Με ρωτούν
- αναρωτιέμαι -
RaraAvis
το αντίδωρο
Δεν με ρωτά κανείς
- αναρωτιέμαι -
Ήθελα μόνο
κόκκινο
Αλλά τι λέω;
- αναρωτιέμαι -
Εδώ δεν βρέθηκαν
δυο λέξεις…
Παρασκευή 16 Ιουνίου 2023
Κυριακή 4 Ιουνίου 2023
Εμπιστευτικά
Οι φωτογραφίες σου χορδές τεντωμένες γαστροκνήμιου
στον κάματο της μνήμης γραμμώνονται
στον κάματο της μνήμης γραμμώνονται
Αλλάζεις διαστάσεις και προσωπείο
- παγιωμένη Αττική τραγωδία -
στο κλείστρο μου τινάζεται το φως σου
κι οι καυστικές διαθλάσεις του
Αν φανταζόμουν αυτή τη μάχη
- παγιωμένη Αττική τραγωδία -
στο κλείστρο μου τινάζεται το φως σου
κι οι καυστικές διαθλάσεις του
Αν φανταζόμουν αυτή τη μάχη
Κι αν ήξερα για αυτή τη σφαγή,
γιατί να σου παράσχω την διαρκή μου απουσία
και γιατί την δική σου να δεχτώ,
ώστε να δένει η ανάμνηση με την φαντασία,
να θεμελιώνεται μύθος αρχαίος,
μάρτυρας αδιάψευστος δεσμού ισχυρού;
Και τη μάχη φαντάστηκα
Και για τη σφαγή ήξερα
γιατί να σου παράσχω την διαρκή μου απουσία
και γιατί την δική σου να δεχτώ,
ώστε να δένει η ανάμνηση με την φαντασία,
να θεμελιώνεται μύθος αρχαίος,
μάρτυρας αδιάψευστος δεσμού ισχυρού;
Και τη μάχη φαντάστηκα
Και για τη σφαγή ήξερα
σ’ εκείνο το πρωθύστερο παράθυρο
που άνοιξες στο στήθος μου
την δεύτερη στιγμή που σε γνώριζα.
Κι αν κάτι είπα με το ψέμα μου
κάτι που έμοιαζε με αποποίηση
ή άρνηση παιδική,
Κι αν προσποιήθηκε η ωριμότητα
που άνοιξες στο στήθος μου
την δεύτερη στιγμή που σε γνώριζα.
Κι αν κάτι είπα με το ψέμα μου
κάτι που έμοιαζε με αποποίηση
ή άρνηση παιδική,
Κι αν προσποιήθηκε η ωριμότητα
κάποια σοβαρή παραίτηση,
Και τη μάχη τη φαντάστηκα,
Και την σφαγή την είδα,
Κι είναι όλα αυτά δώρα στα χέρια μου,
καθώς εισέρχομαι δαναός
στο εξομολογητήριο.
Κι αν σου λέω μονάχα
για μια φωτογραφία δική σου με φτερά
και μια δική μου μ’ ένα κάστρο στα πόδια,
κι όλα τα υπόλοιπα που εκτεθειμένα
στην βιτρίνα της ετοιμότητας
και της γενναιότητάς μου φιγουράρουν,
όχι.
Ούτε έτοιμος είμαι,
Και την σφαγή την είδα,
Κι είναι όλα αυτά δώρα στα χέρια μου,
καθώς εισέρχομαι δαναός
στο εξομολογητήριο.
Κι αν σου λέω μονάχα
για μια φωτογραφία δική σου με φτερά
και μια δική μου μ’ ένα κάστρο στα πόδια,
κι όλα τα υπόλοιπα που εκτεθειμένα
στην βιτρίνα της ετοιμότητας
και της γενναιότητάς μου φιγουράρουν,
όχι.
Ούτε έτοιμος είμαι,
Ούτε γενναίος υπήρξα ποτέ.
Παρασκευή 26 Μαΐου 2023
Διάτρηση
Βρέχει το φεγγάρι στις πλάτες μας,
αγάλματα ξυπνήσαμε
και γυρνάμε στην αγορά
σφιχτοί μηροί, ξεβαμμένα σώματα
αρχαϊκοί ψεύτες κλασικής ομορφιάς
Άσπονδοι φίλοι,
μετά από χρόνια σφαγών,
αγαπημένοι κι αμίλητοι δορυφόροι
Βρέχει η νύχτα στις πλάτες μας,
λουλούδια κοιμηθήκαμε
κι ονειρευόμαστε βάζα
ζωηροί μίσχοι, πράσινα σώματα
προπατορικά μάτια μικρής αλήθειας
Κάποτε πείνασα στο στήθος σου
φόρεσα ομπρέλα την μασχάλη σου
κι ύστερα το γάλα πικράθηκε
κι η διατρητική βροχή εντάθηκε
Δεν θέλω να ξεχνάω
Η μνήμη είναι η τιμωριτική ευλογία μου
Βαλς γεμάτα δακρυγόνα
Μια κοπέλα, σ’ ένα κόκκινο τραινο, φοράει μια θλιμμένη μπλούζα,
σ' ένα παράθυρο κολλημένη
κι όπως συντρίβεται, πιο πολύ από πάντα αγαπιέται, σαν χρώμα,
κι όπως συντρίβεται, πιο πολύ από πάντα αγαπιέται, σαν χρώμα,
σαν αίσθηση, σαν μυρωδιά
Και σαν ήχος, προπαντός,
Τι ωραία λέξη το «λαβείν»!
σχεδόν σαν μέταλλο μέσα μου
και σαν μαχαίρι.
Το ψάρι
Ένα ψάρι ξεψυχά
σε τσιμεντένια, άδεια προβλήτα,
σπαρταριστά νερά, λέπια,
άδειος αέρας γύρω του
Ένα ψάρι που δεν μοιάζει πια
με τ' άλλο ψάρι
που λίγο πριν
παίζαν μαζί
στα διπλανά κύματα που
τώρα σκάνε περιπαικτικά
παραδίπλα του
δεν μοιάζουν πια
κι ούτε μιλάνε πλέον την ίδια γλώσσα το 'να
στον κύκλο του βρόγχου τ' άλλο
στον κύκλο του κόλπου
Σπασμένα γυαλιά κι η ένδοξη άμμος
προβλήτα, άμμος, ψάρι,
θάλασσα όλα
κανείς δεν μοιάζει με κανέναν τώρα
έγκλειστοι στης Βαβέλ το σύνορο,
ψάρια, θάλασσες, τσιμέντα, άμμος
πυκνές ροές ανηδονίας,
ασφυκτικές αναπνοές,
βαριές αϋπνίες,
τοπαμάκ,
στο σέϊκερ με τα παγάκια
σε σχήμα πάπιας
Δευτέρα 8 Μαΐου 2023
Η αμήχανη πέτρα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω με ενδιαφέρον
Την αμήχανη πέτρα κοιτάζω αμήχανα
Ο άλλος
Ο άλλος
τρόπος περασμένος στη βελόνα.
τρόπος περασμένος στη βελόνα.
Παράγραφος
Πρόσημα αμφίσημα
τέσσερα πόδια θολώνουν τα νερά.
Βελάσματα, καταφυγές
Σου χρωστάω ένα παράθυρο
κι ό,τι μου λες στενεύει
κι απλώνει
Πρόσημα αμφίσημα
τέσσερα πόδια θολώνουν τα νερά.
Βελάσματα, καταφυγές
Σου χρωστάω ένα παράθυρο
κι ό,τι μου λες στενεύει
κι απλώνει
βροχή σαν ορίζοντας
νερού
βουλιάζει κάτω απ´ τα χέρια μας
νερού
βουλιάζει κάτω απ´ τα χέρια μας
Ο δρόμος είναι μια σταθερή εικόνα
σε σταθερή απόσταση
το ταξίδι προς αυτήν σε σταθερή ταχύτητα
με σταθερή απόσταση
Επισκέπτομαι τα ίδια μέρη
για να βλέπω πως αλλάζω
Οι διαδικασίες
Διαδικασίες περιγραφής
Ορισμός
Είσαι
Κέρματα κυλούν σε δρόμους
Ευθείες
οριζόντιες και κάθετες
γραμμές ισορροπίας
ασαφείς θαλασσινές πνοές
κάποτε πρώτα στο νερό ο πρώτος
άλλοτε ο δεύτερος
για τον μύθο
τους
Γιουδιθ προφήτης
σαν κύβος
αδιόρατες έδρες
ανακουφιστική γεωμετρικότητα
ακμές
Ορισμός
Είσαι
Κέρματα κυλούν σε δρόμους
Ευθείες
οριζόντιες και κάθετες
γραμμές ισορροπίας
ασαφείς θαλασσινές πνοές
κάποτε πρώτα στο νερό ο πρώτος
άλλοτε ο δεύτερος
για τον μύθο
τους
Γιουδιθ προφήτης
σαν κύβος
αδιόρατες έδρες
ανακουφιστική γεωμετρικότητα
ακμές
αμφίπλευρα
αιχμηρές
Κέρματα κυλούν σε δρόμους
τοις μετρητοίς
με χρονοχρέωση η κάθε ηδονή
σαν αιώρηση πάνω από ακίνητα πηγάδια
μαύρα νερά αντανακλαστικά
ο προορισμός και ο δρόμος
μαύρα νερά αντανακλαστικά
με ήλιους ή με σύννεφα
ποτέ με βροχή
κρουστική βροχή ενδεδυμένοι
ανακουφιστική αφαίρεση
των τυχαίων πτώσεων
Κέρματα κυλούν σε δρόμους
τοις μετρητοίς
με χρονοχρέωση η κάθε ηδονή
σαν αιώρηση πάνω από ακίνητα πηγάδια
μαύρα νερά αντανακλαστικά
ο προορισμός και ο δρόμος
μαύρα νερά αντανακλαστικά
με ήλιους ή με σύννεφα
ποτέ με βροχή
κρουστική βροχή ενδεδυμένοι
ανακουφιστική αφαίρεση
των τυχαίων πτώσεων
Απορεί το βλέμμα
στο απέναντι πρόσωπο
να βρει μια
έστω μερικότητα
εν είδει ορισμού
απορεί και το πρόσωπο
εν είδει νερού
μελανιού φωτισμένου
δεν κυνηγά κανείς τίποτα
πέτρες όλα
Σισύφεια άχθη
ο κάθε ένας
Πέτρες
στο απέναντι πρόσωπο
να βρει μια
έστω μερικότητα
εν είδει ορισμού
απορεί και το πρόσωπο
εν είδει νερού
μελανιού φωτισμένου
δεν κυνηγά κανείς τίποτα
πέτρες όλα
Σισύφεια άχθη
ο κάθε ένας
Πέτρες
Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2022
Πτερόεντα
Τα πουλιά υπνοβατούν και τα
έντομα κλείνονται σε σφαίρες μνήμης
έντομα κλείνονται σε σφαίρες μνήμης
εμείς τους κλέψαμε των φτερών τους
την άχρηστη βοή
η τροπή του κόσμου που τινάζεται
και τρέμει, αντηχεί
περίκλειστοι κουφαινόμαστε από το φώς
από τον κενό κρότο
ματώσαν τα μάτια μας κι ό,τι
μέσα τους δεν ζει
Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022
Παράπονο
Να βρουν νέα συνώνυμα
για την λέξη παράπονο
καλέσαμε αλεξανδρινούς
φιλολόγους
και μας δώσαν ζεύγη πολλά:
Είπαν τη μνήμη κλειδί
Είπαν το σώμα φυλακή
Είπαν το άγγιγμα σφραγίδα
Είπαν την αγκαλιά πληγή
Είπαν τον έρωτα στέρηση
Είπαν την αγάπη μύθο
Είπαν την αγάπη μύθο
Είπαν τη σιωπή εργαλείο
Είπαν την αγάπη παιχνίδι
Είπαν τον έρωτα φωτογραφία
Είπαν την αγκαλιά πηγάδι
Είπαν το άγγιγμα οξύ
Είπαν το σώμα σκοτάδι
Είπαν τη μνήμη θάνατο
Να βρουν νέα αντίθετα
για την λέξη παράπονο
καλέσαμε αλεξανδρινούς
καλέσαμε αλεξανδρινούς
φιλολόγους
και δεν βρήκαν ούτε ένα
και δεν βρήκαν ούτε ένα
Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2022
Τώρα που πας
Φυσάει το φλάουτο ψηλά, λίγο βραχνιασμένα
Δροσίζει το φλέγον μέτωπο
Φυσάει το κουρτινάκι λεπτά, σφυράκι-βελονιά
Δροσίζει το φλέγον σώμα
Ένα πουλί φτεροκοπά να κουβαλήσει ένα παλιό φιλί
Δροσίζει το φλέγον πρόσωπο
Κορίτσια μ' ανοιχτά πουκάμισα, γυμνά πόδια στο ποτάμι
Δροσίζουν τα φλέγοντα πόδια
Ποιός το 'πε τραγούδι το τραγούδι τους;
Δροσίζουν τις φλεγόμενες παρειές
Ποιός είπε τα πόδια τους σπαθιά;
Δροσίζουν το φλέγον πρόσωπο
Ορχήστρα ολόκληρη τα δάχτυλά τους στα νερά
Δροσίζουν το φλέγον μέτωπο
Φυσάει ο μαέστρος ποταμός, θα τα πνίξει
Δροσίζει το φλέγον σώμα
Ένας πλάτανος σκιάζει τα στήθη τους τα ανοιχτά
Δροσίζει το φλέγον πρόσωπο
Κορίτσια με χέρια απλωμένα, με πουκάμισα κολλημένα
Δροσίζουν τα φλεγόμενα πόδια
Ποιος είπε αγάπη την λεπτούλα αγάπη τους;
Καίνε τις φλεγόμενες παρειές
Ποιος είπε σπαθιά τα πόδια τους;
Κόψαν το φλέγον σώμα
Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2022
Της επόμενης άνοιξης
Μαζί του
ξανάζησε το παραμύθι της πληγής της
Κοίταξε στον καθρέφτη της την φθορά
Λίγο-λίγο πέφτουν και τα φύλλα
ξανάζησε το παραμύθι της πληγής της
Κοίταξε στον καθρέφτη της την φθορά
και στον πυρήνα της την αντίφαση
Βιάζεται τώρα
και παλινωδεί από τότε
κρύβοντας ένα παράπονο
στο πίσω μέρος των ματιών της
κι ένα πρόσωπο
κι ένα πρόσωπο
στο πίσω μέρος του προσώπου της
Ξημέρωσε η πίκρα και δε λέει να νυχτώσει
Κι εκείνος ψάχνει έναν τρόπο
να ξανακατοικήσει την γλώσσα της
Πουλιά χαμένα στον δρόμο του νότου
Ο χρόνος τους μια σπασμένη πυξίδα
Τα πλευρά τους πονούν
Τα βλέφαρα κουβαλούν την πέτρα
Τα εξιλαστήρια σώματα οπλίζονται
Λίγο-λίγο πέφτουν και τα φύλλα
Αύριο, μεθαύριο
μον' οι κορμοί θα μπουν στον χειμώνα
για να ξοδευτεί - επιτέλους -
κι αυτό το προνόμιο της φαντασίας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)