω τα μάτια μου με θαλασσινό νερό,
και περιμένω.
Αναρωτιέμαι ποια φροντίδα με σακάτεψε 
και δεν πιάνω βελόνα στα χέρια.

Ξυρίζω το κεφάλι μου και πέφτω στη θάλασσα
για να γλιτώσω απ´ τη μέγκενη της μέρας.
Ένα βαρκάκι δεμένο σε τέσσερα σχοινιά
σταυρωτά και τεντωμένα
μου δείχνει τον τρόπο, ταμπέλα στο μονόδρομο,
να βρω το δρόμο πάνω απ´ τα οδοφράγματα.

Θα βάλω ένα μικρό ρολόι στη θήκη 
μέσα στο κεφάλι μου
και για φιτίλι τον μεγάλο του δείκτη 
θα κουρδίσω,
μέχρι να δείξει μεσάνυχτα ν´ ανατινάξω 
τον πιο βαθύ ωκεανό.



Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017

Η λάμπα

Ήμασταν δυο γραμμές δεμένες.
Όπως περπατώ μακριά μας πυρακτώνουμε
και λάμπουμε.
Μακραίνω και μένουν στο σκοτάδι μόνο
τριχοειδείς γραμμές πορτοκαλί που τρέμουν. 



Το πουκάμισο

Πήρα να σιδερώσω το πουκάμισο.
Από την κοιλιά μου ως το στήθος
πάνω-κάτω, πάνω-κάτω.
Δεν ίσιωνε.
Πάνω-κάτω έφτασα ως το κόκαλο της ράχης
με μια τρύπα πάντα ασιδέρωτη.  



Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017

Γραμμή

Χάραξα μια γραμμή στο κρεβάτι μου και κοιμάμαι πάνω της
Με στοίχειωσαν τα δέντρα και τα πουλιά του Κουγιουμτζή
Σφράγισαν τα παράθυρα και τις πόρτες μου δέκα τραγούδια 

Μια λεπτή γραμμή πάγου, λειψό περίγραμμα της μνήμης μου 
Ακούω τον σιωπηλό βόμβο του χώρου χέρι που με διώχνει 
Πατώ στις μύτες μην ενοχλήσω τον ύπνο, μα ποιος κοιμάται ποτέ;

Τρέμει το σώμα ισορροπεί στην αιχμηρή υγρασία να βολευτεί 
Αύριο θα γυρίζει τον μύλο της μέρας μεθαύριο θα γυρίζει 
Τέμνει το σώμα η βροχερή γραμμή όλο πιο κοντά στους σπονδύλους



Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017

Τα πουλιά

Πουλιά πετούν στ’ άδειο δωμάτιο
Χώνονται απ’ τα παράθυρα το διασχίζουν χάνονται στους τοίχους
Τα μαύρα φτερά τους γρατζουνίζουν γραμμές γρίφων

Πουλιά ξεπηδούν απ΄το κρύο πάτωμα
Χώνονται στα μάτια και τα ρουθούνια μου χάνονται στο μυαλό μου
Νύχια, μικρά, κοφτερά, γραπώνονται, σε, κόκκινα, λιβάδια
σκληρές φωνές, κρωξίματα, κραυγές, αλαλαγμοί,
σιωπές άτιμες, ξεφτισμένα φτερά μαύρα, καφέ, σταχτιά, φτερά

Πουλιά χαμένα σπάζουν πάνω στα τζάμια ράμφη και λαιμούς
Σπάζουν τα τζάμια, γυαλιά θρυμματίζονται, το κρύο εισβάλλει
μικρές φονικές τρύπες στον καμβά της νύχτας αν

ο αέρας πετά στ´ άδειο δωμάτιο
ουρλιάζει σε κάθε συστροφή του,
αν το δωμάτιο δεν ήταν άδειο
θα φώναζα τα πουλιά
να ξεριζώσουν όσα ακούνε
και όσα βλέπουν.



Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017

Τα παράθυρα

Έγραψα,
ξαναέγραψα με το αίμα των δακτύλων μου.
Δεν περιέγραψα.
Έφτιαξα μια γλώσσα ασπρόμαυρη
για εκείνα που δεν λέγονται.
Για την εκκρεμή υπόθεση του χρώματος.
Για τα παλιά νερά που κυλούν υπόγεια.
Για τον μηχανισμό στη βάση του κόσμου.
Τα πουλιά και τους άηχους κυματισμούς τους.

Έγραψα,
ξαναέγραψα για συμπτύξεις απεριφράστων
έκοψα τα μαλλιά μου απ´ τη ρίζα
και τη ρίζα μου απ´ τον κορμό
είμαι δεκάδες αιωρούμενα κλαδιά
χιλιάδες φύλλα, είμαι ο ρυθμός του ανέμου
στις επηρμένες, θλιβερές σημαίες του κόσμου.
Ανοίξτε τα παράθυρά σας να μπω.



Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017

Λαοκόων

Την Ειλημμένη
απόφαση να καταστραφεί
η ενάρετη Τροία
την ζώστηκε φίδι ο Λαοκόων. 

Σαν σταυρό κουβάλησε
το βάρος της αλήθειας του
για να δείξει τον δρόμο της σωτηρίας
στους παλιούς τιμωριτικούς θεούς.
Κανείς τους δεν κατάλαβε.
Αποκαθηλώθηκαν όλοι τους.
Κάηκαν στην Τροία το βράδυ
πριν εισβάλλουν οι Αχαιοί.
Στην πιο υψηλή στιγμή
της μηχανορραφίας τους.

Κι έτσι κατάλαβα
πως οι τιτάνες θεώνονται σε θεούς
και πως οι θεοί θεώνονται στον άνθρωπο
με αυτή την αντιστροφική συρρίκνωση
την δίδυμη του διαστελλόμενου σύμπαντος.



Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017

Το εγχειρίδιο

Για να μετρήσει με το σώμα
πόση φωτιά κράτησε μέσα του
το παγωμένο μέταλλο,
καλημέριζε συχνά αστέρια,
σπανιότερα ήλιους,
αφήνοντας το πρόσωπο ασυλλόγιστα
στην προσωρινή τους θέρμη
κι αργότερα κατάπινε ανελέητα
στα βαρυτικά του πεδία
όμοια και ισότιμα τις τρυφερές τους
ακτίνες αφήνοντας πίσω
με τον αργό, έρποντα κυματισμό του
οριστικές οπές αθεράπευτες.

Έγραφε κι ένα μικρό εγχειρίδιο
για τον συμπαντικό νόμο
της παλιάς δράσης
και της αιώνιας αντίδρασης
κρατώντας την πανάρχαια υποχρέωση
ιερή,
έναντι του θεού του και του δαίμονα
ποτέ να μην αφήνει τα όπλα του
σε καμία θήκη
σε κανένα πάτωμα
σε καμιά γη.

Τις μεγάλες νύχτες, με ατσάλινα μολύβια
ζωγράφιζε επίμονο σχέδιο
στον καμβά του στομάχου του
Μονοκονδυλιά χειρουργική
κόκκινο πάνω στο λευκό
που βάθαινε σε κάθε αυτιστική επανάληψη
Κάποτε πέρασε απέναντι
έτσι που αντί να ζωγραφίζει
πλέον διεύθυνε την αόρατη ορχήστρα
στην πλάτη του
κολλημένη κι αυτή στο ίδιο μέτρο,
ένα θραύσμα ηρωικό, ενός ελάσσονος βαλς
που κανείς δεν άκουγε.

Έγραφε κι ένα μικρό εγχειρίδιο
για τον συμπαντικό νόμο
της παλιάς δράσης
και της αιώνιας αντίδρασης
κρατώντας την πανάρχαια υποχρέωση
ιερή,
έναντι του θεού του και του δαίμονα
ποτέ να μην αφήνει τα όπλα του
σε καμία θήκη
σε κανένα πάτωμα
σε καμιά γη.



Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017

Το κουτί

Στο κουτί με τον μαύρο αέρα
ένα ξανθό παιδί ανάβει, φως.
θέλει να δει τα μαύρα μαλλιά μου
να ξεθωριάσουν
κι εγώ θέλω να τ’ αγαπήσω
σαν θεϊκό πουλί
που φτερουγίζει προστατευτικά πάνω μου,
όμως το φως είναι αδύναμο,
τα ξανθά του μαλλιά αβάσταχτα,
το σκοτάδι συμπαγές

Στο κουτί την μαύρη πέτρα
ένα ξανθό παιδί κρατάει, διαμάντι.
θέλει να δει τα άδεια μου χέρια
να γεμίζουν
κι εγώ θέλω να τ’ αγκαλιάσω
σαν αδερφό
ποτέ να μην το αφήσω να χαθεί
όπως το φως είναι αδύναμο,
τα ξανθά του μαλλιά αβάσταχτα,
και το σκοτάδι συμπαγές
Στο κουτί με το μαύρο νερό
ένα ξανθό παιδί ποίημα, χρυσίζει.



Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Όταν έφυγες

Όταν έφυγες
τ´ άφησες όλα τακτοποιημένα.
Τα ρούχα σιδερωμένα.
Τα πιάτα καθαρά.
Την σκόνη μακρυά μου.

Από τότε
κι ας μη σου ´δωσα ποτέ κλειδί
σιγυρίζεις πότε-πότε το σπίτι
κι εγώ μένω ακίνητος
και περιμένω το παρηγορητικό σου
χέρι
Τόσο απαλά
πάντα τόσο απαλά
αφαιρείς την σκόνη
αλλά ποτέ μα ποτέ πια
δεν ακουμπάς το κρύσταλλο και τ´ αγκάθια μου.



Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2017

Μαρκαδόροι

Ένα σετ παιδικοί μαρκαδόροι ατέλειωτοι
όμορφα τακτοποιημένοι στο κουτάκι τους
Δίπλα ένα κόκκινο ημερολόγιο
αδειασμένο
με γράμματα ακανόνιστα, αδρά, διστακτικά,
Πάνω τους ένα σπίτι με ωραία σκεπή, κλειστά παράθυρα, σάπια πατώματα
Πίσω από την πόρτα
τρύπιος εναγκαλισμός κρεμασμένος
στο παλιό παλτό,
φαγωμένος στους αγκώνες και τα μανίκια

Όρκος.
Στα επόμενα πέντε χρόνια
να παντρευτώ τον εαυτό μου
Να κάνουμε τρία ευτυχισμένα παιδιά
να γελάνε όλη μέρα σπίτι
Όρκος.

Ένας άστεγος.
Μου χτυπάει κάθε βράδυ την πόρτα
Εκλιπαρεί την ελεημοσύνη μου
Απλώνει το πράσινο χέρι του στη σάπια καρδιά μου
Και κλαίει και γελάει και με λυπάται

Είναι όλα μια ζωγραφιά με ένα χρώμα ανεφεύρετο. Ανείδωτο.
Ένα σχήμα κίτρινο ωχρό.
Αλλόκοτα, με μεγάλα αυτιά και δόντια κοφτερά.
Η αθωότητά τους στα άπλυτα ξεχασμένη
βρώμησε.

Μετά εγγραφή στο φροντιστήριο.
Μάθημα πρώτο:
Μόνιμα πράγματα
Έκτακτα πρόσωπα
Ειρωνικές καρέκλες
Τραγικές ζωές
Απολυτήριο.
Τέλος.

Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2017

Το ρήμα

Αγάπη ρήμα πτητικό
επανάσταση σπασμένων χεριών
μηχανή πολύστροφη δεμένη
αγάπη θησαυροφυλάκιο γεμάτο,
καμένο
Κολλημένη στην αρχή
μιας αντίστροφης σταύρωσης
αγάπη καρφιά παλιά

Αγάπη τριμμένο ρούχο
ανέγγιχτο πιάτο φαΐ
κορυφογραμμή, σύννεφο, γκρεμός,
αγάπη πτώση
Αγιάτρευτο γήρας ασταμάτητο
ιερό δισκοπότηρο
rara avis όμως,
αγάπη στην άκρη φως

Ενδεχόμενο

Τις νύχτες που λέω
πως η ζωή μου θα ‘ταν τάχα αλλιώς
αν τότε στα είκοσι
στα τριάντα
στα σαράντα μου
είχα διαλέξει εκείνο εκεί αντί
για τούτο δω,
τις κρατάω όλες τους
μέσα σε βάζα με φορμόλη.

Τις νύχτες που πίνω
φτηνό τσάι μετά
το παρηγορητικό δείπνο μου,
μόνος με μια θλιμμένη μουσική
στο φόντο
στα χέρια
και τις πλάτες μου,
τις πετώ όλες τους
μέσα σε κάδο ανακυκλωτικό.

Τις νύχτες που η Κυριακή
ξημερώνει την Δευτέρα,
φοράω την γραβάτα μου
ανάποδα
ώστε να δείχνει
το ταβάνι
και ρίχνω τα πόδια μου
στο κενό μεταξύ
του συρμού και της ζωής μου.
Αυτές τις νύχτες τις κρατώ ζωντανές
για παν ενδεχόμενο.

Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2017

Άσσος σκέτο

Στις τσέπες του παντελονιού μου βρήκα τον πατέρα μου
σιωπηλός περίμενε να μου πιάσει το χέρι
ανάμεσα στα κρύα κέρματα, τα χαρτονομίσματα και τα μικρά χαρτάκια
Μου 'δωσε τα ψιλά. Ζήτησε να του πάρω τσιγάρα.
Με κομμένα πόδια βρήκα το πιο μακρινό περίπτερο.
Πήρα ένα Άσσος σκέτο.

Αυτό είναι όλο


Σήμερα τι όμορφη μέρα!

Στον εκθαμβωτικό ήλιο παραδομένη. 
Πράσινα λιβάδια πάλλονται στα πόδια μας 
κι ακούμε έναν ήσυχο αχό απ´ τα υπόγεια. 
Περπατάμε ομάδες-ομάδες,
άλλοι πιασμένοι χέρι, 
άλλοι από μόνοι τους,
μιλάμε σιγανά. 
Λάμπουν τριγύρω πεσμένες πόρτες κλειστές,
πίσω τους ζευγάρια χέρια κλειστά,
γύρω τους όμορφα κι άσχημα κηπάρια, 
μικρές φωτιές,
λεπτές γραμμές καπνού γλυκού,
δένουν τους άγνωστους συγγενείς 
μ´ αέρινες κλωστές. 

Περπατάμε κλείνοντας για λίγο τα μάτια
-αυτός ο δρόμος μας πάει μόνος του-
ακούγοντας την ωραία σιωπή, 
πιο κάτω η πόλη δε μας βλέπει
-δε μας βλάπτει-
ακολουθούμε τον χοντρό βαρκάρη
μαύρη παραφωνία στην υπέρλαμπρη ημέρα. 

Σταματάμε σε μια μικρή αυλή. 
Το μαζεμένο κοπάδι μας κραδαίνει 
άσπρα γαρύφαλλα, 
διάφανα νερά αλμυρά, 
λίγη αγαλλίαση, 
στη μύτη του κουταλιού λύπη,
χέρια που θα λερωθούν απ´ το χώμα,
μα όχι ακόμα. 
Πρώτα θα μας πει αυτός μια ιστορία
που θα ´ναι η ίδια και γνωστή. 
Όπως τα πρώτα παραμύθια μας. 
Κι ύστερα θα δώσει το σύνθημα. 
Τελείωσε...

Μια πόρτα ανοιχτή
Μερικές γρήγορες κι αυτόματες κινήσεις
Κουτιά, ξύλα, σχοινιά, όλο το παζλ θα δέσουν. 
Κι ύστερα ο καθένας μας θα κλειδώσει το χώμα από μια στροφή. 
Κι είμαστε πολλοί. 
Πολλές στροφές για να σφραγίζει η πόρτα αμετάκλητα. 
Πολλά λουλούδια υπεροπτικά για να στολίζεται το τέλος. 

Μετά
ενώ θα φεύγουμε
θα κοιτάξουμε τα χιλιάδες φυτεμένα χέρια 
που αντί να είναι αναρωτιόταν
θα κλάψουμε.  θα κλάψουμε λίγο 
την σπορά του μέλλοντός μας.
θα γελάσουμε γιατί όχι ακόμα.  
θα πιούμε κάτι πικρό.
θα φάμε κάτι γλυκό.
θα δικαιώσουμε αυτό που πια δε θα μας βλάψει.
θα φύγουμε για τα ψώνια της εβδομάδας 
ή το καφενείο
ή το σάπιο σπίτι του ο καθένας.

Κι αυτό θα είναι όλο.  

Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017

Οι Δυνάστες

Δε φοβάμαι πια τις ρίζες
τα φύλλα που έθρεψαν
τα παραμορφωμένα κλαδιά.
Μόνο τις υπόγειες πορείες τους
όσα ακόμα δεν είδα κι όσα
θα αναγκαστώ να κάνω
πατώντας αδυνατά πάνω
στα δυνατά τους πόδια.

Τα μισά μάτια
λίγα μου δείχνουν
λίγα μου κρύβουν.
Με σπασμένες εικόνες
αποκρυπτογραφώ
τον σπασμένο κόσμο.

Με κάτι ρίζες καρκινικές
στο σκληρό μου στομάχι,
κάτι φωνές δυναστικές
στα λιωμένα αυτιά μου,
τα βοΐζοντα στρατεύματα
των σφηκών με ράβουν
με κλωστές γύρω απ´ τα χείλη
σαν υπόσχεση σιωπής,
και σαν θυσία ανίερη
οι χρησμοί μου αντηχούν
στα υγρά μου σπλάχνα.

Μέσα σ´ εκείνη τη σπηλιά
που σκάβουν οι ρίζες μου
από την πρώτη μέρα μου
ως την ημέρα που ένας ήλιος
παρηγορητικός θα γκρεμίσει
την μέσα μου βροχή.



Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017

Το στομάχι

Ζει όλη τη μισή ζωή της
στο στομάχι της.
Μεγαλώνει κ μικραίνει,
σφίγγεται και μπλέκεται κουβάρι,
γεμίζει κι αδειάζει,
μα κυρίως,
κουβαλά
την πέτρα της.



Ο τελευταίος

Η αγάπη ήταν σύμπτωμα
παιδικής αρρώστιας 
που δεν πέρασε. 
Σαστισμένος κι αμήχανος
στη μέση της μέρας 
κάτω από έναν ξεγυμνωτικό ήλιο
παραμιλούσε:
Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «ένα χρόνο μετά»,
εγώ θα λέω πάντοτε «πριν ένα χρόνο». 

Τα πουλιά και τ´ αυτοκίνητα 
οι άσπρες λωρίδες στους δρόμους,
τα σκληρά προφίλ των πολυκατοικιών, 
όλα τον κοιτούσαν 
σαν κάτι που μένει 
ενώ όλα φεύγουν, 
και διαλύονται στο φως. 

Πέρασαν σαν τυφώνας
πίσω από την πλάτη του 
με σκόνη, πάταγο, μανία
ως που έμεινε σε τοπίο κατάλευκο
αποστεωμένο, ουδέτερο. 
Εκεί βρήκε τον τελευταίο του καθρέφτη.  



Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017

Ο Τζο

Ο Τζο περνούσε τα βράδια του στο μπαρ,
την άλλη φυλακή του
Εκεί αναρωτιόνταν
ποιος θάνατος θα τον προλάβει πρώτος

Ο Τζο ήταν κοινός εγκληματίας
Αλλά ο Τζο δεν ήταν ένας κοινός εγκληματίας
Ο Τζο ήταν ένα πείραμα
Είπε ο επιστήμονας:
Ο Τζο θα ´χει συνείδηση και θα ´ναι ασυνείδητος
Ο Τζο βαφτίστηκε Ιανός
κι έγινε ένα αδίστακτο, καλοσυνάτο ανθρωπάκι

Γεννήθηκε μεγάλος
κι ονειρεύτηκε να γίνει μικρός όταν μεγαλώσει
Ο Τζο έζησε κρίνοντας και παρατηρώντας
αντί να ζήσει κάνοντας το απλούστερο:
Να ζήσει.

Ο Τζο κρεμάστηκε τριών χρονών
από τα σύρματα που άπλωνε τα ρούχα
η μητέρα του 
(καταγράφηκε στα χρονικά ως η πρώτη αυτοκτονία ανηλίκου)
στον πέμπτο όροφο του παλιού διαμερίσματος της προίκας της,
κι η προίκα του, μια εγκληματική ύπαρξη,
εφ΄όρου ζωής αβίωτης


Ο Τζο στα πενήντα του χρόνια
περνούσε τα βράδια του στο μπαρ
Εκεί αναρωτιόνταν πως, παρά τον θάνατό του,
κατάφερε να γίνει ένα ευαίσθητο, αλκοολικό καθίκι.



Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017

Μέλι

Δε μένει τίποτα.
Το ευγενικό μέλι τελείωσε χτες.
Το πρόσκαιρο θαύμα ξεχάστηκε.
Αδιόρατες αισθήσεις στο σπίτι με τα κλειστά παράθυρα.
Παρηκμασμένες μνήμες.
Χοάνη αχόρταγη η επόμενη μέρα ρούφηξε το βροτό.

Που είσαι στα βρώμικα σεντόνια;
Που είσαι στην φωτογραφία στον κήπο;
Που είσαι στις βαρετές διαδοχές στολίδι;

Αγωνίζομαι αλλάζοντας ρούχα.
Κόβω τα μαλλιά μου.
Ξεπλένω τα μάτια μου.
Καίω τα πόδια μου.
Σήμερα θα στρέψω και την καρέκλα να κοιτάζει αλλού
και τίποτα δεν θα είναι αρκετό.