Αλίκη στο κενό μην πέφτεις (Α.Α.)

Οι άνθρωποι με τα μεγάλα μάτια
κοιτούν
τις απέραντες θάλασσες
κι αναζητούν αναλογίες
Το αρχαίο μετρούν σε κάθε τους κίνηση
Το λίγο το απορρίπτουν
Το πολύ το αποβάλλουν
Μόνο στο ακριβές μακρηγορούν
γιατί,
τι κι αν θαυμάζεις το μετρημένο,
τι κι αν χτίζεις το λακωνικό,
η ψυχή σου είναι φλύαρη
για κάθε της έλλειψη,
κάθε της ανάγκη.

Οι άνθρωποι με τα οικονομικά χέρια
άπτουν
στις άκρες της απιστίας τους.
Νόθοι γιοι ενός δέντρου,
όπου σταθούν
μιλούν για τα κλαδιά και τα λουλούδια
που άφησαν
και τώρα ταξιδεύουν όλο τον κόσμο 

για να τα ανακαλύψουν
και να τα καταλάβουν.
 

«Μ’ αγαπάτε;» ρωτάει η Αλίκη

κι η ερώτηση είναι καταπακτή
σε έδαφος σαθρό.
Στο κενό της συστέλλεται το Σύμπαν
για να ξαναμπεί στο υπογάστριο του Τίποτα.
«Μ’ αγαπάς, έστω και λίγο, εσύ;»
κι ο λαγός της δαγκώνει το λαιμό και τον κόβει.