Παρασκευή 16 Ιουνίου 2023

Γενέθλια

Με ρωτούν
- αναρωτιέμαι -
RaraAvis 
το αντίδωρο

Δεν με ρωτά κανείς
- αναρωτιέμαι -
Ήθελα μόνο
κόκκινο

Αλλά τι λέω;
- αναρωτιέμαι -
Εδώ δεν βρέθηκαν
δυο λέξεις…


Κυριακή 4 Ιουνίου 2023

Εμπιστευτικά

Οι φωτογραφίες σου χορδές τεντωμένες γαστροκνήμιου 
στον κάματο της μνήμης γραμμώνονται

Αλλάζεις διαστάσεις και προσωπείο
- παγιωμένη Αττική τραγωδία -
στο κλείστρο μου τινάζεται το φως σου
κι οι καυστικές διαθλάσεις του

Αν 
φανταζόμουν αυτή τη μάχη
Κι αν ήξερα για αυτή τη σφαγή,
γιατί να σου παράσχω την διαρκή μου απουσία
και γιατί την δική σου να δεχτώ,
ώστε να δένει η ανάμνηση με την φαντασία,
να θεμελιώνεται μύθος αρχαίος,
μάρτυρας αδιάψευστος δεσμού ισχυρού;

Και τη μάχη φαντάστηκα
Και για τη σφαγή ήξερα
σ’ εκείνο το πρωθύστερο παράθυρο
που άνοιξες στο στήθος μου
την δεύτερη στιγμή που σε γνώριζα.

Κι αν κάτι είπα με το ψέμα μου
κάτι που έμοιαζε με αποποίηση
ή άρνηση παιδική,
Κι αν προσποιήθηκε η ωριμότητα 
κάποια σοβαρή παραίτηση,
Και τη μάχη τη φαντάστηκα,
Και την σφαγή την είδα,
Κι είναι όλα αυτά δώρα στα χέρια μου,
καθώς εισέρχομαι δαναός
στο εξομολογητήριο.

Κι αν σου λέω μονάχα
για μια φωτογραφία δική σου με φτερά
και μια δική μου μ’ ένα κάστρο στα πόδια,
κι όλα τα υπόλοιπα που εκτεθειμένα
στην βιτρίνα της ετοιμότητας
και της γενναιότητάς μου φιγουράρουν,
όχι.


Ούτε έτοιμος είμαι,
Ούτε γενναίος υπήρξα ποτέ. 



Παρασκευή 26 Μαΐου 2023

Διάτρηση

Βρέχει το φεγγάρι στις πλάτες μας,
αγάλματα ξυπνήσαμε
και γυρνάμε στην αγορά
σφιχτοί μηροί, ξεβαμμένα σώματα
αρχαϊκοί ψεύτες κλασικής ομορφιάς

Άσπονδοι φίλοι,
μετά από χρόνια σφαγών,
αγαπημένοι κι αμίλητοι δορυφόροι

Βρέχει η νύχτα στις πλάτες μας,
λουλούδια κοιμηθήκαμε
κι ονειρευόμαστε βάζα
ζωηροί μίσχοι, πράσινα σώματα
προπατορικά μάτια μικρής αλήθειας

Κάποτε πείνασα στο στήθος σου
φόρεσα ομπρέλα την μασχάλη σου
κι ύστερα το γάλα πικράθηκε
κι η διατρητική βροχή εντάθηκε



Δεν θέλω να ξεχνάω
Η μνήμη είναι η τιμωριτική ευλογία μου
Βαλς γεμάτα δακρυγόνα
Μια κοπέλα, σ’ ένα κόκκινο τραινο, φοράει μια θλιμμένη μπλούζα,
σ' ένα παράθυρο κολλημένη
κι όπως συντρίβεται, πιο πολύ από πάντα αγαπιέται, σαν χρώμα, 
σαν αίσθηση, σαν μυρωδιά

Και σαν ήχος, προπαντός,
Τι ωραία λέξη το «λαβείν»!
σχεδόν σαν μέταλλο μέσα μου
και σαν μαχαίρι.



Το ψάρι

Ένα ψάρι ξεψυχά
σε τσιμεντένια, άδεια προβλήτα,
σπαρταριστά νερά, λέπια,
άδειος αέρας γύρω του
Ένα ψάρι που δεν μοιάζει πια
με τ' άλλο ψάρι
που λίγο πριν
παίζαν μαζί 
στα διπλανά κύματα που
τώρα σκάνε περιπαικτικά
παραδίπλα του
δεν μοιάζουν πια
κι ούτε μιλάνε πλέον την ίδια γλώσσα το 'να 
στον κύκλο του βρόγχου τ' άλλο 
στον κύκλο του κόλπου

Σπασμένα γυαλιά κι η ένδοξη άμμος
προβλήτα, άμμος, ψάρι,
θάλασσα όλα
κανείς δεν μοιάζει με κανέναν τώρα
έγκλειστοι στης Βαβέλ το σύνορο,
ψάρια, θάλασσες, τσιμέντα, άμμος
πυκνές ροές ανηδονίας,
ασφυκτικές αναπνοές, 
βαριές αϋπνίες, 
τοπαμάκ, 
στο σέϊκερ με τα παγάκια
σε σχήμα πάπιας



Δευτέρα 8 Μαΐου 2023

Η αμήχανη πέτρα

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα 

Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα


Ο άλλος

Ο άλλος

τρόπος περασμένος στη βελόνα. 
Παράγραφος
Πρόσημα αμφίσημα
τέσσερα πόδια θολώνουν τα νερά.
Βελάσματα, καταφυγές
Σου χρωστάω ένα παράθυρο
κι ό,τι μου λες στενεύει
κι απλώνει 
βροχή σαν ορίζοντας
νερού
βουλιάζει κάτω απ´ τα χέρια μας

Ο δρόμος είναι μια σταθερή εικόνα 
σε σταθερή απόσταση 
το ταξίδι προς αυτήν σε σταθερή ταχύτητα 
με σταθερή απόσταση

Επισκέπτομαι τα ίδια μέρη 
για να βλέπω πως αλλάζω 


Οι διαδικασίες

Διαδικασίες περιγραφής
Ορισμός
Είσαι

Κέρματα κυλούν σε δρόμους
Ευθείες
οριζόντιες και κάθετες
γραμμές ισορροπίας
ασαφείς θαλασσινές πνοές
κάποτε πρώτα στο νερό ο πρώτος
άλλοτε ο δεύτερος
για τον μύθο
τους

Γιουδιθ προφήτης
σαν κύβος
αδιόρατες έδρες
ανακουφιστική γεωμετρικότητα
ακμές 
αμφίπλευρα 
αιχμηρές

Κέρματα κυλούν σε δρόμους
τοις μετρητοίς
με χρονοχρέωση η κάθε ηδονή
σαν αιώρηση πάνω από ακίνητα πηγάδια
μαύρα νερά αντανακλαστικά
ο προορισμός και ο δρόμος
μαύρα νερά αντανακλαστικά
με ήλιους ή με σύννεφα
ποτέ με βροχή
κρουστική βροχή ενδεδυμένοι
ανακουφιστική αφαίρεση
των τυχαίων πτώσεων

Απορεί το βλέμμα
στο απέναντι πρόσωπο
να βρει μια
έστω μερικότητα
εν είδει ορισμού
απορεί και το πρόσωπο
εν είδει νερού
μελανιού φωτισμένου
δεν κυνηγά κανείς τίποτα
πέτρες όλα
Σισύφεια άχθη
ο κάθε ένας
Πέτρες


Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2022

Πτερόεντα

Τα πουλιά υπνοβατούν και τα
έντομα κλείνονται σε σφαίρες μνήμης

εμείς τους κλέψαμε των φτερών τους
την άχρηστη βοή

η τροπή του κόσμου που τινάζεται 
και τρέμει, αντηχεί

περίκλειστοι κουφαινόμαστε από το φώς
από τον κενό κρότο

ματώσαν τα μάτια μας κι ό,τι
μέσα τους δεν ζει



Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022

Παράπονο

Να βρουν νέα συνώνυμα
για την λέξη παράπονο
καλέσαμε αλεξανδρινούς
φιλολόγους
και μας δώσαν ζεύγη πολλά:

Είπαν τη μνήμη κλειδί
Είπαν το σώμα φυλακή
Είπαν το άγγιγμα σφραγίδα
Είπαν την αγκαλιά πληγή
Είπαν τον έρωτα στέρηση
Είπαν την αγάπη μύθο
Είπαν τη σιωπή εργαλείο
Είπαν την αγάπη παιχνίδι
Είπαν τον έρωτα φωτογραφία
Είπαν την αγκαλιά πηγάδι
Είπαν το άγγιγμα οξύ
Είπαν το σώμα σκοτάδι
Είπαν τη μνήμη θάνατο

Να βρουν νέα αντίθετα
για την λέξη παράπονο
καλέσαμε αλεξανδρινούς
φιλολόγους
και δεν βρήκαν ούτε ένα




Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2022

Τώρα που πας

Φυσάει το φλάουτο ψηλά, λίγο βραχνιασμένα
Δροσίζει το φλέγον μέτωπο
Φυσάει το κουρτινάκι λεπτά, σφυράκι-βελονιά
Δροσίζει το φλέγον σώμα
Ένα πουλί φτεροκοπά να κουβαλήσει ένα παλιό φιλί
Δροσίζει το φλέγον πρόσωπο
Κορίτσια μ' ανοιχτά πουκάμισα, γυμνά πόδια στο ποτάμι
Δροσίζουν τα φλέγοντα πόδια

Ποιός το 'πε τραγούδι το τραγούδι τους;
Δροσίζουν τις φλεγόμενες παρειές 
Ποιός είπε τα πόδια τους σπαθιά;
Δροσίζουν το φλέγον πρόσωπο

Ορχήστρα ολόκληρη τα δάχτυλά τους στα νερά
Δροσίζουν το φλέγον μέτωπο
Φυσάει ο μαέστρος ποταμός, θα τα πνίξει
Δροσίζει το φλέγον σώμα
Ένας πλάτανος σκιάζει τα στήθη τους τα ανοιχτά
Δροσίζει το φλέγον πρόσωπο
Κορίτσια με χέρια απλωμένα, με πουκάμισα κολλημένα
Δροσίζουν τα φλεγόμενα πόδια

Ποιος είπε αγάπη την λεπτούλα αγάπη τους;
Καίνε τις φλεγόμενες παρειές
Ποιος είπε σπαθιά τα πόδια τους;
Κόψαν το φλέγον σώμα


Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2022

Της επόμενης άνοιξης

Μαζί του
ξανάζησε το παραμύθι της πληγής της
Κοίταξε στον καθρέφτη της την φθορά
και στον πυρήνα της την αντίφαση
Βιάζεται τώρα 
και παλινωδεί από τότε
κρύβοντας ένα παράπονο 
στο πίσω μέρος των ματιών της
κι ένα πρόσωπο
στο πίσω μέρος του προσώπου της

Ξημέρωσε η πίκρα και δε λέει να νυχτώσει
Κι εκείνος ψάχνει έναν τρόπο 
να ξανακατοικήσει την γλώσσα της

Πουλιά χαμένα στον δρόμο του νότου
Ο χρόνος τους μια σπασμένη πυξίδα
Τα πλευρά τους πονούν
Τα βλέφαρα κουβαλούν την πέτρα
Τα εξιλαστήρια σώματα οπλίζονται

Λίγο-λίγο πέφτουν και τα φύλλα
Αύριο, μεθαύριο 
μον' οι κορμοί θα μπουν στον χειμώνα
για να ξοδευτεί - επιτέλους -
κι αυτό το προνόμιο της φαντασίας


Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2022

Ελάχιστες Ιστορίες - Το Yaris

Συστάδες κυπαρισσiών στον δρόμο που είπες να κρατήσεις τη σιγή του ψαριού.
Κατεβαίνω πατώντας χώματα και πέτρες.  Η μέρα κίτρινη.  Στην απόχρωση του κρόκου. 
Είναι η ώρα που πέφτει ο ήλιος και ζεσταίνεται η θάλασσα. 
Θυμάμαι έναν κόλπο ανοιχτό, νερά κρύσταλλα και βότσαλα.  
Μια αμήχανη σερβιτόρα να εξυπηρετεί ένα ζευγάρι παραθεριστών που 'χουν τα κεφάλια τους στραμμένα ο καθένας αλλού.  
Ένα μοναχικό ζευγάρι κάτω από φθαρμένες ομπρέλες μπαμπού.  Στην άλλη άκρη του καλοκαιριού.
Πως τους λυπάμαι, εκεί στο τέλος της μέρας, στο τέλος της εποχής...  
Με ένα φθαρμένο πλαστικό τραπεζάκι ανάμεσά τους.  Νικημένοι όλοι τους από την ημέρα, από τον ήλιο, από τις αποστάσεις.

Λευκά μάρμαρα και υποψίες ελπίδας αθάνατης στον δρόμο που επέμεινες στην σιωπή. 
Οδηγώ απολαμβάνοντας τις στροφές και την ανοιχτή θάλασσα στα δεξιά μου.  
Έφυγε ο ήλιος και οδεύουμε προς τη νύχτα.  Τα τελευταία πουλιά ψάχνουν πως να γυρίσουν σπίτι.
Στο μπροστινό Yaris δυο κουμπωμένοι άνθρωποι ξεκουμπώνονται βιαίως.  Το μανίκι του ενός κρατάει το τιμόνι.  Το μανίκι του άλλου πηδάει από το παράθυρο κι εξαφανίζεται στη νύχτα. 
Ο οδηγός με τα μισά του χέρια χάνει τον έλεγχο και το αυτοκίνητο κάνει τρελούς ελιγμούς και ορμάει προς τον ουρανό με τους υαλοκαθαριστήρες να γυρίζουν μανιασμένα και όλες τις πόρτες να ανοιγοκλείνουν σαν φτερά μηχανικού πουλιού. 
Σκέφτομαι να καλέσω την οδική, μα τι να τους πω;  Ανάβω την μεγάλη σκάλα να φωτίσω τον δρόμο του, και συνεχίζω. 

Ένας ψηλός μαντρότοιχος, περί τα δυόμισι μέτρα, περιστοιχίζει έναν άτακτο λαβύρυνθο με δύο στόματα ανοιχτά μα αμίλητα. 
Περπατάω στους πέτρινους δαιδάλους του και διαβάζω ημερομηνίες και παρατηρώ τα μάρμαρα και τα σίδερα.  
Είναι πια νύχτα.  Δεν ξέρω τι κάνω εδώ τη νύχτα.  Δεν είναι μέρος για να βρίσκεται κανείς τέτοια ώρα, εκτός και αν.  Είχα ξαναρθεί ένα μεσημέρι βροχερό.  Μα τότε καταφέραμε να βρούμε την έξοδο.  Μιαν έξοδο, τέλος πάντων.
Εσύ με ένα κομμάτι ύφασμα μαύρο τυλιγμένο γύρω απ' τα μαύρα σου πόδια.  Κι εγώ μ' ένα αυστηρό, τετράγωνο σακάκι στους ώμους μου.  Στο βιβλιοπωλείο παρακείμενα, έβγαζα φωτογραφίες την πλάτη σου, στριμωγμένη ανάμεσα στα τεύχη και τις σκόνες.  
Δυο παιδιά στην άλλη πλευρά της τζαμαρίας φωνάζαν, γελούσαν, παίζαν με μια μπάλα κόκκινη ανάμεσά τους, νικώντας την ημέρα, τη βροχή, και τις αποστάσεις.  

Σε αυτή την πόλη, όλοι περπατάνε μόνοι τους.  Κανείς δεν τολμά να διαταράξει τη σιωπή σου.  
Στέκομαι σ' ένα μπαλκόνι - αγκώνες στο περβάζι, πρόσωπο στις παλάμες - και κοιτάζω τον κόσμο στη μεγάλη πλατεία.  Φορτισμένοι όλοι με ομώνυμα φορτία.  Κινούνται άτακτα κι όταν κάπως πλησιάσει κάποιος κάποιον άλλο, τινάζονται μακρυά σε απρόβλεπτες τροχιές.
Κωμικές, χορευτικές κινήσεις και σώματα που πετάγονται εδώ κι εκεί.  Κάποιοι πέφτουν πάνω σε υπαίθριες καντίνες με μοσχοβολιστά λουκάνικα, άλλος σπρώχνεται βίαια στην βιτρίνα μιας γκαλερί με έργα του Miro, ένας τρίτος σκοντάφτει σε μια ιταλική τρατορία και ρίχνει ένα Aperol Spritz κι ένα Hugo μαζί με το τραπέζι που τα στήριζε. 
Μια Βαβέλ που όμως δεν παράγει κανέναν ήχο.  
Στις πέντε ακριβώς χτυπάει το ρολόι της πλατείας.  Δεν το ακούμε.  Βλέπουμε τα ανθρωπάκια του να χορεύουν κι αυτά, όμως συντεταγμένα.  
Σκέφτομαι να κατέβω από το μπαλκόνι.  Να μπω κι εγώ στην πλατεία.  Να χορέψω. Κάνει κρύο. Κι αρχίζει να βρέχει.    

Μέχρι να κατέβω η πλατεία έχει αδειάσει.  Δυο γονείς μόνο μοιράζουν στην μέση το παιδί τους κι αυτό τους αφήνει αδιαμαρτύρητα.  
Είναι απόγευμα Κυριακής και όλα επιτρέπονται.  Δεν υπάρχει κανείς πια γύρω μου.  Λες και τους κατάπιαν όλους τα επιβλητικά κτήρια για να τους ξεράσουν το πρωί της Δευτέρας σε κάποια σήραγγα του μετρό.  
Ξεκινώ να τρέχω χωρίς να ξέρω για που.  Περνάω ένα Starbucks που βρέθηκε πάνω στο ποτάμι, ένα μουσείο ντυμένο με γυαλί υγρό, κυρτωμένο όπως στο Matrix, διασχίζω ένα μεγάλο πάρκο, με λίμνες, πάπιες, κι ένα μαύρο κοράκι πάνω σε ένα παγκάκι πράσινο με κοιτάζει που το κοιτάζω, τρέχω με δύναμη, πηδάω ράγες του τραμ, δρασκελίζω μεγάλες λεωφόρους, αεροδρόμια, σύνορα, θάλασσες.
Μια άηχη ήπειρος συντονίζεται μαζί μου κι ύστερα φορτίζεται ομώνυμα και με εκτινάσσει στο φεγγάρι.  

Εκεί με κοιτάς, καθισμένο σε έναν πρόβολο, μ' ένα άφυλλο δέντρο στην πλάτη μου, με κοιτάς που σε βλέπω, και μ' αφήνεις.  Το μόνο που βρήκες να πεις: "να προσέχεις το τελικό νι".  



Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2022

Της πέτρας

Νιώθω στα χέρια μου, την ακατανίκητη ανάγκη
της πέτρας
στις άκρες τους, 
αντί της της ζέσης του δέρματος
αγαπώ, λαχταρώ, διψάω, 
με τα ίδια δάχτυλα,
το σώμα της πέτρας

Έφερα μαζί μου από μια πονεμένη θάλασσα, 
ένα βότσαλο και το βασανίζω
Τρίβω πάνω την αιχμηρή μου 
μανία,
λίγο με νύχια
λίγο με κόκκαλα
λίγο με αίμα
λίγο με την γλώσσα,
να του γλύψω ένα πρόσωπο
ή έστω δυο μάτια
και μια θανάσιμη λαβή
να κρατιέμαι,
εν είδει παυσίλυπου
εν είδει βλέμματος



Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2022

Τα παιδιά των ανθρώπων

Κάιν και Άβελ.  
Πρωπατορικά αμαρτήματα.
Πληγές της γης.
Τα γεννημένα και τ' αγέννητα.
Αδάμ και Εύα.
Πληγές του ανθρώπου που θα έρθει.

Βάσανα τα πριν και τα μετά.
Πρωπατορικά αναθέματα.  
Πέτρες πάνω σε πέτρες.
Τα γεννημένα και τ' αγέννητα. 
Αδάμ και Εύα.
Κλήρος βαρύς και ίσκιος πικρός.

Σαιξπηρικό ερώτημα.
Άλεσμα του χρόνου. 
Το βλέμμα του Οιδίποδα. 
Του Γόρδιου Δεσμού παιδιά.
Αδάμ και Άβελ.
Εύα και Κάιν.  
Εκπνοή ή ματαιότητα.  



Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2022

Τα ρέστα

Ταξιδεύουμε σ’ αυτό το αεροπλάνο
όλοι μας προς άλλες κατευθύνσεις
δύστυχα ανοργάνωτων στροφών
χωρίς ειρμό στα σκόρπια μας πόδια
Στην γη των χρυσών ελαφιών
στην έρημη πόλη των μονάχων
Σέρβικα κρέατα μασουλάμε
σαν παλιές μελωδίες φαιδρές
Σιγά σιγά τα ονόματά μας απομακρύνονται
στην σειρά που σου λέει ποιον σκέφτεσαι περισσότερο,
σιγά σιγά οι διφωνίες των βημάτων μας
σβήνουν στον κατακλυσμό
που μας παγίδεψε
στην είσοδο εκείνου του ξενοδοχείου,
τότε που φοβηθήκαμε να πνιγούμε
για χάρη της πλατείας με τα αστεία ρολόγια
και τα βιβλιοπωλεία με τα αστεία ονόματα
Θα δώσω το τεύχος αυτό της ζωής μου
για ένα κομμάτι ψωμί
σ’ εκείνο το μαγαζί με τα μεταχειρισμένα
Να το πουλάνε με το κιλό
στους τουρίστες που θέλουν
να σκοτώνουν την πλήξη τους
ή ίσως σε κάποια άρρωστη Γερμανίδα
με άσπρο δέρμα και άγνωστα μαλλιά
να στηρίζει την ξέζυγη πόρτα του μπάνιου της
Συνεπιβάτες μου μην κλαίτε
Μαζί θα ‘μαστε πάντα στο χωριστό μας ταξίδι
Τριακόσιοι άγνωστοι γενναίοι και δειλοί μαζί
Τώρα που μπλέξανε οι καρδιές μας
δεν χωρίζονται κι είναι πια τριακόσια κομμάτια
Φέρτε μου πικρό καφέ
κι ένα κουλούρι όλο βούτυρο κι αλάτι
Φίλοι μου εσείς σας χαιρετώ ιταλικά
και σας φιλάω γιάπωνέζικα
Κρύβω στα λόγια αυτά τα μάτια μου
Χίλιες εικόνες και βρωμιές ένα σωρό
από του μετρό τα πλαστικά παράθυρα
χίλιες εικόνες κι αγκαλιες ένα σωρό
από τις πόλεις του μεσαίωνα τα κάστρα
και τα παλάτια που αντέχουν ακόμα
Σας κοιτάζω εδώ κι εκεί
στο ποτάμι δίπλα
στα πρώτα μας χρόνια τα παιδικά
τότε που όλα τα απίθανα ήταν βεβαιότητες
και τώρα με βία
απλώνω πάνω μου πέπλα μολύβου
να μη με βρίσκει η μνήμη αλλά φεύ
Κάναμε βόλτα ανάμεσα σε τάφους παλιούς
ανάμεσα σε μικροπωλητές και μυρωδιές
τρένα μας πήραν και μας έφεραν
και κάθε φορά προτιμούσαμε να ερχόμαστε
παρά να φεύγουμε και τώρα
φτάσαμε σαν ώρα οριστικής αναχώρησης
άλλος για εδώ
άλλος για εκεί
μα φίλοι, σύντροφοι αγαπημένη
στιγμή κι αυτή ε;
Όπως τότε
που μια θλιμμένη μελαχροινή κοπέλα
με μια κόκκινη μπλούζα πλεκτή
και τα μαλλιά της πλούσια χυμένα στο πλάι
κοιτούσε την κλαμμένη αντανάκλασή της
και χαιρετούσε τον καλό της
μ’ ένα μαχαίρι στην πλάτη
κι ένα φιλί στα χείλη

Ξενυχτάω απόψε πάνω από θυμιάματα
Και ζωγραφίζω των σπλάχνων μου τη μανία
για σας
Τρομερή μου μνήμη
άγριο χόρτο με ρίζα βαθιά
αξερίζωτο ζιζάνιο
βασίλισσα της ματαιότητας
βασίλισσα της ματαιοδοξίας
θυμάμαι με λύσσα
θυμάμαι με λύσσα
κι ακόμα ταξιδεύω μαζί σας
Δεν υπάρχουν Ιθάκες.



Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2022

Σαμ

Σήμερα χάσαμε τον Σαμ
Το τρυφερό γατάκι μας
Μια χούφτα ήταν στα χέρια μας
Ο Σαμ, το τρυφερό γατάκι μας,
αμέσως εμπιστεύτηκε τα χέρια μας,
αμέσως ξάπλωσε να τα ζεστάνουμε
στην θερμή κοιλιά του.
Το τρυφερό μας γατάκι, ο Σαμ,
γουργούρησε στην χούφτα μας,
αφέθηκε στην αγκαλιά μας.

Χάσαμε τον Σαμ απόψε,
το τρυφερό μας γατάκι.
Μας έψαχνε σε κάθε παράθυρο του σπιτιού,
πάντα πίσω από την πόρτα
γουργούριζε για την αγάπη μας
και για την συντροφιά μας.
Όσο κι αν αγαπήσαμε τον Σαμ
τον χάσαμε απόψε, απόψε
που τον χρειαζόμασταν,
πιο πολύ από ποτέ,
όπως χρειάζεται κανείς
ένα τρυφερό γατάκι
κι όπως του λείπει
από τ' άδεια του χέρια.


Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2022

Επιμύθιο

το μόνο που ήθελα από τον ουρανό σου:
λίγη συννεφιά το καλοκαίρι
λίγο ήλιο τον χειμώνα
και το γέλιο της βροχής σου



Οι παραθεριστές

Οι παραθεριστές,
μια θλιβερή ομάδα,
το αίμα
ακόμα να κατέβει στα πόδια,
τα μάτια
θολά απ’ τη νύχτα
εν αναμονή.


Το καλοκαίρι,
μια εποχή δραματική,
το τέλος
ακόμα κοχλάζει στα μάτια,
τα πόδια ξύλα
τα σέρνει χωρικός,
κάποτε δέντρο
εν νοσταλγία


Οι παραθεριστές,
μια καρικατούρα
με χέρια
μπλεγμένα τάχα
ακόμα κι εν τω μέσω
του καλπάζοντος
φθινοπώρου
αγκαλιασμένοι με απόγνωση,
εν συντομία



Το ρινκ

Τέσσερα χέρια κράτησαν
τέσσερις γωνιές πετσέτας
για το πρόσωπο
κι αφού την τέντωσαν προς
τέσσερις κατευθύνσεις
κι αφού τραβήξαν, μοιραστήκαν,
δάνεισαν, δανείστηκαν,
σκεπάστηκαν, ξεσκεπάστηκαν,
αφού γέλασαν και κλάψαν,
αφού σκούπισαν μύξες και δάκρυα
πέταξαν λευκή πετσέτα στο ρινκ.