Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014

Πειράζει

Είναι τα σώματα κρυψώνες
που τα ζητάς
κάπως να βγάλεις τους χειμώνες 

Και τα φοράς να ´σαι ζεστά
αλλά δεν είναι αρκετά
Και τ' αγαπάς, να 'σαι καλά,
αλλά δεν είναι αρκετά

Κι έτσι όταν ξεχειμωνιάζει
να τους φεύγεις, δεν πειράζει.

Είναι κι ένα σώμα σπίτι
που το ζητάς χρόνια
σαν να σου ανήκει

Δεν τα κατάφερες ποτέ
να το φορέσεις 
και να νιώσεις πως είναι να είσαι εσύ

ωστόσο υφίσταται.


Για τον δρόμο

Είμαστε καράβια 
σε φουρτούνα
σε ανοιχτό λιμάνι.
Πέφτουμε ο εις στον άλλο
στα ρηχά και τσακιζόμαστε.


Τα μαλλιά

Άσε τα μαλλιά σου στο τραπέζι
Θα τα κόψω με το μαχαίρι της κουζίνας

Ψάχνω στις τσέπες μου να βρω το γιατρικό σου
είναι όμως τρύπιες και οι δυο
και ό,τι και να 'χα εκεί γλίστρησε και χάθηκε

Άσε τα ματιά σου στο άνοιγμα του πουκαμίσου μου
Θα το κόψω με το ψαλίδι σου.

Ξεχνάω και θυμάμαι επί σειρά λαθών
και κολυμπώ στο βάθος των νερών σου.

Αυτός ο τρόπος που αρθρώνεις το θήτα 
απ´ το βαθύ μ' ανατριχιάζει
Μέσα μου μεγαλουργεί.

Αυτό θα πει προβολή.  


Αγαπώ - Δεν Αγαπώ

Βρήκα έναν ασφαλή και καθώς πρέπει τρόπο 
να αυτοκτονώ. 
Αγαπώ-Δεν Αγαπώ

Κι ας είναι ζεστό ψωμάκι 
το σώμα σου 
κι ας κολλάει πάνω μου 
κι ας τυλίγομαι γύρω του 
τους πάγους μέσα μου
δεν τους αγγίζει τίποτα

Αγαπώ-Δεν Αγαπώ
Το μυστικό μου!


Περί συναφείας

Η γαρ πολλή συνάφεια 
γεννάει την αντιπάθεια.
Αγάπη μου από μακρυά,
το πάμε ευθεία για μπελά.

Είσαι ζεστή σαν το ψωμί, 
γλυκιά είσαι σαν το μέλι.
Βλέπω την πίκρα να ´ρχεται
κι άλλο κεντρί μου μέλλει.

Έτσι αγάπη μου καλή 
όσο πιο αργά βρισκόμαστε 
τόσο πιο αργά αγάπη μου 
μαζί θα χωριζόμαστε.


Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

περί φωτός

Μετά
σ´ αγκάλιασα 
και μ´ έκανες κι εμένα φως...


Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

Ο Ών

Τον χρόνο τον αμείλικτο και τον ευσπλαχνικό υμνώ. 
Τον βαρκάρη του Αχέρωντα.  Τον αστροκαταλύτη. 
Τον συλλέκτη των πάντων και ποιμένα του σύμπαντος. 
Στιγμών, δημιουργημάτων, ονείρων τον θηρευτή. 
Τον λυτρωτή, τον πανδαμάτορα. 


Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

Γιατί τον φοβήθηκα


Οι άνθρωποι κάποτε θέλουν να δώσουν
Αλίμονο αν βρεθείς στο δρόμο τους
Σε φορτώνουν με όλη τους την πρόθεση
Σε διαβρώνουν με την απλόχερη προσφορά τους
Σε απατούν με την κατά συνθήκη ανοιχτή τους καρδιά
Σε ισοπεδώνουν, σε λειένουν, σε μαλακώνουν
Και σε αφανίζουν όταν σ´ αφήνουν

Οι άνθρωποι κάποτε θέλουν να πάρουν
Αλίμονο αν βρεθείς στο δρόμο τους
Σε ισοπεδώνουν με την ανάγκη τους
Σε απομυζούν σαν βρυκόλακες με τα νύχια και τα δόντια τους
Σε ρουφάνε μέχρι μυελού των οστών ωσμώνοντας την κενότητά τους
Σε δυναστεύουν στρατοί αχόρταγοι κι αδειάζουν τη γη σου
Και σε παρατούν αναιμικό και άγονο

Αλίμονο στους ανολόκληρους ανθρώπους.
Ψάχνουν πάνω σου να βρουν σαν τυμβωρύγχοι
τα χαμένα τους θραύσματα.
Σου φορτώνουν τις θλίψεις τους και τα κενά τους
Και σ´ αφήνουν να αναρωτιέσαι ποια δική σου έλλειψη
σε οδήγησε στον δρόμο τους να τυραννιέσαι. 


Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Κλειστό παράθυρο

Μπρος το κλειστό παράθυρο 
θα βλέπω όλα όσα θέλω 
και θα σκέφτομαι:

Πόσο βασανίστηκαν άραγε οι βασανιστές μας;
Θα το μάθουμε ποτέ;
Και πόσο βασανιστήκαμε γι' αυτούς που τυραννίσαμε κι εμείς;

Τηρήθηκε το ματωμένο ισοζύγιο;
Δώσαμε ή πήραμε το παραπάνω αίμα;

Και έπειτα, 
πόσο αθώα υπήρξαμε τα θύματα; 

Σ´ αυτή τη λαίλαπα της Ιστορίας 
που λέγεται Άνθρωπος, 
άλλο πλάσμα δε βρέθηκε να μισεί τόσο πολύ 
τους όμοιους και την ύπαρξή του. 
Η πρόνοια του σύμπαντος κόσμου,
ευτυχώς,

φρόντισε να προστατεύσει εαυτόν 
βάζοντας αυτό τον Δούρειο Ίππο μέσα Του. 


Πόσων ετών είσθε;

Κοιτάω τον γέρο μου εαυτό πως συρρικνώνεται 
λες τα λεπτά που τον χτυπούν κάτι του παίρνουν.
Και με τρομάζει αυτή η εικόνα που μου δίνεται 
με χρησιδάνειο ακριβό και δύο λεπτά δεν περισσεύουν.

Βλέπω τον γέρο μου εαυτό πως συμπυκνώθηκε.
Φεύγει από εντός μου το νερό και μένει η ουσία.
Πόσο φοβάμαι αυτό που απέμεινε να μη δω
πως ήταν βάσανο φριχτό, πόνος με δίχως σημασία.

Είναι το μέσα μου ένα υπόλοιπο από άστρο 
που όλο πυκνώνεται και μαύρη τρύπα μοιάζει.
Θέλει να λιώσω κι ακατάπαυστα κοχλάζει
ως που να πέσει το απόρθητό μου κάστρο.   


10 εντολές η εξής μία

Να κλείσουμε μαζί την ηλεκτρική εικόνα 
Αυτή την πρέσα που συνθλίβει το μυαλό
Ν´ ακούσουμε την φωνή της μοναξιάς μας 
Και να δούμε πόσο ίδιοι είμαστε. 

Να πάρουμε στα χέρια τις ζωές μας 
και να πούμε: "Τώρα θα ζήσουμε"
Και Τώρα να ζούμε. Τώρα να ζούμε...

Στην αχανή, την απέραντη την έκταση του χρόνου 
σπέρνουμε ανάσες και θερίζουμε, 
πάμε, ερχόμαστε, πονάμε, αντέχουμε. 
Και μια εντολή μονάχα έχουμε: 
Να ανθίσουμε!

Και μια μοίρα μόνο δεδομένη: 
Πως περνάμε.


Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2014

Μηλοφάγοι, λωτοφάγοι

Τις μέρες αυτές που στραγγίζει η χαρά από το σώμα σκέφτομαι για τον αγώνα της ζωής. Όλο αυτό το "πολύ κακό για το τίποτα". Και την ενστικτώδη μανία με την οποία γαντζωνόμαστε από πάνω της. Για αυτούς από μας που δαγκώσαμε το μήλο οι μέρες περνούν με πόνο και κόπο. Γεννάμε παιδιά μοιραία που θα αλληλοσπαραχθούν. Πράττουμε τραγικά. Μπρος την απύθμενη πηγάδα του θανάτου κοιτάξαμε με δέος. Κι ύστερα δέσαμε τα μάτια και περπατάμε στον κόσμο τυφλόμυγα. 

Τι έχει σημασία; Την απέραντη θάλασσα της θλίψης μας ξεγελά μονάχα η χαρά του διαιωνισμένου είδους μας που κι αυτή συνοδεύεται από τον τρόμο της προστασίας της. Μας χλευάζει ο αυστραλοπίθηκος του Δαρβίνου ακόμα και στην πιο βαθιά εκδήλωση της αγάπης μας. 

Ο μηλοφάγος στέκεται απέναντι από τον λωτοφάγο. Ακριβώς απέναντι. Τον κοιτάζει με φθόνο. Η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης έγκειται στο φρούτο που έτυχε να δαγκώσεις. Τόσο απλά. 

Κι όταν πάψεις να χαίρεσαι ξεκινάς να παλεύεις. Αυτή είναι η σειρά: Χαρά, γνώση, επίγνωση, απόγνωση.
Μετά είναι ο θάνατος. Κι ο μόνος τρόπος να τον αψηφήσεις είναι να πεθάνεις. Να γίνεις μια μελανή οπή. 
Με άπειρη μάζα αλλά άχρονος.  

Το ελάχιστο "γιατί" και η ειμαρμένη οδηγούν εκεί. 


Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Η κονσέρβα

Με πρόδωσαν τα μάτια μου
Όλη η ζωή μου παραδόθηκε
στην ματαιοδοξία τους
Αγνόησα όσα η όραση δε βλέπει
και τιμωρούμαι δεόντως.

Εγκλεισμός σε κουτί κονσέρβας.
Ζων νεκρός
και με τον παλμό μου να αντηχεί
μεταλλικά και υπόκωφα
για να επενδύει ρυθμικά
την ειρωνεία του να ζεις...


Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

Ξιφασκία

Ρίχνει το φως σκιά στην πόλη
Κι όλα μαζεύονται και κρύβονται
Εγώ κρύβομαι πιο βαθιά απ´ όλα
Φοβάμαι μην αγαπήσω.
Θα βρει αντίπαλο ο χρόνος 
και τότε για τι θα 'χω να γκρινιάζω;

Πίσω από τα κτίρια και τους ανθρώπους
δεκαετίες σχεδόν τέσσερις μπουσουλάω
Το κεφάλι μου έμεινε τριών ετών
και το σώμα γερνάει ανυπόφορα

Έχω ένα ξίφος μεγάλο και τρυπάω
όποιον βρω, όπου βρω.
Κι όταν δε βρίσκω στόχο 
το χτυπάω στην καμπούρα μου.
ένας κατάδικος είμαι που τον χορεύει 
και τον κεντά η λεπτή του αιχμή.  


Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014

"Αυτό που μέσα μου σκάβει κοιτάσματα"

Πουλάκι μου γλυκόφωνο
και μοσχαναθρεμμένο
στο στήθος μου και στην καρδιά
που σ´ έχω φυλαγμένο

Σιγά σιγά πως με τρυγάς
Το μέσα μου πως τρώγεις;
Καλό που χρόνια με γλεντάς 
Χρυσό καιρούς με λιώνεις

Πουλάκι στο κλουβάκι σου
πως σ´ έχω μεγαλώσει 
Και τώρα τρως τα σπλάχνα μου 
και σ' έχω μετανιώσει 

Σαν ποντικός Χριστούλη μου
σκάψε μου το κορμάκι
και έβγα έξω, δε βαστώ
άλλο τέτοιο φαρμάκι. 


Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014

Η πτώση των υποκειμένων

Ανάμεσα σε δυο λέξεις ανατρέπεται η ζωή
κι οι δρόμοι ξανασπέρνονται με απώλειες
Αν και ζούμε χάνοντας
Αν και χάνουμε ζώντας
Ωστόσο ποτέ δεν μαθαίνουμε.
Ποτέ δεν συνηθίσαμε.

Ρίμες φτηνές και κατανάλωση
- τα δικά μας τραγούδια
παράφωνα λουλούδια
σε μια ανθοδέσμη από γαρύφαλλα
του νεκροταφείου.
Οι πιο πολλές μέρες κοινές
σε επανάληψη
εκδίδονται στον δρόμο
που ανθεί το εμπόριο λευκής σαρκός
και μελανής ψυχής.

Προσοχή κυρίες και κύριοι!
Προσοχή!
Όταν ανοίγετε τα ντουλάπια
υπάρχει πάντοτε κίνδυνος πτώσης
υποκειμένων.
Απογειώσεις και προσγειώσεις η ζωή
κι όλο και κάποια δελεάζονται
κι αυτοκτονούν
προς την αγαπημένη σας κάρα.
Καμιά φορά και εντός αυτής.
Να!  Για παράδειγμα,
οι αναπληρωματικές της ατελούς πρώτης, αγάπες
που επιτελούν πλημμελώς τον ρόλο τους
- εξ ορισμού -
και γκρεμίζονται ηρωικά.

Ρίμες φτηνές και κατανάλωση
- τα δικά μας τραγούδια
παράφωνα λουλούδια
σε μια ανθοδέσμη από γαρύφαλλα
του νεκροταφείου.
Οι πιο πολλές μέρες κοινές
σε επανάληψη
εκδίδονται στον δρόμο
που ανθεί το εμπόριο λευκής σαρκός
και μελανιασμένης ψυχής.


Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014

ορισμοί

αυτό το ελαφρύ, το ευτελές, το εύθραυστο
αυτό που ανατρέπεται σε δυο λέξεις μέσα
που καμιά φορά αρκεί κι ένα "όχι" ή ένα "ναι"
για να το εκθεμελιώσει.
αυτό το μαγικό, τ' ονειρικό, το άπιαστο
αυτό που ταλαντεύεται αδιάπαυστα, μεθυστικά,
πότε από 'δω και πότε από 'κει και ποτέ
δε βρίσκει τρόπο να ησυχάσει. 


Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014

Ο χαλαστής

Στη γειτονιά του υπήρχε ένα μαγαζάκι. 
Από 'κει τα είχε πάρει όλα
αλλά τα ξόδεψε αλόγιστα τα "σ' αγαπώ" του
και ξοδεύτηκε κι αυτός

Τώρα δε του έμεινε ούτε "σ' αγαπώ" να πει
ούτε κουράγιο

Μια μέρα έτσι τόσο ξαφνικά πέσανε τα χρόνια του σαν βροχή στο κεφάλι του 
κι η αγάπη σαν κατάρα 
Ούτε τα μεν μπόρεσε να τα ζήσει
ούτε την δε γνώριζε πως να κρατήσει στα τρύπια του χέρια 

Εκείνο το μαγαζάκι 
-που άνοιξε ένα πρωί και το ίδιο βραδύ έκλεισε για πάντα-
το θυμόταν με νοσταλγία άλλοτε
κι άλλοτε με μίσος.

Δεν κατάφερε και πολλά στη ζωή του. 
Ένα κατάφερε κι εκείνο ημιτελώς κι ατέχνως. 
Έγινε κατά το ήμισυ αυτό που χαϊδευτικά του προσέπιπτε η μάνα του:
Χαλαστής.  
(τη μαστοριά δεν μπόρεσε να την επιτύχει)


Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Οι λάμπες


Ζω σ´ ένα σπίτι χωρίς λάμπες.
Οι προκάτοχοί του φεύγοντας πήραν τα πάντα. 
Τα βράδια περπατώ στα τυφλά
κι ακούω τα μονά βήματά μου.

Το σπίτι μου, μου το λεηλάτησαν οι πρόγονοί μου.
Το μαύρο κυπαρίσσι στην αυλή και τα πουλιά τα έσφαξα εγώ μόνος.
Για να ´χω μερίδιο στην κληρονομιά τους.

Κι ακόμα να καταφέρω να δω! 
Πως να δεις όταν έξω είναι σκοτάδι
κι όταν μέσα είναι σκοτάδι
κι όταν οι λάμπες αφαιρέθηκαν;

Ανοιχτά καλώδια να περνάς ανάμεσα με κίνδυνο ζωής
και τραπεζάκια διάσπαρτα σε συνεχώς μεταβαλλόμενες θέσεις
για τους μικρούς καθημερινούς πόνους.

Αφαίρεσαν τις λάμπες
άφησαν όμως τα πονηρά τραπεζάκια,
τα γυμνά καλώδια
και ένα τσουβαλάκι με παλιακό ρύζι στην αποθήκη
που όλο λέει να βγάλει πεταλουδίτσες
- μπας και πετάξει κάτι σ´ αυτό το σπίτι -
κι όλο την απόδραση αναβάλει επ´ αορίστω...


Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Εξιλέωση

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αποτυγχάνουν να κατανοήσουν την πίκρα τους.
Ένα γρανάζι τους γυρίζει και τους μασάει στα δόντια του.
Κι η πόρνη η ζωή τους ζητά να συλλέγουν απώλειες σαν παλιά νομίσματα.
Κάθε μέρα αμαρτωλοί.
Κάθε μέρα να υποφέρουν.
Και έτσι κάθε μέρα να εξιλεώνονται.

Παγίδα

Αντιλήφθηκα την μονιμότητα της στιγμής.
Και το εφήμερο του αιώνιου. 
Ελευθερώθηκα. 
Ποτέ ξανά μην αφεθώ στην παγίδα της επένδυσης. 
Ξόδεμα. 

Μόνο ξόδεμα. 


Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

Αντοδυσσέας


Η Ιθάκη ήταν ένας τόπος από τον οποίο φεύγεις. 
Όχι στον οποίο επιστρέφεις. 

Καταργήσαμε τον σκοπό του πεπερασμένου
-αντικαθίσταται από το μη σκοπό και το άπειρο.

Ξεγυμνωθήκαμε ακόμα κι απ´ το άλλοθι του έρωτα

Τώρα φουρτουνοιαζόμαστε αέναα αλλά όχι άοκνα. 
Όχι άοκνα πια...
Ξεχάσαμε και τον ύπνο. Ξεχάσαμε και τις αγάπες μας. 
Ξεχάσαμε και τις αναπνοές μας σύντροφοι. 

Πότε πότε αφήνουμε χαραμάδες χαράς 
να διαταράξουν την υποβλητική μας σκοτεινιά. 
Κι ύστερα ντροπιασμένοι κι ενοχικοί 
τις κλείνουμε με τσιμέντο ταχείας πήξεως. 

Χτίστε με κι εμένα στο μεσαίο κατάρτι το πιο δυνατό
και το πιο ψηλό.
Χτίστε με.  Δε θέλω ούτε να ακούω ούτε να βλέπω.
Ακμαία πάντα τα παιδικά μου τραύματα 
με γάζωσαν σαν πανάκι λεπτό
κι έτσι καμιά Σειρήνα δεν πρόλαβε να κάνει 
καμία δουλειά που δεν είχε ήδη συντελεστεί.
Πλην της πρώτης σαφώς!  Πλην της πρώτης!
Πάντα πλην της πρώτης...

Ζήλεψα!  Το παραδέχομαι.  
Ζήλεψα τους ανθρώπους με σαφείς εχθρούς. 
Τους ανθρώπους χωρίς πουπουλένια μαξιλάρια
και σακατεμένες συλλογιστικές.  

Φαντάστηκα ότι από δύτης θα μπορούσα να γίνω αεροπόρος.
Και το προσπάθησα.  Αλήθεια το προσπάθησα.
Αλλά σύντροφοι μου γενναίοι 
δεν διορθώνονται όλες οι εκ γενετής ανωμαλίες.
Κι εμένα η Ιθάκη μου δεν ήταν τόπος

Ήταν μια απόπειρα απόδρασης ... αποτυχημένη;

Το να σας αφήσω είναι το μόνο προβλεπόμενο 
αυτού του ταξιδιού.  

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Αμπελοφιλοσοφίες

Ίσως να ονειρεύτηκα πιο πέρα απ' το βήμα μου
Ίσως και να κατάλαβα πως ζωή είναι η φθορά του ονείρου

Το θέμα είναι να γερνάς με χάρη
και να ξεχνάς με χάρη
και να λυπάσαι με χάρη
και να αποχωρείς με χάρη....

Προς Θεού!
Μη χάσουμε την λεπτότητα των ευγενικών μας ψυχών
κατά την πτώση.
Μη μας τραχύνει την καρδιά το φύσημα του χρόνου.
Μη μας σακατέψουν τα χτυπήματα του ανεκπλήρωτου.

Στον πυρήνα μας να φυλάμε την πρωταρχική εντολή μας.
Και το χρέος μας.
Να παλεύουμε ιδανικά με το αδύνατο της επιβολής στην φύση μας.

Λέμε τώρα...




Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Ασάφεια


Στην ποίηση ποτέ δεν είναι δεδομένο. 
Ακόμα κι αν η ροή της ενέργειας είναι προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. 
Το υποκείμενο και το αντικείμενο εναλλάσσονται ή συνυπάρχουν το ένα στη θέση του άλλου. 

Έτσι που όταν γράφω για σένα μπορεί να μιλώ για μένα. Ή και τους δυο μας. 

Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2013

Πιο πολύ

Φτηνό κονιάκ, κακός καφές. 
Κολλάει η πίκρα κι επιμένει. 
Συνοπτικές διαδικασίες. 
Σήμερα εδώ κι αύριο πουθενά. 

Κι όμως. 

Πιο πολύ απ´ το θάνατο
με τρομάζει ο άνθρωπος. 

Σεντόνια στους τοίχους

Δεν κουραζόμαστε πια να είμαστε ο εαυτός μας;
Με θαυμαστή αντοχή και με θαυμαστή επιμονή
αναστέλλεται η ζωή μας

Χιλιάδες οι αναστολές που βεβαιώνουν
την ακυρωμένη μας ύπαρξη. 



Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013

Ένα φεγγάρι λειψό

Υμνείστε 'σεις κοινοί θνητοί
τις πανσελήνους τις ολοστρόγγυλες
Εμείς, 
οι εξόριστες καταραμένες ψυχές,
στις καταχθόνιες θεότητες 
θα προσευχόμαστε 
και στα άλλα φεγγάρια 


Εκείνα τα ημιτελή. Τα ακατέργαστα.

Τρίτη 13 Αυγούστου 2013

Η έλλειψη

Η έλλειψη δεν ειν´ λειψή
Απλά δεν είναι στρογγυλή 

Μα τα ´χει όλα
Τα έχει σωστά
 
Καμπύλες και υψώματα 
Στροφές τα ξημερώματα 
Φυγόκεντρες με ένταση 
Και κεντρομόλες 
στο κέντρο όλες 

Η αγάπη μου είναι λειψή
Είναι όμως ξέρεις στρογγυλή 

Δεν έχει τίποτα σωστό 
Είναι ένα έγκλημα καυτό

Χωρίς γωνίες κι αγωνίες 
Χωρίς πολλές κακοτοπιές
Χωρίς λακκούβες κι ενοχές
Χωρίς το κέντρο κι αντ´ αυτού 
ένα ανθρωπάκι πας παρ του. 





Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Πάμε

Όταν κάποια στιγμή θα σε συναντήσω
Θα έχω πράξει χίλια κακά
Θα σε κοιτάξω και θα σε ρωτήσω:
"Μπορώ να κάτσω εδώ κοντά σου;"
"Μπορώ να κλάψω στη σκιά σου;"
"Μπορώ να είμαι αυτό που είμαι;"

***

Όταν σε βρω κάποια στιγμή θα το καταλάβω
Και θα ξαπλώσω στην ποδιά σου
Και θα κλάψω κάμποσες μέρες σα παιδί
Μετά θα σου μιλήσω
Θα σου πω για όλα τα λάθη μου ένα, ένα
Θα μου πεις "δεν πειράζει"
Θα σου πω για όλα τα όνειρά μου ένα, ένα
Θα μου πεις "δεν πειράζει"
Και μετά δε θα μιλήσω άλλο για πολλές μέρες

***

Όταν σε βρω θα το γνωρίζω
Γιατί δεν θα χρειαστεί να κάνω τίποτα απ' όλ' αυτά
Γιατί θα μου δώσεις μόνο το χέρι σου και θα μου πεις: "πάμε!"



Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013

Οι φωτογραφίες

Οι παλιές φωτογραφίες των γονιών μου με μελαγχολούν
Μου θυμίζουν ένα μέλλον κίτρινο, με ρούχα θλιβερά και πολύχρωμα
με αμηχανίες εκρηκτικές
με ξεθωριάσματα διαβρωτικά...

Οι παλιές φωτογραφίες τους με θλίβουν
μου μιλάνε για μια πορεία προδιαγεγραμμένη
για θραύσματα ζωής
για ομοιώματα χαρών

Να! Εδώ χορεύουν με τα χέρια στους ώμους!
Κοίτα!  Εδώ πίνουν και γλεντάνε!
Η γιαγιά μου και η μοίρα μου
Η κόρη της που μου περνάει την σκυτάλη
Να 'μαι κι εγώ ο άξιος διάδοχος της παρακμής τους

Ξεφτυλισμένες διαδοχές
Αλλεπάλληλες πίκρες
Πορτοκαλοκίτρινες στιγμές φλοράλ ντυμένες
Φαρδιές γραβάτες
Ψηλά παπούτσια
Μεγάλα γυαλιά για τρομαχτικές μυωπίες
Νεότητες τραγικές και μοιραίες

Άσχημες, άσχημες, βουβές φωτογραφίες που ουρλιάζετε στα έντερά μου
Σας σιχάθηκα.



Τετάρτη 10 Απριλίου 2013

Φτωχούλη...


Θεέ μου τόσο που φτώχυνες 
και 'χεις ανάγκη εμένα,
να σ´ ελεώ με προσευχές, 
καντήλια κι αγιασμένα...

Αγάπη μου πως ξέπεσες,
στο φως των οματιών μου
κι αστεία τώρα φαίνεσαι
βάσανο των χεριών μου...

Πως ξεγελάνε οι καιροί
παιχνίδια του μυαλού μας. 
Κι εκεί που αναριγήσαμε
για δες πόσο μισήσαμε. 

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

μανούλα...

μαμά με προάγεις.
με τις αγκαλιές σου και το γάλα σου.
με την αγάπη και τα κενά σου.
με τις ανασφάλειες.
με τα κλάματα και τις απειλές σου.
με προάγεις μαμά.
και ξεπουλιέμαι για τις δικές σου ντροπές.
20 ευρώ η κάθε αδυναμία σου μαμά.
φτηνή πουτάνα έγινα
για ένα κομμάτι ψωμί μαμά.
νταβατζή μου, μαμά.  

Σκοπεύσατε... Πυρ


μ' αρέσει στον έρωτα να παραδίνομαι αμαχητί.
με τα χέρια ανοιχτά
με τα μάτια ανοιχτά

ορατό τον στόχο και εύκολο να του δίνω
και να τον βλέπω καθώς με σαρώνει...

Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Την αγκαλιά σου

Δως μου την αγκαλιά σου να κλάψω
Τα χέρια σου θέλω να κλάψω
Τα πόδια σου θέλω να κλάψω
Να σου φιλάω τα γόνατα θέλω
Να αγκαλιάζω τις γάμπες σου
Να μπλέκουνε δάκρυα, σάλια και μύξες
Να μπλέκουνε τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου
Να κλαίω, να κλαίω, να κλαίω...
Στην αγκαλιά σου

Μετά να γύρω το κεφάλι στην ποδιά σου
Να βάλεις την παλάμη σου στο μάγουλό μου
Να μου ψυθυρίζεις ακατάλυπτα πράγματα
Μέχρι να κοιμηθώ και δυο χρονώ παιδί να σηκωθώ...
Στην αγκαλιά σου




Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013

Εκτελούνται έργα

Σκαμμένοι όλοι οι δρόμοι προς το σπίτι σου
Οχυρωμένη πίσω από αναχώματα κοιμάσαι

Κάποιο χέρι μηχανεύτηκε
και μου κλείσε την πόρτα

Σκαμμένοι όλοι οι δρόμοι που κάποτε περνούσα
Άρχον καμαρωτός τότε και τώρα βουβά παρατημένος

Προσκύνημα στη πόρτα σου
τις αμαρτίες μου ακουμπώ, πιστός. 

Σκαμμένοι όλοι οι δρόμοι και γδαρμένοι 
Εκτελούνται έργα και μαζί τους κι εγώ

Στην άκρη της άνοιξης ρε συ
Πως μπορείς να μ' αρνιέσαι;



Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2013

12 τρελές προσευχές


Πιστεύω 
εις ένα Θεόν, Έρωτα, Παντοκράτορα, 
Ποιητήν ουρανού και φυγής, 
ιδεατών τε πάντα και αοράτων.
Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών
Ο Θησαυρός των τρελών και ζωής χορηγός
Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν 
και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος 
και σώσον, Έρωτα τας ψυχάς ημών. 
Αμήν.

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013

Σαμποτάζ


Όταν σταματάω να σε σκέφτομαι
και πηγαίνω ν´ ανασάνω,
το βάρος απ´ το στήθος όταν λέω πως απωθώ,
εκείνος ο άλλος μου εαυτός,
ο αυθεντικός,
από την πρώτη κιόλας ανάσα με σαμποτάρει...

Και τα θυμάμαι όλα
Όλα
Όλα
Είμαι ένας κουρασμένος άνθρωπος

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Κάδμεια νίκη


"Μια νίκη ακόμα επί του Έρωτος
και θα χαθούμε εντελώς."

Μη με συγχαίρεις εναπομείναντα εαυτέ...
Η συντριβή μου εμμένει
παρά την αναχαίτιση των στρατιών της -
απώλειες βαριές και τι μπορεί να κάνει ο νικητής που απέμεινε μόνος;
χωρίς αξιωματικούς, χωρίς στρατό, χωρίς χέρια;
σου στέλνω τον άγγελο να φωνάξει: ηττήθημεν!!!
πανηγυρικά. ανεπανόρθωτα... 


Ο Γιάννης ο φονιάς ίσως να αστόχησε...
και κλαίω τώρα Πύρρεια δάκρυα σταματημένος στην άκρη του δρόμου. 
Τρέχουν μάτια και μύτες καθώς σε φαντάζομαι στη θέση του συνοδηγού όπως τότε 
να μ´ αγκαλιάζεις
κι ο γκρεμισμένος κόσμος μου να ξαναχτίζεται σε 3 ημέρες. 


Μη με συγχαίρεις λοιπόν για τις φαντασίες μου ελάχιστε εαυτέ. 
Δεν κέρδισα. 
Αποδεκατίστηκε μόνο (απ´ τ)η ζωή μου. 
Οι ηττημένες λεγεώνες της με στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα. 

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Dorian

Αγάπησα και υμνώ κι εγώ την φθαρτή ομορφιά Dorian...
Ξέρεις κάτι;  Θέλει θάρρος μεγαλύτερο αυτό απ' την αγάπη των αθάνατων θεών τους!

Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Κτερίσματα

Δε μου 'μεινε ούτε μια φωτογραφία
ούτε ένα τόσο δα κουτάκι 
για τα κτερίσματα

Στης ειμαρμένης την έσχατη προδοσία
γονάτισα γελώντας.

(Προβολείς!)

Τώρα τι θες; Ενδελέχεια τέλος.

Λες και δεν υπήρξαμε.
Έτσι ζήσαμε και τώρα έτσι θα ζούμε.
Κι είναι κι αυτό πολύ αστείο αν το καλοσκεφτείς
Λες κι όλος ο χώρος που καταλάβαμε στον κόσμο
και στον καιρό
συγκεντρώθηκε σ' ένα μοναδικό αναβόσβημα
ύστερα το λαμπιόνι κάηκε και σκοτείνιασε το πράμα.


Λέω, λοιπόν, δε μου 'μεινε ούτε η μύτη της καρφίτσας
έτσι να πατήσω κάπου να στηριχτώ
ή έστω να σε θάψω βρε αδερφέ

κρατάω τα κτερίσματα πάντως.



Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Ορισμοί

Ζωή είναι οι εξάρσεις της.
Αυτές οι έξοχες στιγμές
οι μυτερές,
οι όξινες,
οι εκρηκτικές...

Τα ενδιάμεσα ένα υλικό μετάβασης
Ένα αδιάφορο, βρώμικο λεωφορείο
που σέρνει τ' αμήχανα κορμιά μας.
Τρεκλίζουμε δεξιά κι αριστερά,
ασυνάρτητα,
τρακάρουμε ανθρώπους,
τρακάρουμε συνθήκες,
τρακάρουμε συνήθειες....

Τυφλοί,
μεθυσμένοι,
μπαλωμένοι,
τσαλακωμένοι,
στα φτερά,
με σπασμένα φανάρια,
τρισάθλιοι προχωράμε...
παρασιτώντας στις μέρες μας.

Και ζωή είναι ό,τι απομένει...



Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

Ιφιγένεια

Τόσες μέρες ακίνητες
μετετράπη η ζωή σε νεκρή φύση
Ψάχνω μια Ιφιγένεια να θυσιάσω
μήπως και φυσήξει ο άνεμος
Ψάχνω τι πρώτα να πετάξω στην θάλασσα
να αλαφρύνει το σκαρί

Τόσες μέρες ασυγκίνητες
μεταλάχθηκ' η ζωή σε στάση.
Ξεχασμένη σκονίζεται στα ράφια.
Αμέτοχη, βουβή, σχεδόν τελεσίδικη...

Συνταχθείτε οπίσω μου
μοιραίοι,
αδύναμοι,
πτωχοί τω πνεύματι,
κι εσείς οι αυτόχειρες που αγαπήσατε τάχα πολύ για να θυσιάσετε...

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Φτηνή ποίηση

Φτηνή ποίηση
σχεδόν αντιποίηση αρχής
Τσιτάτα
πυροτεχνήματα
μεγαλοστομίες

Ελάτε ποιητάδες μου
οργώστε με τ' άροτρά σας
οργώστε με τα χέρια σας
με τα νύχια σας

Όπως μπορεί ο καθένας
όπως μπορώ κι εγώ μαζί σας
μ' ένα κουτάλι ν' αδειάσουμε την θάλασσα





Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

Καθαρματάκι

Στη λέξη "κάθαρμα" δεν ταιριάζουν υποκοριστικά.
Να μου το λες γεμάτο.
Με την ψυχή σου.

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

Το βράδυ σπίτι

Το βράδυ σπίτι γύριζα
Κι έβγαζα ό,τι φορούσα
Και στο ξυράφι ξάπλωνα
Να ονειρευτώ και άπλωνα
στην κρύα ακμή το σώμα

Κι απάνω που κοβόμουνα
Κι άρχιζα και κοιμόμουνα
Στην κόψη του ονείρου μου
την πόρτα του απείρου μου
ασώματος περνούσα


Κι ζούσα εκεί στα σκοτεινά
Άλλες ζωές, πιο φωτεινές
Κι όσο κοβόμουν τα ´φτιαχνα
Και τα μικρά μεγάλωναν
Και τα φτηνά μου γυάλιζαν


Τις νύχτες μέσα στ´ όνειρο
τι όνειρο! Παμπόνηρο!
Κατάφερνα ν´ αντέχω
Κι έβλεπα το κακό καλό
Κι ήταν το ωραίο δυνατό

Κι όσο κοβόμουν χώριζα
Κι απ´ το κακό ξεχώριζα
Άνθρωπε τι εφεύρεση!
Άγγελος στην εκκίνηση
Παράφρονας στην κίνηση
Και διάβολος στο τέρμα

Το μαγαζί των αισθημάτων


Στο μαγαζί των αισθημάτων
εκπίπτουν όλα με τόση φόρα
Έχει φτηνά τα «σ’ αγαπώ»
και προσφορά «σε θέλω»
Πάρε «για πάντα», έχουμε
και «ειλικρινά» διαθέτουμε
κι άλλα πολλά κάτω του κόστους
Έλα, αγόραζε και δωσ' τους...



Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

Πλην από 'μένα


Περπατώ κι ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου περνάει
Εξαργυρώνει μάρκες στα πατήματά μου
Στο ένα-δύο μου εξαντλείται.

Περπατώ. Και γράφω στίχους
Εξομολογούμενος αγοράζω λέξη λέξη το ημερήσιο συγχωροχάρτι μου
Κόβω, ράβω...
κάπως τα βόλεψα και σήμερα.
Λίγο Θεό και λίγο Διάβολο
Μ´ όλους καλά πλην από 'μένα..



Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Το φιλί

Ελάτε παιδάκια.
Όλοι μαζί στον ίδιο αναίτιο χορό παραπατάμε.
Ελάτε σα νέοι, σαν ώριμοι, σαν αυτόχειρες. Σαν ξοφλημένοι των ζωών σας.
Στοιχηματίζετε.
Χάστε.
Στοιχηματίζετε.
Χάστε.
Χάστε.
Να περιγράψουμε τη ζωή μας από το τίποτα ως το τίποτα σαν φωτεινή γραμμή και σαν ματαιότητα.



Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

Σιωπή


Σιωπή
- άγια διαστροφή του λόγου -
ύμνησε την Θεία στιγμή την υπέρτατη...
Αυτή τη στιγμή που δες
πόσο όμορφα πληρωμένοι απ’ το ποτήρι το νερό
του έρωτά μας που περίμενε το ιντερμέδιο
για να μας ξεδιψασει
Κι εμείς
συνέταιροι στο κρεβάτι
συνέταιροι και στ´ άγιο νερό.



Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012


Πυροτεχνήματα και χρυσαφί κορδέλες
τα μεγαλεία της καρδιάς μας
Άνθη γεμίσαν την αρχή απ’ το καλοκαίρι
οι μεγεθύνσεις τους