Στη λαϊκή

Αγόρασα ξανά τις αναμνήσεις μου.
Τις αγόρασα μία-μία. 

Σε κάθε ρούχο, σε κάθε ήχο, στις εικόνες. 
Στο αντίδοτο φιλί,

αυτό το ελλιπές αντίδωρο. 

Κάθε μέρα δίνω τον οβολό μου,

το υστέρημά μου,

το είναι μου. 

Κάθε μέρα που θυμάμαι, δίνω.  

Πλήρωσα ξανά τις αναμνήσεις μου.
Τις πλήρωσα μία-μία. 
Σε κάθε γωνία, σε κάθε λεπτό, στο βήμα μου. 

Στο δηλητήριο στο στόμα

που ακόμα δεν έφτασε για θάνατο.  

Κάθε μέρα πουλάω το μέλλον μου,

το υστέρημά μου,

το είναι μου.
Κι αφού δεν έχω άλλα γράμματα να γράψω, 
ας κλάψω.